II SA/Sz 139/08

Dnia 16 lipca 2008 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk Meder, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska /spr./, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2008 r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. Nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego A. W. – H. kwotę [...] złotych tytułem wynagrodzenia za nieopłacone zastępstwo prawne udzielone na zasadzie prawa pomocy, powiększonego o należny podatek od towarów i usług. K. C. w dniu [...] r. złożyła do Prezydenta Miasta wniosek o wymeldowanie z pobytu stałego byłego męża H. C. z lokalu mieszkalnego położonego w [...]. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że H. C. (cyt.) "nie mieszka od [...] r. w lokalu przy ul. [...]. W dniu [...] r. organ pierwszej instancji przesłuchał w charakterze strony K. C., która do protokołu przesłuchania oświadczyła ponownie, że jej były mąż (cyt.) "nie mieszka w lokalu przy ul. [...] od [...] r." Strona podała, że przedmiotowy lokal znajduje się w zasobach Spółdzielni Mieszkaniowej , a ona jest jego jedyną właścicielką. Zeznała również, że na podstawie postanowienia z dnia [...] r. Sąd nakazał byłemu mężowi wydanie jej lokalu przy ul. [...] i w dniu [...] r. komornik dokonał realizacji tego orzeczenia. Kopię postanowienia wnioskodawczyni złożyła do akt sprawy. W dniu [...] r. swoje zeznania w charakterze strony złożył H. C, który oświadczył, że w przedmiotowym lokalu był po raz ostatni w nocy z [...] r. i został z niego wyeksmitowany przez komornika. Jego rzeczy zostały spakowane w worki i złożone w pokoju zajmowanym przez syna, który przebywa za granicą. Obecnie nie mieszka w lokalu i nie ponosi kosztów utrzymania mieszkania. Nadmienił także, że w związku z niesprawiedliwym przeprowadzeniem podziału majątku wystąpi na drogę sądową. Organ pierwszej instancji przesłuchał również w charakterze świadków: M. P. ([...] r.), B. D. ([...] r.), Z. S. ([...] r.), L. T. ([...] r.). Pismem z dnia [...] r. organ zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Z przysługującego uprawnienia skorzystała jedynie K. C, natomiast H. C. w piśmie z dnia [...] r. poinformował organ, że w [...] będzie dopiero w [...] r. i wówczas zapozna się ze sprawą osobiście. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r., Nr [...], na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego H. C. z lokalu przy ul. [...]. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania ustalono bezspornie, że H. C. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] co najmniej od dnia [...] r., nie ma w tym lokalu rzeczy i przedmiotów reprezentujących jego prawa, zaś swoje potrzeby mieszkaniowe zaspokaja poza miejscem stałego zameldowania. Organ wskazał, że prawomocnym postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy Wydział Cywilny dokonał podziału majątku dorobkowego K. C. i H. C. w ten sposób, że prawo najmu lokalu położonego w [...] przyznał K. C. Postanowienie to zostało zrealizowane przez Komornika Sądowego Rewiru II przy Sądzie Rejonowym w dniu [...] r., sygn. akt [...]. W ocenie organu, zrealizowanie wyroku eksmisyjnego w postępowaniu egzekucyjnym było równoznaczne ze spełnieniem przesłanki określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, polegającej na opuszczeniu lokalu. Jako potwierdzające powyższe ustalenia organ przywołał znajdujące się w aktach administracyjnych kserokopie postanowienia z dnia [...] r. i protokołu komornika z dnia [...] r. oraz zeznania: K. C. z dnia [...] r., M. P. z [...] r., H. C. z dnia [...] r., Z. S. z [...] r., L. T. z [...] r. Organ pierwszej instancji podniósł również, że opuszczając dotychczasowe miejsce pobytu stałego H. C. nie dokonał, ciążącego na nim w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, obowiązku meldunkowego polegającego na wymeldowaniu się z tego miejsca najpóźniej w dniu jego opuszczenia. Reasumując, organ pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie zostały spełnione przesłanki wymeldowania, określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W końcowej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wyjaśnił także, że podniesiona przez H. C. kwestia wystąpienia przez niego do sądu o nowy podział majątku, nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy meldunkowej, gdyż ewidencja ludności służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego. Gdyby jednak w wyniku nowego podziału majątku, H. C. powrócił i zamieszkał w lokalu przy ul [...], to wówczas będzie mógł w nim dokonać zameldowania. Odwołanie od tej decyzji wniósł H. C, twierdząc, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia "zawarte są same kłamstwa". W pierwszej kolejności odwołujący podniósł, że w mieszkaniu przy ul. [...] nie zamieszkuje od [...] r., lecz od [...] r., tj. od dnia dokonania eksmisji, czego dowieść może przesłuchanie w charakterze świadka syna strony – M. C. Natomiast mieszkanie opuszczał tylko wówczas, gdy wyjeżdżał do opieki nad chorym ojcem do [...]