II SA/Sz 247/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę Starosta decyzją nr [...]z dnia [...], wydaną na podstawie art. 82 ust. 1 i ust. 2, art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej: "ustawa Prawo budowlane" oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Spółki A. stacji bazowej telefonii komórkowej [...] obejmującej: wieżę kratową o konstrukcji stalowej i całkowitej wysokości 61,45 metra z zespołem urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży, 9 anten sektorowych pracujących w częstotliwościach 900 MHz, 1800 MHz i 2100 MHz, 4 anten parabolicznych (radiolinii), elementów torów antenowych oraz zasilania elektroenergetycznego wiz na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...] , gm. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w dniu [...] do Starostwa Powiatowego w P. wpłynął Spółki A., o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wymaganymi dokumentami. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z analizy zgromadzonego materiału wynika, że projektowana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w [...], gm. [...]spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, a zatem zaistniały przesłanki do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Projektowane przedsięwzięcie, w ocenie organu, jest zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XX/144/2012 Rady Miejskiej w Policach z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Police w części dotyczącej obszaru miejscowości: Tanowo, Węgornik, Zalesie - tzw. "Tanowo" (Dz. Urz. Woj. Zacho. z 2012 r. poz. 1870). Przedmiotowa działka znajduje się w obrębie terenu elementarnego oznaczonego w planie symbolem [...], dla którego obowiązuje przeznaczenie terenu: a) zabudowa produkcyjno-składowa - wytwórczość przemysłowa z możliwością lokalizacji składów, magazynów oraz handlu hurtowego, b) dopuszczalna istniejąca funkcja mieszkaniowa związana z prowadzoną działalnością dla właściciela lub personelu bez możliwości lokalizacji nowej zabudowy, c) istniejąca na terenie [...] stacja bazowa telefonii komórkowej do zachowania, z możliwością modernizacji. Organ wyjaśnił, iż inwestycję polegającą na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej uznać należy za inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zakresie definicji łączności publicznej odsyła do definicji łączności publicznej określonej w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.). Zgodnie z art. 4 pkt 18 tej ustawy przez łączność publiczną należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego, a więc dostępną dla ogółu użytkowników. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest zamierzeniem inwestycyjnym w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, a więc posiada status łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i tym samym jest inwestycją celu publicznego, co powoduje, iż lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki [...], oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...], nie jest sprzeczna z przeznaczeniem tego terenu. Stacja bazowa telefonii komórkowej [...] nie zalicza się do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Wykazała to sporządzona do sprawy kwalifikacja przedsięwzięcia wykonana zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Do projektu budowlanego inwestor dołączył kwalifikację przedsięwzięcia opracowaną przez mgr inż. J.S. w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ww. opracowanie zawiera ustalenia dla każdej z projektowanych anten określające: równoważne moce promieniowane izotropowo (EIRP), odległości środków elektrycznych anten od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anten wyznaczonych w oparciu o przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. Wyznaczając przebieg osi głównej wiązki promieniowania uwzględniono zarówno kierunek (azymut) wiązki każdej anteny jak również jej dopuszczalne, maksymalne pochylenie =12°. Na rysunkach nr 1 i nr 2 przedstawiono otoczenie analizowanej lokalizacji projektowanej stacji bazowej potwierdzając brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w osiach głównych wiązek promieniowania anten sektorowych - widok w płaszczyźnie poziomej (rys. nr 1) oraz widok w płaszczyźnie pionowej z uwzględnieniem dopuszczalnego maksymalnego pochylenia w odległości do 200 m od środka elektrycznego anteny (rys. nr 2). Szczegółowa analiza ww. rysunków z uwzględnieniem kopii mapy zasadniczej dla przedmiotowego terenu potwierdza, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 200 m, mierzonej od środka elektrycznego każdej anteny nie występują miejsca dostępne dla ludności. W promieniu 200 metrów od miejsca usytuowania stacji bazowej znajdują się wprawdzie budynki, z których korzystają ludzie, jednakże osie główne wiązek promieniowania dla poszczególnych anten usytuowane są znacznie ponad tymi budynkami. Odległość miejsc dostępnych dla ludzi licząc od środka elektrycznego anteny, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, to odcinek prostej, która wyznaczona jest w osi głównej wiązki promieniowania. Wiązką promieniowania natomiast jest linia prowadzona wzdłuż kierunku głównego promieniowania anteny. W ocenie organu, nie może budzić wątpliwości, że projektowana stacja bazowa nie stanowi inwestycji mogącej zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym nie obejmuje jej wymóg sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i nie spełnia kryteriów do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stacja ta jest projektowana na terenie, gdzie obszary wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten nie będą przebiegały przez miejsca dostępne dla