II SA/Sz 1223/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Asesor WSA Krzysztof Szydłowski, Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2022 r. sprawy ze skargi I. J. na uchwałę Rady Miejskiej w Policach z dnia 29 czerwca 2010 r. nr LVI/409/10 w przedmiocie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "Tatynia" oddala skargę. 1. W dniu [...] września 2021 r. wpłynęło wezwanie I. J. (dalej przywoływany jako: "Skarżący") do usunięcia naruszenia prawa wywołanego Uchwałą Nr LVI/409/10 Rady Miejskiej w Policach z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "Tatynia". 2. W odpowiedzi Rada Miasta odmówiła uwzględnienia w/w wezwania Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Policach z dnia [...] września 2021 roku w sprawie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. 3. Dnia [...] października 2021 r. wpłynęła do Organu skarga, oparta na podstawie art. 101 u.s.g., na Uchwałę Nr LVI/409/10 Rady Miejskiej w Policach z dnia 29 czerwca 2010r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "Tatynia". Zaskarżonej uchwale Skarżący zarzuca naruszenie prawa materialnego: 1) art.10 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie w studium uwarunkowań dotyczących przeznaczenia zagospodarowania i uzbrojenia terenu co doprowadziło do uchwalenia planu, który zakładał, że działki [...], [...], [...], [...], [...] obręb ewidencyjny S. , gmina P. będą miały przeznaczenie jako tereny zabudowy usługowej - usługi rzemiosła, podczas gdy wcześniejsze założenia wskazywały, że będą to tereny mieszkalne, 2) art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który ogranicza prawo własności Skarżącego, bowiem redakcja § 104 uchwały pozwala na przyjęcie, że na wszystkich działkach należących do skarżącego możliwe jest posadowienie wyłącznie jednego budynku mieszkalnego, a co za tym idzie posadowienie budynku mieszkalnego na tylko jednej z tych działek spowoduje niemożność zabudowania pozostałych działek budynkami mieszkalnymi. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7 kpa w zw. z art. 8 kpa poprzez wydanie aktu prawa miejscowego, który narusza prawo Skarżącego, bowiem Skarżący pozbawiony został możliwości posadowienia budynków mieszkalnych na wszystkich swoich działkach; art. 7a § 1 kpa poprzez rozstrzygnięcie niedających się rozstrzygnąć wątpliwości na niekorzyść strony, podczas gdy wątpliwość co do możliwości posadowienia na wszystkich działkach po jednym budynku mieszkalnym, czy też jednego budynku mieszkalnego na wszystkich działkach łącznie, co doprowadzi do sytuacji, w której zabudowa jednej działki uniemożliwi zabudowanie kolejnych wynika z wadliwego sformułowania § 101 zaskarżonej uchwały, co prowadzi do znacznego ograniczenia prawa własności Skarżącego. Skarżący wniósł o: dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci zawiadomienia wydanego przez Starostę P. w dniu [...] maja 2021r. znak: [...] na okoliczność ustalenia, że zapis zawarty w § 104 zaskarżonej uchwały wywołuje wątpliwości interpretacyjne, które mogą prowadzić do znacznego ograniczenia prawa własności Skarżącego; stwierdzenie nieważności § 104 uchwały Rady Miejskiej w Policach z dnia 29 czerwca 2010 roku nr LW409/10, zasądzenie od Rady Miejskiej w Policach na rzecz Skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że w dniu [...] grudnia 2006 r. nabył własność nieruchomości w postaci działki nr [...] (w wyniku podziału powstały działki o nr [...], [...], [...], [...], [...]), obręb S., gmina P.. Uchwała Rady Miejskiej w Policach z dnia 30 października 2001 r. Nr XLII/328/01 wskazuje, że działka nr [...] znajduje się w obrębie terenu elementarnego oznaczonego w planie zagospodarowania przestrzennego [...], dla którego ustalenia funkcjonalne zakładają zabudowę mieszkalno-usługową jednorodzinną. Uchwałą z dnia 29 czerwca 2010 r. Rada Miejska w Policach uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Tatynia". W § 104 zaskarżonej uchwały określono, że przeznaczenia terenu dla działek nr [...], [...], [...], [...], [...] obręb ewidencyjny S., gmina P. — jako tereny zabudowy usługowej — usługi rzemiosła; dopuszcza się budynek mieszkalny. Powyższe sformułowanie zostało zinterpretowane przez Skarżącego w ten sposób, że na każdej z wymienionych działek może posadowić po jednym budynku mieszkalnym. W dniu [...] sierpnia 2020 r. Skarżący dokonał sprzedaży działki nr [...]