II SA/Sz 1292/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Bukowiecka – Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. M. – W. o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...], [...] w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji Decyzją wydaną w dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz usunięciem kolizji sieci, na terenie działek nr: [...] obręb , zmienionej decyzjami: z dnia [...] w zakresie powierzchni zabudowy oraz z dnia [...] w zakresie wjazdu na działkę nr [...]. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego E. M.-W. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, wywodząc, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy wykonalność decyzji może być interpretowana jako wstrzymanie procesu budowlanego. W ocenie skarżącej możliwość wyrządzenia znacznej szkody polegać będzie na możliwości zapłaty przez nią odszkodowania – w tym kary umownej i odsetek na rzecz wykonawcy z tytułu leżącej po jej stronie zwłoki w realizacji inwestycji, której termin zakończenia został zaplanowany na [...] oraz możliwości utraty zarobkowania, z uwagi na fakt, że skarżąca dysponuje warunkową umową najmu powierzchni handlowej w budynku, której nie będzie mogła zrealizować, gdy nie sfinalizuje budowy w określonym czasie. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą polegać na "usunięciu wody opadowej i gruntowej gromadzącej się w wykopie na działce, przedostającej się na teren pobliskich nieruchomości, w tym deptaka", czy też rozpoczęciu po raz kolejny, po zakończeniu postępowania sądowo-administracyjnego, robot budowlanych na zasypanym wykopie pod fundamenty budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozstrzygając w oparciu o przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały wymienione przesłanki. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę w złożonym wniosku. Powyższe oznacza, że wniosek powinien być należycie uzasadniony, a jego argumentacja spójna, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskrzonego aktu. W rozpatrywanej sprawie taki przypadek nie występuje. Przedstawione we wniosku argumenty w istocie dotyczą decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji i zmierzają do ochrony rozpoczętych przez skarżącą na podstawie nieostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] o pozwoleniu na budowę, robót budowlanych. Tymczasem postępowanie w sprawie bytu prawnego pozwolenia na budowę ma charakter odrębny od postępowania w sprawie warunków zabudowy. Ponadto podkreślenia wymaga fakt, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie powoduje bezpośrednio skutków wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OZ 665/09). Przy czym przez "wykonanie aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania (por. J.P. Tarno, Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2012, str. 224). Z utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że decyzja o warunkach zabudowy, a tym samym również decyzja stwierdzająca jej wygaśnięcie z uwagi na uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie nadaje się do wykonania, ponieważ stwierdza tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego z punktu widzenia wymogów planistycznych. Nie rodzi ona prawa do konkretnego terenu, nie narusza własności i uprawnień osób trzecich, nie upoważnia inwestora do rozpoczęcia i prowadzenia robot budowlanych związanych z realizacją inwestycji (m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II OZ 942/14). Wprawdzie ostateczna decyzja o warunkach zabudowy uprawnia inwestora do wystąpienia ze stosownym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę i w tym zakresie wywołuje ona skutki prawne, jednakże skarżąca nie wskazała jaka szkoda i to w rozmiarze znacznym może powstać na skutek wykonania decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Jak już wskazano podniesione przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, argumenty nie mogą odnieść skutków, ponieważ decyzja o warunkach zabudowy oraz decyzja stwierdzająca ich wygaśnięcie nie niesie za sobą żadnych skutków materialnoprawnych dla stron postępowania. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżąca, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.