II SA/Sz 1205/17
PostanowienieWSA w Szczecinie2017-12-14
Skład orzekający: Renata Bukowiecka-Kleczaj
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy istnieją podstawy do wstrzymania wykonania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, gdy skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa twierdzi, że zapłata spowoduje znaczne trudności finansowe?Ratio decidendi
Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji, uznając, że przedstawione przez Wspólnotę Mieszkaniową dokumenty i argumenty nie wykazały istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wskazał, że wykonanie decyzji o karze pieniężnej co do zasady nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, a zapłacone kwoty podlegają zwrotowi w przypadku uchylenia decyzji. Ponadto, Wspólnota posiadała środki na rachunku bankowym i mogła podjąć działania w celu pozyskania środków od członków lub odzyskania należności.Stan faktyczny
Wspólnota Mieszkaniowa wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Do skargi dołączono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżąca przedstawiła dokumenty finansowe, twierdząc, że zapłata kary spowoduje znaczne trudności, w tym konieczność zaciągnięcia pożyczki lub podwyższenia opłat, co jest trudne ze względu na sytuację finansową członków wspólnoty. Sąd rozpoznał wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.Rozstrzygnięcie
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnota Mieszkaniowa o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wspólnota Mieszkaniowa [...] reprezentowana przez [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. wydaną w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] przy posesji nr [...] w S., działka nr [...] "d r" obręb [...] w okresie od [...] r. do dnia [...] r.
W skardze zgłoszony został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.
W wykonaniu zarządzenia Sądu dotyczącego uzupełnienia ww. wniosku skarżąca w dniu [...] r. nadesłała do akt dokumenty - Rachunek zysków i strat za okres od [...] r. do [...] r. wg stanu na [...] r., Rachunek podstawowy Wspólnoty Mieszkaniowej z [...] r. oraz Rachunek lokaty terminowej, wg stanu na [...] r.
W uzasadnieniu pisma, będącego odpowiedzią na wezwanie Sądu do wykazania zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., skarżąca wyjaśniła, że ww. dokumenty księgowe wskazują aktualną sytuacje finansową Wspólnoty. Stan środków finansowych którymi dysponuje wynosi [...] zł, zobowiązania stanowią kwotę [...]zł, a należności z tytułu zadłużenia poszczególnych lokali wynoszą [...] zł. W celu zapłaty orzeczonej kary Wspólnota będzie musiała wziąć pożyczkę w banku, a nie ma zdolności kredytowej, lub znacząco podwyższyć opłaty na koszty zarządu lub na fundusz remontowy. Ta opcja wydaje się mało prawdopodobna, albowiem członkowie Wspólnoty to w zdecydowanej większości osoby starsze utrzymujące się z renty lub emerytury. W sytuacji egzekucji spornej należności Wspólnota nie będzie posiadała pieniędzy na zapłatę dostaw energii cieplnej do lokali położonych w budynku przy ul. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:
Przedmiotem rozpoznania Sądu stał się wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] o wstrzymanie wykonania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.)
– zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie wskazuje się, że chodzi o taką szkodę, niekoniecznie materialną, która nie mogłaby być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie oraz przy zaistnieniu której zachodzi przesłanka istotnych trudności w przywróceniu rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 8 sierpnia 2014 r., II OZ 752/14, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się więc odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia i argumenty strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej gdy sprawa dotyczy obowiązku zapłaty określonej kwoty tytułem np. kary, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12, LEX nr 1240582). Z wniosku i przedstawionych dokumentów winno jasno i przekonująco wynikać, że wykonanie zobowiązania z decyzji, w tym przypadku zapłata kary pieniężnej, spowoduje znaczną szkodę, tym bardziej, że wykonanie decyzji wymierzającej karę pieniężną nie prowadzi, co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji zapłacone kwoty z tytułu nałożenia kary pieniężnej podlegają zwrotowi.
