II SA/Sz 191/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Powiatu w P. z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego Przedsiębiorstwa A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zarząd Powiatu w P. decyzją z dnia [...] r., nr [...], wymierzył Spółce A opłatę za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] w miejscowości S., poprzez wykonywanie prac polegających na budowie linii kablowej NN i SN, w wysokości [...] zł. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., które zaskarżone rozstrzygnięcie uchyliło, a sprawę przekazało zarządcy drogi do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] r., nr [...] Zarząd Powiatu w P. wymierzył Spółce A, zwanemu dalej "Przedsiębiorstwo", karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie, w dniu [...] r., pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] S. — D., w miejscowości S., o łącznej powierzchni [...], bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przywołał przepis art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym za zajęcie pasa drogowego, między innymi, bez zezwolenia zarządcy drogi, organ wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, ustalonej zgodnie z art. 40 ust. 4-6 tej ustawy. Wysokość opłat za zajęcie pasa drogowego ustalona została uchwalą Nr XVJ.11/125/2004 Rady Powiatu w Policach z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Zacho. Nr 48, poz. 897). W dalszej części uzasadnienia decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu [...]r. podczas kontroli pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] S. – D. w miejscowości S., pracownik Wydziału Komunikacji, Transportu i Dróg Starostwa Powiatowego w P., pełniący w imieniu Zarządu Powiatu w P. funkcję zarządcy dróg powiatowych na terenie Powiatu P., stwierdził zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia przez Przedsiębiorstwo, na cele prowadzenia robót budowlanych, związanych z budową linii elektroenergetycznej. Zajęcie pasa drogowego dotyczyło następujących elementów pasa drogowego: jezdnia, chodnik oraz zatoka postojowa. Zgodnie z mapą ewidencyjną w skali 1:500 dołączoną do dokumentacji, granica pasa drogowego przebiega po istniejących ogrodzeniach, natomiast jak wynika z dokumentacji zdjęciowej obszar zajęty obejmuje jezdnię oraz chodnik i zatokę postojową, które zlokalizowane zostały pomiędzy jezdnią a ogrodzeniami. Granice pasa drogowego oraz zajętego obszaru zostały naniesione na mapę stanowiącą załącznik do protokołu i dowody te, zdaniem organu, nie budzą wątpliwości co do swej wiarygodności, w szczególności, iż wcześniej strona występowała z wnioskiem do zarządcy drogi o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego dotyczącego tego samego obszaru. Zajęta przez Przedsiębiorstwo powierzchnia pasa drogowego obejmowała: - zatokę postojową (płyty ażurowe) 205,00 mb x 2,5 = 512,50 m2 (strona prawa); - chodnik 7,0 m x 4,0 m = 28,00 m2 (strona lewa); - jezdnię 4,5 m x 4,0 m = 18,00 m2 (dźwig). Z czynności dokonanych w dniu [...] r. w pasie drogowym drogi powiatowej Nr [..] S. – D. w miejscowości S. został sporządzony protokół. Dodatkowo, organ I instancji wskazał, że w okresie wcześniejszym wydawał zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej Nr [...] Przedsiębiorstwu, dotyczące prowadzenia prac budowlanych w ww. miejscu, jednak nie obejmowały one dnia [...] r. W ocenie organu, powyższe ustalenia stanowią podstawę do naliczenia kary pieniężnej według zasad określonych w ustawie o drogach publicznych. Odwołanie od ww. decyzji Zarządu Powiatu w P. złożyło Spółka A. W uzasadnieniu wskazało, iż organ I instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji ponownie pominął okoliczności dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego oraz nie ocenił całokształtu materiału dowodowego, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 40 ust. 1 i 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), utrzymało w mocy kwestionowaną decyzję Zarządu Powiatu w P. W uzasadnieniu decyzji wskazało, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art 40 ust. 1 i ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Z przepisów tych wynika, że przesłankami wymierzenia kary administracyjnej na ich podstawie są: zajęcie pasa drogowego oraz brak zezwolenia właściwego zarządcy drogi na takie zajęcie lub zajęcie pasa niezgodnie z tym