II SA/Sz 1376/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia WSA Arkadiusz Windak Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 marca 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., Z. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S., dalej jako "ZWITD", nałożył na J. Spółka [...] w W. karę pieniężną w wysokości [...] zł, za naruszenie, o którym mowa w lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 – j.t. ze zm.), dalej jako "u.t.d.", to jest niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli. W uzasadnieniu decyzji ZWITD wyjaśnił, że pismem z dnia 16 stycznia 2017 r. zawiadomiono Spółkę o zamiarze wszczęcia kontroli prowadzonej działalności gospodarczej. Pismo to zostało zwrócone z adnotacją "adresat nieobecny awizowano dnia 18.01.2017 r." i zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. uznano je za doręczone prawidłowo. Następnie, w dniu 3 lutego 2017 r., o godz. 9.30, kontrolujący udali się do siedziby przedsiębiorstwa, celem podjęcia czynności kontrolnych. Pod adresem siedziby Spółki, tj. W. ul. [...], zastali właścicielkę posesji, która poinformowała ich, że od lipca 2014 r. J. Spółka [...] nie prowadzi działalności pod tym adresem, a z posiadanych przez nią informacji wynika, że firma funkcjonuje w miejscowości C. w okolicy S.. Celem udokumentowania podjętych czynności sporządzona została notatka służbowa oraz dokumentacja fotograficzna. Organ powołał się na art. 72 u.t.d. wyjaśniając, że podmiot kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych. Dalej organ wskazał, że w dniu 3 lutego 2017 r. sporządzono protokół z czynności wraz załącznikiem zawierającym stwierdzone naruszenie, który wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania został wysłany na adres Spółki. Przesyłka ta nie została odebrana. Przed wydaniem decyzji zawiadomiono Spółkę na adres W. ul. [...], o zakończeniu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli. Pismo zostało odebrane przez pełnomocnika K. P.. Od decyzji odwołanie złożyła J. Spółka [...] podnosząc, że nie została prawidłowo zawiadomiona o zamiarze wszczęcia kontroli, a organ w sposób nieuprawniony rozszerzył skutki uznania przesyłki zawierającej zawiadomienie za doręczoną przyjmując, iż strona miała wiedzę o podjętych przez organ działaniach. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2168 – j.t. ze zm.), a następnie powołując się na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 100/14 wyjaśnił, że w niniejszej sprawie ZWITD nie dokonał skutecznego zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli, bowiem zawiadomienie zostało zwrócone przez Pocztę Polską do organu kontroli. Tym samym przedsiębiorca nie został zawiadomiony ani o terminie i miejscu ani o zakresie przedmiotowym kontroli, co uniemożliwiło mu przygotowanie się do kontroli. Podniesiono również, że organ pierwszej instancji nie próbował doręczyć przedsiębiorcy zawiadomienia w inny sposób aniżeli za pośrednictwem Poczty Polskiej. W efekcie, zdaniem organu odwoławczego, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, nie było podstaw do twierdzenia, że strona uniemożliwiała przeprowadzenie kontroli, skoro o niej nie wiedziała. Z. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] r. nałożył na J. karę pieniężną w łącznej kwocie [...]zł za naruszenie stwierdzone podczas próby kontroli przedsiębiorcy J. – niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, na podstawie lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ pierwszej instancji podkreślił, że przedsiębiorca został prawidłowo zawiadomiony o zamiarze wszczęcia kontroli. Przesyłka była dwukrotnie awizowana i tym samym została skutecznie doręczona w rozumieniu art. 44 k.p.a. Podkreślenia, zdaniem organu, wymaga również to, że przesyłka została skierowana na adres Spółki widniejący w Krajowym Rejestrze Sądowym. Z dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez kontrolerów wynika, że siedziba przedsiębiorstwa w ogóle nie jest oznaczona w sposób umożliwiający jej odnalezienie, ponieważ w budynku i okolicy nie umieszczono żadnej informacji zawierającej nazwę przedsiębiorstwa. Strona nie odebrała również zawiadomienia o wszczęciu postępowania, odebrała natomiast zawiadomienie o jego zakończeniu. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że odbierając zawiadomienie o zakończeniu postępowania Spółka miała możliwość podjęcia współpracy, czego nie uczyniła, natomiast po odebraniu decyzji nakładającej karę usunęła adres przedsiębiorstwa z Krajowego Rejestru Sądowego. Świadczy to w ocenie organu o świadomym działaniu, mającym na celu uniknięcie odpowiedzialności w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. J. Spółka [...] wniosła odwołanie od decyzji Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S., do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutów odwołania, w którym skarżąca Spółka podnosiła, że nie została skutecznie powiadomiona o zamiarze wszczęcia kontroli, organ odwoławczy wskazał, że przedsiębiorca nie jest zainteresowany przeprowadzeniem kontroli, czego dowodem jest usunięcie dokładnego adresu siedziby Spółki z KRS. Strona nie posiada adresu poczty elektronicznej ani numeru telefonu, co całkowicie uniemożliwia kontakt. Brak jest również możliwości skontaktowania się z osobami ją reprezentującymi, bowiem w KRS widnieją tylko ich dane osobowe i numer PESEL. W ocenie organu odwoławczego postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d., bowiem do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło na skutek działań samej strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie J. reprezentowana przez adwokata, podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia faktycznego sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i zaniechanie przeprowadzenia jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów, prowadzące do: - bezzasadnego przyjęcia, że to skarżący, na swój wniosek, doprowadził do usunięcia z Krajowego Rejestru Sądowego wpisu o adresie prowadzenia działalności gospodarczej, podczas gdy brak jest dowodu, pozwalającego na dokonanie takiego ustalenia, - pominięcie i zaniechanie oceny faktu, że skarżący nie miał świadomości zamiaru wszczęcia przez organ kontroli oraz przystąpienia do niej w dniu 3 lutego 2017 r., - nieprawidłowe przyjęcie, że skarżący nie poddał się lub uniemożliwił przeprowadzenie podczas, gdy w zebranym materiale brak jest dowodu, aby miał on świadomość prowadzonych wobec niego czynności, a w konsekwencji, aby świadomie nie wykonał obowiązków określonych art. 72 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. 2) art. 44 § 2-4 k.p.a. poprzez: - nieprawidłowe zastosowanie, albowiem czynności kontrolne nie stanowią postępowania administracyjnego i art. 44 § 4 k.p.a. nie znajduje do nich zastosowania, - nieprawidłowe rozszerzenie skutków uznania przesyłki za doręczoną na możliwość przyjęcia, że skarżący miał wiedzę o zamiarze przeprowadzenia wobec niego kontroli oraz o powstaniu po jego stronie obowiązków przewidzianych ustawą. Ponadto zarzucił naruszenie norm prawa materialnego, tj.: 1) art. 92a w zw. z art. 72 oraz l.p. 1.5. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września i o transporcie drogowym poprzez niewłaściwe zastosowanie wskutek błędnej wykładni prowadzące do: - pominięcia, że dla możliwości przypisania przedsiębiorcy naruszenia w postaci niepoddania się lub uniemożliwienia kontroli, konieczna jest jego uprzednia świadomość, że organ zamierza ją przeprowadzić, - przyjęcia, że przedsiębiorca odpowiada za naruszenie wymienione w l.p. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy także wówczas, gdy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli zostało mu doręczone w sposób zastępczy i nie miał świadomości wszczęcia wobec niego kontroli, podczas gdy przypisanie przedsiębiorcy naruszenia, za które na skarżącego nałożono karę pieniężną, wymaga ustalenia, że wiedział on o kontroli, a następnie świadomie się jej nie poddał lub swoim zachowaniem uniemożliwił jej przeprowadzenie, a ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia tego zarzutu: 2) art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez brak zastosowania, podczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że skarżąca nie miała wiedzy o zamiarze przeprowadzenia przez organ kontroli, wobec czego nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 14 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że nie zna okoliczności złożenia wniosku o wykreślenie adresu w sądzie rejestrowym, obecnie Spółka nie posiada zarządu, a tylko zarząd jest władny złożyć wniosek o dokonanie takiej zmiany. Prawdopodobnie doszło do tego na skutek wniosku właściciela nieruchomości. Według jego wiedzy Spółka nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się zasadna, jakkolwiek nie wszystkie argumenty strony skarżącej zasługiwały na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w badanej sprawie jest decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie opisane w lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegające na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Wskazać zatem należy, że stosownie do art. 72 u.t.d. kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności: 1) udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli; 2) udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa; 3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego; 4) umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli; 5) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli. Stosownie do art. 89c u.t.d. do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z