II SA/Sz 1440/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. K.-S. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi B. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 1 sierpnia 2016 r. nr XXV/228/16 w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie zmiany uchwały dot. udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości – lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino oraz w sprawie zmiany uchwały w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości – lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino p o s t a n a w i a: 1/ przyznać radcy prawnemu K. K.-S. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie kwotę [...](słownie: [...]) złotych, która obejmuje kwotę [...]zł, powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne udzielone skarżącej na zasadzie prawa pomocy, 2/ przyznać radcy prawnemu K. K.-S. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie kwotę [...](słownie: [...]) złotych, która obejmuje kwotę [...]zł, powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne udzielone skarżącej na zasadzie prawa pomocy. Postanowieniem wydanym w dniu 25 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1190/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę B. P. na opisaną w sentencji uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie 1 sierpnia 2016 r. nr XXV/228/16 w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie zmiany uchwały dot. udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości – lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino oraz w sprawie zmiany uchwały w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości – lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino. W pkt. II postanowienia Sąd przyznał od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wynagrodzenie na rzecz radcy prawnego K. K.-S. za pomoc prawną udzieloną z urzędu w I instancji. W dniu 25 lipca 2017 r. pełnomocnik złożył skargę kasacyjną od rzeczonego postanowienia Sądu, wnosząc jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt I OSK 2246/17 uchylił zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji. Rozpoznając ponownie skargę B. P. na opisaną w sentencji uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 1 sierpnia 2016 r., nr XXV/228/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1440/17 skargę jako bezzasadną oddalił. Pismem z dnia 6 kwietnia 2018 r. pełnomocnik wystąpił o uzupełnienie wyroku Sądu z dnia 4 kwietnia 2018 r. poprzez zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Nadto pełnomocnik wniósł o zasądzenie rzeczonych kosztów w wysokości 6 – krotności minimalnej stawki określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, z uwagi na duży nakład pracy oraz bardzo niską stawkę minimalną nieadekwatną do nakładu pracy pełnomocnika. Wniosek pełnomocnika z dnia 5 kwietnia 2018 r. podlegał rozpoznaniu jako wniosek o przyznanie wynagrodzenia za reprezentowanie skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym przy ponownym rozpoznaniu sprawy po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia tego Sądu z dnia 25 maja 2017 r. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.– dalej P.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie aktem określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego z urzędu jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715 - dalej rozporządzenie). W niniejszej sprawie pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 maja 2017 r. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, jeżeli sprawę prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji 50 % opłaty określonej w pkt 1 tego paragrafu (tj. w niniejszej sprawie [...] zł), nie mniej niż [...] zł. Kolejną czynnością pełnomocnika było reprezentowanie skarżącej przed sądem pierwszej instancji, po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny, postanowienia Sądu z dnia 25 maja 2017 r. W świetle § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c opłata w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji w innej sprawie wynosi [...] zł. W myśl natomiast § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do dyspozycji § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nie przekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4 następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Nie uwzględniono wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia w wysokości 6 – krotności stawki minimalnej. W niniejszej sprawie pełnomocnik sporządził skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz reprezentował skarżącą przed sądem I instancji. W ocenie referendarza sądowego trudno uznać, aby powyższe czynności wymagały wyjątkowego nakładu pracy pełnomocnika, a charakter rozpatrywanej sprawy był skomplikowany. Zatem brak było podstaw do podwyższenia stawek minimalnych, albowiem nie zaistniały okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zwiększenia opłat w powołanych przepisach, przewidzianych za czynności dokonane przez radcę prawnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż w przyjętych stawkach minimalnych oddana została wycena koniecznego nakładu pracy po stronie pełnomocnika, związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jedynie w nadzwyczajnych, szczególnych okolicznościach, które zwiększają znacząco nakład pracy pełnomocnika niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków, istnieje możliwość podwyższenia stawki wynagrodzenia. W orzecznictwie wskazuje się również, że nie ma powodów do podwyższenia stawki wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu, gdy jego aktywność w wypełnianiu obowiązków w toku całego postępowania nie przekracza granic zwykłej staranności (postanowienie NSA z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt II FZ 878/12). W ocenie referendarza sądowego nakład pracy pełnomocnika z urzędu w niniejszej sprawie był typowy nie uzasadniający przyznania wynagrodzenia w wyższej stawce. Z uwagi na powyższe w rozpoznawanej sprawie stosownie do treści § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy (stopień jej zawiłości) należało ustalić za sporządzenie i złożenie skargi kasacyjnej opłatę w wysokości wskazanej w § 21 ust.1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, czyli 50% z opłaty wynoszącej [...] zł, co stanowi kwotę [...]zł (1/2 z [...] zł), a za reprezentowanie skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1440/17 zakończonej wydaniem wyroku w dniu 4 kwietnia 2018 r. opłatę w wysokości [...] zł określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia (łącznie [...] zł). Stawki te zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%), co w konsekwencji daje kwotę [...]zł i [...] zł (łącznie [...] zł). Z tych względów, na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c wyżej wskazanego rozporządzenia, orzec należało jak na wstępie.