II SA/Sz 1357/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. O. oraz R. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. O. oraz R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo - wychowawczej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...]. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania M. O. oraz R. O. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta S. przez Kierownika Sekcji Instytucjonalnej Pieczy Zastępczej i Sprawozdawczości w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w S. z dnia [...] odmawiającej M. O. oraz R. O. odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka M. O. w placówce opiekuńczo- wychowawczej znajdującej się w strukturze Centrum Opieki nad Dzieckiem im. K. M. w S., tj. w Placówce Opiekuńczo – Wychowawczej typu specjalistyczno – terapeutycznego "[...]" w S. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. M. O. oraz R. O. powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym celem ustalenia zgodności z Konstytucją przepisów uchwały Rady Miasta Szczecin z dnia 19 grudnia 2011 r. nr XIV/338/11 oraz ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem dalsze procedowanie w niniejszej sprawie może doprowadzić do ustalenia opłaty w znacznym wymiarze, która może zaś doprowadzić skarżących do bankructwa, które miałoby miejsce w wyniku zastosowania aktu, którego konstytucyjność budzi wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego, nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010 r., str. 204). Ponadto cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy bowiem jedynie aktów lub czynności, które nadają się do wykonania, bądź dobrowolnie, bądź przymusowo i tego wykonania wymagają (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 2059/09; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OZ 740/09; z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 962/05; dostępnie w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że zaskarżone rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy decyzji odmawiającej M. O. oraz R. O. odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka M. O. w placówce opiekuńczo - wychowawczej nie ma cech wykonalności. Zaskarżona decyzja, nie jest dla stron skarżących źródłem jakichkolwiek nakazów lub zakazów podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Nie powoduje ona powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego stron, nie nakłada na strony skarżące nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu. Skoro zaskarżone rozstrzygnięcie z uwagi na swój charakter nie podlega wykonaniu, zatem brak jest podstaw do wydania orzeczenia o wstrzymaniu jego wykonania. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że skarżący we wniosku nie powołali żadnej z ustawowych przesłanek wstrzymania, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., zaś Ich argumentacja wskazująca, że dalsze procedowanie w sprawie może doprowadzić do ustalenia opłaty w znacznym wymiarze, która może doprowadzić skarżących do bankructwa odnosi się do hipotetycznej, nieokreślonej decyzji, która może zapaść w przyszłości, nie zaś do zaskarżonej w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do podniesionego argumentu dotyczącego wadliwości wydanych decyzji należy wyjaśnić, że niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 P.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie wypowiada się odnośnie podniesionych w skardze zarzutów co do meritum rozstrzygnięcia. Mając na względzie powyższe i kierując się dyspozycją art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.