II SA/Sz 1376/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. J. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sprawie z Jego skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Sławnie z dnia 14 listopada 1996 r., nr XX/142/96 w przedmiocie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Sławno postanawia: odmówić ustanowienia adwokata lub radcy prawnego B.L. pismem z dnia 3 października 2015 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Miejskiej w Sławnie nr XX/142/96 z dnia 14 listopada 1996 r. w przedmiocie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Sławno. W piśmie z dnia 3 grudnia 2015 A.W. - kurator dla częściowo ubezwłasnowolnionego skarżącego, odpowiadając na zobowiązanie Sądu, podtrzymała skargę i wniosła o ustanowienie skarżącemu pełnomocnika z urzędu z uwagi na jego sytuację zdrowotną oraz materialną, która uniemożliwia ustanowienie pełnomocnika z wyboru. Zarządzeniem z dnia 21 grudnia 2015 r., Sąd zobowiązał przedstawiciela skarżącego – kuratora A.W. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie do akt sprawy dowodu wniesienia/nadania pisemnego wezwania Rady Miejskiej w Sławnie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, zgodnie z art. 101 § 1 ustawy z dnia 8 marca o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1515) - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie B.L. przesłał pismo z dnia 12 stycznia 2016 r. wraz z załącznikami, stanowiące uzupełnienie skargi. Nie nadesłał natomiast dowodu wniesienia/nadania pisemnego wezwania Rady Miejskiej w Sławnie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej: "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 3). Jednakże stosownie do art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Powołany przepis znajduje zastosowanie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, bądź zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi (art. 58 § 1 P.p.s.a.). Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, że w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy. Zgodnie z poglądami orzecznictwa, oczywistość bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 P.p.s.a., należy łączyć nie tylko z jej merytoryczną oceną, ale i z możliwością jej wniesienia, w szczególności w przypadkach, gdy skarga została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia (por.: postanowienia NSA: z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 35/09, opubl. w Lex nr 551912; z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt I OZ 146/14, opubl. w Lex nr 1449947). Z analizy akt sprawy wynika, że skarga B.L. została wniesiona na uchwałę Rady Miejskiej w Sławnie nr XX/142/96 z dnia 14 listopada 1996 r., będącą aktem prawa miejscowego, wydanym w przedmiocie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Sławno. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy, jest wymogiem koniecznym zaskarżenia tych aktów do sądu administracyjnego. Powyższy wymóg wyczerpania środka zaskarżenia koresponduje z brzmieniem art. 52 § 4 P.p.s.a. Jak wynika z art. 57 § 1 pkt 4 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać, w przypadkach określonych w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Brak skargi, w powołanym zakresie, podlega uzupełnieniu na wezwanie sądowe w terminie 7 dni (art. 49 § 1 i 2 P.p.s.a.). Natomiast nieuzupełnienie tego braku skargi w wyznaczonym terminie, skutkować będzie jej odrzuceniem (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Zarządzeniem z dnia 21 grudnia 2015 r., Sąd zobowiązał przedstawiciela skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie do akt sprawy dowodu wniesienia/nadania pisemnego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą. Zobowiązanie zostało doręczone kuratorowi w dniu 31 grudnia 2015 r. W odpowiedzi, skarżący działając samodzielnie, w piśmie z dnia 12 stycznia 2016 r. uzupełnił uzasadnienie skargi, jednakże nie dołączył do pisma dowodu wskazującego, że wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą. Dołączone do pisma załączniki nie stanowią ww. dowodu. Brak wykazania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, uniemożliwia skuteczne wszczęcie postępowania sądowego i w konsekwencji czyni niniejszą skargę niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika tym samym oczywista bezzasadność skargi B.L., a w związku z tym żądanie skarżącego o przyznanie prawa pomocy, stosownie do art. 247 P.p.s.a., nie może zostać uwzględnione. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 247 P.p.s.a., orzekł, jak na wstępie.