. W dniu [...] czerwca 2021 r. Skarżący zbył kolejną działkę nr [...], obręb S., gmina P.. Nabywcy działki nr [...] wystąpili o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Pismem z dnia [...] maja 2021 r., odebranym przez Skarżącego w dniu [...] czerwca 2021 r., Starosta [...] zawiadomił, że na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obręb ewidencyjny S. , gmina P., zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Policach z dnia 29 czerwca 2010 r., nr LVI/409/10 na przedmiotowym terenie możliwa jest realizacja zabudowy usługowej - usługi rzemiosła oraz budynku mieszkalnego z zaznaczeniem, że został wymieniony tylko jeden budynek mieszkalny dla całego terenu elementarnego. Tym samym realizacja budynku mieszkalnego na działce nr [...] spowoduje, że na pozostałych działkach nie będzie możliwości wzniesienia budynków mieszkalnych. Skarżący uwypuklił, że kontaktował się z pracownikami Starostwa Powiatowego [...] celem wyjaśnienia rozbieżności w interpretacji. Uzyskał informację, że po wzniesieniu budynku mieszkalnego na jednej z działek nie będzie możliwe wzniesienie budynku mieszkalnego na pozostałych działkach. Z tego powodu nabywcy jednej z działek odstąpili od umowy sprzedaży działki. Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. pełnomocnik skarżącego skierował do Rady Miasta wniosek o usunięcie naruszenia prawa, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminy. Pismem z dnia [...] września 2021 r., doręczonym na adres kancelarii w dniu [...] października 2021 r. Rada Miasta przesłała uchwałę nr [...] z dnia [...] września 2021 r. w sprawie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że wzmianka w zawiadomieniu Starosty [...] dotycząca niemożności wzniesienia budynków mieszkalnych na pozostałych działkach skarżącego nie może zastąpić decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej dla każdej z działek. Skarżący jednak, wobec stanowiska Starosty ma uzasadnione podejrzenia, że nie uzyska pozwoleń na budowę budynków mieszkalnych na wszystkich swoich działkach. W ocenie Skarżącego sformułowanie zawarte w § 104 zaskarżonej uchwały prowadzi do rozbieżności interpretacyjnych co do możliwości zabudowania budynkami mieszkalnymi działek do niego należących. Skarżący wskazał, że w tej sprawie rozbieżność w interpretacji może doprowadzić do znacznego ograniczenia prawa własności Skarżącego, wobec pozbawienia go możliwości zabudowy budynkami mieszkalnymi należących do niego działek. Podkreślił, że przystępując do zakupu działek Skarżący ustalił, że na przedmiotowych działkach będzie możliwa zabudowa mieszkaniowa, co więcej miała być to wiodąca zabudowa. Zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niekorzystna dla Skarżącego, została przeprowadzona już po nabyciu przez niego własności działek. Zdaniem Skarżącego zarówno działanie Rady Miejskiej [...], która uchwaliła akt prawa miejscowego, jak również Starosty [...] budzi uzasadnione wątpliwości, bowiem oba organy prezentują sprzeczne stanowisko, co niesie za sobą negatywne konsekwencje dla Skarżącego. Nie ma on bowiem pewności co tego w jaki sposób może zabudować należące do niego działki. 4. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, uzasadniając swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. 5. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095), w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zakres tej kontroli obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, stosownie do art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej przywoływana jako: "p.p.s.a.". Jednocześnie, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. z którego treści wynika, że każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W razie nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Natomiast, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a, sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. 