zezwoleniem. Wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za bezprawne zajęcie pasa drogowego powinno być poprzedzone ustaleniami dokonanymi w zakresie powyższych przesłanek, ale również w zakresie podmiotu zajmującego pas drogowy, czasokresu oraz powierzchni zajęcia pasa drogowego. Kara pieniężna wymierzana jest bowiem określonemu podmiotowi za zajęcie pasa drogowego na prowadzenie robót budowlanych jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. (art. 40 ust. 4 ustawy). Przy czym, w myśl art. 4 pkt 1 powołanej ustawy, pod pojęciem pasa drogowego, należy rozumieć, wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Okoliczności faktyczne, które mają uzasadniać wymierzenie stosownej kary administracyjnej, ustalone muszą zostać w toku postępowania administracyjnego w sposób nie budzący wątpliwości. W ocenie Kolegium, po ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy przez Zarząd Powiatu w P., uczyniono zadość ww. wymogom. Zgodnie z zaleceniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy o protokół z czynności dokonanych podczas kontroli pasa drogowego drogi powiatowej Nr [...] S. – D. w miejscowości S. w dniu [...]r., zawierający informację o dokonanych pomiarach zajęcia pasa, a także dołączył mapę geodezyjną z zaznaczonymi granicami pasa drogowego oraz obszarem jego zajęcia przez stronę. Z akt sprawy wynika również, iż organ I instancji decyzją z dnia [...] r., [...] wyraził zgodę na czasowe zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] w miejscowości S. w celu wykonania przez skarżącą robót polegających na budowie linii kablowej NN i SN (etap V). W decyzji tej jednakże wyraźnie określił, że inwestor jest zobowiązany przywrócić zajęty teren do poprzedniego stanu użyteczności w terminie do dnia 4 marca 2013 r. W konsekwencji, w ocenie Kolegium, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż Przedsiębiorstwo zajmowało w dniu [...] r. pas drogowy drogi powiatowej nr [...] S. — D. w miejscowości S. (działka drogowa nr [...]) bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi, na cele prowadzenia robót budowlanych, związanych z budową linii elektroenergetycznej. Powyższa decyzja została zaskarżona przez Spółkę A do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Przedsiębiorstwo wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 40 ust. 2 i 12 ustawy od drogach publicznych, poprzez wymierzenie kary pieniężnej bez określenia, w sposób niebudzący wątpliwości, rzeczywistych granic zajętego pasa drogowego oraz ustalenia wymiarów zajętej powierzchni przez skarżącą, - art. 80 w związku z art. 81 K.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz nieprawidłowe uznanie, że skarżąca zajęła powierzchnię pasa drogowego o powierzchni przekraczającej tę, która wynika z decyzji z dnia [...]r. o zezwoleniu na czasowe zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] w miejscowości S. o powierzchni 108 m², - art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego celem prawidłowego ustalenia okoliczności sprawy istotnych z punktu widzenia przepisów przewidujących wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, co skutkowało błędną oceną stanu faktycznego i wydaniem decyzji w zaskarżonym kształcie. W uzasadnieniu skargi Przedsiębiorstwo podniosło, że organ I instancji, zobowiązany do przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego na okoliczność m.in. określenia powierzchni zajętego pasa drogowego, ograniczył się jedynie do powtórnej analizy zebranego wcześniej materiału dowodowego powołując się na notatkę służbową z dnia [...] r. (protokół) i dokumentację fotograficzną oraz dołączoną w ponownie przeprowadzonym postępowaniu mapę ewidencyjną, na której odręcznie naniesiony został zajęty pas drogowy. Zdaniem skarżącej, ww. szkic nie zawiera opisu i nie wyjaśnia, kto i na podstawie jakich dokumentów go wykonał. Stanowi on mapę przyjętą do celów projektowych, niepotwierdzoną za zgodność kopię, stanowiącą załącznik do decyzji wydanej w innej sprawie przez innych organ. Również dokumentacja fotograficzna nie może być, zdaniem strony, wystarczającym dowodem w wskazania numerów posesji, przy których były wykonywane prace. Organ II instancji, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.). Materialnoprawną podstawą do wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.). W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że