. Następnie wskazał, że wbrew stanowisku organu w mieszkaniu tym znajdują się jego rzeczy zabezpieczone przez komornika, a do których dostęp uniemożliwia mu K. C. Odwołujący podniósł, że postanowienie Sądu Rejonowego Wydział Cywilny dotyczące podziału majątku wspólnego małżonków C. nadal nie jest prawomocne, albowiem przysługują mu jeszcze odpowiednie środki zaskarżenia tego orzeczenia. Strona zakwestionowała również zeznania L. T, wskazując, że zachodzą duże wątpliwości, czy jest ona w ogóle zameldowana w lokalu przy ul. [...], oraz że świadek nigdy nie była w mieszkaniu odwołującego podczas jego obecności. Wojewoda decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ odwoławczy na wstępie przytoczył treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i wyjaśnił, że organ prowadzący postępowanie w sprawie o wymeldowanie rozpatruje ją wyłącznie pod kątem wystąpienia przesłanki określonej w tym przepisie. Bez znaczenia dla wydania merytorycznej decyzji ma sytuacja majątkowa, zdrowotna czy też mieszkaniowa, w jakiej znajduje się osoba, która ma zostać wymeldowana. Znaczenie ma tylko ustalenie, czy osoba, wobec której toczy się postępowanie o wymeldowanie opuściła lokal, z którego ma zostać wymeldowana. Wojewoda stwierdził, że z dowodów zebranych w sprawie bezspornie wynika, że H. C. nie mieszka w lokalu przy ul [...]. Jako dowody potwierdzające powyższe twierdzenie organ odwoławczy przywołał: zeznania Z. S. z dnia [...] r., wyjaśnienia H. C. z [...] r., zeznania M. P. z [...] r., wyjaśnienia K. C. z [...] r. W ocenie organu odwoławczego, dowód na okoliczność, że odwołujący się spełnił przesłankę opuszczenia przedmiotowego lokalu stanowił fakt, iż Komornik Sądowy Rewiru przy Sądzie Rejonowym w dniu [...] r. wykonał postanowienie Sądu Rejonowego Wydział Cywilny z dnia [...] r. nakazujące w pkt V, aby H. C. opuścił przedmiotowy lokal (dowód: kserokopia protokołu z wykonanej eksmisji z dnia [...] r.). Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, dokonanie eksmisji osoby z lokalu oznacza, że taka osoba od dnia wykonania wyroku eksmisyjnego spełnia przesłankę opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, choćby nie z własnej woli przebywała ona poza takim lokalem. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że decyzja organu pierwszej instancji jest zasadna i z tej przyczyny należało ją utrzymać w mocy. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, H. C. wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że opuścił lokal przy ul. [...] nie z własnej woli i oświadczył, iż (cyt.) "dalej tam chcę przebywać i przebywałem do chwili obecnej, w [...] chcę dalej mieszkać i dalej mieszkam". Podniósł, że nastąpiło naruszenie jego praw konstytucyjnych i dóbr osobistych, gdyż nie może on korzystać z osobistych rzeczy, które są we wskazanym lokalu. Skarżący wyjaśnił także, że pomimo przeprowadzonej eksmisji oraz tego, że Sąd Rejonowy Wydział Cywilny w sprawie o sygn. akt [...] uznał, iż eksmisja została przeprowadzona prawidłowo, dalej trwa proces odwoławczy. Ponadto skarżący wniósł o powołanie na świadków w sprawie jego dzieci – M. C. i A. C. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyznaczony z urzędu na zasadzie prawa pomocy pełnomocnik skarżącego – radca prawny A. W, pismem z dnia [...] r., uzupełniła skargę H. C, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta i zasądzenie od Wojewody zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jako podstawy skargi pełnomocnik wskazała naruszenie prawa materialnego, polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 i 77 Kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie uzasadnienia pisma, pełnomocnik przywołała teść przepisu art. 15 ust. 2 ww. ustawy i stwierdziła, że warunkiem zastosowania w stosunku do skarżącego wskazanego przepisu było wykazanie przez organ meldunkowy, iż skarżący opuścił lokal przy ul. [...], stanowiący miejsce jego stałego pobytu, nie dopełniając obowiązku wymeldowania się, a w jej ocenie organy obu instancji tego nie dokonały. Pełnomocnik wskazała, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przez opuszczenie miejsca stałego pobytu w rozumieniu przywołanego przepisu należy rozumieć dobrowolne zaniechanie dalszego zamieszkiwania w nim, w wyniku której miejsce to przestało być miejscem koncentracji życiowych interesów osoby w nim zameldowanej. Ponadto z obowiązujących przepisów prawa nie wynika, aby nawet prawomocny wyrok w sprawie o eksmisję wywoływał jakiekolwiek automatyczne skutki w kwestii wymeldowania, czy też w kwestii ustaleń faktycznych dokonywanych w postępowaniu o wymeldowanie, prowadzonym przez organy administracji. Na potwierdzenie powyższego przywołała wyroki WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2006 r. o sygn. akt IV SA/Wa 1677/06 i z dnia 19 października2005 r. o sygn. akt IV SA/Wa 568/05. Jakkolwiek w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji oprócz ustalenia faktu wykonania przez komornika sądowego orzeczenia eksmisji wobec skarżącego, przeprowadził dowody z zeznań świadków i stron, jednakże - zdaniem pełnomocnika - zeznania te zostały odebrane od świadków w sposób wadliwy. Zawierają one wprawdzie zgodne stwierdzenia zeznających osób, iż skarżący nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] (poza jednym, ze świadków, który oświadczył iż nie posiada w tym zakresie wiedzy), ale jednocześnie odznaczają się całkowitą lakonicznością. W rezultacie, z decyzji jak i z całego zgromadzonego przez organ materiału dowodowego nie wynika dlaczego organ przyjął te zeznania za wiarygodne. Zauważyć należy, iż protokoły z przeprowadzenia dowodów nie dostarczają informacji na temat, czy osoby te mogły mieć rzeczywiste rozeznanie odnośnie kwestii opuszczenia lokalu przez skarżącego, zaś zachowanie organu przy odbieraniu zeznań od świadków cechuje całkowita bierność i brak dążenia do wszechstronnego, wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Pełnomocnik zarzuciła również organowi, że nie przeprowadzając dowodów z zeznań świadków wnioskowanych przez skarżącego (dzieci skarżącego) nie wskazał w decyzji powodów i podstawy prawnej, w oparciu o którą postanowił odrzucić wnioskowane przez stronę dowody. Ponadto organ nie odniósł się do okoliczności podnoszonej przez skarżącego w kwestii pozostawienia w lokalu przy ul. [...] rzeczy do niego należących, zwłaszcza, że opuszczenie lokalu w świetle art. 15 ust. 2 powinno być połączone z zabraniem wszystkich rzeczy z zajmowanego lokalu i skoncentrowaniem swojego centrum życiowego poza miejscem pobytu stałego. Nie sposób bowiem przyjąć, że centrum życiowe po wyeksmitowaniu skarżącego z lokalu przy ul. [...] zostało przeniesione do schroniska dla bezdomnych. Jednocześnie, zdaniem pełnomocnika, pozostawienie w mieszkaniu rzeczy należących do skarżącego w wyodrębnionym pomieszczeniu i aprobowanie tego stanu przez osobę, która uzyskała w wyniku postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] r. wyłączny tytułu do lokalu, świadczyć może niespełnieniu się przesłanki opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W tym przypadku można by mówić co najwyżej o pewnej tymczasowości opuszczenia mieszkania przez skarżącego. Pełnomocnik wskazała również, że materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji jednoznacznie wskazuje, że skarżący uruchomił szereg procedur procesowych i pozaprocesowych (sądowych i prokuratorskich), które mają w ocenie skarżącego przywrócić mu utracony tytuł do lokalu i posiadanie. Skarżący nie porzucił zatem zamiaru przebywania w lokalu przy ul. [...]. Skarżący w protokole z przesłuchania oświadczył, iż w lokalu tym mieszkał do [...] r. Data ta została przyjęta przez organ jako bezsporna odnośnie ustalenia daty opuszczenia lokalu przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153,poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kryterium tej kontroli stanowi zgodność prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz.993 ze zm.) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i niedopełniała obowiązku wymeldowania się. W świetle powyższego przepisu, opuszczenie lokalu rozumieć należy jako dobrowolne lub uznane za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem miejsca stałego zameldowania z zamiarem skoncentrowania swojego miejsca pobytu pod innym adresem. Z treści skargi i oświadczeń składanych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, nie wynika jednoznacznie, że opuścił on – w dacie ustalonej przez organy obu instancji – miejsce stałego zameldowania w taki sposób jaki odpowiada powyższej interpretacji cytowanego przepisu. Dlatego, w ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie było wystarczające dokonane przez organy ustalenie, że skarżący opuścił miejsce stałego pobytu co najmniej [...]r. Należy podkreślić, że zgodnie z wyrażoną w art. 7 Kpa zasadą prawdy obiektywnej obowiązkiem organów administracji publicznej jest podjęcie w toku postępowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Prawidłowe zastosowanie przepisu praw amaterialnego wiąże się zatem z koniecznością poczynienia ustaleń odpowiadających prawdzie. Tymczasem organy orzekające w sprawie przeprowadziły postępowanie dowodowe w dość szerokim zakresie, po czym uchyliły się od oceny większości ze zgromadzonych dowodów skupiając się wyłącznie na okoliczności wynikającej z dowodu z dokumentów w postaci prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dna [...]r. sygn. akt [...] w sprawie o podział majątku dorobkowego oraz protokołu czynności komornika sądowego z dnia [...]r. Z postanowienia Sądu wynika, że w skład majątku dorobkowego K. C. i H. C. wchodzi prawo najmu lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...], znajdującego się zasobach Spółdzielni Mieszkaniowej – o wartości [...] zł i przez to zostało przyznane K. C. oraz Sąd w ramach tego podziału nakazał H. C, aby w terminie dwóch tygodni od dnia uprawomocnienia się postanowienia – wydał K. C. ten lokal. Z protokołu czynności komornika sądowego z dnia [...]r, wynika natomiast, że w dacie tej wykonano postanowienie Sądu poprzez złożenie rzeczy skarżącego do kartonu i worków, i umieszczenie ich w piwnicy należącej do lokalu. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że wykonanie orzeczenia sądowego o podziale majątku dorobkowego małżonków rozstrzygającego między innymi o przyznaniu jednemu z nich prawa do lokalu nie jest równoznaczne z eksmisją w rozumieniu art. 58 § 2 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Przepis ten stanowi między innymi, że jeżeli małżonkowie zajmują wspólne mieszkanie sąd w wyroku rozwodowym orzeka także o sposobie korzystania z tego mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków. W wypadkach wyjątkowych, gdy jeden z małżonków swym rażąco nagannym postępowaniu uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie, Sąd może nakazać jego eksmisję na żądanie drugiego małżonka. Z dowodów zebranych w sprawie nie wynika, aby orzeczono wyrokiem tak rozumianej eksmisji. Wskazane wyżej postanowienie zapadło w kwestii podziału małżeńskiego majątku dorobkowego. Z tej przyczyny nie było w pełni przydatne – w realiach niniejszej sprawy – odwołanie się przez organ II instancji do prezentowanego w orzecznictwie poglądu, że "dokonanie eksmisji osoby z lokalu, oznacza, że taka osoba od dnia wykonania wyroku eksmisyjnego spełnia przesłankę opuszczenia lokalu w rozumieniu art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, choćby nie z własnej winy przebywała ona poza takim lokalem". Dlatego obowiązkiem organu było sięgnięcie do innych dowodów celem niekontrowersyjnego ustalenia przesłanki dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu. Lektura akt administracyjnych wskazuje, że organ I instancji w toku postępowania gromadził na tę okoliczność dowody, jednakże czynił to z naruszeniem prawa skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu, gdyż zaniechał zawiadomienia skarżącego o czynnościach przesłuchania świadków, co stanowi naruszenie art. 10 § 1 kpa w zawiązku z art. 79 kpa. Co prawda skarżący w dniu [...]r, złożył do protokołu oświadczenie, że nie żąda zawiadomienia czynnościach procesowych, nie mniej jednak oświadczenie takie nie zwolniło organu ze wskazanego wyżej obowiązku, bowiem zwolnienia tego nie przewidują wymienione w art. 10§ 2 kpa wyjątki od zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Nie sposób jest nie zauważyć tego, że gdyby organ I instancji wskazane dowody przeprowadził bez opisanych naruszeń, a poza tym gdyby dokładnie przesłuchał skarżącego oraz wnioskodawczynię, to uzyskałby materiał dowodowy pozwalający na ustalenie faktów w sposób nie budzący wątpliwości. Fakty te bowiem wynikają z tak ułomnie zgromadzonego materiału dowodowego, jednakże wobec braku oceny dotychczas przeprowadzonych dowodów dokonanej w kontekście art. 77 § 1 i art. 80 kpa w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, a w konsekwencji wobec niepoczynienia przez organy ustaleń faktycznych, za co najmniej przedwczesną uznać trzeba ocenę prawną wyrażoną w materialnoprawnej podstawie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, wyżej wskazane uchybienia w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego nie mogą być uznane za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Pamiętać bowiem trzeba, że ustalenie faktów należy do organów administracji publicznej, Sąd zaś w ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji władny jest wyłącznie do zbadania, czy ustalenia te odpowiadają prawdzie obiektywnej, a więc czy stanowią logiczną konsekwencję zgodnego z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego gromadzenia i oceniania dowodów (art. 7, art. 77 § 1, art.80 kpa i art. 107 § 3 kpa). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organów będzie ustalenie kiedy faktycznie nastąpiło dobrowolne opuszczenie lokalu przez skarżącego, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego wolnego od uchybień, które zostały wyżej opisane. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt1 lit. "c" w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 12780 ze zm.) orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, a pkt II oparty został o przepis art. 152 tej ustawy, zaś rozstrzygnięcie w pkt III wydane zostało na podstawie art. 200 tej ustawy.