II SA/Sz 1305/09

Dnia 6 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. i grupy mieszkańców Gminy [...] na zarządzenie Wójta Gminy nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia miesięcznej stawki czynszu regulowanego za lokale mieszkalne wchodzące w skład publicznego zasobu mieszkaniowego Gminy [...] p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia [...] K.P. działając w imieniu własnym i grupy mieszkańców Gminy [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na zarządzenie nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia miesięcznej stawki czynszu regulowanego za lokale mieszkalne wchodzące w skład publicznego zasobu Gminy [...] na lata [...]. Wójt Gminy [...] w odpowiedzi na skargę wezwał o jej odrzucenie z powodu nie wyczerpania przysługującego środka zaskarżenia. Zarządzeniem z dnia [...] Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, przez podanie czy skarżący osobiście i osoby w imieniu których wniósł skargę, wzywali Wójta Gminy [...] do usunięcia naruszenia prawa lub interesu prawnego przed wniesieniem skargi, w trybie art. 101 ustawy z dnia 9 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.). W odpowiedzi na zarządzenie K.P. oświadczył, że pismem z dnia [...] wraz z innymi osobami zwrócił się do Wójta Gminy [...] o wyjaśnienie i wyszczególnienie stawek czynszu regulowanego, a na zebraniu wiejskim w dniu [...] wezwał Wójta do usunięcia naruszenia prawa. Do pisma skarżący załączył kopię jego pisma z dnia [...], podpisanego także przez cztery inne osoby, skierowanego do Wójta Gminy [...], a zawierającego prośbę o wyszczególnienie zawartości stawki czynszu regulowanego ustalonej na lata [...], a także odpowiedź Wójta z dnia [...] na to pismo. Zarządzeniem z dnia [...] Sąd zwrócił się do Wójta Gminy [...] o wskazanie czy w dniu [...] w [...]u odbyło się zebranie z mieszkańcami, jaki cel i charakter miało to spotkanie oraz czy Wójt był na nim obecny, a także czy w trakcie zebrania K.P. wystosował w imieniu własnym i grupy mieszkańców wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Sąd zwrócił się o nadesłanie odpisu protokołu ze spotkania, jeżeli było ono protokołowane. W odpowiedzi na zarządzenie Sądu Wójt Gminy [...] przesłał kopię protokołu zebrania mieszkańców wsi [...] z Wójtem Gminy z dnia [...]. Wójt wskazał, że odnotowane w protokole wystąpienie P.P. dotyczyło ogólnie spraw czynszowych i nie może być traktowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 tej ustawy). Przedmiotem skargi jest zarządzenie Wójta Gminy [...] ustalające stawki czynszu regulowanego za lokale mieszkalne stanowiące własność Gminy [...]. Zarządzenie to jako akt z zakresu administracji publicznej podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, po wyczerpaniu trybu określonego w ustawie o samorządzie gminnym. Stosownie do art. 101 ust. 1 powołanej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skargę wnosi się w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usuniecie naruszenia prawa. Z powołanych przepisów wynika, że warunkiem wniesienia skargi na zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego wydane w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest uprzednie wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wójt Gminy [...] podniósł, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał trybu poprzedzającego wniesienie skargi, a wystąpienie P.P. na zebraniu mieszkańców wsi [...] z Wójtem nie może być traktowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z przesłanego Sądowi pisma skarżącego z dnia [...] skierowanego do Wójta Gminy [...] nie wynika, by pismo to miało charakter wezwania organu wykonawczego Gminy do usunięcia naruszenia prawa w zarządzeniu nr [...]. Jest to raczej prośba o wyjaśnienie co składa się na stawki czynszu ustalone zaskarżonym zarządzeniem. Także z przesłanej Sądowi kopii protokołu z zebrania wiejskiego wsi [...] z dnia [...] nie wynika, by na zebraniu tym skarżący albo którakolwiek z osób które reprezentuje w skardze do Sądu, wezwanie takie skierowała. Z protokołu wynika, że zastrzeżenia dotyczące opłat czynszowych zgłaszała P.P. wskazując, że stawki czynszu powinny być zróżnicowane w zależności od standardu mieszkania. Uwagi te trudno byłoby uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w zaskarżonym zarządzeniu. Ponadto P.P. nie wniosła skargi do Sądu ani nie upoważniła K.P. do działania w jej imieniu. W tej sytuacji należy uznać, że K.P. nie wykazał w terminie do uzupełnienia braków formalnych skargi, by przed wniesieniem skargi wzywał Wójta Gminy [...] do usunięcia naruszenia prawa w zaskarżonym zarządzeniu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Nie wykazał także by uczyniła to którakolwiek z osób w imieniu których wniósł skargę. Z tej przyczyny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.