II SA/Sz 125/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M.W. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] wydaną w postępowaniu odwoławczym w sprawie skierowania skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B prawa jazdy. W skardze tej M.W. sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Sąd administracyjny, na mocy powołanego przepisu z art. 61 § 3 P.p.s.a., związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, których wystąpienie warunkuje możliwość wydania orzeczenia w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Do katalogu tych przesłanek należą: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2013, s. 364) Na stronie, składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a., ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Rzeczą sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd (por. postanowienia NSA: z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, opubl. w Lex nr 1479276, z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1013/14, opubl. w Lex nr 1530779). Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt niniejszej sprawy, sąd stwierdza, że wniosek M.W. nie zawiera uzasadnienia, pozwalającego ustalić, na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki oraz narażenie skarżącego na znaczną szkodę, wynikającą z wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanek tego rodzaju sąd nie dopatrzył się w okolicznościach niniejszej sprawy. Żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów na potwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających takie żądanie należy uznać za niewystarczające. Brak właściwego uzasadnienia wniosku przez skarżącego, świadczy w istocie o braku przesłanek do zastosowania przez sąd ochrony tymczasowej, skutkujący odmową wstrzymania wykonania decyzji objętej wnioskiem. Stosownie do powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł, jak na wstępie.