II SA/Sz 246/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi P. W. na niewykonanie przez Burmistrza Miasta i Gminy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Sz 139/20 oddala skargę. Wyrokiem z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Sz 139/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie ze skargi P. W. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Gryfino w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zobowiązał skarżony organ do rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 12 listopada 2020 r. w zakresie pkt 1 i 3 (pkt I sentencji), stwierdził, że w zakresie wskazanym w punkcie I bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji) i zasądził od skarżonego organu na rzecz Skarżącego kwotę 100 złotych tytułem kosztów postępowania sądowego (pkt III sentencji). Jak wynika z akt sądowych sprawy o sygn. akt II SAB/Sz 139/20, w dniu 20 maja 2021 r. doręczono organowi wymieniony wyrok wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności i uzasadnieniem oraz zwrócono akta sprawy (zgodnie z ZPO). W skardze z dnia 24 lutego 2022 r. P. W. (dalej: "Strona" albo Skarżący") zamieścił wniosek o nałożenie kary grzywny na Burmistrza i jego zastępcę z powodu niewykonania ww. wyroku. Podkreślił, że organ w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności w odpowiedzi na pytanie: "czy ulice (drogi) S. Lema, Z. Herberta, W. Szymborskiej (w świetle art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych) są drogami wewnętrznymi? Drogi te położone są na Osiedlu Wełtyń II XXI/197/20 z 27 sierpnia 2020 roku wszystkie drogi na tym Osiedlu otrzymały nazwę, w tym S. Lema, Z. Herberta, W. Szymborskiej". W dalszej kolejności Strona wskazała, że co najmniej czterokrotnie po ogłoszeniu wyroku wzywała (ponaglała) organ do wykonania wyroku. Natomiast udzielone przez organ odpowiedzi były niepełne, niezgodne z prawem i stanem faktycznym, co przesądza jej zdaniem o bezczynności w udzieleniu informacji publicznej. Zdaniem Strony, organ doskonale zdaje sobie sprawę, że w piśmie z dnia 25 września 2020 r. nr BWG.6625.6.1 do Zachodniopomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Szczecinie poświadczył nieprawdę i ta odpowiedź wywołała określony skutek prawny. Natomiast ostatnia odpowiedź organu, tj. pismo z dnia 6 maja 2021 r., nr BMI.RI.B.2.2020.AK według Strony stanowi kolejny przypadek poświadczenia nieprawdy. Strona stwierdziła, że fałszywą informacją jest to, że drogi sklasyfikowane w ewidencji symbolami "Tp", "RIII" i "RIV" nie są drogami wewnętrznymi w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Podkreślił, że ustawa o drogach publicznych nie uzależnia uznania działki za drogę od tego, jak jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów. Ważne jest, czy taka działka służy za ciąg komunikacyjny, czy nie. Zwracając uwagę na przepis art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych stwierdził, że jeśli działka jest drogą, to jest ona albo drogą publiczną, albo drogą wewnętrzną i innej możliwości nie ma. W dalszej kolejności Strona podała jako przykład ul. Herberta i związane z nią działki nr 1319 oraz nr 1388. W tym zakresie stwierdziła, że działki te otrzymały nazwę Z. Herberta, pomimo że różnią się tylko tym, że działka 1319 oznaczona jest symbolem "Tp", a działka 1388 oznaczona jest symbolem "dr". Strona zadała pytanie, o to jaki przepis prawa pozwala zaliczyć do dróg wewnętrznych działkę nr 1388; a działki nr 1319 już nie? Strona podała, także przykłady innych działek oznaczonych symbolem "Tp" , które otrzymały nazwę (1287, 1268, 1369, 1365). Powyższe ma potwierdzać, iż nieprawdziwa jest informacja, że drogi z użytkiem "Tp" lub " R" nie są drogami wewnętrznymi. W ogóle informacja, że drogi oznakowane jakimkolwiek symbolem, a nie będące drogami publicznymi, nie są drogami