II SA/Sz 234/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu uchyla zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, ze. zm.), dalej jako "u.p.e.a.", Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku Z.S., zwanego dalej "wnioskodawcą", z dnia 4 listopada 2014 r., zmienionego ostatecznie pismem z dnia 5 lipca 2017 r., odmówił przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...], w stosunku do którego wydana została przez funkcjonariusza Policji w dniu 28 sierpnia 2003 r. dyspozycja usunięcia pojazdu nr [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że pismem z dnia 4 listopada 2014 r. Z.S. wniósł o przyznanie wynagrodzenia za dozór ww. pojazdu w wysokości [...] zł za okres od dnia 28 sierpnia 2003 r. do dnia 4 listopada 2014 r., a następnie wniosek swój zmodyfikował pismem z dnia 5 lipca 2017 r., domagając się wynagrodzenia za dozór w kwocie [...] zł za okres od dnia 28 sierpnia 2003 r. do dnia 26 czerwca 2017 r. i przedstawiając jednocześnie sposób obliczenia jego wysokości. Następnie organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...], z uwagi na fakt, iż nie dysponował dowodami pozwalającymi na wniesienie do sądu powszechnego uzasadnionego formalnie i merytorycznie wniosku o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu zażalenia wnioskodawcy, postanowieniem z dnia [...] r., orzekło o uchyleniu postanowienia w całości oraz o zwrocie wniosku uznając, że podmiot prowadzący parking strzeżony, za usługę usunięcia i przechowywania pojazdu mógł domagać się wynagrodzenia na drodze postępowania cywilnego. Na skutek skargi Z.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt: II SA/Sz 500/15, uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r. Sąd nie podzielił stanowiska Kolegium, iż roszczenie wnioskodawcy ma charakter cywilnoprawny i wskazał na potrzebę przeprowadzenia postępowania administracyjnego w celu zbadania zasadności wniosku o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu. Po przeprowadzeniu postępowania Starosta [...], postanowieniem z dnia [...] r. odmówił przyznania Z.S. wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...], w stosunku do którego Policja wydała dyspozycję usunięcia pojazdu nr [...] w dniu 28 sierpnia 2003 r. W ocenie organu nie było bowiem podstaw, aby wystąpić do sądu powszechnego z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Pojazd stanowił przedmiot tzw. zabezpieczenia procesowego – był dowodem w toczącym się postępowaniu karnym. Nie zmieniał tego fakt, że Policja zaniechała wydania postanowienia o uznaniu tego pojazdu za dowód rzeczowy. Starosta argumentował, że zarówno wyjaśnienia Policji, jak i przebieg postępowania karnego, w tym potrzeba zapewnienia biegłemu dostępu do pojazdu, wskazują na to, że był on dowodem w toczącym się postępowaniu. Przesądza o tym również konieczność ustalenia właściciela, bowiem pole numerowe zostało usunięte, a pojazd posiadał tablice rejestracyjne od innego samochodu. Tak też był on traktowany przez Policję, która przyznała, że użyto niewłaściwego druku usunięcia pojazdu. W tych okolicznościach, zdaniem Starosty nie było podstaw do wystąpienia do właściwego sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu goleniowskiego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., postanowieniem z dnia [...]r., orzekło o uchyleniu postanowienia Starosty [...], wskazując na konieczność zwrócenia się przez ten organ do właściwego sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu, co też organ ten uczynił. Postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt: [...], które uprawomocniło się w dniu 10 maja 2017 r., Sąd Rejonowy w [...] orzekł przepadek na rzecz powiatu [...] pojazdu marki [...]. Postanowieniem z dnia [...] r., Starosta [...] ponownie odmówił przyznania wnioskodawcy wynagrodzenia za dozór pojazdu, w dalszym ciągu prezentując stanowisko, iż pojazd ten został zabezpieczony do celów procesowych. Organ przedstawił szczegółowo z jakich dokumentów wnosi, iż samochód stanowił dowód rzeczowy w sprawie karnej, powołując się w szczególności na prowadzone postępowanie w sprawie przerobienia numerów identyfikacyjnych nadwozia i silnika. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia z zaleceniem rozpoznania wniosku o przyznanie wynagrodzenia. Starosta [...], wykonując zalecenia organu odwoławczego, wziął pod uwagę okoliczność, iż sporny pojazd w dacie umieszczenia na parkingu strzeżonym wnioskodawcy nie posiadał żadnych widocznych uszkodzeń, natomiast w dacie jego odebrania i oceny przez biegłego rzeczoznawcę stwierdzono jego znaczne uszkodzenie. W związku z powyższym zwrócono się do wnioskodawcy o wyjaśnienie, jakie działania podejmował, aby zabezpieczony pojazd nie tracił na wartości, jakie wydatki z tego tytułu poniósł z rozbiciem na liczbę przechowywanych pojazdów. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca wskazał, że jego czynności ograniczały się do zapewnienia bezpiecznego miejsca parkowania dla zabezpieczonych pojazdów, a wynagrodzenie zależało tylko od czasu ich przechowywania. Wskazał również na znaczną ilość przechowywanych na parkingu wnioskodawcy pojazdów i podkreślił, że przechowanie pojazdu nowego, sprawnego technicznie wiąże się z większymi kosztami i ryzykiem aniżeli przechowanie pojazdu używanego o niewielkiej wartości. Przytoczył liczbę przechowywanych na parkingu wnioskodawcy pojazdów oraz kwoty, które zostały mu już wypłacone tytułem wynagrodzenia za przechowanie. Dalej organ wywodził, że wnioskodawca nie wywiązał się z obowiązku, o którym mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 ze zm.) Następnie Starosta, przywołując art. 102 § 2 u.p.e.a. wywiódł, iż wnioskodawca domagając się przyznania wynagrodzenia za dozór, nie wskazał, jaką część żądanej przez niego kwoty stanowi wynagrodzenie za dozór, a jaką konieczne wydatki związane z wykonywaniem dozoru. Organ nie dotarł do danych i metod, które umożliwiałyby określenie jaką część żądanej kwoty stanowi wynagrodzenie za dozór, a jaką zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Organ nie zgodził się z kalkulacją wynagrodzenia przedstawioną przez wnioskodawcę. W dalszym ciągu podtrzymał stanowisko, iż za okres przed orzeczeniem przepadku pojazdu na rzecz powiatu [...] przez sąd, powinien się on domagać wynagrodzenia na drodze cywilnej od Policji, z którą łączyła go umowa przechowania. Starosta wyjaśnił, że rozważał możliwość przyznania wnioskodawcy wynagrodzenia za okres od uprawomocnienia się orzeczenia o przepadku pojazdu do dnia jego odebrania z parkingu strzeżonego, jednak ze względu na fakt, że odmówił on wydania pojazdu przed uzyskaniem orzeczenia o przepadku, a także mając na względzie stwierdzone w pojeździe uszkodzenia, które zdaniem organu, świadczą o niewłaściwym wykonywaniu dozoru, uznał, iż brak jest uzasadnienia dla wydatkowania środków publicznych na ten cel. Z.S. złożył zażalenie na postanowienie Starosty do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., które postanowieniem z dnia [...] r., orzekło o uchyleniu zaskarżonego postanowienia w całości. Ponadto organ odwoławczy przyznał Z. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] w [...] kwotę [...] zł brutto tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] sprawowany w okresie od dnia 28 sierpnia 2003 r. do dnia 26 czerwca 2017 r. i odmówił przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu decyzji Kolegium obszernie opisało ustalony w sprawie stan faktyczny, a także dokonało analizy przepisów prawa regulujących kwestie związane z usuwaniem pojazdów na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 – j.t. ze zm.), dalej jako "p.r.d.". Odnosząc się do stanowiska organu pierwszej instancji, iż w badanej sprawie pojazd został zabezpieczony dla potrzeb toczącego się postępowania karnego i powinien zostać uznany za dowód rzeczowy, jednak na skutek wadliwego postępowania funkcjonariuszy Policji i wypełnienia niewłaściwego dokumentu – dyspozycji usunięcia pojazdu, nie stanowił dowodu rzeczowego, co z kolei uniemożliwiło orzeczenie jego przepadku na podstawie przepisów ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów, uznał je za nieprawidłowe. Kolegium nie podzieliło poglądu Starosty, iż okoliczności te uzasadniają odmowę przyznania wynagrodzenia za dozór za okres do dnia uprawomocnienia się postanowienia o orzeczeniu przepadku pojazdu na rzecz powiatu [...]. Organ, powołując się na postanowienie NSA z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt I OW 83/08, wyjaśnił, że kwalifikacji trybu usunięcia pojazdu z drogi należy dokonywać w oparciu o fakty zaistniałe w momencie dokonania usunięcia, a nie w oparciu o stanowisko, wyrażane po upływie czterech lat od zdarzenia, przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji. Ewentualne uchybienia formalne, jeżeli miały miejsce, nie mogą determinować przyjęcia trybu usunięcia pojazdu z drogi. Zdaniem organu, w realiach niniejszej sprawy usunięcie pojazdu w dniu 28 sierpnia 2003 r., mieściło się w warunkach przepisu art. 130a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 lit. b p.r.d., a w jego efekcie doszło nie tylko do przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, ale nadto do nieodebrania pojazdu przez właściciela, a zatem podstawy