II SA/Sz 20/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2019 r. sprawy ze skarg J. Ż. i J. P. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi. Wojewoda decyzją z dnia [...]., nr [...] w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn.zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. P., W. P. i J. Ż. od decyzji Starosty K. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej I. Sp. z o.o. w[...] W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowo-handlowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w obr[...], przy ul. [...] w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Opisane rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 7 grudnia 2016 r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek I. Spółki z o.o. w[...] W. o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowo-handlowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w obr[...], przy ul. [...] w K.. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ powiatowy decyzją z dnia [...]. Nr [...], nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. Odwołania od powyższej decyzji złożyli W. P., J. Ż. oraz S. Kołobrzeg Spółka z o.o. Rozpoznając sprawę Wojewoda decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda wskazał na konieczność rozszerzenia kręgu stron postępowania o właścicieli działek nr [...] i [...], wyjaśnienia przez projektanta kwestii dotyczących zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego budynku projektowanego w stosunku do zabudowy istniejącej oraz zobowiązał organ do uzgodnienia projektu z dyrektorem właściwego urzędu morskiego. Zgodnie z powyższym Starosta K. powiadomił wskazanych właścicieli działek sąsiednich oraz nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego. Następnie przesłał do inwestora, w celu zajęcia stanowiska, protest mieszkańców oraz pisma J. Ż. i S. Sp. z o.o. wyrażające niezadowolenie z planowanej inwestycji. Nadto na wniosek inwestora, wobec braku sprzeciwu stron, postanowieniem z dnia [...] zawiesił przedmiotowe postępowanie, które następnie również z wniosku inwestora postanowieniem z dnia [...] r. podjął. Po uzyskaniu niezbędnych uzgodnień oraz uzupełnieniu przez inwestora projektu budowlanego w wymaganym zakresie, Starosta K. decyzją z dnia [...]., Nr [...], [...] w oparciu o przepis art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn.zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn.zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowo-handlowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obr[...] przy ul. [...] w K.. Odnosząc się do podnoszonych w trakcie postępowania uwag Starosta wyjaśnił, że jego zadaniem nie jest rozstrzyganie, czy wnioskowany budynek będzie istotnie ingerował w otoczenie, ponieważ ocenianie jego wartości estetycznych oraz wpływ na ład estetyczny, winno być przedmiotem rozpatrywania na etapie wydawania warunków zabudowy. Wyjaśnił również, że z załączonej analizy zacieniania wynika brak wpływu projektowanego budynku w odniesieniu do zacieniania okien budynków mieszkalnych, natomiast odnośnie uwag dotyczących ingerencji budynku w system korzeniowy drzew znajdujących się w bezpośredniej odległości, z uwagi na brak odpowiednich przepisów nie ma możliwości stwierdzenia, czy wykop pod budynek rzeczywiście naruszy układ korzeniowy drzew. W odniesieniu do odległości budynku od istniejącego na działce nr [...] budynku handlowego pod względem zabezpieczeń przeciwpożarowych wskazanych przez Wojewodę i J. Ż., Starosta wyjaśnił, że z opinii rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych załączonej do projektu budowlanego wynika konieczność likwidacji okien na rzecz nieotwieralnych przeszkleń o odporności ogniowej E30 lub pozostawienie projektowanych okien przy jednoczesnym zastosowaniu automatycznie zamykających się żaluzji przeciwpożarowych klasy m.in. Ew30, które zostały zastosowane. W odwołaniach od opisanej decyzji organu powiatowego J. P., W. P. oraz J. Ż. wywiedli, że budowa projektowanej inwestycji w przedmiotowej lokalizacji nie wpisuje się w otoczenie istniejącej zabudowy jednopiętrowej, zaburzy ład architektoniczny dzielnicy oraz pogorszy warunki siedliskowo-bytowe dla okolicznych mieszkańców. Wyjaśnili również, że projektowany zjazd z działki nr [...] wychodzi na wybudowany w 2007 r. przez Zarząd Dróg Powiatowych w K. chodnik i parking wzdłuż ul. [...]