wewnętrznymi, jest nieprawdziwa - biorąc pod uwagę ustawę o drogach publicznych. Strona wyjaśniła, że pismem z dnia 23 września 2020 r., nr BMI.RI.1431.6.2020.AK została przez organ poinformowana, że drogi gminne zlokalizowane na tzw. Osiedlu Wełtyń II obecnie nazwane nazwiskami poetów wg. uchwały XXI/197/20 nie posiadają statusu dróg publicznych. To oznacza według Strony, że na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wszystkie drogi położone na Osiedlu Wełtyń II są drogami wewnętrznymi. Strona zwróciła uwagę na pismo BMLRI.1431.6.2020.AK, które jej zdaniem jest dowodem na to, że w piśmie BWG.6625.6.1.2020.ESZ z dnia 25 września 2020 r. i piśmie BMI.RI.1431.8.1.2020.AK z 6 kwietnia 2021 r. znalazły się nieprawdziwe informacje. Natomiast według Strony, pismo z dnia 6 kwietnia 2021 r. zawiera prawdziwą odpowiedź na postawione pytanie, ale jest to informacja niekompletna, bowiem odnosi się tylko do dróg oznaczonych symbolem "dr". Strona podkreśliła, że na udzielenie jednoznacznej i zgodnej z prawdą odpowiedzi "na proste pytanie" oczekuje 15 miesięcy, a w dniu 4 marca 2022 r. mija rok od wydania wyroku WSA w Szczecinie. Zdaniem Strony niezgodna z prawdą i prawem odpowiedź narusza zasadę zaufania obywateli do organów publicznych. Niepełne, czy wręcz niezgodne z prawdą i prawem odpowiedzi naruszają w sposób rażący zasadę wiarygodności dokumentów W załączeniu Strona przesłała dowody na to, że wzywała (ponaglała) organ do wykonania wyroku WSA w Szczecinie, tj. pismo organu nr BWG.6625.6.1.2020.ESZ z dnia 25 września 2020 r.; pismo nr BMI.RI.1431.6.2020.AK z dnia 23 września 2020 r, pismo nr BMI.RI. 1431.8.1.2020.AK z dnia 6 kwietnia 2021 r.; pismo BMI.RI 1431.8.2.2020.AK z dnia 6 maja 2021 r. Ponadto pisma BWG.6625.6.1.2020 i BMI.RI.1431.6.2020 różnią się w dacie tylko o dwa dni. Podpisane zostały przez tę samą osobę (z-cę burmistrza T. M.). Z jednego pisma wynika, że drogi, które otrzymały nazwę na Osiedlu Wełtyń II są wewnętrzne, z drugiego, że nie są. Strona stwierdziła, że gdyby ta zasadnicza różnica w stanowisku przedstawiciela organu była efektem pomyłki, a nie celowego działania, została by sprostowana i nie pojawiłaby się konieczność występowania kolejny raz do Sądu o pomoc w otrzymaniu wiarygodnej odpowiedzi. Do pisma załączono również wydruk wezwania do wykonania wyroku sądu z dnia 9 lutego 2022 r. (e-PUAP), wydruk wiadomości e-mail z dnia 6 maja 2021 r., wydruk wezwania do wykonania wyroku sądu z dnia 23 marca 2022 r. (e-PUAP), wydruk wezwania do wykonania wyroku sądu z dnia 21 kwietnia 2022 r. (e-PUAP). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że do skargi Skarżący załączył jedynie część korespondencji prowadzonej z organem w tej sprawie, nie jest to korespondencja kompletna. Podkreślił, że w dniu 4 marca 2021 r. WSA w Szczecinie wydał wyrok, w wykonaniu którego organ udzielił Skarżącemu (wielokrotnie) odpowiedzi na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ wskazał na: pisma: z dnia 6 kwietnia 2021 r., nr BMI.RI.1431.8.1.2020.AK; z dnia 6 maja 2021 r. nr BMI.RI.1431.8.2.2020.AK i z dnia 28 lutego 2022 r. nr BMI.RI.1431.8.3.2020.AK. Stwierdził, że w pismach tych wyjaśnił Skarżącemu wszystkie kwestie związane z drogami stanowiących własność Gminy Gryfino na Osiedlu Wełtyń II, do czego został zobowiązany wyrokiem sądu. Zdaniem organu nie pozostaje on w bezczynności w wykonaniu wyroku i udzielił odpowiedzi na wniosek Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. W załączeniu do pisma organ przedłożył kopie wezwania do wykonania wyroku z dnia 9 lutego 2022 r., odpowiedź organu z dnia 28 lutego 2022 r. i wydruk wiadomości e-mail z dnia 7 marca 2022 r. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2022 r. Skarżący odniósł się do stanowiska przedstawionego przez organ w odpowiedzi na skargę. Ponadto przedstawił dodatkowe argumenty i ocenę korespondencji kierowanej do organu i od organu otrzymanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie natomiast do art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W myśl § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei zgodnie z § 3 wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Jak wskazuje się w literaturze skarga, w której strona żąda wymierzenia grzywny, jest odrębną skargą wniesioną przez uprawniony podmiot, inną od skargi w wyniku rozpoznania której został wydany wyrok sądu niewykonany przez organ (niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania). Istotą skargi jest wymierzenie sankcji za niewykonanie wyroku sądu administracyjnego. Wszczęcie postępowania sądowego o zastosowanie środków określonych w tym przepisie ma na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie. Środki stosowane na mocy wskazanego przepisu mają uzasadnienie w swoistej recydywie organów administracji naruszających prawo. Istota skargi wszczynającej to postępowanie sprowadza się do żądania zastosowania przez sąd określonych środków. (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." Wydanie 7, Warszawa 2008, s. 499 i n.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu pozostaje to, czy podmiot zobowiązany (organ) nie wykonał wyroku WSA w Szczecinie z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Sz 139/20, poprzez rozpoznanie wniosku Skarżącego o udzielenie informacji publicznej. Należy ponownie podkreślić, iż sprawa ta rozpoznawana jest w myśl reguł wynikających z art. 154 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 154 § 3 p.p.s.a. wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Sąd zatem winien oceniać stan rzeczy na dzień wniesienia skargi, co nastąpiło w dniu 24 lutego 2022 r. Dokonując powyższej oceny wskazać trzeba, że WSA w Szczecinie w przedmiotowym wyroku z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Sz 139/20 zobowiązał skarżony organ do rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 12 listopada 2020 r. w zakresie pkt 1 i 3 tegoż wniosku. W pkt 1 wniosku Skarżący zwrócił się do organu o udzielenie informacji publicznej w zakresie: jednoznacznej odpowiedzi, czy ulice (drogi) S. Lema i Z. Herberta, W. Szymborskiej (w świetle art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych) są drogami wewnętrznymi. Jednocześnie wyjaśnił, że z pisma BMI.RI.1413.6.2020.AK wynika, że ulice S. Lema, Z. Herberta, W. Szymborskiej nie posiadają statusu dróg publicznych. Dodał, ze w art. 8 ustawy o drogach jest napisane, że drogi, które nie są drogami publicznymi, są drogami wewnętrznymi natomiast w Gminie otrzymuje sprzeczne informacje na temat tych ulic. Natomiast w pkt 3 wniosku zwrócił się o z pytaniem czy działka nr 60/8 obręb Gryfino 3 jest działką drogową. Jak wynika z akt sprawy, odpis powyższego prawomocnego wyroku z dnia 4 marca 2021 (data uprawomocnienia 22 kwietnia 2021 r.) wraz z aktami administracyjnymi sprawy doręczono organowi w dniu 20 maja 2021 roku. Od tego momentu zaktualizował się obowiązek organu wykonania wyroku Sądu. Jednocześnie Sąd zauważa, że jeszcze przed uprawomocnieniem powyższego wyroku i zwrotem akt, Skarżący pismem z dnia 23 marca 2021 r. wzywał organ do zwrotu kosztów sądowych i udzielenia informacji publicznej na pytania 1 i 3 zawarte we wniosku, w wyznaczonym przez siebie terminie 6 kwietnia 2021 r. Sąd zauważa, że takie wezwanie, jak i wyznaczanie organowi terminu przed uprawomocnieniem wyroku i uzyskaniem akt administracyjnych przez organ nie miało w istocie żadnych podstaw prawnych. Jednak mimo tego organ odpowiedział Stronie na wezwanie i pismem z dnia 6 kwietnia 2021 r. udzielił odpowiedzi na pytanie nr [...] wskazując, że "Działki drogowe oznaczone w ewidencji gruntów, jako użytek "dr", leżące w ciągu ulic Stanisława Lema, Zbigniewa Herberta, Wisławy Szymborskiej w Gryfinie na dzień dzisiejszy nie są zaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych, tym samym w świetle art. 8 ust.1 ustawy o drogach publicznych, są drogami wewnętrznymi.", Tym samym pismem udzielił odpowiedzi na pytanie nr 3 wyjaśniając, że "działka nr 60/8 obręb Gryfino 3 oznaczona w ewidencji jako użytek "Bp" nie stanowi obecnie działki drogowej. Strona niezadowolona z treści udzielonej powyższym pismem informacji, kolejnym wezwaniem z dnia 21 kwietnia 2021 r. ponagliła organ do udzielenia jednoznacznej odpowiedzi na pytanie "Czy ulice (drogi) S. Lema, Z. Herberta, W. Szymborskiej w świetle art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych są drogami wewnętrznymi? Wskazała, że udzielona dnia 6 kwietnia 2021 r. odpowiedź ignoruje wyrok WSA w Szczecinie, albowiem wynika z niej, że jedynie działki drogowe oznaczone "dr" są drogami wewnętrznymi. Tymczasem nazwy ulic otrzymały również działki oznaczone symbolem "Tp", "RIIIb" oraz "RIV". Na powyższe wezwanie organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 6 maja 2022 r. informując, że "w świetle definicji dróg wewnętrznych opisanej w art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, działki zlokalizowane w ciągu S. Lema, Z. Herberta, W. Szymborskiej, wymienione w uchwale XXIV/197/20 Rady Miejskiej z dnia 27 sierpnia 2020 r. sklasyfikowane w ewidencji gruntów symbolami jako użytek "Tp", "RIIIb","RIV" w chwili obecnej nie stanowią dróg wewnętrznych w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy". Tego samego dnia 6 maja 2021 roku Skarżący ponaglił organ do udzielenia żądanej informacji wskazując, że otrzymał informację tylko co do tego, że drogi oznaczone symbolem "dr" są drogami wewnętrznymi, a nie otrzymał informacji jakimi drogami (odcinkami dróg) są te oznaczone innymi symbolami. Pismo to przesłano dnia 6 maja 2021 r. o godz. 21.08 na adres mailowy: [email protected]. Następnym wezwaniem z dnia 9 lutego 2022 r. Skarżący po raz kolejny wezwał organ do wykonania wyroku WSA w Szczecinie z 4 marca 2021 r. II SAB/Sz 139/20 sugerując że nadano nazwy ulic "nie drogom" i zarzucając organowi poświadczenie nieprawdy w udzielonej odpowiedzi oznaczonej symbolem BMI.RI.1431.8.2.2020.AK. W dniu 24 lutego 2022 r. Strona wniosła skargę na niewykonanie wyroku WSA w Szczecinie z 4 marca 2021 r. II SAB/Sz 139/20 Strony sporu nadal jednak prowadziły polemikę, czego wyrazem są kolejne pisma: organu z dnia 28 lutego 2022 r. w którym udzielił kolejnego wyjaśnienia na temat dróg i działek objętych żądaniem, jak i Skarżącego z dnia 7 marca 2022 r. który m.in. ponownie zarzucił poświadczenie nieprawdy. Aby ocenić czy organ nie wykonał wyroku Sądu należy najpierw wskazać, że WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 4 marca 2021 r. II SAB/Sz 139/20 zauważył, iż organ pierwotnie udzielając Stronie odpowiedzi na zadane pytania, odnośnie pytania zawartego w punkcie 1 wniosku wskazał, że poszczególne kategorie dróg/ciągów komunikacyjnych na terenie miasta w obrębie Gryfino 4 wynikające z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Uchwała Nr XXII/294/2000 z dnia 21.09.2000 r., zostały w nim szczegółowo wskazane i opisane. Ulice Stanisława Lema, Zbigniewa Herberta i Wisławy Szymborskiej są ciągami komunikacyjnymi oznaczonymi w przywołanym planie w części symbolami: KL - drogi lokalne, KD - drogi dojazdowe które z uwagi na parametry, spełniają wymogi do zaliczenia ich do dróg publicznych gminnych, zgodnie z wykładnią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, po podjęciu przez odpowiednie organy niezbędnej uchwały. Jednocześnie organ wskazał, że zgodnie z zapisami tej ustawy, "na dzień dzisiejszy jedynie część działek geodezyjnych, tych posiadających użytek gruntu "dr" wchodzących w skład ww. ulic można traktować jako drogi wewnętrzne". W ocenie Sądu w wyroku z dnia 4 marca 2021 r. II SAB/Sz 139/20, organ w cytowanym wyżej piśmie nie udzielił stronie odpowiedzi adekwatnej do treści wniosku (pkt 1), co potwierdził sam skarżący w kolejnym piśmie skierowanym do organu w dniu 7 grudnia 2020 r. podnosząc, że oczekuje krótkiej, jednoznacznej odpowiedzi, że wymienione we wniosku ulice są drogami wewnętrznymi, bądź że nie są drogami wewnętrznymi. Natomiast organ w ramach odpowiedzi ponownie przesłał skarżącemu informację tej samej treści, jak przekazana w piśmie z dnia 1 grudnia 2020 r., czyli faktycznie nie odpowiedział, czy wskazane ulice są drogami wewnętrznymi, czy też takiego statusu nie posiadają. Sąd w wyroku z dnia 4 marca 2021 r. zgodził się ze Skarżącym, że udzielona odpowiedź nie jest jednoznaczna. Organ pierwotnie powołując się na zapisy planu miejscowego podał, że wskazane ulice spełniają wymogi do zaliczenia ich do dróg publicznych gminnych, po podjęciu niezbędnej uchwały, jednak nie wyjaśnił dalej, czy taka uchwała została podjęta, a tym samym pozostawił tę kwestię niewyjaśnioną. Dalej organ podał, że jedynie część działek geodezyjnych, wchodzących w skład ww. ulic można traktować jako drogi wewnętrzne, przy czym nie wyjaśnił, jakie to działki oraz jak należy rozumieć użyty przez niego zwrot "można traktować". Taki sposób sformułowania odpowiedzi na jednoznaczny wniosek strony zdaniem WSA w Szczecinie wyrażonym w wyroku z dnia 4 marca 2021 r. budził wątpliwości, gdyż z twierdzenia organu nie wynikało, czy ulice te są, czy też nie są drogami wewnętrznymi. Nadto w wyroku II SAB/Sz 139/20 Sąd wskazał, że odnosząc się do punktu 3 wniosku, czy konkretna działka o nr 60/8 położona w obrębie 3 w Gryfinie jest działką drogową organ poinformował, że jest ona przeznaczona pod drogę lokalną, oznaczona symbolem 02 KUI- ulica lokalna i sklasyfikowana jest jako użytek "Bp". Wobec powyższego w wyroku II SAB/Sz 139/20 wskazano, że taka informacja nie stanowiła adekwatnej odpowiedzi na wniosek Strony, bowiem adresat wniosku nie jest uprawniony do dowolnego doboru informacji przekazywanych wnioskodawcy, lecz jest obowiązany do ustosunkowania się do konkretnych jego żądań. Uznano, że udzielona stronie odpowiedź powoduje potrzebę jej interpretacji w kontekście przepisów prawa, w sytuacji gdy z istoty informacji publicznej wynika, że ma być ona jasna, czyli wolna od wątpliwości interpretacyjnych. Sąd w wyroku z dnia 4 marca 2021 r. II SAB/Sz 139/20 podsumował, że uwzględniając zakres wniosku z dnia 12 listopada 2020 r. obowiązek organu odnośnie punktu 1 sprowadzał się do udzielenia jednoznacznej odpowiedzi, czy wskazane ulice są, czy też nie są drogami wewnętrznymi, z kolei odnośnie punktu 3, czy ta konkretna działka jest, bądź nie jest działką drogową. Zatem w kontekście właśnie powyższych stwierdzeń wyroku II SAB/Sz 139/20 należy obecnie rozważyć, czy organ go wykonał. Wskazać więc należy, że odnośnie pytania nr 1 organ jednoznacznie w piśmie z dnia 6 kwietnia 2021 r. uzupełnionym pismem z dnia 6 maja 2021 r. wskazał, że działki drogowe oznaczone w ewidencji gruntów, jako użytek "dr", leżące w ciągu ulic Stanisława Lema, Zbigniewa Herberta, Wisławy Szymborskiej w Gryfinie na dzień dzisiejszy nie są zaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych, tym samym w świetle art. 8 ust.1 ustawy o drogach publicznych, są drogami wewnętrznymi, natomiast działki zlokalizowane w ciągu S. Lema, Z. Herberta, W. Szymborskiej, wymienione w uchwale XXIV/197/20 Rady Miejskiej z dnia 27 sierpnia 2020 r. sklasyfikowane w ewidencji gruntów symbolami jako użytek "Tp", "RIIIb","RIV" w chwili obecnej nie stanowią dróg wewnętrznych w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy. Odpowiedź organu jest zatem jednoznaczna. Organ postąpił stosownie do wskazań Sądu zawartych w wyroku II SAB/Sz 139/20. Odnośnie pytania nr 3 już w piśmie z dnia 