II SA/Sz 1216/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] r. M.J. - emerytowany funkcjonariusz Państwowej Straży Pożarnej, zwrócił się do Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...] o przyznanie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata [...] . Komendant Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia[...], wydaną w oparciu o art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) w związku z art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił przyznania wnioskowanego równoważnika pieniężnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na mocy art. 2 pkt 2 oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r., emerytowanemu funkcjonariuszowi Państwowej Straży Pożarnej przysługują uprawnienia mieszkaniowe w postaci prawa do lokalu mieszkalnego lub pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Zdaniem organu, w ramach zaopatrzenia emerytalnego ustawodawca nie przewidział żadnych innych form pomocy emerytowi w związku z zajmowanym przez niego lokalem mieszkalnym, w tym możliwości przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 2000 r. w którym stwierdzono, że przepis art. 29 ust 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (...) przyznaje emerytom i rencistom wyłącznie prawo do lokalu mieszkalnego, a jego interpretacja rozszerzająca jest niedopuszczalna. Ponadto, organ podkreślił, że prawa do otrzymania przez emeryta równoważnika pieniężnego za remont lokalu nie można również wywieść z ustawy o Państwowej Straży Pożarnej ani wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie trybu przyznawania strażakowi Państwowej Straży Pożarnej równoważników pieniężnych za remont albo brak lokalu mieszkalnego. Z interpretacji przepisów art. 77, 79 ustawy o PSP oraz § 5 rozporządzenia wynika bowiem jednoznacznie, że przedmiotowe uprawnienie należne jest tylko i wyłącznie strażakom w czynnej służbie, gdyż jest ściśle związane z pełnieniem służby. Organ wyjaśnił, że w poprzednim stanie prawnym (przed dniem 1 lipca 2005 r.) równoważnik pieniężny przysługiwał emerytowi, jednakże na skutek zmiany art. 77 i art. 79 ustawy PSP, której dokonano ustawą z dnia 6 maja 2005 r. o zmianie ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 100, poz. 836), uprawnienie to pozostawiono wyłącznie strażakom mianowanym na stałe i strażakom w służbie przygotowawczej. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy organ wywiódł, że skoro M.J. korzysta z zaopatrzenia emerytalnego, zatem nie spełnia warunków niezbędnych do otrzymywania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. Nie zgadzając się z powyższą decyzją M.J. wniósł odwołanie podnosząc, że emeryci posiadają prawo do równoważnika pieniężnego na podstawie art. 29 i 30 "policyjnej ustawy emerytalnej"- w rozmiarze przysługującym stronie w dniu zwolnienia ze służby, zaś odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy, o którym mowa w art. 29 ustawy, odnosi się tylko co do warunków jego uzyskania, trybu przyznawania oraz wysokości. Niezależnie od powyższego skarżący podkreślił, że jego uprawnienie do przedmiotowego równoważnika wynika z decyzji z dnia [...], w której to przyznano równoważnik za remont zajmowanego lokalu do "corocznej wypłaty". Wskazał, że art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, który stanowił podstawę przyznania równoważnika, nie uległ zmianie, a nawet jeśli uległby jej, to i tak przestałaby obowiązywać tylko podstawa prawna do wydania ewentualnych decyzji w przyszłości, natomiast nie powodowałoby to wygaśnięcia uprawnień nabytych na podstawie wcześniej wydanej decyzji, gdyż ustawa z dnia 5 maja 2005 r. zmieniającą ustawę o Państwowej Straży Pożarnej nie przewidywała takiego skutku. W dalszej części uzasadnienia podniósł, że w wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 969/07 Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na art. 29 ust. 1 "policyjnej ustawy emerytalnej", przesądził prawo do takiego świadczenia funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Zatem z uwagi na występującą, analogiczną sytuację w odniesieniu do emerytowanych strażaków, zasadne jest przyznanie wnioskowanego równoważnika. Ponadto, odwołujący się zaznaczył, że w pismach: Rządowego Centrum Legislacji z dnia [...] oraz Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji – Departament Prawny – z dnia [...] oraz z dnia [...] również wyrażono pogląd, w świetle którego funkcjonariuszom zwolnionym ze służby, uprawnionym do policyjnej emerytury lub renty przysługują wszelkie uprawniania przewidziane w rozdziale 8 ustawy o PSP, w tym uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] Komendant Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku art. 2 pkt 2 lit. c, art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając treść podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej przyznał stronie jedynie równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, a nie za remont lokalu. Komendant wskazał, że art. 2 pkt 2 lit c ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. szczegółowo określa uprawnienia mieszkaniowe przysługujące emerytowanym funkcjonariuszom w ramach zaopatrzenia emerytalnego ograniczając je do prawa do lokalu mieszkaniowego albo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. W ocenie organu przepis nie może być interpretowany w sposób rozszerzający i nie jest możliwe wyinterpretowanie z niego uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Następnie organ zacytował treść art. 29 ust. 1 w/w ustawy, przyznającego funkcjonariuszom zwolnionym ze służby, uprawnionym do policyjnej emerytury lub renty, prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Według organu zawarte w dalszej części tego przepisu sformułowanie "do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy" należy odnieść wyłącznie do sytuacji dotyczących zajmowania oraz zwalniania przez emerytów lokali mieszkalnych, a więc do przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 lipca 1998 r. w sprawie warunków najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa, pozostających w zarządzie Państwowej Straży Pożarnej, oraz zasad obliczania czynszu najmu za te lokale. Komendant podkreślił, że również Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 października 2008 r. w sprawie o sygn. akt U 4/08 podniósł, że ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym nie gwarantuje emerytom i rencistom policyjnym praw do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, zaś celem art. 29 wymienionej ustawy jest umożliwienie dalszego korzystania przez osoby uprawnione do świadczeń emerytalnych i rentowych z mieszkań przyznanych im w drodze decyzji administracyjnych. Komendant odniósł się również do unormowań zawartych w ustawie o PSP oraz rozporządzenia Ministra Spaw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2005 r. w sprawie trybu przyznawania strażakowi Państwowej Straży Pożarnej równoważników pieniężnych za remont albo brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 241, poz. 2033) stwierdzając, że przepisy tych aktów przyznają prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego funkcjonariuszom w służbie stałej i przygotowawczej, nie przewidując takiego uprawnienia dla emerytowanych funkcjonariuszy. Reasumując, organ odwoławczy podzielił w pełni stanowisko organu I instancji, w świetle którego emerytowany strażak nie posiada uprawnień do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego. M.J. wniósł na powyższą decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej rażące naruszenie prawa. Uzasadniając skargę wyjaśnił, że na emeryturze jest od dnia [...] r., zaś równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji nr [...] otrzymywał do roku [...]. Zdaniem strony, zasadnicze znaczenia dla niniejszej sprawy mają przepisy ustawy "o policyjnym zaopatrzeniu emerytalnym" oraz § 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 5 czerwca 1992 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących strażakom Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z Nr 51, poz. 235). Z ich interpretacji wynika bowiem, że uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu przysługuje emerytowanemu funkcjonariuszowi. W § 16 rozporządzenia ustawodawca wprost bowiem wyraził stanowisko, że równoważnik "przysługuje strażakom zwolnionym ze służby, mającym ustalone prawo do policyjnej emerytury", przy czym przepis ten nie został do dnia dzisiejszego uchylony. Ponadto wskazał, że swoje stanowisko w kwestii równoważnika pieniężnego za remont lokalu wyraził szczegółowo w odwołaniu, a znajduje ono poparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in., w sprawach o sygn. akt I OSK 969/07 oraz I OSK 953/07. Podniósł, że powołane przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroki sądów administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego dotyczą odmowy przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkaniowego, a zatem nie mają odniesienia do niniejszej sprawy, z uwagi na różny charakter i cel równoważników. Skarżący naruszenie prawa upatruje również w pominięciu przez organ wskazanych w odwołaniu wyroków NSA, a także interpretacji dokonanej przez Rządowe Centrum Legislacji i Departamentu Prawnego MSWiA. W dalszej części uzasadnienia M.J. zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z uchybieniem terminów wskazanych w art. 35 kpa, albowiem zawiadomienie o wszczęciu postępowania odwoławczego doręczono dopiero po upływie miesiąca od dnia złożenia odwołania, a decyzję wydano dopiero w dniu [...] r. (w skardze mylnie wskazano datę [...] r.). Podniósł również, że postępowanie administracyjne nie koresponduje z jego wnioskiem o "przywrócenie utraconego bezprawnie świadczenia", a wszczęte postępowania "rzekomo z urzędu" miało na celu "skarcenie za domaganie się realizacji prawa". W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Komendant Państwowej Straży Pożarnej w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ wyjaśnił, że postępowanie wszczęto na wniosek strony z dnia [...] r., który był pierwszym takim wnioskiem w tym przedmiocie. Natomiast stronie decyzją nr [...] został przyznany jedynie równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego i rozstrzygnięcie to dotyczyło okresu, gdy strona była strażakiem w służbie, a nie emerytem. Na poparcie poglądu zawartego w zaskarżonej decyzji o braku uprawnienia emerytowanego funkcjonariusza do równoważnika pieniężnego organ powołał dodatkowo: wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA 644/99, wyroki WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 595/09, z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1513/06 i z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1374/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w zakresie swej jurysdykcji, określonej przez art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez ocenę działań organów administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem. Dokonana kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do wniosku, że decyzja ta odpowiada prawu, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...], w której to odmówiono przyznania emerytowanemu funkcjonariuszowi Państwowej Straży Pożarnej równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. W niniejszej sprawie bezspornym jest fakt, że skarżący od [...] r. nie pełni służby w Państwowej Straży Pożarnej i korzysta ze świadczenia emerytalnego. Natomiast sporna pozostaje kwestia, czy ustawodawca zagwarantował funkcjonariuszom Państwowej Straży Pożarnej pobierającym zaopatrzenie emerytalne prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Zagadnienie zaopatrzenia emerytalnego reguluje ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), zwanej dalej ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. W art. 2 wymieniono dwie grupy świadczeń występujących w ramach zaopatrzenia emerytalnego, tj. świadczenia pieniężne (pkt 1) oraz inne świadczenia i uprawnienia (pkt 2 ). Wśród tej drugiej grupy rozróżniono świadczenia lecznicze (lit. a), świadczenia socjalne (lit. b) oraz prawo do lokalu mieszkalnego albo pomocy w budownictwie mieszkaniowym (lit. c). Wyliczenie to jest wyczerpujące, co oznacza, że ustawodawca innych świadczeń dla emerytów nie przewidział. Z w/w przepisu jednoznacznie wynika, że emerytowany funkcjonariusz swoje potrzeby mieszkaniowe może realizować poprzez przysługujące mu uprawnienia w formie prawa do lokalu mieszkaniowego lub też pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Sprecyzowania tych uprawnień dokonano w art. 29 (co do prawa do lokalu mieszkalnego) oraz art. 30 (co do pomocy w budownictwie mieszkaniowym). Jak wynika ze skargi oraz odwołania, skarżący swoje uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkaniowego wywodzi, m.in., właśnie z wyżej wskazanego art. 29 ust. 1 ustawy podnosząc, że przysługujące emerytowi prawo do lokalu obejmuje w swym zakresie prawo do równoważnika za remont. Stosownie do ust. 1 tego przepisu "funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy". Zdaniem Sądu powyższe unormowanie nie może stanowić podstawy przyznania pomocy w formie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, albowiem przewidziane w nim prawo do lokalu mieszkalnego, które to należy rozumieć jako uprawnienie do przyznania i użytkowania lokalu z zasobu mieszkaniowego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. W uzasadnieniu wyroku z dnia 27 października 2008 r. w sprawie U 4/08 (publ. OTK-A 2008/8/141) Trybunał opowiedział się za wąskim rozumieniem art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy wskazując, że zakres uprawnień emerytów ogranicza się tylko do zajęcia i korzystania z przyznanych im w drodze decyzji mieszkań, nieobejmując uprawnienia do równoważników pieniężnych. Wprawdzie – jak słusznie wskazał skarżący - rozważania dotyczyły równoważnika za brak lokalu, nie mniej jednak, z uwagi na analogiczną sytuację w kwestii równoważnika za remont lokalu, znajdują odniesienie do niniejszej sprawy. Wyżej przedstawione rozumienie interpretowanego przepisu, według Sądu - jest zgodne z zasadami wykładni i logiką racjonalnego ustawodawcy. Bowiem gdyby intencją ustawodawcy było przyznanie emerytowanemu funkcjonariuszowi uprawnienia do równoważnika pieniężnego, to w art. 2 bądź art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy wymienionoby ten równoważnik, tak jak to uczyniono w art. 77 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68). Jednakże tego nie dokonano, co świadczy o celowym