II SA/Sz 1488/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi L. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie nakazania opróżnienia i wyłączenia z użytkowania lokalu mieszkalnego zastępczego oddala skargę. Przedmiotem skargi L. Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., zwanego dalej również "ZWINB", z dnia [...] r., nr [...]. Decyzją tą ZWINB, po rozpoznaniu odwołania L. Ł. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], zwanego dalej również "PINB", z dnia [...] r., umorzył postępowanie odwoławcze. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. dokonał kontroli budynku gospodarczego położonego na terenie posesji przy ul. [...] w D., W oparciu o wydruk z ewidencji gruntów organ ustalił, że współwłaścicielami działki nr [...] są: B. Ł., M. Ł. (aktualnie W.), P. Ł. i P. Ł. Natomiast L. Ł. jest bratem zmarłego J. Ł. i synem zmarłych K. i K. Ł. – wcześniejszych współwłaścicieli przedmiotowego budynku W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że obiekt nie nadaje się do zamieszkiwania i stwarza zagrożenie dla życia osób w nim przebywających i z uwagi na powyższe zobowiązano współwłaścicieli do przeprowadzenia kontroli tego budynku przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi, celem ustalenia czynności jakie należy wykonać aby usunąć zagrożenie budynku. Stwierdzono również, że w jednym pomieszczeniu, które nie zostało udostępnione do kontroli, zamieszkuje L. Ł. Organ I instancji ustalił ponadto, że w dniu [...] r. B. Ł. zgłosiła w Starostwie Powiatowym w S. zamiar wykonania demontażu płyt eternitowych z części dachu ww. budynku gospodarczego, które to roboty wykonano w październiku 2014 r., na dowód czego przedłożono protokół odbioru robót z dnia 22 października 2014 r. W dniu [...] r. B. Ł. zgłosiła w organie zamiar rozbiórki przedmiotowego obiektu (obory), a Starosta S. pismem z dnia 15 stycznia 2014 r. poinformował, że nie wnosi sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania zgłoszonych robot budowlanych. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ ustalił ponadto, że w Urzędzie Gminy w D. nie ma żadnych dokumentów potwierdzających, iż część budynku gospodarczego ma przeznaczenie na cele mieszkalne oraz, że organ ten nie wydawał decyzji w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania części obiektu na cele budowlane (pismo z dnia [...] r., nr [...]). Podczas kolejnych kontroli przeprowadzonych w dniach [...] r. stwierdzono rozpoczęcie rozbiórki budynku gospodarczego, a nadto ustalono, że lokal w którym zamieszkuje wnioskodawca nie jest zabezpieczony przed opadami atmosferycznymi w miejscu zdjętego pokrycia dachowego. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 68 ustawy Prawo budowlane, PINB w S. nakazał współwłaścicielom, tj. B. Ł., M. Ł., P. Ł. oraz P. Ł. opróżnienie i wyłączenie z użytkowania lokalu mieszkalnego zastępczego w przedmiotowym budynku gospodarczym oraz zarządził: wygrodzenie obiektu taśmą ostrzegawczą, umieszczenie na budynku tablicy informującej o istniejącym zagrożeniu bezpieczeństwa i mienia oraz o zakazie jego użytkowania, wykonanie doraźnych zabezpieczeń w celu usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia spowodowanego niemożliwością niekontrolowanego jego zawalenia się, to jest rozbiórkę pozostałego pokrycia dachu, rozbiórkę części trójkątnej ściany szczytowej od strony posesji [...]. Decyzji tej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji tej odwołanie złożył L. Ł., zamieszkujący lokal położony w budynku gospodarczym przy ul. [...] i wniósł o wstrzymanie, na podstawie art. 135 K.p.a., wykonania zaskarżonej decyzji i jej uchylenie. Nadto wniósł o wdanie decyzji odmawiającej B. Ł. opróżnienia w całości przeznaczonego na pobyt ludzi budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce o numerze geodezyjnym [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu odwołania L. Ł. wywodził, że w niniejszej sprawie przysługuje mu przymiot strony. Wskazał, że jako spadkobierca K. i K. Ł. wszedł w ogół praw i obowiązków im przysługujących. Jednym z takich praw było wynikające z § 11 umowy przekazania posiadania i własności gospodarstwa rolnego z dnia [...] r., w którym jest mowa o tym, że K. i K. Ł. mają prawo do bezpłatnego korzystania z lokalu mieszkalnego w rozmiarze niezbędnym do zaspokojenia potrzeb swoich i swojej rodziny. Nadto skarżący wskazał, że przez Sądem Rejonowym toczy się z jego wniosku postępowanie o zasiedzenie przedmiotowego lokalu mieszkalnego w budynku gospodarczym. W toku tego postępowania o sygn. akt [...] w dniu [...] r. Sąd Rejonowy wydał postanowienie o zabezpieczeniu jego roszczenia poprzez zakazanie naruszania substancji przedmiotowego budynku gospodarczego wraz ze znajdującym się w nim lokalem mieszkalnym, położonym przy ul. [...], w tym niszczenia lub usuwania elementów struktury i wyposażenia budynku i przeszkadzania mu w zabezpieczeniu budynku przed zalaniem i zawilgoceniem. Skarżący podniósł także, że zaskarżona decyzja jest obarczona wadą nieproporcjonalności użytego przez organ I instancji celu jaki ma zostać osiągnięty. Celem tym jest, zdaniem skarżącego, uczynienie przedmiotowej nieruchomości bezpieczną, przy jednoczesnym jak najmniejszym ingerowaniu w prawo własności obecnych i przyszłych właścicieli. Na skutek wydanej decyzji został on pozbawiony dachu nad głową, podczas gdy organ powinien doprowadzić do położenia dachu przez właścicieli. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego opisaną na wstępie zaskarżoną decyzją umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wojewódzki, powołując się na definicję strony zawartą w art. 28 K.p.a. wyjaśnił, że stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ wskazał, że przez posiadanie interesu prawnego należy rozumieć obiektywną, czyli rzeczywistą potrzebę ochrony prawnej. Interes taki powinien być konkretny, indywidualny i dający się zaspokoić przez wydanie decyzji administracyjnej. Dalej ZWINB argumentował, że z akt sprawy, w szczególności wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] r. wynika, że współwłaścicielami działki o numerze geodezyjnym [...] przy ul. [...] są B. Ł., M. Ł. (obecnie W.), P. Ł. i P. Ł. Z Księgi Wieczystej nr [...] ustanowionej m.in. dla przedmiotowej działki wynika, że współwłaścicielami nieruchomości są J. Ł. i B. Ł. Postanowieniem z dnia [...]r., I Ns [...] spadek po zmarłym J. Ł. nabyli: żona B. Ł. oraz dzieci: P. Ł., P. Ł., M. Ł. (W.) i A. Ł. W dniu 16 stycznia 2015 r. M. W. oświadczyła, że ww. wydruk z ewidencji gruntów jest aktualny oraz, że po śmierci ojca J. Ł. i siostry A. Ł. przeprowadzono postępowanie spadkowe, jednak zmian własnościowych w księdze wieczystej nie odnotowano. ZWINB wyjaśnił także, że z ustaleń organu powiatowego wynika, że skarżący jest bratem zmarłego J. Ł. i synem zmarłych K. i K. Ł. - wcześniejszych współwłaścicieli budynku. Ponadto w aktach sprawy znajduje się kserokopia umowy z dnia [...] r., Rol.[...] z przekazania gospodarstwa rolnego przez K. i K. Ł. na rzecz B. i J. Ł. oraz kserokopia odpisu Księgi Wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy V Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...] r. które potwierdzały, że współwłaścicielami rzeczonej działki byli J. Ł.i B. Ł. W żadnych dokumentach potwierdzających prawo do własności działki nr [...], w tym przedmiotowego budynku gospodarczego, nie widnieje skarżący. Zatem, w ocenie organu odwoławczego, z poczynionych przez organ I instancji ustaleń nie wynika, aby skarżący posiadał interes prawny w sprawie, w której została wydana zaskarżona decyzja, w szczególności nie wynika, aby skarżący był właścicielem, bądź współwłaścicielem nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem. Jednocześnie organ wyjaśnił, że fakt doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji nie jest równoznaczny z nadaniem mu statusu strony w niniejszym postępowaniu. L. Ł. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. podniósł zarzuty naruszenia prawa materialnego, a mianowicie: - art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy organ I instancji był zobowiązany oprócz zabezpieczenia doraźnego i nakazania opróżnienia lokalu na czas remontu zobowiązać współwłaścicieli do doprowadzenia budynku do takiego stanu, aby skarżący mógł nim bezpiecznie mieszkać, - art. 10 ust. 4 oraz art. 11 ust. 2 pkt 4 i ust. 9 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego poprzez ich niezastosowanie i niezapewnienie skarżącemu w drodze decyzji lokalu zastępczego lub zamiennego na; czas remontu lub rozbiórki. Nadto skarżący podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) poprzez pominięcie, że organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i z urzędu podejmują niezbędne czynności mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, - art. 28 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że nie jest on stroną postępowania pomimo, iż w lokalu tego budynku posiada mieszkanie od 30 lat i w związku z tym jego interes prawny wywieść można z przepisów prawa cywilnego, zwłaszcza z art. 342 kodeksu cywilnego, - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie okoliczności złego stanu budynku z winy współwłaścicieli, a przede wszystkim faktu ujawnionego w trakcie postępowania administracyjnego zamieszkiwania