drogi publiczne (w tym również pas drogowy) podlegają prawnej ochronie i nie mogą być, co do zasady, wykorzystywane w innym celu niż na potrzeby zarządzania drogami lub na potrzeby ruchu drogowego. Jedynie w drodze wyjątku na zasadach określonych w art. 39 ust. 3 i 7 ustawy o drogach publicznych dopuszczalne jest wykorzystanie pasa drogowego na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami publicznymi lub potrzebami ruchu drogowego. Jedną z form działania stanowiącego delikt administracyjny objęty odpowiedzialnością z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, jest prowadzenie robót w pasie drogowym, czy też umieszczanie w tym pasie urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami ruchu drogowego. Bezprawny charakter temu działaniu nadaje okoliczność związana z brakiem zezwolenia organu na zajęcie pasa drogowego. Zgodnie z tym przepisem za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6. W sprawach o nałożenie kary pieniężnej za nielegalne zajęcie pasa drogowego istotne znaczenie dla ich rozstrzygnięcia ma ustalenie, czy zajęty został pas drogowy drogi publicznej, kto dokonał zajęcia, w jaki sposób, w jakim rozmiarze i w jakim okresie czasu oraz, czy miał do tego podstawę w postaci stosownego zezwolenia zarządcy drogi. Bezsprzecznie Przedsiębiorstwo miało zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] w miejscowości S., poprzez wykonywanie prac polegających na budowie linii kablowej NN i SN. Zezwolenia te wydawane były każdorazowo po złożeniu stosownego wniosku, na okres i obszar w nim wskazany, zgodnie z potrzebami realizacji poszczególnych etapów inwestycji. I tak, między innymi, zostały wydane decyzje - dnia [...] r. w celu realizacji etapu IV, ze wskazanym okresem zajęcia pasa drogowego do 1 marca 2013 r., a dnia 4 marca 2013 r. w celu realizacji etapu V, ze wskazanym okresem zajęcia pasa drogowego do dnia 4 marca 2013 r. Kolejne zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wydane zostały dopiero 25 marca 2013 r. Z pisma Przedsiębiorstwa z dnia 1 marca 2013 r. wynika, że etap IV został zakończony w terminie, a z pisma z dnia 11 marca 2013 r. wynika, że dodatkowe prace wykonywane dnia [...] r. zakończono 9 marca 2013 r. i obejmowały one obszar 60 m2. Z powyższego więc jasno wynika, że skoro dnia 8 marca stwierdzony został fakt dalszego zajmowania przez Przedsiębiorstwo pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] w miejscowości S., zajęcie to dokonane zostało z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi. Przedsiębiorstwo faktowi temu nie zaprzecza, upatrując przyczyn tego zajęcia w złych warunkach pogodowych uniemożliwiających zakończenie prac w terminie, jednakże kwestionuje pozostałe ustalenia zarządcy drogi dotyczące obszaru zajęcia pasa drogowego, a także sposób prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie. Zgodnie z w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy to: wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W definicji tej brak jest określenia szerokości, jaką pas drogowy może obejmować. Pas ten może w całości pokrywać się z działką drogową, ale takiego przymusu nie ma – działka drogowa może być szersza. W ocenie sądu, nie budzi wątpliwości, że przy określaniu linii granicznych pasa drogowego istotne są dane zawarte w ewidencji gruntów. Przy czym w przypadku wątpliwości, co do przebiegu pasa drogowego, ustalenie tej okoliczności winno nastąpić w oparciu o urzędowy dokument geodezyjny określający linie graniczne pasa drogowego. W niniejszej sprawie w aktach znalazła się kopia mapy, na której kolorem czerwonym zaznaczono linie graniczne pasa drogowego, jak też zaznaczono kolorem zielonym "obiekty" umieszczone w pasie drogowym bez zezwolenia (obiektami takimi mogą być także zwały ziemi, wykopy, dźwig itp.). Mapa ta stanowi załącznik do protokołu kontroli pasa drogowego z dnia [...] r. Nie wiadomo jednak kto sporządził tę mapę, a tym bardziej, kto naniósł na nią granice pasa drogowego. Ponadto jedynym dokumentem potwierdzającym zajęcie pasa drogowego wraz z określeniem wszystkich parametrów tego zajęcia obecnie jest protokół kontroli pasa drogowego z dnia [...] r., jednakże, w ocenie sądu, nie można uznać tego protokołu za w pełni wiarygodny i sporządzony zgodnie z art. 68 K.p.a. Przypomnieć należy, że w pierwszej wersji kontrola pasa drogowego przeprowadzona w