uzyskały przepisy dotyczące postępowania z pojazdem w razie upływu ustawowego terminu odebrania pojazdu, w szczególności art. 130a ust.10 p.r.d., nakazujący staroście wystąpienie do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Efektem tego wystąpienia było prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r., sygn. akt [...] orzekające przepadek pojazdu na rzecz powiatu [...], które stało się prawomocne z chwilą wydania. Organ podkreślił jednocześnie, że w sprawie żaden dowód nie potwierdza założenia przyjętego przez organ I instancji, jakoby pojazd został zabezpieczony na potrzeby postępowania karnego. Informacje zawarte w notatkach służbowych, z których wynika taka sugestia, przy braku aktów procesowych w sprawie zajęcia pojazdu, nie mogą przesądzać o tym, że pojazd był dowodem rzeczowym zabezpieczonym w postepowaniu karnym. Kolegium wyjaśniło następnie, że akty procesowe właściwe dla postępowania karnego nie zmieniają podstaw, które legły u wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Stanowią wyłącznie ograniczenie właściciela w swobodnym dysponowaniu pojazdem, w tym także w jego odebraniu z miejsca przechowywania. Konsekwentnie też, w dalszej kolejności doprowadzą do obciążenia właściciela pojazdu kosztami przechowywania. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Starosty w zakresie wpływu zaniechania przez wnioskodawcę powiadomienia Policji o nieodebraniu pojazdu przez właściciela z tego względu, iż wedle utrwalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, wypracowanego na tle stosowania przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w odniesieniu do przechowawcy pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, takiemu dozorcy należy się wynagrodzenie za cały okres sprawowania dozoru, nie warunkując tego uprawnienia od podnoszonego przez organ I instancji obowiązku. Obowiązek ten ma znaczenie dla podjęcia przez właściwy organ czynności związanych z przejęciem pojazdu nieodebranego przez właściciela, nie zmienia jednak faktu, iż do chwili uprawnionego zgłoszenia żądania wydania pojazdu z parkingu, jest on przechowywany zajmując miejsce na parkingu. Organ zwrócił uwagę na to, że jak wynika z przedłożonych dokumentów najwcześniej pismem złożonym dnia 19 kwietnia 2004 r. Z.S. przekazał informację do Urzędu Skarbowego w [...] o pojazdach nieodebranych z prowadzonego przez niego parkingu w terminie 6 miesięcy, przytaczając treść art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Lista samochodów nieodebranych w terminie 6 miesięcy została złożona do Urzędu Skarbowego w [...] również w dniu 9 lutego 2005 r. Na wymienionych wyżej listach ujęty był pojazd marki [...] nr rej. [...]. Kolejno w dniu 13 grudnia 2005 r. Z.S. przekazał Komendantowi Powiatowemu Policji w [...] wykaz pojazdów nieodebranych przez właścicieli, wśród tychże znajdował się przedmiotowy pojazd marki [...]. Pismami z dnia 5 października 2010 r. i 31 marca 2011 r. Z.S. przesłał Staroście [...] listę pojazdów usuniętych z drogi, wśród których znajdował się pojazd marki [...] nr rej. [...]. Kolegium dokonało analizy przepisów rozporządzenia MSWiA z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów i wywiodło, że współdziałanie jednostek usuwających pojazdy lub prowadzących parkingi strzeżone z podmiotami, które wydały dyspozycję usunięcia pojazdu, polega na szybkim i sprawnym wykonaniu dyspozycji lub przyjęciu pojazdu na parking oraz wydaniu pojazdu z parkingu osobie uprawnionej. Uznało, że realiach badanej sprawy, przekazana przez Z.S. w dniach 19 kwietnia 2004 r., następnie 9 lutego 2005 r. do Urzędu Skarbowego w [...] oraz 13 grudnia 2005 r. do Komendy Powiatowej Policji w [...] informacja o nieodebranych z parkingu pojazdach była wystarczającą podstawą podjęcia przez właściwe organy koniecznych czynności zmierzających do uregulowania stanu prawnego pojazdu wedle obowiązujących reguł, pozostając aktualną wedle reguł przejściowych ustawy zmieniającej z dnia 22 lipca 2010 r. – o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r., Nr 152, poz. 1018 t. j.). Zdaniem organu pozwala to na przyjęcie, iż Z.S. wypełnił obowiązek powiadomienia Komendanta Powiatowego Policji w [...] o nieodebraniu pojazdu z parkingu. Kolegium przyjęło, że nie mają też znaczenia prawnego dla oceny zasadności zgłoszonego w niniejszym postępowaniu żądania podnoszone przez Starostę względy dotyczące ilości jednocześnie przechowywanych na parkingu pojazdów, dokonanych już wypłat z budżetu powiatu na rzecz Z.S. za pojazdy przechowywane na wskazanym parkingu, albowiem dozorcy przysługuje wynagrodzenie za każdy przechowywany pojazd, który wymaga zapewnienia odrębnego miejsca na parkingu. Podnoszony przez Starostę [...] w ocenie wysokości należnego wynagrodzenia argument o niskiej wartości pojazdu, mający uzasadniać stopień wysiłków i staranności, a w konsekwencji nakładu pracy w dozorowanie pojazdu, jak też odpowiedzialności jest, zdaniem organu, nie do zaakceptowania nie tylko w kontekście motywów wyżej przytoczonych, ale dodatkowo wobec wynikającego z zasad doświadczenia życiowego i logicznego wnioskowania przekonania, iż utrzymanie w stanie niepogorszonym pojazdu o złym stanie technicznym wymaga niejednokrotnie większych nakładów, aniżeli pojazdu sprawnego i w dobrym stanie technicznym. Niezależnie jednak od powyższego nie można, w ocenie Kolegium, przyjąć założenia, iż stan techniczny pojazdu warunkuje wynagrodzenie przechowawcy, taki tok rozumowania musiałby prowadzić do wniosku, że dozorcy nie przysługuje wynagrodzenie w stosunku do pojazdów nie przedstawiających wartości w chwili umieszczenia na parkingu, skoro jego odpowiedzialność za taki pojazd jest zerowa. W ocenie Kolegium, dozorcy przysługuje wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu marki [...] nr rej. [...] ustalone według następujących reguł. W okresie poprzedzającym zawarcie umów ze Starostą [...], tj. w okresie do dnia 28 sierpnia 2003 r. do dnia 14 czerwca 2005 r. przyjęto stawkę [...] zł, dalej w okresie od dnia 15 czerwca 2005 r. do dnia 31 marca 2007 r. przyjęto stawkę [...] zł, w okresie od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 20 sierpnia 2011 r. dla ustalenia wynagrodzenia przyjęto stawkę [...] zł obowiązującą w umowie wiążącej Skarżącego z Urzędem Skarbowym, następnie w okresie od dnia 21 sierpnia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, w okresie od dnia 1 stycznia 2013 do dnia 31 stycznia 2014 r. - [...] zł, w okresie od dnia 1 lutego 2014 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.- [...] zł, a w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. stawkę [...] zł. Pojazd został usunięty z drogi dnia 28 sierpnia 2003 r. i był przechowywany w uznanym przez organ odwoławczy okresie do dnia 26 czerwca 2017 r., za wynagrodzeniem: 1. za okres od dnia 28 sierpnia 2003 r. do dnia 14 czerwca 2005 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 657 dni x [...] zł = [...] zł 2. za okres od dnia 15 czerwca 2005 r. do dnia 31 marca 2007 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 655 dni x [...] zł = [...] zł, 3. za okres od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 20 sierpnia 2011 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, tj. 1603 dni x [...] zł = [...] zł; 4. za okres od dnia 21 sierpnia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, tj. 499 dni x [...] zł = [...] zł; 5. za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 365 dni x [...] zł = [...] zł; 6. za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 31 dni x [...] zł = [...] zł, 7. za okres od dnia 1 lutego 2014 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.- [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 1065 dni x [...] zł = [...] zł, 8. za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 26 czerwca 2017 r.- [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 177 dni x [...] zł = [...] zł, - co daje kwotę łączną w wysokości: [...] zł. Konsekwentnie, mając na uwadze przyjętą zasadę odwołania się do stawek opłat wynikających z umów będących podstawą wynagrodzenia przechowawcy, Kolegium ustaliło wynagrodzenie adekwatne do tych stawek, uwzględniając kolejno: umowę z dnia 12 czerwca 2002 r. zawartą pomiędzy Z.S. a Komendą Powiatową Policji w [...] obowiązującą w okresie od dnia 15 czerwca 2002 r. do dnia 14 czerwca 2005 r. ([...] zł/ doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t), umowę z dnia 12 czerwca 2002 r. zawartą pomiędzy G. I. a Komendą Powiatową Policji w [...] obowiązującą w okresie od dnia 15 czerwca 2002 r. do dnia 14 czerwca 2005 r. ([...] zł/ doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t), dalej umowę z dnia 27 kwietnia 2005 r., zawartą pomiędzy Z.S. a Komendą Wojewódzką Policji w [...] obowiązującą w okresie od dnia 15 czerwca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. ([...] zł/ doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t), umowę z dnia 30 marca 2007 r. zawartą pomiędzy Z. S. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w [...] obowiązującą w okresie od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 31 marca 2009 r. ([...] zł/ doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t), aneksowaną w dniu 5 kwietnia 2007 r. z mocą obowiązującą od dnia 1 sierpnia 2007 r. ([...] zł doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t) i w dalszej kolejności powołane wyżej umowy zawarte przez Skarżącego ze Starostą [...] oraz przez G.I. ze Starostą [...]