6 kwietnia 2021 r. organ jednoznacznie wskazał, że "działka nr 60/8 obręb Gryfino 3 oznaczona w ewidencji jako użytek "Bp" nie stanowi obecnie działki drogowej". Odpowiedź organu jest zatem i w tym przypadku jednoznaczna. Organ również w odniesieniu do tego pytania postąpił stosownie do wskazań Sądu zawartych w wyroku II SAB/Sz 139/20. Jednocześnie wskazać należy że powyższa, zgodna ze wskazaniami Sądu informacja została udzielona przed wniesieniem skargi do Sądu na niewykonanie wyroku, a nawet przed zwrotem organowi akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem z dnia 4 marca 2021 r. II SAB/Sz 139/20. Sąd zauważa natomiast, iż argumentacja Strony zawarta w skardze bardziej kieruje się ku wykazaniu, iż w sprawie nastąpiło poświadczenie nieprawdy, a nadto Strona oczekuje potwierdzenia prawidłowości jej poglądu, iż wszystkie drogi którym nadano nazwę są drogami wewnętrznymi. Powyższe kwestie nie mogą być jednak przedmiotem badania w obecnie badanej sprawie. Sąd jest bowiem związany granicami jej rozpoznania, które ograniczają się do sprawdzenia czy organ wykonał wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 marca 2021 r. II SAB/Sz 139/20 – na to zaś pytanie w świetle powyższych rozważań należało odpowiedzieć twierdząco. Tylko na marginesie, jakkolwiek już powyższe przesądzało o konieczności oddalenia skargi, Sąd wskazuje że - jak powszechnie ocenia się w orzecznictwie sądów administracyjnych sytuację gdy wnioskodawca kwestionuje prawdziwość odpowiedzi -sąd administracyjny nie bada co do zasady czy twierdzenia organu są zgodne ze stanem faktycznym. Może to zrobić jedynie wyjątkowo kiedy twierdzenia te w sposób oczywisty budzą uzasadnione wątpliwości (tak wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 6/14). Wskazuje się też, że Sąd nie ma prawnych możliwości, aby weryfikować prawdziwość i jakość udzielonej w tym zakresie informacji. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do oceny, czy udzielone odpowiedzi są prawidłowe i wyczerpujące. Ocenie sądu nie podlega kwestia jakości udzielonych informacji, a jedynie to, czy zostały one udzielone i czy zostały udzielone we wskazanym ustawą terminie ( tak wyrok WSA w Kielcach z dnia 7 lipca 202 r. sygn. akt II SAB/Ke 64/21 czy wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 października 2021 r. sygn. akt IV SAB/Wr 293/21). Dalej też wskazano tam, że zarówno w literaturze przedmiotu, jak i w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym na ocenę stanu bezczynności nie ma wpływu merytoryczna treść udzielonej odpowiedzi, gdyż kwestia, czy odpowiedź zaspokaja oczekiwania strony, czy jest zgodna z rzeczywistym stanem rzeczy lub nie, może być przedmiotem ewentualnych innych odrębnych postępowań, np. cywilnych odszkodowawczych, karnych na podstawie art. 23 u.d.i.p. i innych (tak I. Kamińska, M Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz. Wolters Kluwer, Warszawa 2016; T. R. Aleksandrowicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze Lexis- Nexis, Warszawa 2004; wyrok NSA z 15 marca 2019 r., I OSK 1328/17; wyrok WSA w Łodzi z 14 lutego 2018 r., II SAB/Łd 237/17; wyrok WSA w Warszawie z 18 marca 2019 r., II SAB/Wa 671/18; wyrok WSA w Białymstoku z 5 listopada 2019 r., II SAB/Bk 87/19). Sąd nie ma prawnych możliwości, aby weryfikować prawdziwość i jakość udzielonej w tym zakresie informacji (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2018 r. o sygn. akt II SAB/Gd 109/17). W rezultacie przedmiotem sprawy na bezczynność jest tylko to czy organ dopuścił się bezczynności, a nie to, czy sprawę załatwił prawidłowo (por. wyrok NSA z 10 września 2002 r., II SAB/Wr 78/02). Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Wszystkie przywołane orzeczenia sądów administracyjnych opublikowane są w również internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.