dniu [...]r. znalazła odzwierciedlenie w notatce służbowej, podpisanej przez osobę dokonującą kontroli w imieniu zarządcy drogi. Po uchyleniu decyzji (z dnia [...] r.) przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia i wskazaniu, że z kontroli należało sporządzić protokół, organ I instancji zastąpił notatkę służbową protokołem. Oczywistym jest, że po upływie bez mała roku od kontroli zajęcia pasa drogowego, ponowienie tej kontroli w celu ustalenia stanu faktycznego na dzień [...] r., nie było możliwe. Dlatego też, działanie organu I instancji polegające na zamianie notatki służbowej na protokół kontroli, powinno podlegać dokładnej ocenie, czego organ odwoławczy nie dokonał. Między innymi, nie odniósł się do załączników do protokołu. Zarówno notatka służbowa, jak i protokół zostały sporządzone bez udziału przedstawiciela Przedsiębiorstwa. Należy wskazać, że w protokole, podobnie jak w notatce służbowej, wskazano tylko poszczególne obszary zajęcia pasa drogowego: - zatoka postojowa 205,00 m x 2,5 m = 512,50 m2 (strona prawa), - chodnik 7,0 m x 4,0 m = 28,00 m2 (strona lewa), - jezdnię 4,5 m x 4,0 m = 18,00 m2 (dźwig). Do notatki załączono 29 czarno-białych zdjęć mających potwierdzać ten obszar zajęcia pasa drogowego. Poszczególnych zdjęć jednak nie opisano i nie podpisano. Do protokołu załączono tylko 11 nieopisanych zdjęć. W ocenie sądu, takie przedstawienie obszaru zajęcia pasa drogowego, szczególnie w zakresie zajęcia zatoki postojowej, budzi poważne wątpliwości. W dokumencie stwierdzającym zajęcie pasa drogowego, niezależnie od nazwy, winno znajdować potwierdzenie zajęcia poszczególnych obszarów zatok postojowych. Już ze zdjęć wynika bowiem, że zajęcie pasa drogowego w tym zakresie nie dotyczyło nieprzerwanego odcinka 205 m. Potwierdza to także zaznaczone kolorem zielonym zajęcie pasa drogowego na mapce stanowiącej załącznik do protokołu (załącznika tego nie miała notatka służbowa). Ponieważ jednak rysunek (załącznik) ten nie został sporządzony w trakcie kontroli, obecnie trudno mu, w przedstawionej powyżej sytuacji, przyznać jakąkolwiek wartość dowodową. W protokole znalazło się stwierdzenie, że pracownik przeprowadzający kontrolę sam dokonał wszystkich pomiarów obszarów zajęcia pasa drogowego. Tymczasem na zdjęciu stanowiącym załącznik do notatki służbowej (nie załączonym do protokołu) to mężczyzna trzyma przyrząd pomiarowy, podczas, gdy osobą przeprowadzającą kontrolę w imieniu zarządu drogi była kobieta. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt II GSK 325/14 stwierdził, że brak jest przeszkód do uznania, że notatka służbowa (nazywana przez organ protokołem z kontroli pasa drogowego) nie może być dowodem w sprawie. Po pierwsze, katalog środków dowodowych określonych w art. 75 § 1 K.p.a. nie jest zamknięty, a tym samym także inne, niewymienione w tym przepisie środki dowodowe mogą być dopuszczone jako dowód w sprawie. W świetle tej regulacji istotne jest to, aby dowód mógł się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Notatka służbowa sporządzona w ramach realizacji ustawowych zadań zarządcy drogi, polegających na obowiązku ochrony dróg, jest środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 75 § 1 K.p.a. i podlega ocenie w trybie i na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (wyrok NSA sygn. akt II GSK 699/11 opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazał także, że notatka służbowa wraz z dokumentacją fotograficzną nie może stanowić jedynego dowodu pozwalającego na ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności. Stanowisko to skład sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. W świetle powyższego, o ile niewątpliwym jest fakt zajmowania przez Przedsiębiorstwo pasa drogowego bez zezwolenia w dniu [...] r., o tyle powierzchnia zajęcia tego pasa nie została wykazana w sposób wystarczający i zgodny z art. 7 i 77 § 1 K.p.a., co nie mogło pozostać bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Rozpatrując ponownie sprawę organ winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę sądu, rozważyć możliwość przeprowadzenia dodatkowych dowodów na okoliczność obszaru zajęcia pasa drogowego, a następnie ocenić całokształt zebranych dowodów oraz materiałów i podjąć stosowną decyzję. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art.152, zaś w pkt III na podstawie art.200 w zw. z art.205 ww. ustawy.