działaniu ustawodawcy, zmierzającym do ograniczenia uprawnień mieszkaniowych emeryta w porównaniu do funkcjonariusza pozostającego w służbie czynnej. W przepisach ustawy o Państwowej Służbie Pożarnej, uprawnienie do otrzymania przedmiotowego równoważnika pieniężnego powiązano z pełnieniem służby stałej, a niewątpliwie emerytowany funkcjonariusz nie jest osobą pełniącą służbę, zatem słusznie organ wskazał, że uprawnienie do równoważnika wygasa wraz z chwilą przejścia na emeryturę. Z zawartego w art. 29 ust. 1 ustawy sformułowania dotyczącego "odpowiedniego" stosowania do mieszkań przepisów dotyczących funkcjonariuszy nie można wywieść obowiązku stosowania wszystkich przepisów dotyczących lokali mieszkalnych funkcjonariuszy, a zatem z tej okoliczności nie można wyprowadzić prawa do przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Podzielić należy w tym względzie stanowisko organu II instancji, iż odpowiednie stosowanie odnosi się wyłącznie do sytuacji dotyczącej zajmowania i zwalniania przez emerytów lokali mieszkalnych oraz zasad obliczania czynszu. Nie zasługuje również na uwzględnienie twierdzenie skarżącego, że w sprawie znajduje zastosowanie § 16 rozporządzenia z dnia 5 czerwca 1992 r. (Dz. U. z 1992 r. Nr 51, poz. 235 ze zm.). Wprawdzie przepis ten przewidywał wprost strażakom zwolnionym ze służby, mającym ustalone prawo do policyjnej emerytury, uprawnienie do równoważników pieniężnych, w tym: za brak lokalu jak i za remont lokalu, jednakże przepis ten wraz z całym aktem został uchylony z dniem 24 lipca 1997 r. na mocy ustawy z dnia 8 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 1996 r. Nr 152, poz. 723). Organ orzekający nie był uprawniony do zastosowania niniejszego przepisu, bowiem zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego obowiązany jest rozpoznawać sprawę w oparciu o stan prawny istniejący w dniu orzekania, a w dniu wydania decyzji niewątpliwie powyższy przepis nie obowiązywał. Bezprzedmiotowe są argumenty zawarte w skardze nawiązujące do decyzji z dnia [...] r. Wbrew przekonaniu skarżącego decyzją tą przyznano równoważnik pieniężny (którego wypłatę wstrzymano w [...] r.), ale tylko za brak lokalu mieszkalnego, a nie jak twierdził skarżący za remont lokalu. Należy zwrócić uwagę, że rozstrzygnięcie wydano w odmiennym stanie faktycznym (skarżący był wówczas strażakiem w czynnej służbie) i prawnym niż istniał w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na brak tożsamości przedmiotowej obu postępowań niewątpliwie wniosek z dnia [...] r. o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu nie mógł być rozpoznawany w aspekcie przywrócenia utraconego świadczenia. Mając na uwadze wyżej wskazane rozważania, należy podkreślić, że skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela tym samym opozycyjnego poglądu zawartego w wyroku NSA z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 969/07, na który to powołał się skarżący. W wyroku tym sąd bowiem przyjął, że funkcjonariusz zwolniony ze służby ma prawo do równoważnika za remont lokalu. Z kolei drugie z powołanych w skardze orzeczeń, tj. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 953/07 nie koresponduje z przedmiotem niniejszego postępowania, gdyż dotyczył wygaśnięcia decyzji przyznającej równoważnik pieniężny. Wskazany w skardze zarzut nieuwzględnienia przez organ odwoławczy wyroków powołanych w odwołaniu ani interpretacji ministerialnych, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia naruszeń prawa. Organ administracji (jak również sąd administracyjny) rozstrzygając sprawę nie jest związany wyrokami wydanymi w innych sprawach, z których każda jest rozpoznawana indywidualnie w oparciu o konkretny stan faktyczny, ani też nie ma obowiązku zastosowania się do wytycznych zawartych w pismach, które nie mają mocy prawotwórczej. Organ rozstrzygając sprawę działa na podstawie przepisów prawa materialnego i ma uprawnienie do dokonywania ich wykładni we własnym zakresie, która to podlega kontroli sądu administracyjnego w przypadku wniesienia skargi. Odnosząc się do zarzutu przewlekłości, należy wyjaśnić, że przekroczenie terminów do załatwienia sprawy przewidzianych w art. 35 kpa nie powoduje takiego naruszenia prawa, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. W Kodeksie postępowania administracyjnego przewidziano odrębne środki mające na celu zwalczenie ewentualnych naruszeń z art. 35, tj. skargę na przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy oraz zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Reasumując należy stwierdzić, że organy dokonały trafnej wykładni przepisów prawa oraz prawidłowo zastosowały przepisy do istniejącego stanu faktycznego, tak więc w kontekście poczynionych uwag, stawiany organom zarzut rażącego naruszenia prawa nie znajduje uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).