II SA/Sz 1225/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2022 r. sprawy ze skargi B. K. i J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], Burmistrz [...], na podstawie art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r. poz. 735) oraz art. 106 § 5 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735), zaopiniował negatywnie wstępny projekt podziału działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym R. Jak wynika z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia, organ analizując okoliczności dotyczące stanu nieruchomości w zakresie jej położenia oraz obowiązujących dla niej aktów prawa, przyjął, że na obszarze przedmiotowej działki obowiązują postanowienia uchwały Rady Miejskiej w K. P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. P. – obręb geodezyjny R. – na cele zabudowy mieszkaniowej, pensjonatowej i usług (Dz. Urz. Woj. Z. z dnia [...] maja 2002 r., nr [...], poz. [...]). Tym samym podział działki winien zostać dokonany zgodnie z postanowieniami art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ stwierdził, że przedstawiony wstępny projekt podziału wspomnianej działki, przewiduje odmienny kształt drogi dojazdowej wyznaczonej w planie miejscowym liniami rozgraniczającymi i oznaczonej symbolem KUd. Proponowany podział nie pokrywa się z przebiegiem linii rozgraniczającej drogę wewnętrzną, co doprowadziło do naruszenia postanowień § 4 ust. 2 pkt 2 cytowanej wyżej uchwały. Ponadto zgodnie z § 6 ust. 3 pkt 3 lit. e) tej uchwały, place manewrowe winny posiadać wymiary 24,0 m x 24,0 m. Natomiast według wstępnego projektu podziału plac manewrowy posiada nie tylko nieprawidłowe wymiary (26,0 m x 26,0 m) ale także został umiejscowiony w całkowicie innym miejscu niż ustalono to w ww. planie miejscowym. Naruszono tym postanowienia § 4 ust. 2 pkt 2 oraz § 6 ust. 3 pkt 3 lit. e) ww. uchwały. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że dopuszczalny jest tylko taki podział nieruchomości, który gwarantuje, że działki gruntu powstałe w wyniku podziału będą mogły być zagospodarowane zgodnie z celem przewidzianym dla tych gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w rozpatrywanym przypadku przesunięcie placu manewrowego i wydłużenie drogi wewnętrznej aż do granicy planu miejscowego uniemożliwi zgodne z planem zagospodarowanie działek o nr [...] oraz wschodnią cześć działki nr [...] Placu manewrowego nie będzie można wybudować w ramach terenu oznaczonego symbolem MNp, ponieważ ustalenia planu miejscowego przeznaczają ten teren pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną i pensjonatową z dopuszczeniem usług komercyjnych. Podobnie na terenie działki nr [...] niemożliwe będzie zrealizowanie zabudowy w sposób zgodny z ustaleniami planu, ponieważ przewiduje on na jej terenie realizację placu manewrowego i nie dopuścił na jego terenie żadnej zabudowy kubaturowej. W zażaleniu na powyższe postanowienie, B. i J. K. podnieśli, że załącznik graficzny ww. planu dla przedmiotowego terenu zawiera w sobie błąd i dla działki nr [...] (według załączonej mapki) a nr [...] według wstępnego projektu podziału, przewiduje szerokość frontu działki na 5,77 metra. Taka szerokość frontu danej działki jest sprzeczna z częścią opisową tegoż planu, która przewiduje szerokość 20 m. Stawianie przez organ I instancji na pierwszym miejscu załącznika, według którego należy dokonywać podziału, powoduje niemożność właściwego zagospodarowania działki nr [...] według zał. nr [...] [...] według wstępnego projektu). W tym miejscu jest już zlokalizowana szafka energetyczna. Ponadto aby dana działka była obsłużona przez odbiorców nieczystości stałych i płynnych (w trakcie nieobecności właściciela) to powinna mieć zlokalizowaną przy granicy z drogą dojazdową wiatę na kosze, w których gromadzi się nieczystości stałe oraz zbiornik na nieczystości płynne. Należy również uwzględnić w tej szerokości możliwość wjazdu na działkę. Z reguły szerokość wjazdu z furtką wynosi 5,5 m. Strona poddała w wątpliwość możliwość ulokowania wszystkich tych elementów na szerokości działki wynoszącej jedynie 5,77 m. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.) oraz uchwały nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. Rady Miejskiej w K. P. w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. P. – obręb geodezyjny – R. – na cele zabudowy mieszkaniowej, pensjonatowej i usług, utrzymało w mocy opisane powyżej postanowienie. Powołując się na art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, Kolegium wskazało, że podziału nieruchomości można dokonać jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, przy czym zgodność ta dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. W ocenie organu odwoławczego, proponowany podział na działkę nr [...] oraz [...] nastąpił z naruszeniem linii rozgraniczających ustalonych w planie. Powierzchnia wskazanych działek, znajduje się na terenie dwóch jednostek planistycznych o różnym przeznaczeniu, częściowo na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i pensjonatową z dopuszczeniem usług komercyjnych (oznaczenie MNp), częściowo na terenie przeznaczonym pod drogi wewnętrzne – ulice dojazdowe (oznaczenie KUd). Przedstawiony podział działki nr [...], już na wysokości działki nr [...]I oraz [...] aż do działki nr [...] przewiduje całkowicie odmienny kształt drogi dojazdowej wyznaczonej w planie miejscowym liniami rozgraniczającymi i oznaczonej symbolem KUd. Na tym odcinku podział nie pokrywa się z przebiegiem linii rozgraniczającej drogę wewnętrzną. Jest to sprzeczne z zawartym w planie warunkiem dokonywania podziałów nieruchomości wskazanym w § 6 ust. 1 planu, gdzie dla terenu oznaczonego symbolem KUd nie wprowadzono zasad jego podziału, więc "obowiązuje wydzielenie całego terenu po wyznaczonych w miejscowym planie liniach rozgraniczających tereny o różnych funkcjach i zasadach zagospodarowania". Zdaniem Kolegium, zaproponowany przez strony podział zawierający zmianę kształtu drogi dojazdowej oraz umiejscowienie placu manewrowego w innym miejscu, niż to zostało zaprojektowane w obowiązującym dla tego terenu miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie pozwala na realizację celu i przeznaczenia terenu określonego w planie miejscowym. Pismem z dnia [...] października 2021 r. B. K. i J. K., reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli skargę na ww. postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie: - przepisów prawa materialnego w postaci art. 93 ust. 2 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez jego błędną wykładnię przejawiającą się w przyjęciu, że zgodność z ustaleniami panu jest równoznaczna z całkowitym odzwierciedleniem w projekcie podziału części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji uznanie, że przedstawiony przez skarżących projekt podziału nieruchomości poprzez zmianę kształtu drogi dojazdowej i umiejscowienia placu manewrowego w innym miejscu jest niezgodny z ustaleniami Rady Miejskiej w K. P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., podczas gdy właściwa analiza przestawionego projektu podziału wskazuje, że jest on niezgodny z tymi ustaleniami, - przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 k.p.a., polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej poprzez niepodjęcie niezbędnych czynności koniecznych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w dalszej kolejności nierozstrzygnięcie na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących, b) art. 8 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, a przejawiające się w wydaniu decyzji opartej na wadliwej wykładni przepisu art. 93 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, c) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób niewyjaśniający jej motywów, a także poprzez niewskazanie w kontekście zarzutów podnoszonych w zażaleniu przyczyn, dla których organ II instancji nie uwzględnił wskazanych zarzutów, d) art. 12 k.p.a. w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania poprzez rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu odwoławczym w terminie przekraczającym miesiąc. W uzasadnieniu skargi strony podniosły, że analizując stan prawny, jak i bogate orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy dojść do wniosku, że zgodność projektu podziału z miejscowym planem zagospodarowania winna być badana przede wszystkim pod kątem części tekstowej. Część graficzna planu powinna stanowić odzwierciedlenie zapisów części tekstowej i nie może być z nią sprzeczna. To część tekstowa planu zawiera normy prawne, rysunek planu obowiązuje więc tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to część tekstowa planu. Zdaniem