II SA/Sz 1495/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S. z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz skarżącego J. M. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S. pismem z dnia [...] r. zawiadomił J. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], o zamiarze wszczęcia kontroli. W piśmie wskazano, że kontrolą zostanie objęty okres od dnia [...] r. Jednocześnie wskazano jakie dokumenty przedsiębiorca winien przygotować w dniu rozpoczęcia kontroli. W dniu [...] r. podjęto czynności kontrolne w siedzibie przedsiębiorcy, w S. Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz przepisach wykonawczych do powyższej ustawy; przestrzeganie przepisów ruchu drogowego w zakresie transportu drogowego na zasadach określonych w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.), zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe [...], sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970r., Dz. U. z 1999r., NR 94, poz.1086 i 1087 ze zm.) oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004r., Nr 92, poz. 874). W wyniku kontroli organ ustalił, że przedsiębiorca dopuścił się szeregu naruszeń, które zostały opisane w protokole kontroli z dnia [...] r. Zawiadomieniem z dnia 3 czerwca 2015 r. przedsiębiorca został poinformowany o wszczęciu postępowania w zakresie następujących naruszeń: 1) skrócenie dziennego czasu odpoczynku, 2) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 3) nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, 4) naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, 5) naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd, 6) nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, 7) okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o aktywności kierowcy, 8) niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie. Decyzją z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S., na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), zwanej dalej również "u.t.d."., nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości [...] zł. Organ stwierdził, że w przypadku dwóch kierowców – Z. M. i D. M. doszło do skrócenia dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny. Za naruszenie to na podstawie lp. 5.3.1 i 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wymierzono przedsiębiorcy łączną karę w wysokości [...] zł. Nadto doszło do naruszenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut, przez kierowców: A. J. w dniach: [...] r. o 39 minut, [...] r. o 51 minut i D. M. [...]r. o 51 minut, [...] r. o 20 minut, [..] r. o 32 minuty, [...] r. o 23 minuty, [...] r. o 1 godzinę i 11 minut, [...] r. o 27 minut i w dniu [...] o 49 minut. Za naruszenia te w oparciu o l.p. 5.3.1. i 6.3.2, organ nałożył na przedsiębiorcę karę w łącznej wysokości [...]zł. Organ I instancji nałożył również karę w łącznej wysokości [...] zł z z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, w związku ze stwierdzeniem naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, raz na 28 dni – stosownie do §§ 4, 5 i 6 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. Nr 159, poz. 1128 ze zm.). Naruszenie to dotyczyło kart kierowców K. M., J. M., K. K., Z. M. i A. J. Organ uznał także, że doszło do naruszenia obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego i na postawie l.p. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nałoży na przedsiębiorcę karę w łącznej wysokości [...] zł. Organ wskazał przy tym, że stosownie do §§ 3, 5 i 6 wspomnianego wyżej rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. dane te powinny być wczytywane co najmniej raz na 90 dni oraz w innych sytuacjach przewidzianych przepisami. W przypadku pojazdów o numerach [...], został przekroczony 90 – dniowy termin wczytania danych. Przedsiębiorca nie udzielił kierowcy A. J. przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Przypadki nieudzielenia przerwy miały miejsce 9 razy, za które to naruszenie organ, na podstawie l.p. 8.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nałożył łączą karę w wysokości [...] zł. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie J. M. nie okazał danych z tachografu cyfrowego pojazdu [...] z dnia [...] r. Organ wyjaśnił, że podczas analizy danych zawartych w przedstawionych zawartych na przedstawionych plikach z tachografu cyfrowego stwierdzono błędy w wykonanym odczycie z tachografu tego pojazdu, uniemożliwiające dokonanie ich prawidłowej oceny. Za naruszenie to organ, na podstawie l.p. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nałożył na przedsiębiorcę karę w wysokości [...] zł. Przedsiębiorca został również ukarany karą w wysokości [...] zł z l.p. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym za niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie. Organ w uzasadnieniu wskazał, że na podstawie danych z Urzędu Miasta stwierdzono, że przedsiębiorca zgłosił do posiadanej licencji pojazd o nr rej. [...] w dniu [...] r. Zgodnie natomiast z okazanymi przez przedsiębiorcę dokumentami pojazd został nabyty w dniu [...] r. i wykonywał przewozy na jego rzecz. W toku postępowania ustalono również, że przedsiębiorca okazał wykresówkę, która nie zawierała wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy M. P. Organ wyjaśnił, że w dniu [...] r. o godz. 4.50 kierowca ten rozpoczął użytkowanie wykresówki w Ś. Następnie o godzinie 5.00 wjechał do S., gdzie zakończył wykresówkę o godzinie 6.55. Wcześniejsza okazana przez kierowcę wykresówka pochodzi z dnia [...] r. i również została zakończona w S. Na tej podstawie stwierdzono, że wykresówka z dnia [...] r. nie zawiera dodatkowych informacji odnośnie przemieszczania się kierowcy ze S. Za naruszenie to na podstawie l.p. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym została na przedsiębiorcę nałożona kara w wysokości [...] zł. Organ I instancji opisując poszczególne stwierdzone naruszenia odwołał się do przepisów prawa i szczegółowo wyjaśnił na czym naruszenia owe polegały. Podsumowując, organ wskazał również, że strona nie wiosła do protokołu kontroli, którego ustalenia stały się podstawą wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia kary, żadnych uwag i zastrzeżeń. Organ nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Pismem z dnia [...]., strona, działając przez pełnomocnika, złożyła odwołanie zarzucając decyzji organu I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym, naruszenie art. 7 i 77 kpa, naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji przyczyn skierowania pełnej odpowiedzialności za naruszenia na stronę postępowania oraz naruszenie art. 8 kpa. Skarżący zarzuca, iż organ nie przeprowadził postępowania na okoliczność istnienia bądź braku przesłanek określonych w art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym. W ocenie przedsiębiorcy organizacja pracy spełnia odpowiednie standardy przyjęte w branży transportowej. W ocenie strony odnośnie lp. 6.3.11 i 6.3.12 ustawodawca unijny wskazał, że terminy dotyczą dni aktywności kierowcy, a nie dni kalendarzowych. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na J. M. karę pieniężną w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli przedsiębiorca zatrudniał średnio 4 kierowców i wyjaśnił w związku z tym, że stosownie do art. 92 a ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć [...]złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Zgodnie zaś z art. 92a ust. 4 ww. ustawy, za kierowców, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. Organ wyjaśnił również przesłanki zastosowania art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym. Następnie organ odwoławczy dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego i szczegółowo odniósł się do każdego ze stwierdzonych naruszeń. Organ II instancji dokonując analizy naruszenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut, przez kierowców: A. J. i D. M. uznał, że wskazane przez organ I instancji naruszenie polegające na przekroczeniu przez A. J. maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 51 minut w dniu [...] r. nie miało miejsca. W konsekwencji łączna kara wymierzona za to naruszenie została zmniejszona o [...] zł i wyniosła [...] zł. W pozostałym zakresie organ odwoławczy nie dostrzegł nieprawidłowości w ocenie materiału dowodowego, dokonanej przez organ I instancji i podzielił jego stanowisko zarówno w przedmiocie stwierdzonych naruszeń, ich kwalifikacji prawnej jak i wymierzonych za te naruszenia kar i ich wysokości. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że organ I instancji przeprowadził postępowanie w zakresie art. 92b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym i wskazał, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. W ocenie organu dowody przedstawione przez stronę w toku postępowania toczącego się przed organem I instancji, oraz tezy zawarte w odwołaniu nie potwierdzają spełnienia przesłanek określonych w art. 92 b ustawy. Dalej organ argumentował, że przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dokumentów takich jak zlecenia przewozowe, listy przewozowe itp. z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia przez kierowcę przepisów rozporządzenia 561/2006 i wyjaśnił, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego obowiązany jest dochować obowiązków oraz warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające m.in. z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących, rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustawy o czasie pracy kierowców. Oznacza to, że przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę jak również godziny załadunków/rozładunków etc. Organ odwoławczy wskazał także, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Stosownie do treści art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Nie oznacza to jednak, że przedsiębiorca jest zwolniony z bieżącego nadzoru nad pracą kierowcy. Normodawca nie określa katalogu czynności jakich należy dokonać aby prawidłowo zabezpieczyć pracę kierowców, wobec tego mogą być to zarówno kontrole telefoniczne, GPS czy też inne formy oddziaływania przedsiębiorcy na prawidłowe zachowania kierowców (por. wyrok NSA z dnia 12.12.2012 roku sygn. akt II GSK 1862/11, por. wyrok NSA z dnia 12.12.2012 roku sygn. akt II GSK 1826/11, por wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10.07.2013 roku sygn. akt II SA/G1 274/13). W ocenie organu w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez stronę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Organ podkreślił, iż zarówno art. 92a ustawy o transporcie drogowym, jak i przepisy art. 10 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustanowiły odpowiedzialność przedsiębiorców wykonujących transport drogowy i przewozy na potrzeby własne (nie zaś pracowników, którym rzeczone podmioty zlecają czynności kierowania pojazdami), za naruszenia przepisów wyznaczających normy czasu pracy kierowców jak i innych przepisów związanych z wykonywaniem przewozów drogowych. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 2 rozporządzenia 561/2006 to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby kierowcy Ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r., a na podstawie art. 10 ust. 3, rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. Przepisy te, zdaniem organu, wskazują na odpowiedzialność kontrolowanego przedsiębiorstwa transportowego za powyżej wyszczególnione naruszenia przepisów. Przy czym przedsiębiorstwo transportowe zgodnie z definicją zawartą w art. 4 lit. p ww. rozporządzenia oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub związek lub grupę osób nieposiadającą osobowości prawnej, niezależnie od tego, czy działa zarobkowo, lub jednostkę państwową, niezależnie od tego, czy posiada ona osobowość prawną, czy też podlega organowi posiadającemu osobowość prawną, która zarobkowo lub na potrzeby własne wykonuje przewozy drogowe. Odpowiedzialność przedsiębiorców za nieprzestrzeganie przepisów związanych z wykonywaniem transportu drogowego potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31.03.2008r. (sygn. akt 75/06). Dalej organ wywodził, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja tak jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągniecie zamierzonego celu. Brak stosowania przez przedsiębiorcę w tym zakresie właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę i nie jest żadnym usprawiedliwieniem. Organ odwoławczy wskazał, że w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 09.10.2012 r. sygn. akt III SA/Kr 9/12: Dla Sądu jest niewątpliwym, że przedsiębiorca ma wpływ na to, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń, takich jak stwierdzone w niniejszej sprawie. Wpływ ten polega nie tylko na prowadzonych szkoleniach, czy odbieraniu oświadczeń od kierowców o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów itp. Wpływ ten polega przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. W świetle doświadczenia życiowego należy zauważyć, że wobec panującego bezrobocia pracownik firmy jest w stanie przyjąć na swoje barki odpowiedzialność za wiele spraw tylko po to, aby utrzymać pracę. Z kolei pracodawca, w sytuacji rażącego naruszenia obowiązków pracowniczych polegającego na świadomym narażaniu pracodawcy na odpowiedzialność finansową, jest w stanie nie tylko wyegzekwować od pracownika poniesioną stratę finansową, ale zaprzestać współpracy z nim, a nawet zawiadomić organy ścigania o świadomym stwarzaniu przez pracownika swoim nagannym działaniem zagrożenia w ruchu drogowym. Odnosząc się do argumentu pełnomocnika strony, że organ orzekający wydał decyzję z obrazą art. 77 kpa organ odwoławczy zważył, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. W tym miejscu należy przytoczyć orzeczenie NSA z dnia 04.07.2001 r. (ISA 301/00) "Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy." Odnośnie zarzutu naruszenia art. 107 § 3 kpa, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że organ I instancji nie uchybił obowiązkowi podania przepisów prawnych, na których podstawie wydał zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy zauważył, iż decyzja ta zawiera wskazanie wszystkich faktów, potwierdzających stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Nadto przytoczone są w sposób prawidłowy podstawy prawne i podane odpowiednie przepisy prawne do każdego naruszenia, wraz ze wskazaniem miejsca ich publikacji. W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzucając jej: 1) rażące naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. 