. W ocenie Kolegium wysokość wynagrodzenia kształtuje zakres obowiązków i okres ich realizacji wynikających z umowy o przechowywanie pojazdu, jak też obowiązujące w tym okresie stawki wynagrodzenia. Przyjęte za podstawę ustalenia wynagrodzenia po dniu 31 grudnia 2013 r. umowy z G.I., z uwagi na podobieństwo w zakresie ocenianych stosunków stanowią obiektywnie najbardziej adekwatny materiał porównawczy. Uwzględnienie stawki dobowej za przechowywanie pojazdu jest wyrazem poszanowania kryterium przyjętego w danych stosunkach wynagrodzenia, które wynika wprost nie tylko z kształtujących te stosunki umów zawieranych przez Starostę [...], ale wcześniej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wniósł Prokurator Rejonowy w [...], podnosząc zarzuty: 1) naruszenia przepisu postępowania - 80 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, iż brak jest dowodów, że pojazd marki [...] o nr rej. [...] został zabezpieczony przez Policję na potrzeby postępowania karnego, w sytuacji gdy w aktach sprawy zgromadzono konkretne dokumenty pochodzące w większości od wskazanej instytucji, które wprost potwierdzają wskazaną okoliczność, w tym notatka urzędowa funkcjonariusza Policji [...] z dnia 28 sierpnia 2003 r., postanowienie policji o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego z dnia 19 września 2003 r. – [...], pismo Prokuratora Rejonowego w [...] z dnia 30 grudnia 2003 r., pismo Z.S. z dnia 13 grudnia 2005 r., notatka służbowa [...] z dnia 22 stycznia 2016 r., wniosek Komendy Powiatowej Policji w [...] o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu z dnia 22 stycznia 2016 r., [...], pismo Komendy Powiatowej Policji w [...] z dnia 22 marca 2016 r., [...]; 2) naruszenie art. 102 §2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się: - w przyznaniu Z.S. wynagrodzenia za dozór, w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że dozorca nie wypełnił należycie obowiązków dozorcy w zakresie należytego zabezpieczenia pojazdu albowiem w okresie pomiędzy datą przyjęcia pojazdu na parking a datą odbioru pojazdu z parkingu w pojeździe nastąpiły istotne uszkodzenia, które wskazywały, że stanowią konsekwencję wypadku, nie zaś następstwo upływu czasu, co zostało całkowicie pomięte przez Kolegium, brak jest bowiem w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia jakiegokolwiek odniesienia się do tej kwestii, w sytuacji, gdy była ona podnoszona w postanowieniu Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...], - w ustaleniu wynagrodzenia Z.S. w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 26 czerwca 2017 r. według stawek wynikających z umów łączących Powiat [...] z przedsiębiorcą G.I., które to stawki były stawkami dobowymi i rosnącymi w kolejnych latach, w sytuacji, gdy kalkulowanie wynagrodzenia na podstawie wskazanych stawek nie uwzględniało, że Z.S. oczekiwał przyznania wyłącznie wynagrodzenia za dozór (nie żądał zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru), zaś wskazane umowy obejmowały oba składniki wymienione w art. 102 §2 powołanej ustawy (wszelkie należności przysługujące wykonawcy usług), a ponadto taka kalkulacja nie uwzględniała wszystkich okoliczności wykonywania dozoru, a w szczególności długotrwałości dozoru, właściwości dozorowanego pojazdu, liczby jednocześnie dozorowanych pojazdów oraz okoliczności, że dozorca nie wywiązał się należycie ciążących na nim obowiązków, co skutkowało uszkodzeniami pojazdu, które nie występowały w dacie przyjęcie pojazdu na parking i które nie stanowiły następstwa upływu czasu; - w nieuwzględnieniu, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż w przypadku wieloletniego dozoru pojazdu, przedsiębiorca G.I. żądając należności od Starosty [...], kalkuluje wynagrodzenie za dozór oraz zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru w stosunku do pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, według stawki abonamentowej w wysokości [...] zł za jeden miesiąc, podczas gdy zastosowane przez Kolegium w niniejszej sprawie stawki [...] zł, [...] zł i [...] zł generują odpowiednio kwoty [...] zł, [...] zł i [...] zł za jeden miesiąc dozoru, przy czym kwoty te musiałby zaspokajać całość roszczeń Z. S., gdy tymczasem przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było przyznanie jedynie części należności, to jest wyłącznie wynagrodzenia za dozór (bez zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem); - w nieuwzględnieniu, że Z.S. nie dopełnił obowiązku powiadomienia Policji oraz Urzędu Skarbowego w [...], nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu 6-miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym przed dniem 12 czerwca 2009 r. - o nieodebraniu pojazdu przez osobę uprawnioną (§ 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów - Dz. U. Nr 134, poz. 1133, z późn. zm.), co powinno skutkować odmową przyznania wynagrodzenia za okres, w którym Z.S. nie dopełnił obowiązku; - w przyznaniu wynagrodzenia za dozór również za okres po dniu 22 lipca 2016 r., kiedy Z.S. odmówił Staroście [...] wydania pojazdów, w tym pojazdu marki [...] o nr rej. [...], mimo że Starosta [...] podjął rzeczywiste i konkretne działania w celu zabrania pojazdów z parkingu Z.S. Wskazując na powyższe naruszenia prawa Prokurator domagał się, uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi prezentując stanowisko zbieżne z wyrażonym w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia przypomnieć należy, że do kompetencji sądów administracyjnych należy badanie zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – j.t. ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W oparciu o przepis art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Dokonana przez sąd, według kryterium zgodności z prawem, kontrola zaskarżonego aktu wykazała, że narusza on prawo w stopniu nakazującym jego uchylenie, jakkolwiek nie wszystkie z podniesionych przez skarżącego Prokuratora zarzutów zasługiwały na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 – j.t. ze zm.), dalej jako "u.p.e.a.", znajdujący zastosowanie na mocy § 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z treścią art. 102 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny (starosta) przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedną z osób wymienionych w art. 101 § 1. Przepis ten, nie określa żadnych kryteriów i zasad ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania. Stosownie do art. 836 k.c., jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Z kolei wysokość wynagrodzenia przyjętego w stosunkach danego rodzaju oznacza, że wynagrodzenie za dozór pojazdów w trybie administracyjnym powinno zostać ustalone na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego, najczęściej przez innych przechowawców, na terenie i w miejscu, właściwym dla przechowawcy i dla rzeczy danego rodzaju, co wymaga uwzględnienia zarówno zakresu obowiązków przechowawcy (dozorcy) i okoliczności towarzyszących przechowaniu, jego warunków, wielkości składowanego przedmiotu i powierzchni niezbędnej do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości oraz czasu przechowywania. Udowodnienie tych kwestii należy do dozorcy, jednakże w przypadku ich nie wykazania przez jednostkę wykonującą dozór, właściwych ustaleń w tej mierze dokonuje organ w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego. W takiej sytuacji ocena wiarygodności przyjętego wynagrodzenia uzależniona jest od właściwie przeprowadzonej analizy rynku, w celu ustalenia poziomu stawek funkcjonujących w rozliczeniach z przechowawcami pojazdów, w okresie sprawowanego dozoru, w tym odpowiedniego wyboru parkingów do porównania oraz od samej argumentacji przedstawionej przez organ. W realiach badanej sprawy organ przedstawił wywód prawny, dokonując analizy przepisów, które znalazły zastosowanie, jak również przywołał poglądy orzecznictwa i wyjaśnił w jaki sposób i na jakiej podstawie określił wysokość stawek wynagrodzenia za dozór, ale również, z jakich przyczyn nie uwzględnił zaprezentowanego w uzasadnieniu decyzji Starosty [...] stanowiska. Sąd podzielił wyartykułowany w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia pogląd, że w niniejszej sprawie usunięcie pojazdu w dniu 28 sierpnia 2003 r., mieściło się w warunkach przepisu art. 130a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 lit. b p.r.d. Nie można zgodzić się z Prokuratorem, że ocena organu w tym zakresie była nieprawidłowa. W szczególności brak jest, zdaniem sądu, podstaw do przyjęcia, że pojazd stanowił dowód w postępowaniu karnym. Brak jest jakiegokolwiek procesowego rozstrzygnięcia tej kwestii, a okoliczność, że w przedmiocie usunięcia pola numerowego nadwozia i przerobienia numerów silnika tego pojazdu prowadzone było postępowanie karne sama w sobie nie przesądza, iż stał się on dowodem rzeczowym w prowadzonym postępowaniu, skoro za taki dowód nie został uznany. Nie zmienia tej oceny stanowisko Policji prezentowane w pismach akcentujących niewłaściwe użycie druku dyspozycji usunięcia pojazdu, czy błędów popełnionych przez policjantów. Istotna jest