skarżących, zaproponowany przez nich projekt podziału jest w pełni zgodny z normami zawartymi w uchwale Rady Miejskiej w K. P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. Natomiast rysunek stanowiący załącznik do uchwały jest sprzeczny z normami zawartymi w uchwale. Działka oznaczona nr [...], o powierzchni 913 m2, a także działka nr [...], o powierzchni 957 m2, które zostały wyznaczone w części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie spełniają wymogów określonych w części tekstowej, a mianowicie są sprzeczne z § 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) tej uchwały. Działki te nie spełniają wymogu frontu o szerokości minimum 20 m. Podział ten nie zapewnia bowiem dostępu do drogi od strony frontu w takiej szerokości. Warunek 20 m szerokości frontu działki jest za to spełniony w projekcie przedstawionym przez skarżących, którzy to zrezygnowali z wyznaczenia dodatkowej działki przeznaczonej na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i pensjonatowej, aby spełnić wymóg zapewnienia wspomnianej szerokości frontu działki określony w części tekstowej. Dzięki takiemu projektowi, szeroko pojęte cele mieszkaniowe będą realizowane w pełnym wymiarze, zapewniając tym samym należyte korzystanie z przedmiotowych działek. Dodatkowo skarżący zaznaczyli, że zgodność z ustaleniami planu, o których mowa w art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie oznacza uprawnienia do zamieszczania w planie warunków podziału. Szczegółowe ustalenia dotyczące podziału działek są niewątpliwie ingerencją w prawo własności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje : Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a. który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 § i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021, poz. 137 ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) - dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność jego wyeliminowania z porządku prawnego. Przedmiotem skargi uczyniono postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymujące w mocy postanowienie B. K. Pomorskiego z dnia [...] lipca 2021 r., opiniujące negatywnie wstępny projekt podziału działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym R. Bezsporne jest przy tym, że zgodnie z zapisami uchwały Rady Miejskiej w K. P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. P. – obręb geodezyjny Radawka – na cele zabudowy mieszkaniowej, pensjonatowej i usług (Dz.Urz.Woj. Z. z 2002 r., nr [...], poz. [...]) – dla działki nr [...] obr. R. przewidziano następujące funkcje: MNp – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i pensjonatowa z dopuszczeniem usług komercyjnych, UC – usługi komercyjne z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, KPi – ciągi piesze (drogi wewnętrzne) – korytarze infrastruktury technicznej, Zi – zieleń izolacyjna, KUd – ulice dojazdowe (drogi wewnętrzne), NOs (2) – urządzenia infrastruktury technicznej – separatory wód opadowych (§ 6 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 5, ust. 3 pkt 1 uchwały). Jak wynika z treści § 6 ust. 1 pkt 3 lit. b) tej uchwały, minimalna wielkość działek na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem UC i MNp wynosi 800 m2, przy froncie o szerokości 20 m. Z kolei w § 6 ust. 3 pkt 3 lit. e) wspomnianej uchwały wskazano, że wymiary placów nawrotowych wynoszą 24,0 x 24,0 m. Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, działka o numerze [...] położona w obrębie ewidencyjnym R. ma powierzchnię 4,46 ha i stanowi współwłasność B. K. i J. K.. Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. wymienieni wnieśli o zaopiniowanie wstępnego projektu podziału tej działki w oparciu o art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1899). Zgodnie z tym przepisem, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Z kolei w myśl art. 93 ust. 4 tej ustawy, zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1. Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust. 5 cytowanej ustawy). Zdaniem organów obu instancji, pozytywne zaopiniowanie przedstawionego przez skarżących wstępnego projektu podziału działki nr [...] nie jest możliwe gdyż nie jest on zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 cytowanej uchwały z dnia [...] kwietnia 2002 r., integralną częścią zmiany planu jest załącznik graficzny w skali 1:1000, zaś obowiązującymi oznaczeniami graficznymi na rysunku planu są linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu. Powyższe oznacza, zdaniem organów, że podział przedmiotowej działki co do zasady musi sztywno trzymać się przebiegu linii rozgraniczających. Tymczasem w projekcie podziału działki – na wysokości nowych działek o nr [...] przewidziano odmienny kształt drogi dojazdowej wyznaczonej w planie miejscowym liniami rozgraniczającymi i oznaczonej symbolem KUd. Na tym odcinku podział nie pokrywa się z przebiegiem linii rozgraniczającej drogę wewnętrzną. W ocenie Sądu, z powyższym stanowiskiem organów należy się zgodzić. Jak słusznie zauważyły organy, w uchwale Rady Miejskiej w K. P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. P. – obręb geodezyjny R. – na cele zabudowy mieszkaniowej, pensjonatowej i usług, zawarty został zapis, zgodnie z którym obowiązującymi oznaczeniami graficznymi na rysunku planu, stanowiącym załącznik graficzny do uchwały (będący jej integralną częścią), są linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, jak również przeznaczenie terenów. Nie ulega przy tym wątpliwości, że teren, na którym znajdują się działki nr [...], jak również obszar pomiędzy tymi działkami, na rysunku planu oznaczony jest symbolem MNp – zabudowa jednorodzinna i pensjonatowa z dopuszczeniem usług komercyjnych. Wprowadzenie zatem w projekcie podziału, pomiędzy tymi działkami ulicy dojazdowej w istocie zmienia przeznaczenie terenu z zabudowy jednorodzinnej i pensjonatowej z dopuszczeniem usług komercyjnych (MNp) na ulice dojazdowe – drogi wewnętrzne (KUd). Ponadto, przebieg ulicy dojazdowej w projekcie jest niezgodny z przebiegiem linii rozgraniczającej wprowadzonej na rysunku planu. Projekt przewiduje inny kształt drogi dojazdowej niż ten, który wyznaczono w planie liniami rozgraniczającymi. Z kolei na części działki oznaczonej numerem [...] i przeznaczonej zgodnie z projektem planu podziału na zabudowę jednorodzinną i pensjonatową, powinna znajdować się – zgodnie z rysunkiem planu zagospodarowania przestrzennego - ulica dojazdowa. Zdaniem Sądu, zaproponowany przez skarżących sposób podziału działki nr [...] zmienia przeznaczenie wskazanych wyżej terenów i jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W pełni podzielając pogląd zawarty w przywołanym przez skarżących wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 107/13, należy stwierdzić, że "opiniując zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania, uprawniony organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie. Ocena ta dotyczy całości nieruchomości, czyli każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału". Skoro zatem każda ze wspomnianych działek musi być oceniana z punktu widzenia realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie zatem słusznie organy uznały, że niektóre działki (np. działka nr 76 K. na odcinku pomiędzy działkami [...] nie spełniają tego wymogu. Przeznaczenie ich na drogę dojazdową uniemożliwia realizację przeznaczenia określonego w planie zagospodarowania przestrzennego – na zabudowę jednorodzinną i pensjonatową z dopuszczeniem usług komercyjnych. Podkreślenia wymaga przy tym, że przeznaczenie to wynika z rysunku planu, stanowiącego załącznik graficzny do uchwały z dnia [...] kwietnia 2002 r. i obowiązuje w takim zakresie w jakim przewidziano to w części tekstowej planu. Jak już wskazano wcześniej, w § 4 ust. 2 pkt 1 i 2 uchwały, jednoznacznie wskazano, że obowiązującymi oznaczeniami graficznymi na rysunku planu są m.in.: przeznaczenie terenów i linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu. Nie sposób zatem zarzucać organom, "stawianie na pierwszym miejscu załącznika" do uchwały zamiast jej części tekstowej. Jak słusznie podnoszą skarżący, "rysunek planu obowiązuje w takim zakresie, w jakim tekst planu odsyła do ustaleń planu wyrażonych graficznie na rysunku". Z takim właśnie odesłaniem – o czym była mowa powyżej – mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Natomiast odnosząc się do argumentów stron, dotyczących sprzeczności pomiędzy częścią tekstową miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego uchwałą z dnia [...] kwietnia 2002 r. i jego częścią graficzną, należy zgodzić się z organem I instancji, że "stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP plan miejscowy jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie". Podkreślić też należy, że Sąd nie ma możliwości badania prawidłowości uchwały wprowadzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w postępowaniu dotyczącym wstępnego projektu podziału działki. W pełni podzielając pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2020 r., sygn. akt I OSK 296/20, należy wskazać, że "wzajemne zależności pomiędzy zapisami planu miejscowego dotyczącymi różnych obszarów elementarnych mogą być co najwyżej przedmiotem oceny w odrębnym postępowaniu dotyczącym prawidłowości planu miejscowego". Omawiana sprawa dotyczyła – podobnie jak niniejsza sprawa – negatywnego zaopiniowania projektu podziału działki. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie należy do przedmiotu takiego postepowania ocena prawidłowości planu miejscowego. Podobnie wypowiedział się ten Sąd w wyroku z dnia 12 sierpnia 2014 r., w sprawie o sygn. OSK 107/13. Wskazał m.in., że nie było rzeczą ani organu, ani Sądu, aby w postępowaniu, dotyczącym zaopiniowania wstępnego podziału nieruchomości, dokonywać oceny dopuszczalności - pod względem prawnym – zawarcia w planie zagospodarowania przestrzennego wymagań w zakresie powierzchni i konfiguracji przestrzennej nowo wydzielonych działek. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, należy zaznaczyć, że uchwała Rady Miejskiej w K. P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. P. – obręb geodezyjny R. – na cele zabudowy mieszkaniowej, pensjonatowej i usług, wciąż obowiązuje. Skarżący kwestionują jej prawidłowość, jednak brak jest jakichkolwiek informacji wskazujących na to, że uchwałę zaskarżyli do Sądu. Nie może przy tym spodziewanego przez nich rezultatu odnieść powoływanie się na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 920/11, w którym wskazano, że "zgodność z ustaleniami planu nie oznacza uprawnienia do zamieszczania w planie miejscowym warunków podziału, bowiem owe ustalenia mogą dotyczyć wyłącznie przeznaczenia terenu i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu". Wspomniany wyrok został bowiem wydany w sprawie ze skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta, a zatem Sąd obowiązany był skontrolować prawidłowość stosownych zapisów tego planu. Tego typu kontroli Sąd nie może natomiast przeprowadzić w sprawie dotyczącej wstępnego projektu podziału działki. Na marginesie jedynie należy wskazać, że wbrew twierdzeniom stron, możliwe jest takie podzielenie działki nr [...] obręb R. – z zachowaniem przebiegu linii rozgraniczających tereny oznaczone symbolem MNp i KUd, w którym zachowane zostaną parametry określone w części tekstowej planu, w tym szerokość frontu działki – 20 m. Możliwe jest przykładowo wydzielenie w miejscu trzech działek o nr [...] i [...] (numeracja według oznaczeń na rysunku stanowiącym załącznik nr 1 do zażalenia na postanowienie z dnia [...] lipca 2021 r.), tylko dwóch działek o podobnych wielkościach. Projekt przedstawiony przez strony także przewiduje rezygnację z jednej działki – jednak na potrzeby drogi dojazdowej (placu nawrotowego) – co zmienia przeznaczenie terenu. Tymczasem wydzielenie dwóch działek w sposób opisany wyżej, z zachowaniem przebiegu drogi dojazdowej nie powoduje zmiany przeznaczenia terenu, przy jednoczesnym zwiększeniu szerokości frontu każdej z tych działek. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, nie można mówić o zarzucanym zaskarżonemu postanowieniu naruszeniu art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego ani też art. 93 ust. 2 i ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Co prawda organ odwoławczy faktycznie nie ustosunkował się w wyraźny sposób do wszystkich zarzutów zażalenia, jednakże treść uzasadnienia postanowienia z [...] września 2021 r. jest na tyle czytelna, że pozwala na ustalenie jakimi motywami organ kierował się w omawianym zakresie wobec czego mankament ten nie ma wpływu na wynik sprawy. Podobnie nietrafny okazał się zarzut, że rozstrzygnięcie zostało wydane w terminie przekraczającym jeden miesiąc. Zgodnie bowiem z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący podnosząc zarzut przekroczenia wspomnianego terminu nie wskazali jakichkolwiek okoliczności świadczących o tym, że miało ono wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako bezzasadną.