II SA/Sz 19/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. . Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r., poz. 1257) dalej: "K.p.a.", oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2017i\, poz. 1332 ze zm.), Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "ZWINB") stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez J. C. (dalej: "Skarżący")odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...]., znak: [...], nakazującej R. C. i J. C., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym nieużytkowanego budynku magazynowego, w miejscowości W., gm. S., położonego na terenie działki nr [...] w obrębie [...] W. , poprzez wykonanie robót budowlanych zgodnie z ekspertyzą techniczną opracowaną przez inż. budownictwa L. M. (...). Dalej organ przytoczył zakres nałożonych obowiązków. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, iż z akt sprawy wynika, że zaskarżona odwołaniem decyzja organu I instancji znak: [...], z dnia [...]., została wysłana za pośrednictwem Poczty Polskiej do J. C. na adres ul. [...], K., w dniu 17 sierpnia 2017r. Ww. przesyłka adresowana do Skarżącego była dwukrotnie awizowana – w dniu 18 sierpnia 2017r. i powtórnie – w dniu 28 sierpnia 2017r. Ponieważ Skarżący nie podjął tego pisma w terminie 14 dni od dnia pierwszego powiadomienia, organ zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. uznał, że w dniu 1 września 2017r. skutecznie dokonano doręczenia zastępczego wskazanej decyzji.. Tryb tzw. doręczenia zstępczego unormowany został w art. 44 K.p.a., z którego wynika, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 K.p.a., pismo przechowywane jest przez okres czternastu dni w placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 ), z zachowaniem procedur określonych w §§ 2 i 3 tego art. Natomiast art. 44 § 4 stanowi, iż doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 pkt 1. Uznanie doręczenia za skuteczne oznacza rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołania. W myśl art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Jak wynika z powyższego, czternastodniowy termin do skutecznego wniesienia odwołania upłynął J. C. z dniem 15 września 2017r. Z akt sprawy wynika, iż Skarżący, złożył odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...]. znak: [...] za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 28 września 2017r. (data stempla pocztowego na kopercie), zatem po terminie. Zgodnie z art. 134 K.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz. uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Ponadto organ wyjaśnił, że ponowne przesłanie J. C. przez PINB w S. przedmiotowej decyzji nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia terminu właściwego doręczenia tej decyzji skarżącemu. Miało ono jedynie charakter informacyjny, wobec niepodjęcia w ustawowym terminie ww. korespondencji. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez J. C., reprezentowanego przez radcę prawnego P. G., skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżonemu postanowieniu pełnomocnik strony zarzucił: - naruszenie przepisu art. 7 K.p.a., 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia bez uprzedniego podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy tj. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ czynności, które potwierdziłyby niemożność doręczenia korespondencji Skarżącemu w sposób przewidziany w art. 42 § 1 K.p.a. - błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż Skarżącemu skutecznie doręczono decyzję organu I instancji znak [...], pomimo, iż wskazany przez organ adres doręczenia przedmiotowej decyzji nie jest miejscem zamieszkania skarżącego Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia ZWINB nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz o zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż adres na który została przesłana decyzja organu I instancji znak [...] z dnia [...] r. nie jest adresem Skarżącego w rozumieniu przepisu art. 42 § 1 K.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Tak więc za najwłaściwsze miejsce doręczenia K.p.a. uznaje mieszkanie adresata lub miejsce jego pracy. W nich podmiot doręczający ma obowiązek w pierwszej kolejności podjąć próbę doręczenia pisma. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 października 2009 r. (sygn. akt II UK 81/09) wskazał, iż mieszkaniem w rozumieniu art. 42 § 1 K.p.a. jest miejsce, w którym adresat przebywa z zamiarem dłuższego (a nie krótkotrwałego) pobytu, umożliwiającego doręczenie mu pisma. Pod adresem, na który została wysłana decyzja organu I instancji, Skarżący przebywa sporadycznie. Stałe miejsce zamieszkania Skarżącego znajduje się we W. przy ul. [...] i jest tożsame z miejscem jego zameldowania. Dlatego Skarżący nie posiadał informacji o awizowanej przesyłce zawierającej decyzję organu I instancji. O wydanej w sprawie decyzji organu I instancji Skarżący dowiedział się z ponownie przesłanej przesyłki, kiedy to chwilowo przebywał w K.. Wnosząc odwołanie Skarżący pozostawał w przeświadczeniu, iż dochował terminu odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 487/17 wskazał, iż "stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 K.p.a., z uwagi na daleko idące skutki prawne dla strony, winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, co do tego czy strona odwołująca się przekroczyła termin określony w art. 129 § 2 K.p.a., przy czym organ odwoławczy to wyjaśniający związany jest zasadami postępowania administracyjnego wyrażonymi w szczególności w art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a." Stanowisko takie zajął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 335/17, który dodał, iż: wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, powinno być poprzedzone bezspornymi ustaleniami, co do prawidłowości doręczenia stronie orzeczenia wydanego w I instancji". Skoro przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została błędnie zaadresowana, uznać należy, iż nie zostały spełnione warunki określone w art. 44 K.p.a. (nie doszło do tzw. doręczenia zastępczego). Odpowiadając na skargę ZWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Nadto wskazał, iż w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania organ powiatowy poinformował strony postępowania o obowiązku wynikającym z art. 41 § 1 K.p.a. oraz o skutkach zaniedbania tego obowiązku (art. 41 § 2 K.p.a.). Jak wynika z akt sprawy zawiadomienie tej treści w odebrał J. C. dniu 3 czerwca 2016 r. Poza tym, w toku prowadzonego postępowania J. C. sam wskazywał adres ul. [...], K. – co dowodzi między innymi protokół z kontroli przeprowadzonej w jego obecności w dniu 19 maja 2016 r., jak również koperta wniesionego odwołania. W trakcie prowadzonego postępowania J. C. nie zgłaszał organom innego adresu. Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa. Jedynie w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę eliminuje zaskarżony akt z obrotu prawnego. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi. Analiza akt sprawy potwierdza, iż Skarżący oraz R. C., jako właściciele obiektu oraz strony przedmiotowego postępowania, zostali powiadomieni przez organ I instancji – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. o wszczęciu postępowania w sprawie stanu technicznego nieużytkowanego obiektu magazynowego w miejscowości W. gm. S.. Zawiadomienie to zostało Skarżącemu wysłane na adres K. ul. [...] i zostało przez niego odebrane w dniu 3 czerwca 2016 r. Zawiadomienie – zgodne z treścią art. 41 § 1 K.p.a. – zawierało pouczenie, iż strony postępowania oraz ich pełnomocnicy mają obowiązek powiadomić organ o każdej zmianie swego adresu. Zostali również pouczeni, iż zgodnie z treścią art. 41 § 2 K.p.a. w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 organ doręczy pisma pod dotychczasowy adres, które to doręczenie ma skutek prawny. W toku postępowania na wskazany wyżej adres do skarżącego wysyłane były też inne pisma, odbierane przez niego. W aktach sprawy brak jest dowodu, iż skarżący informował organ o innym adresie, na który należy wysyłać do niego pisma w związku z prowadzonym postępowaniem. Strona skarżąca zresztą też na to się nie powołuje. W skardze podnosi się jedynie zarzut naruszenia art. 42 § 1 K.p.a., przez nie wysłanie decyzji na adres stałego zamieszania Skarżącego. Zarzut ten byłby trafny jedynie w przypadku, gdyby nie miało miejsce wcześniejsze doręczenie przesyłki na inny znany organowi adres z pouczeniem o obowiązku wskazania przez stronę każdej zmiany adresu, na który organ winien kierować przeznaczoną dla strony korespondencję. W tej sytuacji nie jest uprawnione stanowisko pełnomocnika Skarżącego, iż zastosowany przez organ I instancji tryb doręczenia decyzji był wadliwy. Organ doręcza pisma do stron i uczestników postępowania na znany mu adres i w takim przypadku nie ma obowiązku ustalania miejsca zamieszkania lub miejsca pracy strony. Obowiązek taki byłby uzasadniony tylko w przypadku pierwszego doręczenia, gdy nie jest znany żaden inny adres strony. Strona ma natomiast, wynikający z art. 41 § 1 K.p.a., obowiązek zawiadomienia organu o każdej zmianie swojego adresu. Niesporne w niniejszej sprawie jest, że skarżący został prawidłowo i skutecznie pouczony o treści ww. przepisu w piśmie zawiadamiającym go o wszczęciu postępowania. Od tego momentu to jego obciążają wszelkie skutki niepowiadomienia organu o adresie, na który winien przesyłać Skarżącemu pisma. W tym stanie rzeczy uznać należy, iż organ odwoławczy trafnie stwierdził, iż wydana w tym postępowaniu decyzja została prawidłowo, w trybie przewidzianym w art. 44 K.p.a. doręczona skarżącemu w dniu 1 września 2017 r. i od tej daty biegnie stronie termin do wniesienia odwołania. Termin ten zatem, zgodnie z treścią art. 129 § 2 K.p.a., upłynął z dniem 15 września 2017 r. Odwołanie skarżącego zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 28 września 2017 r. a więc po terminie i nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu. W tej sytuacji wydanie przez organ odwoławczy opartego na treści art. 134 K.p.a. postanowienia, stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, w pełni odpowiada dyspozycji tego przepisu. Wobec tego, że zaskarżony akt odpowiada prawu - skarga zgodnie z treścią art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu.