II SA/Sz 239/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2018 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia [...] r., nr [...], a nadto decyzję Starosty K. z dnia [...] r., nr [...] w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 7 lipca 2017 r. Starosta [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...] orzekł o uznaniu K. B. z dniem [...] r. za osobę bezrobotną, zaś kolejną decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 73 ust. 4, art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2017 r., poz. 1065) oraz art. 104 k.p.a. – orzekł o odmowie przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. W uzasadnieniu tej decyzji organ powołał się na decyzję z dnia [...] r. nr [...] o uznaniu K. B. za osobę bezrobotną z dniem [...] r. oraz o odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. z uwagi na rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron, w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem. Starosta dodał, że zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłek w takim przypadku przysługuje bezrobotnemu po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania, tj. od dnia [...] r. Organ dodatkowo przywołał także decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], o utracie przez K. B. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. z powodu niepodjęcia zatrudnienia po otrzymaniu skierowania. Wyjaśnił też, że do ponownej rejestracji skarżący zgłosił się w dniu [...] r. Zdaniem Starosty, strona nie spełnia warunków do nabycia prawa do zasiłku ponieważ na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy, nie podjęła zatrudnienia po wydanym skierowaniu. Jednocześnie, zgodnie z art. 73 ust. 4 ustawy, okres pobierania zasiłku ulega skróceniu o okres zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz okres odbywania stażu, szkolenia lub przygotowania zawodowego dorosłych przypadający na okres, w którym przysługiwałby zasiłek, oraz o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o którym mowa w art. 75 ust. 1 – 3. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości, zarzucając jej brak obiektywizmu, "złą interpretację przepisów przez Powiatowy Urząd Pracy w K." i niewyrozumiałość dla osób bezrobotnych. Skarżący wyjaśnił, że do rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem stron zmusiły go okoliczności, których Powiatowy Urząd Pracy w K. nie wziął pod uwagę. Rozstał się z żoną, jest w trakcie rozwodu i był zmuszony wyprowadzić się z K.. Obecnie mieszka u swojego ojca i jest na jego utrzymaniu. Odnosząc się do drugiego z powodów odmowy przyznania mu prawa do zasiłku, K. B. wskazał, że po wystawieniu mu skierowania do pracy w firmie [...] Sp. z o.o., zgłosił się do tego zakładu, ale wprowadzono go w błąd, gdyż kierownikiem firmy nie była M. M. lecz inna osoba. Sklep, w którym miał być zatrudniony mieści się na obrzeżach miasta. Jest mało połączeń autobusowych komunikacji miejskiej, w szycie sezonu ulice są zatłoczone i to uniemożliwiałoby mu dojazd do miejsca pracy. Strona zaznaczyła, że jest w ciężkiej sytuacji materialnej, ma ogromne długi, dlatego nie jest w stanie ponosić kosztów związanych z dojazdami. Dodał, że posiada 20-letni staż pracy, w każdym zakładzie był sumiennym i lojalnym pracownikiem. Zależy mu na tym, aby podjąć zatrudnienie, które będzie zgodne z jego kwalifikacjami i doświadczeniem. Poszukuje pracy na miejscu, tak aby nie musiał dojeżdżać, zważywszy na jego ciężką sytuację materialną. Zdaniem skarżącego, przyczyna odmowy podjęcia zatrudnienia była uzasadniona. To, że raz odmówił podjęcia wspomnianego zatrudnienia nie może przekładać się na dalsze jego losy i nie powinien być pozbawiony środków do życia. Wojewoda decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 73 ust. 4 i art. 75 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zasiłek nie przysługiwał skarżącemu od dnia rejestracji w PUP, tj. od dnia [...] r. ponieważ był osobą, która w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązała stosunek pracy za porozumieniem stron. W takiej sytuacji, mając na uwadze art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy, zasiłek przyznaje się po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Teoretycznie, strona mogłaby się ubiegać po tym okresie o przyznanie jej wspomnianego prawa. Jednakże w rozpatrywanej sprawie doszło do drugiej sytuacji, w której strona w okresie 90-dniowej karencji oczekiwania na zasiłek, utraciła z dniem [...] r. na okres 120 dni status osoby bezrobotnej, gdyż nie podjęła zatrudnienia po otrzymaniu skierowania. W tej sytuacji nastąpiło kolejne wyłącznie prawa do zasiłku na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 1a ustawy, zgodnie z którym prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a lub innej formy pomocy określonej w ustawie. Wojewoda wyjaśnił, że kolejna rejestracja skarżącego miała miejsce w dniu [...] r., a Starosta [...] przy kolejnej odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych prawidłowo zastosował także art. 73 ust. 4, zgodnie z którym okres pobierania zasiłku ulega skróceniu o okresy m.in. nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1 - 3 ustawy. W ocenie organu odwoławczego, strona podczas swojej rejestracji w [...] r. nabyłaby pierwotnie prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres wskazany w art. 73 ust. 1 ustawy, który wynosiłby 180 dni, jednakże okres pobierania tego świadczenia musiał ulec skróceniu o okresy nieprzysługiwania zasiłku, tj. o okres 90 dni karencji wynikającej ze sposobu rozwiązania umowy o pracę przez stronę oraz o okres 120 dni nieprzysługiwania zasiłku po odmowie podjęcia przez nią zatrudnienia. Doszło w tym wypadku do sytuacji, w której przy okresie zasiłkowym wynoszącym 180 dni i zastosowaniu karencji o czasie trwania 90 dni i 120 dni (łącznie okres 210 dni) skarżącemu faktycznie nie można było przyznać tego prawa. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, K. B. podniósł zarzuty: - błędnej interpretacji przepisów, - braku obiektywizmu w ich zastosowaniu w stosunku do jego osoby, - wydania decyzji, która jest dla niego nieobiektywna i krzywdząca. Skarżący wniósł o uchylenie wspomnianej decyzji w całości i wydanie ponownej decyzji, która będzie odzwierciedlała stan faktyczny. W uzasadnieniu skargi ponownie zaznaczył, że rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron nastąpiło w związku ze zmianą miejsca zamieszkania z powodów rodzinnych. Jego żona najpierw wniosła pozew o rozdzielność majątkową, a następnie o rozwód. Z tego powodu skarżący był zmuszony wyprowadzić się z K. i zamieszkać u ojca w K.. W jego ocenie, jest to okoliczność o jakiej mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy Kodeks pracy. Odnosząc się do drugiego z powodów odmowy przyznania mu prawa do zasiłku, tj. niepodjęcia zatrudnienia po otrzymaniu skierowania – strona wskazała, że nie jest w stanie ponosić kosztów dojazdów do miejsca pracy położonego na obrzeżach miasta. Z tego powodu, zdaniem skarżącego, przyczyna odmowy podjęcia zatrudnienia była uzasadniona. Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W myśl przepisu art. 135 cytowanej ustawy, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Należy przy tym w pełni zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2013 sygn. akt I FSK 1230/12, zgodnie z którym przepis art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umożliwia sądowi administracyjnemu wyjście poza granice skargi i zajęcie się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy. Nie ulega wątpliwości, że chodzi tu o granice materialnoprawne - sąd może więc sięgnąć również do wadliwych decyzji, wydanych w niższych "warstwach" postępowania (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 31 lipca 2001 r., sygn. akt V Sa 2702/00). Niezbędność zastosowania przez sąd przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów innych niż zaskarżone, wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy dla końcowego jej załatwienia oznacza zapewnienie "ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy". Obowiązkiem sądu administracyjnego jest bowiem stworzenie takiego stanu by w obrocie prawnym nie istniał i funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem (vide: T. Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005 r., s. 441) Zdaniem Sądu, taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie bowiem zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane w konsekwencji m.in. wcześniejszej decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., którą należy uznać za częściowo wadliwą. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] o odmowie przyznania K. B. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. Jako powody wspomnianej odmowy organy wskazały rozwiązanie przez skarżącego stosunku pracy za porozumieniem stron w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy, o którym mowa w art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2017 r., poz. 1065), a nadto odmowę podjęcia zatrudnienia po otrzymaniu skierowania. Jednocześnie organy uzasadniając rozstrzygnięcia powołały się na decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] o uznaniu K. B. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. Opisana wyżej decyzja nie została zaskarżona przez stronę wobec czego nie została poddana kontroli instancyjnej. Tymczasem, w ocenie Sądu, decyzja ta w części odmawiającej skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. jest wadliwa. Z przedstawionych przez skarżącego (i niekwestionowanych przez organ) dokumentów jednoznacznie wynika, że skarżący od [...] r. pracował jako sprzedawca – w pełnym wymiarze czasu - w firmach mających swoje siedziby na terenie K. ([...]). Nie ulega też wątpliwości, że skarżący chcąc przeprowadzić się z K. do K. zmuszony był rozwiązać umowę o pracę wykonywaną w K., przy czym nic nie stało na przeszkodzie by uczynić to na mocy porozumienia stron. Stosowny zapis znalazł się w treści świadectwa pracy z dnia [...] r. z czego organ nie wyciągnął jednak żadnych wniosków. Przyjął, że w tym wypadku zachodzi okoliczność o jakiej mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2, tj. rozwiązano stosunek pracy w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy – całkowicie pomijając końcową część tego uregulowania, wyłączającą stosowanie tego przepisu w przypadku gdy rozwiązanie stosunku pracy na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania. W tym miejscu zaznaczyć należy, przepis art. 75 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, w pkt 1-7, wymienia enumeratywnie przesłanki, których wystąpienie pozbawia bezrobotnego prawa do zasiłku. W świetle powyższych uregulowań, nie każde rozwiązanie stosunku pracy na mocy porozumienia stron w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy, daje podstawę do odmowy przyznania zasiłku wypłacanego wedle reguły określonej w art. 71 ust. 1 ustawy (za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się). Przepis ten odsyła m.in. do cyt. wyżej art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy, co nakłada na organy obowiązek zbadania nie tylko trybu rozwiązania stosunku pracy, ale również przyczyn z jakich do niego doszło. Zgodnie bowiem z treścią art. 75 ust. 1 pkt 2 wspomnianej ustawy, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. W niniejszej sprawie – jak wynika z bardzo lakonicznego uzasadnienia decyzji z dnia [...] r. - organ pierwszej instancji oparł się wyłącznie na treści przedłożonego przez stronę świadectwa pracy i nie dokonał żadnych ustaleń w powyższym zakresie. Na powyższe rozstrzygnięcie powołał się następnie Starosta w decyzji z dnia [...] r. oraz Wojewoda w decyzji z dnia [...] r. Wojewoda jednoznacznie wskazał we wspomnianej decyzji, że skarżącemu zasiłek nie przysługiwał od dnia rejestracji w PUP, tj. od dnia [...] r. bowiem był osobą, która w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązała stosunek pracy na mocy porozumienia stron. Zauważyć tymczasem należy, że sankcja pozbawienia prawa do zasiłku ma miejsce wtedy, gdy osoba zarejestrowana w charakterze bezrobotnego wcześniej sama wypowiedziała stosunek pracy lub stosunek służbowy albo zawarła porozumienie rozwiązujące (a więc albo dobrowolnie przyjęła ofertę złożoną w tej mierze przez pracodawcę, albo sama wystąpiła z taką ofertą). Okoliczności dokonania tych czynności prawnych nie zawsze jednak muszą świadczyć o braku woli kontynuowania konkretnego stosunku pracy (stosunku służbowego). W efekcie omawiana tu sankcja utraty prawa do zasiłku jest w kilku przypadkach wyłączona. Tak jest zarówno wówczas, gdy porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy jak i wówczas gdy rozwiązano stosunek pracy na mocy porozumienia stron z powodu zmiany miejsca zamieszkania. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zbadano i nie oceniono jak była przyczyna rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem pomimo zaistnienia okoliczności wskazujących na to, że tuż po rozwiązaniu stosunku pracy, skarżący zmienił miejsce zamieszkania, jednocześnie pominięto tą część art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która wyłącza jego stosowanie. Zdaniem Sądu, wobec powyższego wydanie decyzji bez dokładnego zbadania wspomnianej okoliczności należało uznać za wadliwe. Natomiast nietrafne okazały się podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące wadliwego, w jego ocenie, uznania przez organy odmowy podjęcia zatrudnienia w dniu [...] r. za nieuzasadnioną. Co prawda organ błędnie powołał się w tym zakresie na treść art. 75 ust. 1 pkt 1a ww. ustawy, zgodnie z którym prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie, pomimo, że skarżący nie otrzymał skierowania na tego rodzaju szkolenie czy staż jednakże powyższe nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. W tym wypadku co prawda na podstawie innego przepisu jednak zachodziła podstawa do przyjęcia, że skarżącemu zasiłek nie przysługuje. Zgodnie bowiem z art. 75 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, wspomniane prawo nie przysługuje bezrobotnemu, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia m.in. propozycji odpowiedniego zatrudnienia. Podkreślenia wymaga przy tym, że okoliczność odmowy podjęcia zatrudnienia przez skarżącego nie była kwestionowana przez żadną ze stron, z tym że organ uznał ją za nieuzasadnioną natomiast w ocenie skarżącego odmowa była uzasadniona koniecznością dojeżdżania do miejsca pracy środkami komunikacji miejskiej i złą sytuacja finansową, która nie pozwala mu na pokrycie kosztów tych dojazdów. W tym miejscu wskazać należy, że decyzja o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. z powodu niepodjęcia zatrudnienia po otrzymaniu skierowania została przez niego zaskarżona i była przedmiotem kontroli przez Wojewodę, który decyzją z dnia [...] r. utrzymał wspomnianą decyzję w mocy. Nie sposób przy tym nie zgodzić się z organem, że osoby rejestrujące się jako osoby bezrobotne muszą się poddać pewnym rygorom związanym z tym faktem. Nie ulega też wątpliwości, ze wynagrodzenie, które przysługiwałoby skarżącemu gdyby przyjął propozycję zatrudnienia poprawiłoby jego sytuację a nie pogorszyło. Zgodnie z treścią art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Z kolei w myśl art. 2 ust. 16 wspomnianej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o odpowiedniej pracy - oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Nie ulega wątpliwości, że skarżący jest mieszkańcem K., proponowana mu praca miała być wykonywana także na terenie tego miasta wobec czego czas dojazdu do miejsca tej pracy nie przekroczyłby 3 godzin. Okoliczności tej skarżący nie kwestionował zresztą, zwracając jedynie uwagę na wysokie, w jego ocenie koszty dojazdu środkami komunikacji miejskiej, na które go nie stać. Z powyższych okoliczności, w ocenie Sądu, wynika jednoznacznie, że oferowana skarżącemu praca była pracą "odpowiednią" o jakiej mowa w cytowanym wyżej przepisie, wobec czego odmowa jej przyjęcia nie może być uznana za uzasadnioną. Nie sposób przy tym jednoznacznie ustosunkować się do twierdzeń skarżącego o zbyt wysokich kosztach dojazdu do pracy w sytuacji, gdy skarżący nie podaje jakiego rzędu kwoty wchodzą w grę, a co za tym idzie brak jest możliwości ich zestawienia z zarobkami proponowanymi przez pracodawcę [...] Sp. z o.o. W tym stanie rzeczy argumenty skarżącego w omawianym zakresie należało uznać za nietrafne. Natomiast z przyczyn, o których była mowa powyżej, za uzasadnione należało uznać zarzuty podnoszone przez skarżącego, dotyczące przyjęcia przez organy, że wymieniony rozwiązał stosunek pracy za porozumieniem stron w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w Powiatowym Urzędzie Pracy z pominięciem okoliczności dotyczących przyczyn tego rozwiązania. Jak już wcześniej wskazano, powyższe narusza przepisy zarówno ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jak i ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, wobec czego zachodzą podstawy do uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarówno zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji jak i decyzji z dnia [...] r. (w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych (od dnia [...] r.), która była podstawą do wydania tychże rozstrzygnięć. Rozpoznając sprawę ponownie organ należycie zbada i oceni przyczyny, z powodu których nastąpiło porozumienie stron co do rozwiązania stosunku pracy i wyda decyzję z uwzględnieniem treści art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, mając na uwadze, że ustawodawca wyłączył sankcję pozbawienia prawa do zasiłku w wypadku osoby, która w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązała stosunek pracy z powodu zmiany miejsca zamieszkania.