W ocenie Sądu, przedstawione przez skarżącą argumenty i dokumenty nie są wystarczające i przekonujące, że Wspólnocie należy udzielić ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji o nałożeniu kary finansowej na ten podmiot.
Zestawienie przychodów i rozchodów Wspólnoty Mieszkaniowej wykazuje co prawda stratę ("na całokształcie działalności") w kwocie [...]zł za okres od [...] r. do [...] r., jednakże rachunek podstawowy bankowy wykazuje na koniec [...] r. saldo dodatnie z kwotą [...]zł. Analiza rozrachunku należności nie pozwala na stwierdzenie, że Wspólnota nie posiada żadnych środków pieniężnych, ma zaległości w opłatach za media czy braki w funduszu remontowym. Należy przy tym zaznaczyć, że nie jest ona obciążona żadnym kredytem. Rozliczenie za media wskazuje na nadwyżkę, a fundusz remontowy zamyka się w kwocie [...]zł, już po odliczeniu wydatków poniesionych w podanym okresie w [...] r. Według stanu rozrachunków, stan środków pieniężnych opiewa na kwotę [...]zł, a zobowiązania wynoszą [...] zł, co wskazuje na możliwości płatnicze Wspólnoty z tytułu różnych zobowiązań. Według Rachunku lokaty terminowej, w [...] r. Wspólnota posiadała [...] zł, a w [...] r. już mniej, bo [...] zł, jednakże taki stan lokaty wskazuje, że mimo wszystko Wspólnota posiada oszczędności.
Zdaniem Sądu, nawet jeżeli środki znajdujące się na rachunkach bankowych Wspólnoty nie mogą, w Jej ocenie, być przeznaczone na sfinansowanie innych kosztów niż te, które wymieniono w dokumencie "Rachunek zysków i strat" to jednak ma możliwość podjęcia odpowiednich działań w celu pozyskania środków finansowych od poszczególnych członków Wspólnoty - w celu pokrycia dodatkowych wydatków. Stosownie do art. 31 ustawy o własności lokali, zarząd, czy ogół właścicieli ma prawo do zwołania zebrania właścicieli lokali w celu przedstawienia okoliczności związanych z koniecznością poniesienia dodatkowych wydatków i podjęcia uchwały, na mocy której ewentualnie uzyskano by środki na pokrycie kary. Podkreślić trzeba, że decyzja Prezydenta Miasta S. o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zapadła w dniu [...] r., przy czym postępowanie w tej sprawie wszczęto jeszcze wcześniej, w istocie więc obowiązek zapłaty kary nie jest dla Wspólnoty zdarzeniem nagłym, czy niespodziewanym, uniemożliwiającym jej podjęcie odpowiednio wcześnie działań zabezpieczających właściwe wykonanie nałożonego obowiązku.
Z dokumentów akt nie wynika aby członkowie Wspólnoty byli zaproszeni do zadecydowania w drodze głosowania o sposobie pokrycia kary pieniężnej, nie wynika też aby podejmowano działania zmierzające do odzyskania należności przysługujących Wspólnocie, w tym przypadku jest to niemała kwota, bo aż [...] zł. W piśmie z dnia [...] r. nie wskazano, że takie działania są w ogóle podejmowane, a jeśli tak, to z jakim skutkiem.
Na marginesie jedynie należy stwierdzić, że argument jakoby Wspólnota miała zostać pozbawiona środków na zapłatę za dostawy energii cieplnej do lokali położonych w budynku przy ul. [...], budzi wątpliwości skoro w przedstawionym przez skarżącą rozliczeniu mediów w pozycji energia cieplna wskazano: przychody – [...] zł, koszty – [...] zł, wynik – [...] zł.
Uzasadnieniem dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą też być zarzuty zgłoszone przeciwko decyzji, ponieważ rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi.
W tym stanie rzeczy, z uwagi na niewykazanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 24.07.2026. · Źródło