6. Podstawy stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy wyznaczają przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.), dalej przywoływanej jako: "u.s.g". Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. Przy czym sankcję nieważności można stosować wówczas gdy doszło do istotnego naruszenia prawa. W przypadku bowiem nieistotnego naruszenia prawa, organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały ograniczając się wyłącznie do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa - art. 91 ust. 4 u.s.g. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt I OSK 1136/17, z dnia 5 września 2017 r. I OSK 124/17; z dnia 21 stycznia 2020r., sygn. akt I OSK 1585/18 – wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Kierując się zatem powyższymi regułami Sąd dokonał kontroli legalności zaskarżonej uchwały i wskazuje, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie z przyczyn wskazanych poniżej. 7. Uchwalony Uchwałą Nr XLIl/328/01 z dnia 30 października 2001 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Police w części dotyczącej miejscowości: [...] dla działki nr [...] w § 3 ust. 1 pkt 3 w treści ustaleń szczegółowych ustalał przeznaczenie: zabudowa mieszkalno-usługowa jednorodzinna. W § 3 ust. 1 pkt. 4 uchwały zostały określone ustalenia kompozycji i form zabudowy tj.: ustalono powierzchnię zabudowy do 30% pow. działki ustalono pow. biologicznie czynną min. 50% ustalono wysokość zabudowy do 2,5 kondygnacji ustalono kąt nachylenia połaci dachu 30-40 stopni ustalono minimalną powierzchnię nowo wydzielanej działki - 1000 m2 Zgodnie z tymi ustaleniami został dokonany podział działki [...] i wydzielono działki oznaczone na mapie nr: od [...] do [...] o pow. min. 1000 m2, gdzie każda z nowo wydzielonych działek była możliwa do zagospodarowania na cele zgodne z planem tj. na zabudowę każdej działki budynkiem mieszkalno-usługowym o parametrach określonych powyżej. 8. Zakresem kolejnej uchwały Nr LVI/409/10 Rady Miejskiej w Policach z dnia 29 czerwca 2010 r. (Dz. Urzęd. Woj. Zachodniopomorskiego z dnia 13 września 2010 r. Nr 92, poz. 1697), w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "Tatynia", objęto teren elementarny w jednostce S, w skład którego weszły wydzielone już działki Skarżącego o nr: od [...] do [...]. W dziale II postanowień wspólnych dla całego obszaru objętego planem, w § 7 ust. 1 pkt 4 uchwały ustalono podział obszaru planu na 119 terenów, w tym w jednostce S dwa tereny m.in. teren [...] Zgodnie z § 7 ust. 2 uchwały dla w/w terenu określono następujące przeznaczenie oznaczone symbolami literowymi: MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i UR - teren zabudowy usługowej - usługi rzemiosła. W rozdziale 4 ustaleń szczegółowych dla jednostki S w § 104 dla terenu [...] obowiązują następujące ustalenia: 1) przeznaczenie terenu: tereny zabudowy usługowej - usługi rzemiosła: dopuszcza się budynek mieszkalny; 2) zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: a) nową zabudowę należy kształtować pod względem skali, gabarytów i formy dachu w nawiązaniu do tradycyjnych form zabudowy występujących w regionie; b) wykończenie elewacji budynków z materiałów o charakterze mineralnym lub naturalnym, np. tynk, cegła, drewno, kamień, wyklucza się stosowanie jaskrawych kolorów, c) ujednolicona kolorystyka pokrycia dachów ograniczona do tonacji naturalnej dachówki ceramicznej, brązów, szarości i czerni; 3) zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego: jak w § 9. ust. 2 pkt 3; 4) zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej: na terenie nie występują obiekty ani tereny o wartościach kulturowych; 5) wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni - nie ustala się; 6) parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: nieprzekraczalna linia zabudowy: 6,0 m od południowej linii rozgraniczającej terenu wielkość powierzchni zabudowy: nie więcej niż 30% powierzchni działki, procent powierzchni biologicznie czynnej: nie mniej niż 25% powierzchni działki, wysokość nowej zabudowy: - dla budynku mieszkalnego i mieszkalno-usługowego: 2 kondygnacje nadziemne, w tym poddasze, nie więcej niż 9,0 m, - dla budynków usługowych, gospodarczych lub warsztatowych: do 2 