z 2017 r. poz. 2168 – j.t. ze zm.), zwanej dalej również "u.s.d.g." Zgodnie z art. 72 ust. 1 u.s.d.g. organy kontroli zawiadamiają przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli. W art. 72 ust. 2 u.s.d.g. przewidziano, że zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się, w przypadku gdy: 1) kontrola ma zostać przeprowadzona na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów powszechnie obowiązującego prawa wspólnotowego albo na podstawie ratyfikowanej umowy międzynarodowej; 2) przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia; 3) kontrola jest przeprowadzana na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2016 r. poz. 1928 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 624); 3a) kontrola jest przeprowadzana na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 2017 r. poz. 285, 624 i 2290); 4) kontrola jest prowadzona w toku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2017 r. poz. 229, 1089 i 1132); 4a) przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania naruszeniu zakazów, o których mowa w art. 44b ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii; 4b) kontrola jest prowadzona na podstawie art. 23c lub art. 23r ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 220, 791, 1089, 1387 i 1566); 4c) kontrola jest przeprowadzana na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 1688 oraz z 2017 r. poz. 1566 i 1567) w zakresie poziomów pól elektromagnetycznych emitowanych z instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej; 5) przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska naturalnego; 6) przedsiębiorca nie ma adresu zamieszkania lub adresu siedziby lub doręczanie pism na podane adresy było bezskuteczne lub utrudnione. Stosownie do art. 72 ust. 3 u.s.d.g., zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się także w przypadkach określonych w art. 282c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Na podstawie art. 72 ust. 4 u.s.d.g., kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Jeżeli kontrola nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia. Jak wynika z treści przytoczonych wyżej przepisów zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli odgrywa istotną rolę, bowiem pozwala między innymi na przygotowanie się przedsiębiorcy, a także na precyzyjne określenie terminu, w którym przystąpienie do czynności kontrolnych jest możliwe. Co do zasady, skuteczne zawiadomienie przedsiębiorcy jest warunkiem uznania, że w sprawie mamy do czynienia z niepoddaniem się lub uniemożliwieniem przeprowadzenia kontroli w całości lub w części (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 291/17). Koniecznym jest również podjęcie przez podmiot kontrolowany określonych działań, zmierzających do uchylenia się od kontroli, a więc odmowa poddania się kontroli, bądź świadome i ukierunkowane na uniknięcie kontroli zachowanie, którego ostatecznym efektem jest uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli. W katalogu tego rodzaju zachowań wymienić można ukrycie dokumentacji w całości lub w części, niewskazanie na wezwanie organu miejsca przechowywania dokumentów mających istotne znaczenie, uniemożliwienie kontaktu, odmowę dopuszczenia pracowników organu do siedziby przedsiębiorstwa, w przypadku gdy czynności kontrolne mają zostać podjęte w miejscu prowadzenia działalności. Zatem, dla uznania, że doszło do naruszenia, o którym mowa w lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., niezbędnym jest aby podmiot kontrolowany wiedział o zamiarze przeprowadzenia kontroli i podjął działania zmierzające do jej uniemożliwienia. W ocenie sądu, wbrew wywodom skarżącej, dopuszczalne jest jednak uznanie, iż odmowa przyjęcia korespondencji, bądź jej nieodbieranie noszą znamiona uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli. Aby jednak tego rodzaju działanie mogło zostać uznane za świadome i ukierunkowane na osiągnięcie efektu, o którym mowa w lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., konieczne jest spełnienie kilku warunków, po pierwsze adres przedsiębiorcy został ustalony i nie ma wątpliwości, że prowadzi on w tym miejscu działalność gospodarczą, odmawia on przyjęcia korespondencji, bądź przesyłki są uporczywie nieodbierane, przy czym pod pojęciem uporczywie należy rozumieć nie jednokrotne nieodebranie przesyłki, ale stałe uchylanie się od odbierania korespondencji, zaś celem takiego działania przedsiębiorcy powinno być uniemożliwienie skutecznego zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Dodatkowo wskazać należy na brak możliwości skontaktowania się z przedsiębiorcą czy to osobiście, czy za pośrednictwem pełnomocnika. Tego rodzaju ustalenia są istotne z punktu widzenia możliwości przypisania przedsiębiorcy naruszenia, o którym mowa w decyzji. Jak już wyżej wskazano, dla