. Ponadto zdaniem odwołujących niedopuszczalne jest zlokalizowanie inwestycji w bezpośredniej bliskości istniejącego starodrzewa z uwagi na głębokie wykopy powodujące obcięcie ok. 50% istniejących korzeni, skutkujące z kolei naruszeniem stabilności posadowienia drzew i możliwością uschnięcia, natomiast przycięcie koron drzew o ok. 50% spowoduje trwałe zeszpecenie starodrzewu i zamieranie pozostałych konarów. W oparciu o powyższe zarzuty odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości. Opisaną na wstępie decyzją, Wojewoda utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie Starosty K.. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że dla terenu na którym ma być posadowiona sporna inwestycja, w dniu [...]. Prezydent Miasta K. wydał decyzję o warunkach zabudowy, utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr [...] Odnośnie inwestycji, analizując jej zgodność z obowiązującymi warunkami zabudowy podał, że projektowana zabudowa mieści się w zakresie budowy budynku mieszkalnego z częścią usługowo-handlową wraz z niezbędnymi instalacjami i urządzeniami budowlanymi oraz zagospodarowaniem terenu. Ponadto wysokość budynku nie przekracza 14 m powyżej poziomu istniejącego terenu, ma cztery kondygnacje nadziemne (z przeznaczeniem na lokal usługowo-handlowy oraz lokale mieszkalne), jedną podziemną (garaż), płaski dach i formą architektoniczną nawiązuje do zabudowy wielorodzinnej usytuowanej po południowej stronie ul. [...] (na odcinku pomiędzy ul. [...] i ul. [...]). Wskaźnik zabudowy wynosi 29,36% i nie przekracza dopuszczalnej wartości 33%, wskaźnik terenów biologicznie czynnych wynosi minimum dopuszczalnej wartości 33% (29,36%), wskaźnik terenów biologicznie czynnych minimum 30% powierzchni działki (36,74%), pomieszczenie handlowe umieszczone zostało w parterze budynku, a powierzchnia sprzedaży nie przekracza 200 m2 (39,69 m2), zapewniona została wymagana liczba miejsc postojowych. W dokumentacji projektowej uwzględniono warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, zapewniono zaopatrzenie w infrastrukturę techniczną oraz uwzględniono komunikację z ul. [...]. Projektowana inwestycja nie jest inwestycją mogącą zawsze znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, a w trakcie prowadzonego postępowania inwestor dokonał niezbędnych korekt projektu budowlanego w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego. W części ściany zwróconej w stronę działki nr [...] zabudowanej budynkiem gospodarczym PM o odporności ogniowej <2000MJ/m2 zastosował nieotwieralne przeszklenia o klasie odporności ogniowej EI 30, zapewniając tym samym spełnienie warunku § 218 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 z późn.zm.). Zastosowane rozwiązanie jest zgodne z opinią rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń pożarowych. Budynek spełnia również warunek doświetlenia światłem dziennym pokoi mieszkalnych co najmniej 3h dziennie w dniach równonocy w godzinach 7.00-17.00, nie naruszając tym samym warunków w zakresie dostępu pomieszczeń do nasłonecznienia określonych w § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Organ dodał, że obszar oddziaływania obiektu, wbrew wskazaniom w projekcie, nie ogranicza się do granic działki nr [...], ponieważ z uwagi na wzajemne odległości między zaprojektowanym budynkiem a budynkami posadowionymi na działkach nr [...], [...] i [...] oraz dostosowywanie projektu budowlanego w celu zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego w oparciu o przepisy przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury ww. działki zakwalifikowano jako leżące w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Przy czym Wojewoda zaznaczył, że Starosta K. rozpatrując ponownie sprawę prawidłowo, w oparciu o dokumentację projektową, uwzględnił właścicieli wymienionych działek jako strony postępowania oraz zapewnił czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Z uwagi na spełnienie przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ I instancji zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Za bezzasadny Wojewoda uznał zarzut, że sporna inwestycja nie wpisuje się w otoczenie istniejącej zabudowy jednopiętrowej, zaburzy ład architektoniczny oraz pogorszy warunki siedliskowo-bytowe dla okolicznych mieszkańców wyjaśniając, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których ustala się przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu należy do zadań własnych gminy realizowanych na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie podlega ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Nadto w myśl art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, który nie może dokonywać jej weryfikacji a tym bardziej postąpić wbrew jej ustaleniom. Kwestionowanie zasadności całości, czy części decyzji o warunkach zabudowy na etapie postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i w ramach tego postępowania, jest niedopuszczalne. Z tego względu nie mogły zostać uwzględnione zarzuty skarżących dotyczące charakteru zabudowy, ładu przestrzennego i intensywności zabudowy. Odnosząc się natomiast, do podnoszonych przez skarżących możliwości wystąpienia negatywnego wpływu realizowanej inwestycji na konstrukcje budynków zlokalizowanych przy granicy z działką [...], Wojewoda podał, iż nie ma prawa dokonywać ustaleń, czy zastosowane przez projektanta rozwiązania techniczne są prawidłowe, a za sposób prowadzenia robót budowlanych odpowiada kierownik budowy. W ocenie Wojewody zakresem przedmiotowego pozwolenia na budowę nie jest również objęta kwestia zaprojektowania wjazdu w miejscu, w którym aktualnie jest chodnik i parking, niemniej z przedłożonej przez inwestora decyzji Zarządu Dróg Powiatowych w K. z dnia [...]. nr [...] wynika, że inwestor uzyskał zgodę na realizację zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z drogi powiatowej nr [...] ul. [...] w K., na działkę [...], obr[...] w K. oraz wyznaczył jego lokalizację zgodnie z mapą sytuacyjną stanowiącą załącznik do przedmiotowej decyzji. Powyższe zapewnia spełnienie warunku wskazanego w decyzji o warunkach zabudowy obligującego inwestora do zapewnienia dojścia i dojazdu na działkę inwestycyjną od ul. [...]. Brak również podstaw do uwzględnienia zarzutów w przedmiocie naruszenia przez planowaną inwestycję istniejących starodrzewów i ich systemów korzeniowych, ponieważ zgodnie z projektem budowlanym w ramach inwestycji nie przewiduje się wycinki drzew, a nadto zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy działania inwestycyjne mają być prowadzone w taki sposób, aby warunki naturalne środowiska nie uległy zniszczeniu, ograniczeniu lub zniekształceniu. Analizując natomiast podnoszone przez skarżących usytuowanie inwestycji na obszarze rewitalizacji - podobszar zachodni z zachodnią częścią portu organ zaznaczył, że dla wyznaczonych obszarów Gminny Program Rewitalizacji Miasta jest na etapie przygotowywania. Nie zgadzając się z opisanym rozstrzygnięciem J. P. i J. Ż. odrębnymi pismami, o tej samej treści zaskarżyli je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z uzgodnień z Zarządem Powiatowych Dróg Powiatowych w K. w zakresie, czy istniejący chodnik o szerokości 0,80 m jest wystarczającej szerokości dla bezpieczeństwa pieszych idących wzdłuż budynku, którego dotyczy zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę i przyjęcie, że wystarczającym dowodem w sprawie jest stanowisko Zarządu Dróg Powiatowych w K. w odniesieniu do kwestii zaprojektowania zjazdu, gdzie obecnie jest parking i chodnik – przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, - niezastosowanie w sprawie § 44 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r., poz. 124) w zakresie obowiązującej szerokości chodnika wzdłuż jezdni lub pasa postojowego (przy budynku inwestora), - art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. w zw. z art. 79 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu na okoliczność, czy dokumentacja projektowa spełnia wymagania z § 218 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422) w zakresie usytuowania budynków (elementy konstrukcji i pokrycia dachu budynku niższego na działce [...] z uwagi na jego (budynku inwestora) bezpieczeństwo pożarowe (z uwagi na materiały z których został zbudowany bezpośrednio z nim sąsiadujące budynki), którego dotyczy zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę, oraz nieprzeprowadzenia wizji lokalnej w terenie przy projektowanej działce przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, - niezastosowanie w sprawie przez organ § 218 przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie usytuowania budynków, - art. 107 § 3 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, czy zaskarżona decyzja zgodna jest z planem zagospodarowania przestrzennego i, czy taki plan istnieje dla działki nr [...], obr. [...], przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, - art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez pozbawienie skarżących prawa czynnego udziału w postępowaniu, obrony swoich praw oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, zaskarżenia wydawanych w toku postępowania postanowień, w tym z dnia [...]