w nim przez skarżącego, nierozważenie opinii rzeczoznawcy budowlanego inż. E. P. z dnia [...] r., iż to częściowe zdjęcie dachu bez położenia nowego stwarza największe bezpośrednie zagrożenie, - art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie dowodów wskazujących na celowość działania współwłaścicieli budynku polegającego na jego rujnacji poprzez zdjęcie części dachu z eternitu i niezabezpieczenie go, co doprowadziło do jego stanu technicznego, w jakim się znajdował w dniu wydania decyzji z dnia [...] r., a w szczególności protokołu z kontroli przedmiotowej nieruchomości sporządzonego przez inspektora nadzoru budowlanego W. S. wezwaną przez skarżącego w dniu 3 kwietnia 2015 r., która winna jako inspektor nadzoru doprowadzić do usunięcia zastanych niebezpieczeństw technicznych dla mego życia i zdrowia zważywszy, że w protokole kontroli z dnia [...] r. stwierdziła, iż został zawalony komin, zdemontowano pokrycie dachowe, zburzenie 15% ścianki kolankowej poddasza przy moim lokalu mieszkalnym, istniejące zagrożenie z niedokończonej rozbiórki trójkątnej części ściany szczytowej od strony posesji numer [...]. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ze wskazaniem organowi sposobu załatwienia sprawy , a także wskazanie, na podstawie art. 155 § 1 P.p.s.a. Staroście S., iż jego stanowisko odnośnie braku sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych w postaci rozbiórki i zdjęcia dachu powinno ulec zmianie. W uzasadnieniu skargi L. Ł. powołał się na okoliczność, iż od 30 lat mieszka w budynku gospodarczym. Jest osobą uprawnioną do zamieszkiwania jako posiadacz samoistny, w dobrej wierze na podstawie § 11 umowy z dnia [...] r. przekazania posiadania i własności gospodarstwa rolnego. Organ powiatowy wydając decyzję powinien wziąć powyższą okoliczność pod uwagę, czego nie uczynił. W szczególności organ nie nakazał B. Ł. zapewnienia mu mieszkania zastępczego na czas remontu, albo lokalu zamiennego. W ocenie skarżącego zastosowanie w niniejszej sprawie powinny mieć przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie przepisów Kodeksu cywilnego, w szczególności art. 10 ust. 4 i art. 11 ust. 2 tej ustawy, nie można bowiem opróżniać zamieszkałego budynku bez uregulowania sprawy uprawnionego mieszkańca. W uzupełnieniu skargi, pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 18 maja 2016 r. wskazała dodatkowo, że z zeznań złożonych przez S. B., byłego Naczelnika Gminy D. wynika, że w czasie zawierania umowy o przekazaniu gospodarstwa rolnego z [...] r. i określenia w tej umowie uprawnień rodziców L. Ł. do zamieszkiwania w spornym lokalu, nadzór budowlany prowadził Urząd Powiatowy w P. W kwestii przekształcenia lokalu znajdującego się w budynku gospodarczym w lokal mieszkalny powinna zostać wydana decyzja administracyjna. Z zeznań S. B. wynika, że takiej decyzji nie ma ponieważ archiwum zostało zalane i różne dokumenty zostały utracone. Pełnomocnik skarżącego załączyła do pisma kopię protokołu przesłuchania S. B. z dnia [...] r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. W odpowiedzi na skargę organ nie znajdując podstaw do zmiany rozstrzygnięcia wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza ona prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja ZWINB w S., z dnia [...] r., którą organ ten umorzył postępowanie odwoławcze w związku ze stwierdzeniem, iż L. Ł. nie jest stroną postępowania. Stroną, zgodnie z art. 28 K.p.a., jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez L. Ł., który interes prawny do zaskarżenia wskazanej wyżej decyzji wywodzi z tego, że od 30 lat zamieszkuje w budynku gospodarczym położonym w D. przy ul. [....] , a także z umowy przekazania gospodarstwa rolnego z dnia [...] r., która w § 11 dawała możliwość jego rodzicom zamieszkiwania w spornym budynku. Dokonując oceny tak uzasadnionego interesu prawnego w pierwszej kolejności należy wskazać, że w doktrynie i judykaturze istnieje ugruntowane stanowisko dotyczące cech jakie powinien posiadać interes prawny. Przyjmuje się, że powinien być osobisty, własny, indywidualny, konkretny i aktualny, a ponadto powinien być oparty na normie prawa powszechnie obowiązującego, przede wszystkim administracyjnego (materialnego), choć dopuszcza się również, aby była to norma prawa cywilnego. Należy przyjąć, że interes prawny powinien być bezpośredni, a więc wynikać wprost z norm prawa powszechnie obowiązującego. Pojęcie interesu prawnego uosabia potencjalną możność nałożenia obowiązków lub przyznania uprawnień, które muszą wynikać z powszechnie obowiązującego prawa i których adresatem może być wyłącznie osoba określona (wskazana) przez to prawo (patrz Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz pod redakcją R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. CH Beck, wyd. 2). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że tylko przepis prawa materialnego stanowić może podstawę interesu prawnego i stwarzać dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Nie może go natomiast stanowić interes faktyczny (por. wyroki NSA z 29 stycznia 1991r., sygn. akt IV SA 972/90; z dnia 30 listopada 1993r., sygn. akt II SA 1793/93; z dnia 9 marca 1994 r., sygn. akt III SA 1434/93, uchwała NSA z 3 lutego 1997 r., OPS 9/96). Przymiot strony nie zależy zatem od istnienia subiektywnego interesu faktycznego, a jedynie od interesu prawnego, który należy rozumieć jako interes wynikający z normy prawa materialnego, przy czym aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako strony postępowania, musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w danej sprawie administracyjnej. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie skarżący posiada interes faktyczny, bowiem od wielu lat zamieszkuje w spornej nieruchomości. Wydanie przez organ I instancji decyzji nakazującej między innymi wyłączenie z użytkowania budynku, w którym skarżący zamieszkuje, niewątpliwie narusza interes faktyczny skarżącego, nie narusza jednak jego interesu prawnego. Ze zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego dokumentów wynika jednoznacznie, że skarżący nie legitymuje się żadnym tytułem prawnym do lokalu położonego w spornym budynku gospodarczym. W ewidencji gruntów jako współwłaściciele działki o numerze geodezyjnym [...], przy ul. [...] w D. widnieją B. Ł., M. Ł. (aktualnie W.), P. Ł. oraz P. Ł. Z Księgi Wieczystej nr [...] ustanowionej m.in. dla przedmiotowej działki wynika, że współwłaścicielami nieruchomości są J. Ł. i B. Ł. Nadto w aktach sprawy znajduje się umowa z dnia [...] r., Rol.[...] z przekazania gospodarstwa rolnego przez K. i K. Ł. na rzecz B. i J. Ł. oraz kserokopia odpisu Księgi Wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy V Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...] r. które potwierdzały, że współwłaścicielami rzeczonej działki byli J. Ł. i B. Ł. Natomiast w żadnych dokumentach potwierdzających prawo do własności działki nr [...], w tym przedmiotowego budynku gospodarczego, skarżący nie widnieje. Nie przesądza również o posiadaniu interesu prawnego okoliczność, iż skarżący złożył w Sądzie Rejonowym wniosek o zasiedzenie części nieruchomości oraz, że sąd ten postanowieniem z dnia [...] r. udzielił zabezpieczenia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Po pierwsze postanowienie to zostało następnie przez Sąd Rejonowy z dnia [...] r. uchylone, a wniosek o udzielenie zabezpieczenia oddalony. Po wtóre zaś, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, okoliczność zasiedzenia musi być przez posiadacza wykazana potwierdzającym ten fakt orzeczeniem sądu powszechnego, tak, aby posiadacz (już jako pełnoprawny właściciel) mógł być uznawany za stronę postępowania administracyjnego. Do czasu bowiem udowodnienia przez posiadacza nabycia praw do nieruchomości w drodze orzeczenia sądu powszechnego, stwierdzającego zasiedzenie, brak jest podstaw do traktowania posiadacza jako strony postępowania administracyjnego, dotyczącego tej nieruchomości, w rozumieniu art. 28 K.p.a. (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod redakcją R. Hauzera i M. Wierzbowskiego, Duże Komentarze Becka, Wydawnictwo C.H. Beck, str.182, a nadto wyroki NSA z 13 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 665/09, oraz z 6 grudnia 2011 r. , sygn. akt II OSK 1787/10, , dostępne w Internecie na stronie www.orzeczenia.gov.pl). Samo posiadanie nieruchomości, niepoparte żadnym tytułem prawnym, zarówno zależne, jak i samoistne nie stwarza po stronie posiadacza interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. (por. wyroki NSA z 13 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1717/09, z 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 105/11, dostępne w Internecie na stronie www.orzeczenia.gov.pl). Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one bezzasadne. Zdaniem sądu organ prawidłowo ocenił, że z odwołaniem od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wystąpiła osoba, której nie przysługuje przymiot strony. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Na marginesie natomiast wskazać należy, że zagadnienia dotyczące zapewnienia skarżącemu lokalu zastępczego, czy zamiennego nie należą do kompetencji sądu administracyjnego, gdyż są to zagadnienia prawa cywilnego. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.