1414 z 2013 roku ze zmianami) poprzez nieuwzględnienie w rozstrzygnięciu postanowień wynikających z art. 92b i 92c ustawy, 2) naruszenie art. 6 K.p.a. poprzez oparcie procedury kontrolnej na uregulowaniach nieobjętych dyspozycją art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001roku o transporcie drogowym, 3) rażące naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego, 4) naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w jego ocenie postępowanie administracyjne, którego skutkiem było wydanie skarżonego rozstrzygnięcia, zostało przeprowadzone nierzetelnie i nieobiektywnie, z apriorycznym i arbitralnym założeniem pełnej odpowiedzialności przedsiębiorstwa realizującego przewóz drogowy za wszelkie naruszenia. Organ pomimo obowiązku wynikającego z art. 7 oraz 77 § 1 Kpa nie dokonał jakiejkolwiek analizy sprawy w aspekcie istnienia w niektórych przypadkach stwierdzonych naruszeń przestanek o których mowa w art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia określonego w lp. 6.3.11 oraz 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, skarżący wskazał, że organ powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 roku w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. z 2007 roku nr 159, poz. 1128 ze zmianami), które miały zostać naruszone w trakcie skontrolowanej procedury przewozowej, całkowicie pominął fakt, iż w tym samym zakresie merytorycznym obowiązuje rozporządzenie komisji (UE) 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców określające maksymalne okresy na wczytanie danych. Skarżący argumentował, że zgodnie z pkt 3 preambuły do tego rozporządzenia określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, tj. dni w których zarejestrowano okresy aktywności wymienione w art. 15 ust. 3 rozporządzenia 3821/85. Inaczej ujmując, okresy nieaktywności kierowcy, w których nie wykonywał przewozów drogowych, nie zaliczają się do rozliczenia 28 dniowego terminu na ponowne sczytanie karty kierowcy. W tym samym zakresie okresy postoju pojazdu (nieużywania pojazdów w określonych dniach) nie zaliczają się do obliczania terminu na ponowne sczytanie pamięci tachografu cyfrowego. Skarżący wskazał, że jego zdaniem błędna interpretacja przepisów dotyczących obowiązku odczytywania danych z tachografów i kart kierowcy, określających maksymalne okresy, w których dane te powinny być pobierane, wynika z nieprawidłowego tłumaczenia użytych w pkt 3 preambuły do rozporządzenia komisji (UE) 581/2010 sformułowań. W ocenie skarżącego Wojewódzki Zachodniopomorski Inspektor Transportu Drogowego całkowicie pomiął zasadę supremacji prawa Unii Europejskiej nad prawem krajowym. Odnośnie naruszenia określonego w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, skarżący podniósł, że w toku kontroli organ zażądał okazania danych z kart kierowców oraz z tachografów cyfrowych za okres kontroli. Po analizie okazanych danych kontrolujący stwierdził, iż wykresówka z dnia [...] roku należąca do kierowcy, Pana M. P., nie zawiera wszystkich, prawidłowych danych o okresach aktywności kierowcy. Jak argumentuje organ, "w dniu [...] o godz. 4:50 Pan M. P. rozpoczął użytkowanie wykresówki w miejscowości Ś., a następnie o godzinie 5:00 wyjechał do S., gdzie zakończył wykresówkę o godzinie 6:55- Wcześniejsza okazana przez przedsiębiorcę wykresówka ww. kierowcy jest z dnia 2.102.104 i została zakończona w S. Na tej podstawie stwierdzono, że na wykresówce z dnia [...] nie zostały zawarte żadne dodatkowe informacje odnośnie sposobu przemieszczenia się kierowcy ze S. do Ś. Jako podstawę prawną naruszenia organ podał art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 roku w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym (...). Analiza dokumentacji przedsiębiorstwa w oparciu o wyżej wskazane rozporządzenie stanowiło przekroczenie uprawnień wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym, a także wykazanych w upoważnieniu do kontroli. Skarżący przytoczył treść upoważnienia i wskazał, że w jego ocenie, organ w sposób wyczerpujący określił ramy i procedury kontrolne, które będą realizowane w toku niniejszego