. o zawieszeniu postępowania, - art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu w zakresie ładu przestrzennego – dostosowania do niego projektu budowlanego, poprzez przyjęcie, że planowana pięciokondygnacyjna inwestycja formą architektoniczną nawiązuje do sąsiadującej zabudowy wielorodzinnej od strony ul. [...] i [...], - art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w dokumentacji projektowej uwzględniono warunki ochrony środowiska i zdrowia (starodrzew i wąski chodnik), dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, - niezastosowanie art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych określającego w jakiej odległości powinny być usytuowane obiekty budowlane od zewnętrznej krawędzi jezdni, - art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez przyjęcie przez organ II instancji, że w postępowaniu uwzględnione zostały wszystkie zarzuty podnoszone w protestach mieszkańców sąsiednich budynków, w tym dotyczące naruszenia zasad bezpieczeństwa pieszych, mieszkańców budynku inwestora i bezpośrednio z nim sąsiadujących budynków mieszkalnych, usługowych i prowadzonej działalności gospodarczej (ogrodnictwa) z uwagi na bardzo wąski – 80 cm chodnik wzdłuż budynku inwestora z ciągiem handlowo-usługowym na parterze, zaciemnienie sąsiednich budynków mieszkalnych, - błędne zastosowanie w sprawie § 218 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 12 kwietnia 2002 r. sprzecznie z ustalonym stanem faktycznym, - art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie przez organ administracyjny całości materiału dowodowego, wbrew ciążącemu w tym zakresie na organie obowiązkowi oraz niepodjęcie wszelkich czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, - art. 107 § 3 i art. 8 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie okoliczności dotyczących wpływu budynku inwestora na sąsiednie nieruchomości i bezpieczeństwo mieszkańców. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 10 maja 2019 r., Sąd w oparciu o przepis art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zarządził połączyć sprawę ze skargi J. P. prowadzoną pod sygn. akt II SA/Sz 24/19 ze sprawą ze skargi J. Ż. prowadzoną pod sygn. akt II SA/Sz 20/19 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej pod sygn. akt II SA/Sz 20/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Przy tak zakreślonych kompetencjach sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Istota problemu rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy – z punktu widzenia kryterium legalności – organy administracji architektoniczno-budowlanej postąpiły prawidłowo zatwierdzając, na wniosek inwestora, projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowo-handlowego na działce nr [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w K.. W ocenie Sądu, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i stanowiska wywiedzionego przez organy, nie pozostawia wątpliwości, iż w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia prawa, które skutkowałoby wyeliminowaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.). W myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 powołanej ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przepisie art. 33 ust. 2 pkt 1-3 ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. Podkreślić trzeba, iż w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaznaczyć przy tym należy, że przepis art. 35 ust. 1 jest to typowym przykładem normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie ma żadnego "luzu decyzyjnego" i jeśli spełnione są przesłanki przewidziane wyżej powołanymi przepisami, to nie może wydać decyzji odmownej. Zwrócić należy również uwagę, że w wyniku zmiany art. 35 Prawa budowlanego przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 940/07, dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Projekt budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji, funkcji oraz sposobu działania, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). W ocenie Sądu, analiza niniejszej sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione. W odniesieniu do nieruchomości nr [...] obr. [...] K. w dniu [...] Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia tożsamego z tym, którego dotyczy wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Dodać przy tym należy, że decyzja z [...] r. w dniu [...] r. została przeniesiona na rzecz inwestora - strony skarżącej w niniejszej sprawie. Organy administracji architektoniczno-budowlanej dokonując weryfikacji projektu budowlanego z warunkami określonymi w warunkach zabudowy nie dostrzegły braku zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami decyzji określającej warunki zabudowy. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, to decyzja określa w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, jak też kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Niemożliwe jest zatem wydanie zgodnego z prawem pozwolenia na budowę bez uprzedniej oceny projektu budowlanego z punktu widzenia ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Niemożliwym jest również zaakceptowanie decyzji wydanej przez organ praworządnego państwa, która dopuszcza inwestycję na terenie do tego nieprzeznaczonym. Ustalony ład przestrzenny jest istotnym elementem obrotu gospodarczego, ponieważ powinien dawać gwarancję, że na danym terenie powstaną tylko takie obiekty i tylko w takim kształcie, w jakim dopuszcza to wydana dla danego terenu decyzja o warunkach zabudowy. Realizacja postanowień tej decyzji w procesie inwestycyjnym stanowi z jednej strony obowiązek dla inwestora, z drugiej daje gwarancję zrealizowania każdego zamierzenia, które jest z nią zgodne. Stanowi również gwarancję dla właścicieli sąsiednich nieruchomości, że nie powstanie zabudowa niezgodna z tą decyzją. Podkreślić również trzeba, że postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nie daje możliwości kwestionowania ustaleń ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Skoro dla terenu, na którym usytuowana jest działka inwestora nie uchwalono planu miejscowego, co jest faktem notoryjnym, to wiążące są ustalenia określone w decyzji o warunkach zabudowy i to ta decyzja oraz zawarte w niej ustalenia kształtują ład przestrzenny na terenie inwestycyjnym. Nie są również zasadne zarzuty dotyczące kwestii bezpieczeństwa pieszych ze względu na usytuowanie przy nieruchomości skarżącego na działce drogowej wąskiego chodnika oraz miejsc postojowych. W tej sprawie organy nie oceniały legalności decyzji dotyczących inwestycji drogowych lecz tylko tych, które dotyczą inwestycji zlokalizowanej na działce nr [...]. Z kolei kwestii zjazdów z drogi publicznej na nieruchomość skarżącej nie objęto kontrolowaną decyzją. Nadto posadowienie budynku jest zgodne z ustaloną w decyzji o warunkach zabudowy obowiązująca linią zabudowy wraz z wysunięciami balkonów, wykuszy, zadaszeń czy innych detali architektonicznych. Kwestie dotyczące ochrony środowiska oraz ochrony przyrody zostały ujęte w pkt 2.2.1 i 2.2.2 decyzji o warunkach zabudowy, w tym możliwości kompensacji przyrodniczej. Rację ma również organ w kwestii bezpieczeństwa pożarowego. Zastosowane rozwiązania (nieotwieralne przeszklenia o klasie odporności ogniowej EI 30) w części ściany zwróconej w stronę działki [...] zabudowanej budynkiem gospodarczym o odporności ogniowej mniejszej od 2000MJ/m2 zapewniły spełnienie wymogów określonych w § 218 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Prawidłowość zastosowanego rozwiązania została potwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji nie dostrzegł naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Nie stwierdził również pozbawienia skarżących prawa do czynnego udziału w postępowaniu w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie skonkretyzowali tego zarzutu, zaś stopień ogólności zawarty w uzasadnieniu skargi nie wskazuje na naruszenie art. 10 k.p.a. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. gdyż zdaniem Sądu zaskarżona decyzja tego przepisu nie narusza. Dla działki nr [...] nie uchwalono planu miejscowego i fakt ten ma charakter notoryjny, możliwy do sprawdzenia w dziennikach promulgacyjnych. Z powyższych względów Sąd, nie dopatrując się naruszenia prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargi oddalił.