kondygnacji nadziemnych, nie więcej niż 7,0 m, - dla budynku mieszkalnego i mieszkalno-usługowego: dachy dwuspadowe o kącie nachylenia głównych połaci dachowych 30° - 50°, 7) granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych: nie ustala się; 8) szczegółowe zasady i warunki podziału nieruchomości: jak w stanie istniejącym; 9) szczególne warunki zagospodarowania terenu oraz ograniczenia w jego użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy: przed wykonaniem projektu budowlanego, należy przeprowadzić badania określające warunki geologiczno-inżynierskie w celu określenia warunków posadowienia obiektów budowlanych; 10) zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemu komunikacji: a) dostępność komunikacyjna: z drogi położonej poza granicami opracowania przy południowej granicy terenu, b) należy zapewnić miejsca postojowe dla samochodów osobowych w granicach własnej działki: nie mniej niż 3 miejsca postojowe; 11) zasady modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej: jak w §14 ust. 1 12) sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenu: nie określa się; 13) stawka procentowa: ustala się stawkę procentową służącą naliczeniu jednorazowej opłaty wnoszonej na rzecz gminy w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu, w wysokości 0%. 8. Jak wynika z powyższego, w § 104 ust. 1 ustalono przeznaczenie dla całego terenu elementarnego "tereny zabudowy usługowej - usługi rzemiosła: dopuszcza się budynek mieszkalny", następnie w ust. 6 uszczegółowiono powyższą regulację poprzez parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu tj. m.in.: określono wielkość pow. zabudowy nie więcej niż 30%, określono wielkość pow. biologicznie czynnej minimalnie 25%; - określono wysokość budynku i ilość kondygnacji - dla budynku mieszkalnego i mieszkalno-usługowego ustalono 2 kondygnacje nadziemne, a dla budynków usługowych, gospodarczych, warsztatowych ustalono również 2 kondygnacje nadziemne; określono geometrię dachu - dla budynku mieszkalnego i mieszkalno-usługowego dachy dwuspadowe o kącie nachylenia połaci dachowych 30° - 50°; - dla budynków usługowych, gospodarczych lub warsztatowych określono dachy dwuspadowe o kacie nachylenia dachu 22°,45°. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Tatynia" określa dla każdego z terenów elementarnych zawartych w planie, gdzie przewiduje się posadowienie budynków mieszkalnych (dla przykładu teren [...] – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; podobnie teren [...]) parametry i wskaźnik i kształtowania zabudowy poprzez użycie pojęcia "budynek mieszkalny" w liczbie pojedynczej. Choć Sąd przyznaje, że przyjęcie takiej formy językowej może budzić wątpliwości interpretacyjne w przypadku jednego terenu elementarnego, to jednak uznaje, że jest to celowy zabieg lingwistyczny prawodawcy lokalnego, konsekwentnie realizowany w treści całego aktu. Stąd w ocenie Sądu przyjąć należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Tatynia" określa dla każdej z działek znajdujących się w terenie [...] możliwość zabudowy działki poprzez budowę budynku mieszkalnego lub budynku mieszkalno-usługowego w zależności od potrzeb oraz możliwość budowy budynków: usługowego, gospodarczego, warsztatowego. Z ustaleń planu wynika bowiem, że na każdej z działek może powstać jeden budynek mieszkalny lub budynek mieszkalno-usługowy oraz budynki związane z tym obszarem tj.: budynki usługowe, gospodarcze, warsztatowe jednakże zgodnie ze wskazanymi w uchwale parametrami cała zabudowa na danej działce nie może przekroczyć 30% powierzchni zabudowy oraz, że powierzchnia biologicznie czynna nie może być mniejsza niż 25%. Możliwość wyboru rodzaju budynków: warsztatowych, gospodarczych usługowych czy budynku mieszkalnego lub budynku mieszkalno - usługowego pozostawiono woli właściciela każdej z działek. 9. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w każdym planie obowiązkowo należy określić szczegółowe warunki zagospodarowania terenów, oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy, a co za tym idzie jeśli plan nie stanowi o zakazie zabudowy dla danej działki znajdującej się w przedmiotowym obszarze to nie wolno domniemywać zapisów planu w tym zakresie (zakazu zabudowy), gdyż taki zakaz musiałby wprost wynikać z ustaleń miejscowego planu. 