okoliczność, iż co do pojazdu tego nie zapadły żadne procesowe rozstrzygnięcia, które przesądzałyby o przyznaniu mu takiego statusu. Uwadze Prokuratora umknęła okoliczność, że jako jedną z przyczyn usunięcia pojazdu wskazano "brak składki OC", co w myśl art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d. (w brzmieniu obowiązującym zarówno w dacie wydania dyspozycji jak i obecnie), stanowiło obligatoryjną przesłankę usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na parkingu strzeżonym na koszt właściciela. To z kolei oznacza, że wobec nieuznania pojazdu formalnie za dowód rzeczowy w postępowaniu karnym, podstawą jego umieszczenia na parkingu były przepisy ustawy o ruchu drogowym i te właśnie regulacje powinny być stosowane w postępowaniu rozstrzygającym o kosztach jego przechowania. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że regulacje prawne, dotyczące problematyki przymusowego usuwania pojazdów z dróg wskazują jednoznacznie, iż jest to zadanie publiczne o charakterze administracyjnoprawnym. Stosownie do art. 130a ust. 5f usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Oznacza to, że w przypadku, gdy starosta bądź powiatowe jednostki organizacyjne nie dysponują odpowiednim sprzętem oraz parkingiem, na którym mogą zostać umieszczone usunięte pojazdy, powinien powierzyć wykonanie tego zadania – na podstawie art. 130 a ust. 5f p.r.d. w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2015 r., poz. 1445 ze zm.), podmiotowi zewnętrznemu, przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o zamówieniach publicznych (Dz.U. 2013, poz. 907 ze zm.) jako, że wykonanie zadania finansowane jest ze środków publicznych. W dalszym ciągu jednak usuwanie i przechowanie pojazdów stanowi realizację zadania publicznego bez względu na podmiot, który faktycznie prowadzi parking strzeżony i wykonuje czynności związane z usuwaniem pojazdów. Jakkolwiek art. 130a ust. 10h p.r.d., wprowadzając regulację, zgodnie z którą koszty związane z usunięciem i przechowaniem pojazdu, które powstały od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do dnia zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia, nie określił jednocześnie w jakim trybie i na jakich zasadach jednostki usuwające pojazdy i prowadzące parkingi strzeżone mogą dochodzić zwrotu kosztów, to nie sposób przyjąć, że jednostka wykonująca zlecone zadania publiczne jest pozbawiona należnego jej wynagrodzenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 747/15 dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie sądu fakt, że zadanie usuwania i przechowania pojazdów jest wykonywane także przy pomocy podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów nie pozbawia go charakteru zadania publicznego. W konsekwencji należy uznać, że jeżeli zadania z zakresu administracji publicznej są wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to łączy je z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym oparty na założeniu, że otrzymują one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków. W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt I OPS 1/10 "jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów), może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 50, poz. 449)". W świetle powyższego wywodu, nie ulega zatem – zdaniem sądu, wątpliwości, że uznanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., iż w badanej sprawie art. 102 § 2 u.p.e.a. ma zastosowanie, było zasadne. Oznacza to, że organ odwoławczy, ustalając wynagrodzenie na rzecz dozorcy pojazdu, winien był zastosować wskazane wyżej reguły dotyczące ustalenia jego wysokości. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniło, jakimi względami kierowało się przyjmując kolejne stawki wynagrodzenia za okres od dnia 28 sierpnia 2003 r. do dnia 26 czerwca 2017 r. W ocenie sądu, sposób przedstawienia przez organ zasad, jakimi się kierował ustalając wysokość wynagrodzenia należy uznać za wyczerpujący i prawidłowy. Organ szczegółowo bowiem opisał jakie stawki, za jaki okres przechowania pojazdu zastosował, uzasadnił również z jakich względów przy ustalaniu wynagrodzenia zastosował stawkę dzienną. Wywody organu odwoławczego w tym zakresie zasługiwały na aprobatę. Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego Prokuratora, iż w badanej sprawie winna mieć zastosowanie stawka abonamentowa, a także argumentów dotyczących tego, że wniosek obejmował wyłącznie wynagrodzenie za dozór z pominięciem koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, nie określając jednocześnie jaka część żądanej kwoty stanowi wynagrodzenie, a jaka konieczne wydatki. Podkreślić bowiem należy, że ustalając wynagrodzenie organ winien dążyć do – jak już wyżej wskazano, ustalenia wynagrodzenia w danych stosunkach przyjętego. W stosunkach polegających na przechowaniu pojazdów usuniętych z drogi w trybie przepisów ustawy Prawo ruchu drogowym powszechne zastosowanie ma stawka dzienna, co wynika również z załączonych do akt postępowania umów, zawieranych zarówno z wnioskodawcą jak i z G. I., a zatem, zdaniem sądu, według takiej właśnie stawki powinno być liczone wynagrodzenie w niniejszej sprawie. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, iż wnioskodawca domagał się wyłącznie wynagrodzenia za dozór, nie określając jednocześnie jaką część żądanej kwoty stanowią konieczne wydatki, skoro – jak wynika z załączonych do akt kopii umów zawieranych z wnioskodawcą, jego rola ograniczała się praktycznie do udostępnienia miejsca postojowego na parkingu strzeżonym, a wynagrodzenie miało charakter ryczałtowy. Gdyby – jak chce tego Prokurator, rozdzielić wynagrodzenie za dozór oraz konieczne wydatki, to wówczas zarówno umowy zawierane z wnioskodawcą, jak i umowy zawierane z G.I. powinny przewidywać oddzielną specyfikację tych kosztów. Tymczasem umowy przewidują jedną ryczałtową stawkę, obejmującą wszystkie czynności niezbędne z punktu widzenia przyjęcia pojazdu na parking strzeżony i jego przechowania, co siłą rzeczy musi wiązać się z zapewnieniem miejsca, zatrudnieniem obsługi parkingu, ochrony, ubezpieczenia itp. Skoro zatem stawka wynagrodzenia ma charakter ryczałtowy, to w ocenie sądu, przyznanie wynagrodzenia za dozór w takiej wysokości, jak określają to umowy wyklucza wystąpienie z wnioskiem o zwrot koniecznych wydatków. Bez znaczenia przy tym pozostaje, dla określenia wysokości kosztów dozoru pozostaje ilość przechowywanych jednocześnie na parkingu strzeżonym pojazdów, czy wysokość dotychczas wypłaconych z tytułu ich przechowania kwot. Sąd podzielił również argumentację Kolegium co do tego, iż brak powiadomienia w odpowiedniej formie i terminie o nieodebraniu pojazdu z parkingu przez uprawnioną osobę nie zamyka drogi do domagania się przez wnioskodawcę wynagrodzenia za dozór. Nie zasługiwały na uwzględnienie wywody Prokuratora, z których wynika, że zaniedbanie wnioskodawcy w tym zakresie powinno w niniejszej sprawę wywołać wymierny skutek w postaci zmniejszenia przechowawcy wynagrodzenia. Wskazać bowiem należy, na co również zwróciło uwagę Kolegium, że wnioskodawca wielokrotnie informował różne organy o pojazdach znajdujących się na prowadzonym przez niego parkingu strzeżonym, wskazując jednocześnie na konieczność ich odebrania, jednak kolejne monity pozostawały bez odpowiedzi. W tych okolicznościach należy uznać, że długi okres pozostawania pojazdu na parkingu strzeżonym był raczej wynikiem bezczynności organów, do których zwracał się wnioskodawca, aniżeli uchybienia przez niego terminowi zgłoszenia, iż uprawniona osoba nie odebrała pojazdu. Zdaniem sądu zawarte w skardze rozważania, odnoszące się do przyznania wynagrodzenia za okres od dnia 23 lipca 2016 r. nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem do dnia orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz powiatu przez sąd, Starosta [...] nie był uprawniony do dysponowania pojazdem, ani nie posiadał legitymacji do wydatkowania środków tytułem pokrycia kosztów jego przechowania. Stąd podjęte przez niego próby ograniczenia kosztów i wcześniejszego zakończenia okresu przechowania należy uznać za przedwczesne. Zasadny okazał się natomiast podniesiony w skardze zarzut odnoszący się do nieuwzględnienia przez Kolegium, że pojazd został uszkodzony. Rzeczywiście analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż w dacie przyjęcia na parking pojazd nie posiadał widocznych uszkodzeń, natomiast w dacie jego odebrania posiadał uszkodzenia, które zostały opisane w opinii biegłego rzeczoznawcy. Były to liczne pogięcia wskazujące – zdaniem biegłego, na to, że pojazd uczestniczył w wypadku drogowym. Świadczyć to może o niewłaściwym wykonywaniu dozoru, co z kolei powinno mieć wpływ na wysokość przyznanego wynagrodzenia, czego nie dostrzegł organ odwoławczy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, bowiem organ ustalając wynagrodzenie dla wnioskodawcy nie wyjaśnił i nie wziął wszystkich istotnych okoliczności, które mogą mieć wpływ na określenie jego wysokości. Rzeczą organu będzie zatem ustalenie wynagrodzenia z uwzględnieniem utraty wartości przechowywanego pojazdu na skutek niewłaściwego wykonywania dozoru. W tym stanie rzeczy sąd, uznając, że zaskarżona decyzja narusza prawo orzekł o jej uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a