postępowania. Jako podstawę prawną niektórych naruszeń określonych w decyzji, tj. odpowiadających lp. 6.3.8 (okazanie wykresówek bez zarejestrowanych okresów aktywności) załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wskazano art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 roku w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Przepisy powyżej wskazanego rozporządzenia nie były wskazane w zawiadomieniu o kontroli jako uregulowania podlegające weryfikacji w trakcie kontroli w siedzibie przedsiębiorcy. Organ zatem dokonując analizy dokumentów na podstawie przepisów nie ujętych w zawiadomieniu o kontroli, zdaniem skarżącego, przekroczył swoje uprawnienia, co w związku z dyspozycją art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej nie powinno stanowić podstawy do nałożenia kary pieniężnej. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego zarzutów, organ wyjaśnił, że częstotliwość odczytywania danych z tachografów i kart kierowców została określona odpowiednio w § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 10 pkt 5 lit. a ppkt i rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. Regulacje takie zostały zawarte we wskazanym wyżej rozporządzeniu Ministra Transportu. Organ wskazał, że wczytania danych dokonuje się za kolejne dni kalendarzowe. Organ nie podzielił stanowiska skarżącego w przedmiocie dopuszczalności zastosowania art. 92 c i 92b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem kontroli była działalność prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa za okres od [...] r. W oparciu o przedłożone przez skarżącego dokumenty ustalono szereg naruszeń, co stanowiło podstawę wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Skarżącemu zapewniono czynny udział w tym postępowaniu, jak również w postępowaniu kontrolnym. W szczególności został mu doręczony protokół kontroli, w którym szczegółowo opisane zostały poszczególne nieprawidłowości, jakiego okresu dotyczyły, w oparciu o jakie dowody zostały stwierdzone. Skarżący nie złożył zastrzeżeń do protokołu kontroli, nie przedkładał również żadnych dodatkowych dowodów, które mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia związanych ze stwierdzonymi naruszeniami kwestii. W odwołaniu od decyzji organu I instancji, która zawiera wyczerpujące i pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, skarżący zakwestionował zasadność ukarania go za naruszenie polegające na przekroczeniu przez kierowcę A. J. maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 51 minut w dniu [...] r., który to zarzut został przez organ uwzględniony. Nadto skarżący podniósł zarzuty odnoszące się do obowiązku odczytywania danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego kwestionując zgodność z prawem unijnym takiej interpretacji przepisów rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r., według której do wskazanych w treści tego aktu prawnego okresów należy wliczać kolejne dni kalendarzowe. Skarżący argumentował, że organ nie wskazał podstawy prawnej umożliwiającej mu dokonanie kontroli czasu pracy kierowców za okres roku wstecz, jak również wskazywał na bezzasadne ukaranie go karą pieniężną za nieokazanie danych z tachografu cyfrowego dla pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] za dzień [...] r. Skarżący wywodził, że brak jest podstaw do ukarania go za niedoskonałość techniczną urządzenia. W tym zakresie organ II instancji rozpatrując odwołanie skarżącego zajął obszerne stanowisko, odnosząc się również szczegółowo do pozostałych stwierdzonych naruszeń, które przez skarżącego nie były kwestionowane. W przedmiocie naruszeń niekwestionowanych przez stronę sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i zawartą tam argumentację. Przedmiotem skargi J. M. uczynił naruszenie prawa materialnego to jest art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym oraz naruszenie przepisów proceduralnych, sprowadzające się do niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności dotyczących obowiązku pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowcy, jak również zastosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 165/2014. Zarzuty jako częściowo zasadne należało uwzględnić. Zasadnym okazał się zarzut niewłaściwej interpretacji § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. Przepisy tego rozporządzenia stanowią realizację dyrektywy zawartej w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16), zmierzającej do ujednolicenia maksymalnych okresów odczytywania danych z kart kierowców i tachografów cyfrowych. W art. 1 rozporządzenia (UE) nr 581/2010 wskazane zostały maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy, zaznaczając przy tym w pkt 3 preambuły do rozporządzenia, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. I tak w art. 1 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 581/2010 wskazano, że maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Określenie częstotliwości odczytywania danych z tachografów cyfrowych i karty kierowcy pozostawiono państwom członkowskim, co wynika z art. 10 ust. 5 pkt a ppkt i rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Wątpliwości interpretacyjne dotyczą pojęcia "dni zarejestrowanej działalności". W ocenie organu do okresów wskazanych w § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu należy wliczyć wszystkie, kolejno następujące po sobie dni kalendarzowe od dnia ostatniego pobrania danych z tachografu lub karty kierowcy. Skarżący wywodzi natomiast, że taka interpretacja przepisów jest nie do pogodzenia ze wskazaniem zawartym w pkt 3 preambuły rozporządzenia (UE) 581/2010, w którym mowa jest właśnie o dniach zarejestrowanej działalności, co sugerować by mogło, że nie chodzi o wszystkie dni kalendarzowe, ale tylko o te, w których pojazd lub kierowca był aktywny. W ocenie skarżącego oparcie się wyłącznie na literalnym brzmieniu przepisów rozporządzenia Ministra Transportu prowadziłoby do sytuacji, w których przedsiębiorca zmuszony byłby do odczytu danych z urządzeni pojazdów przez dłuższy czas wyłączonych z eksploatacji, jak również z kart kierowców, którzy nie wykonują zadań związanych z transportem. W orzecznictwie sądów administracyjnych również zarysowała się rozbieżność na tle interpretacji przepisów rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyartykułowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie II GSK 2396/14 (dostępny w Internecie na stronie www.orzeczenia.gov.pl). W uzasadnieniu tego orzeczenia NSA wskazał, że przepisy rozporządzenia Ministra Transportu nie mogą być interpretowane z pominięciem przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010. O obowiązku stosowania się organu do przepisów rozporządzenia Komisji, decyduje bowiem treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Stosownie do art. 2 rozporządzenia Komisji ( UE ) nr 581/2010 rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami. NSA stwierdził, iż naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności, zgodnie z pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są natomiast te okresy, gdy nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe, jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Zdaniem NSA, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg wczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Sąd Naczelny podkreślił, że stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) może wchodzić w grę tylko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Ponieważ nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, to nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Dlatego też GITD winien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie, które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. W ocenie NSA wskazane przepisy rozporządzenia Komisji nie pozostawiają wątpliwości co do tej kwestii. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w wyrokach WSA w Rzeszowie z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1556/14, WSA w Bydgoszczy z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie II SA/Bd 767/15, WSA w Krakowie z dnia 18 września 2014 r. w sprawie III SA/Kr 745/14, WSA w Gliwicach w sprawie II SA/Gl 1028/15, WSA w Gorzowie Wlkp. Z dnia 7 lipca 2016 r. w sprawie II SA/Go 134/16 (dostępne w Internecie na stronie www.orzeczenia.gov.pl). Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać zatem należy, że o ile skarżący nie kwestionował poczynionych w tym zakresie w protokole kontroli ustaleń, to już na etapie postępowania odwoławczego takie zarzuty w stosunku do decyzji organu I instancji zgłaszał. Organ II instancji nie zajął jednak stanowiska w tej kwestii. Dopiero w odpowiedzi na skargę, powołując się na wyrok WSA w Opolu z dnia 23 lipca 2015 r. wydany w sprawie II SA/Op 191/15 wyartykułował pogląd, iż pod pojęciem "dni zarejestrowanej działalności" należy rozumieć wszystkie dni tygodnia, bowiem terminy dotyczące wczytywania danych są w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 tożsame i uwzględniają dni zarejestrowanej działalności przedsiębiorcy, a nie pracy kierowcy. Należy zatem uznać, że na skutek przyjęcia takiej wykładni przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, której sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela, organ II instancji nie uwzględnił odwołania skarżącego, ale przede wszystkim nie zajął w zaskarżonej decyzji stanowiska w przedmiocie podniesionego przez skarżącego zarzutu odnoszącego się do błędnej interpretacji przepisów rozporządzenia. Uczynił to dopiero w odpowiedzi na skargę, co z kolei sugeruje, iż kwestie związane z prawidłowym obliczeniem terminu odczytu danych nie zostały przez organ odwoławczy zbadane, w szczególności organ nie poczynił ustaleń w zakresie okresów, których nie obejmował obowiązek rejestracji aktywności kierowcy, a konsekwencji nie ustalił, czy miało to wpływ na stwierdzone uchybienie. Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego w zakresie naruszenia art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym, zwłaszcza, że skarżący nie przytoczył w skardze żadnych okoliczności, które potwierdzać by miały zasadność odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej bądź zaniechanie wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. W ocenie sądu organ dokonał trafnej analizy materiału dowodowego w tym zakresie i szczegółowo odniósł się do zarzutów skarżącego dotyczących niezastosowania wskazanych wyżej przepisów w niniejszej sprawie i sąd w pełni argumentację tę podziela. Słusznie również zauważył organ, że art. 92 c u.t.d. nie mógł mieć w tej sytuacji zastosowania, ze względu na fakt, iż do stwierdzonych w toku kontroli naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Skoro więc skarżący wywodzi, że zachodziły przesłanki do zastosowania art. 92b i 92c u.t.d., to powinien wykazać, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Winny to być okoliczności obiektywne, a ciężar ich udowodnienia spoczywał na skarżącym. Podkreślenia bowiem wymaga, iż odpowiedzialność przedsiębiorcy ma charakter obiektywny i nie jest uzależniona od winy. Wystarczającym jest samo stwierdzenie naruszenia. Natomiast art. 92c u.t.d. ma zastosowanie w wyjątkowych sytuacjach, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, w tym w zakresie doboru kadr i nadzoru nad pracownikami nie był w stanie przewidzieć, która to sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Nie zasługiwał także na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut odnoszący się do zastosowania przez organ II instancji, jako podstawy prawnej, przy ocenie naruszenia z lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1). Skarżący wywodził, że skoro upoważnienie do kontroli obejmowało wyszczególnione obszary z przywołaniem przepisów, a rozporządzenie 165/2014 nie zostało w jego treści wymienione, to brak było podstaw do zastosowania tego przepisu. Dokonując oceny tego zarzutu należy zwrócić uwagę na okoliczność, iż rozporządzenie nr 165/2014 zastąpiło rozporządzenie nr 3821/1985. W związku z wejściem w życie rozporządzenia nr 165/2014, stosownie do jego art. 47 uchylone zostało rozporządzenie (EWG) nr 3821/85. Odesłania do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłania do niniejszego rozporządzenia. Zgodnie natomiast z art. 48 rozporządzenia nr 165/2014, z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, rozporządzenie to ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Wbrew wywodom skarżącego przepis art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 wszedł w życie w dniu 2 marca 2015 r., a nie w dniu 2 marca 2016 r. co wynika wprost z art. 48. Natomiast fakt, iż rozporządzenie zastępujące rozporządzenie nr 3821/1985 nie zostało wymienione w art. 4 pkt 22 u.t.d. nie ma przypisywanego przez skarżącego znaczenia ze względu na cytowaną wyżej treść art. 47. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że wymieniony przez organ art. 34 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 165/2014 zawiera regulacje tożsame z zawartymi w art. 15 ust.1 i 2 w zakresie obowiązku stosowania wykresówek i obowiązku ich używania. Naruszenie przepisów polegało na okazaniu do kontroli wykresówki, która nie zawierała wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy., a zatem zarówno pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia nr 3821/1985, jak i obecnie obowiązującego rozporządzenia nr 165/2014 istniał obowiązek stosowania karty kierowcy, a brak rejestracji stanowił naruszenie o którym mowa w lp.6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W ocenie sądu przywołanie w decyzji aktualnie obowiązujących przepisów nie miało zatem wpływu na wynik sprawy. Dokonując ponownej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego organ ponownie rozważy kwestie związane z zastosowaniem przepisów dotyczących obowiązku odczytywania danych z kart kierowców i tachografów cyfrowych. W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.