10. Mając na uwadze powyższe, miejscowy plan uchwalony Uchwałą Nr XLII/328/01 z dnia 30 października 2001 r. jak i miejscowy plan uchwalony Uchwałą Nr LVI/409/10 z dnia 29 czerwca 2010 r. ustala dla każdej z działek możliwość budowy budynku mieszkalno-usługowego o pow. zabudowy 30%, do dwóch kondygnacji. 11. Ponadto plan "Tatynia" rozszerzył możliwość zabudowy działek w ramach terenu elementarnego, bowiem oprócz budynku mieszkalno-usługowego, uwzględnił także możliwość budowy wolno stojącego budynku mieszkalnego oraz możliwość budowy docelowych budynków tj.: wolno stojącego budynku warsztatowego, usługowego, gospodarczego, a co za tym idzie zmniejszył dotychczasową powierzchnię biologicznie czynną z minimum 50% powierzchni działki do 25% powierzchni działki, zwiększył kąt nachylenia połaci głównej dachów z 30-40° na z 30-50° , a co za tym idzie rozszerzył uprawnienia właściciela każdej z działek, co do możliwości jej zabudowy i zagospodarowania. 12. W konsekwencji powyższego w ocenie Sądu Skarżący nie został pozbawiony możliwości posadowienia budynków mieszkalnych na wszystkich swoich działkach, poprzez skądinąd niefortunny zapis miejscowego planu. Ustalenia planu zawarte w tabeli dotyczą całego terenu elementarnego [...] Dla każdej działki z osobna Burmistrz [...], zgodnie z przysługującymi mu kompetencjami wydaje wypis i wyrys z planu zawierający kompletną informację o przeznaczeniu działki (w tym przypadku pod usługi, usługi rzemiosła, z dopuszczeniem budynku mieszkalnego). W ustaleniach planu brak jest zapisu dotyczącego lokalizacji na terenie elementarnym [...] tylko jednego budynku mieszkalnego, czy zakazu lokalizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego. Realizacja ustaleń planu na jednej działce w danym terenie elementarnym (przeznaczenia, wielkości zabudowy, ilości kondygnacji czy innych ustaleń) nie może tym samym, zdaniem Sądu, wykluczać realizacji ustaleń planistycznych na innych działkach, w tym samym terenie elementarnym. Co więcej, dla danej działki powinny obowiązywać wszystkie ustalenia planistyczne (a nie tylko np. możliwość lokalizacji zabudowy dopuszczalnej w terenie usług rzemiosła lub tylko części ustalonej liczby kondygnacji). 13. Sąd podziela także wątpliwość Organu wyrażoną w odpowiedzi na skargę, co do treści zawiadomienia Starosty [...], wydanego w toku postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na lokalizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...] obręb S., znajdującej się na terenie [...], a nie będącej już własnością Skarżącego, jako dowodu decydującego o tym, że na pozostałych działkach [...], [...], [...], [...], [...] obręb S., nie będzie możliwa lokalizacja budynku mieszkalnego, dopuszczonego na terenie usług - usług rzemiosła. W podkreślonym zdaniu tego pisma, organ administracji budowlanej dołączył informację, iż "realizacja budynku mieszkalnego jednorodzinnego objętego niniejszym wnioskiem wykluczy możliwość realizacji innych budynków mieszkalnych na przedmiotowej działce oraz na pozostałych działkach zlokalizowanych na tym terenie elementarnym" (w tym na 3 działkach będących własnością Skarżącego). Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020r. poz. 1333 z póżn. zm.), roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, którą wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej. Stąd informacja dopisana na zawiadomieniu Starosty, w żadnym wypadku nie może zastąpić rozstrzygnięcia organu administracji budowlanej czyli decyzji o pozwoleniu na budowę dla innych działek leżących w terenie [...] w sprawie niemożności lokalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jednocześnie pozbawiając możliwości odwołania się od tego stanowiska. Dowód, który przedstawił Skarżący w żaden sposób zatem nie przesądza o możliwości lokalizacji zabudowy na działkach Skarżącego. 14. W rezultacie Sąd nie znalazł żadnych podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w zaskarżonym zakresie. Skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na wstępie, na podstawie art. 151 p.p.s.a.