skutecznego wszczęcia i przeprowadzenia kontroli konieczne jest zawiadomienie przedsiębiorcy o zamiarze przeprowadzenia kontroli, przy czym zawiadomienie to powinno mieć charakter rzeczywisty i niewątpliwy (art. 79 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Dopiero wówczas bowiem po stronie przedsiębiorcy powstaje obowiązek wyznaczenia osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy w czynnościach kontrolnych oraz przygotowania i udostępnienia dokumentów, o których mowa w zawiadomieniu. Oczywistym zatem jest, że w przypadku, gdy przedsiębiorca nie odbiera korespondencji od podmiotu uprawnionego do kontroli, pomimo tego, że pod ustalonym adresem prowadzi działalność gospodarczą, to działanie to nosi znamiona uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że poza wszelkimi wątpliwościami pozostaje, iż skarżąca nie została zawiadomiona o zamiarze wszczęcia kontroli, bowiem przesyłka zawierająca zawiadomienie została przez Pocztę Polską zwrócona jako niepodjęta w terminie. Nie została również podjęta przesyłka zawierająca zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jednak przesyłka zawierająca zawiadomienie o zakończeniu postępowania została odebrana przez osobę posiadającą pełnomocnictwo do odbioru korespondencji. Następnie profesjonalny pełnomocnik Spółki wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Początkowo organ odwoławczy ocenił krytycznie decyzję nakładającą na Spółkę karę na podstawie lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. uznając, że skoro nie została ona skutecznie powiadomiona o zamiarze wszczęcia kontroli, to nie mogła wiedzieć o mającej się odbyć kontroli, a w konsekwencji nie mogła podjąć działań mających na celu jej uniemożliwienie. Takie rozumowanie organu należało uznać za błędne, jak już bowiem wyżej wskazano, świadome unikanie odbierania korespondencji może zostać uznane za zmierzające do uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli. W badanej sprawie organ oparł się w zasadzie na oświadczeniu właścicielki nieruchomości, w której siedziba Spółki poprzednio się znajdowała, nie poczynił jednak żadnych ustaleń w zakresie jej nowego adresu. Zignorował również okoliczność, że zawiadomienie o zakończeniu postępowania zostało odebrane pod dotychczasowym adresem, przez osobę posiadającą stosowne pełnomocnictwo, co zdaniem sądu świadczyć może o tym, że skarżąca, pomimo zmiany adresu, czy też faktycznego zaniechania prowadzenia działalności gospodarczej, podjęła działania zmierzające do zabezpieczenia jej interesów, w szczególności w zakresie ustanowienia pełnomocnika do odbioru korespondencji. Organ nie skontaktował się jednak ani z osobą, która odebrała zawiadomienie o zakończeniu postępowania ani też z profesjonalnym, ustanowionym przez Spółkę pełnomocnikiem, celem ustalenia jej adresu, bądź osoby uprawnionej do dysponowania dokumentacją za okres, którego dotyczyć miała kontrola. Jak wynika z akt postępowania Spółka posiadała licencję dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, ważną do 13 lipca 2016 r. Przedsiębiorca nie złożył wniosku o przedłużenie terminu ważności licencji. Z informacji od Starosty [...] wynika, że skarżąca nie posiadała licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Z kolei pełnomocnik skarżącej oświadczył, że aktualnie nie prowadzi ona żadnej działalności, nie posiada również zarządu, a pełnomocnictwo zostało mu udzielone przez prokurenta. W tych okolicznościach rzeczą organu powinno być zatem ustalenie adresu Spółki, miejsca przechowywania dokumentacji i osoby odpowiedzialnej za jej udostępnienie. Zważywszy, że w aktualnym, złożonym przez pełnomocnika skarżącej odpisie z KRS brak jest wskazania adresu Spółki, pełnomocnik powinien zostać przez organ zobowiązany do podania powyższych informacji, w tym również danych kontaktowych prokurenta i w oparciu o powyższe informacje organ powinien podjąć dalsze działania w sprawie. Dopiero, gdyby ustalenie powyższych danych stało się niemożliwe na skutek uchylenia się od przekazania powyższych informacji, istniałyby przesłanki do stwierdzenia, że działanie skarżącej nosi znamiona niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Końcowo wskazać należy, że podnoszona przez organy okoliczność wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego adresu Spółki nie mogła mieć wpływu na ocenę zasadności nałożenia kary, skoro nie ustalono kiedy i na skutek czyich działań do takiej zmiany we wpisie doszło. W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona decyzja narusza prawo, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – j.t. ze zm.) sąd orzekł o jej uchyleniu oraz o uchyleniu poprzedzającej ją decyzji Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S. z dnia [...] r. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 powołanej ustawy.