ludzi. Przedłożony projekt zawiera ponadto opracowaną przez mgr inż. J.S. analizę występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2 sporządzoną w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). Na podstawie obliczeń przeprowadzonych w dokumentacji projektowej stwierdza się, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych określonych dla miejsc dostępnych dla ludności nie występują w miejscach ich przebywania i zamieszkania. Zatem, zdaniem organu, projektowana stacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi i będzie spełniać wymagania określone w cytowanym wyżej rozporządzeniu. Na terenie działki sąsiedniej nr ewid. [...] na wieży kratowej, oddalonej od wieży kratowej [...] o około 98 m, znajdują się anteny sektorowe należące do Spółki B. Z przedstawionych obliczeń i rysunków wynika, że pola elektromagnetyczne w wartościach gęstości mocy większych niż 0,1 W/m2 będą występowały wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności dlatego też nie będą stanowiły one zagrożenia dla ludzi i środowiska. W dniu [...] wysłano zawiadomienie o wszczęciu postępowania do wszystkich stron postępowania, które znalazły się w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Obszar oddziaływania przedsięwzięcia ustalono dla działek położonych: 1) wzdłuż głównych wiązek promieniowania anten - rozpatrywanych zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397), 2) w przewidywanym obszarze, nad którym gęstość mocy pola elektromagnetycznego w miejscach niedostępnych dla ludności przekracza 0,1 W/m2 - w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). Po przeanalizowaniu przedstawionej przez inwestora dokumentacji technicznej dotyczącej planowanej inwestycji oraz w oparciu o własne ustalenia organ stwierdził, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej wraz z zespołem urządzeń nadawczo - odbiorczych oraz transmisyjnych nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej zalicza się do inwestycji celu publicznego i zaprojektowana jest z zachowaniem wszelkich przepisów prawa, regulujących pracę urządzeń stacji bazowej. Z dokumentacji "Kwalifikacja przedsięwzięcia" wynika, że wiązki promieniowania anten przechodzą na wysokości, na których nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, co szczegółowo opisano wyżej. Od powyższej decyzji odwołał się KŚ. i O.S. W odwołaniach wskazano, że O.S. jako właścicielka działek nr [...] sąsiadujących z działką inwestycyjną nr [...] wnosi o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. W dalszej części pisma odwołująca się podniosła, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla ww. inwestycji toczyło się w Starostwie P. już wcześniej i zakończyło wydaniem przez Starostę P. w dniu [...] decyzji nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr [...]. Decyzja ta została zaskarżona i decyzją Wojewody Z. z dnia [...] uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] inwestor – Spółka A. - złożył wniosek o umorzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ww. stacji bazowej telefonii komórkowej. Od [...] Starostwo prowadzi nowe postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę dla ww. przedsięwzięcia. W postępowaniu tym O.L. nie została uznana za stronę. W dniu [...] Starosta P. wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, pomimo sprzeciwu prawie wszystkich mieszkańców T. Wojewoda Z. decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ stwierdził, że stosownie do art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie jednak z art. 28 ustawy- Prawo budowlane przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przysługuje inwestorowi, właścicielowi, wieczystemu użytkownikowi lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszarem oddziaływania obiektu, zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzający związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Pojęcie obszaru oddziaływania odwołuje się do licznych aktów prawnych wprowadzających związane z określonymi obiektami ograniczenia, regulujących m. in. kwestie związane z odległościami inwestycji od budynków mieszkalnych i oddziaływaniem np: elektromagnetycznym na te budynki. Działka inwestycyjna nr [...] znajduje się w obszarze o symbolu [...] zgodnie z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy P. Dla terenu o symbolu [...] obowiązują następujące zapisy planu, mające wpływ na rozstrzygniecie niniejszej sprawy, 1. dotyczące przeznaczenia terenu: - zabudowa produkcyjno-składowa-wytwórczość przemysłowa, z możliwością lokalizacji składów, magazynów oraz handlu hurtowego, - istniejąca na terenie [...] stacja bazowa telefonii komórkowej do zachowania, z możliwością modernizacji, 2. dotyczące kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: - wysokość zabudowy do 2 kondygnacji, do 9,5 m, w tym wysoki dach. Do wniosku inwestora – Spółki A. - z dnia [...], który stanowi przedmiot niniejszego postępowania, został załączony projekt budowlany nowej stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] przy ul [...] w [...]. Projekt zagospodarowania przedstawia lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej [...] (wieża typu BOT E-3 60 m) na działce nr [...] w odległości około [...] m od ulicy [...], stanowiącej działkę drogową nr [...] oraz około 98 m od istniejącej na tym terenie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] (strona nr 31 projektu). Do projektu załączono analizę środowiskową stacji bazowej (strona nr 91 projektu), która przedstawia w formie graficznej przewidywane obszary oddziaływania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej, jak i pionowej. Na mapie syt.-wys. w skali 1:1000 (rysunek nr 99 w projekcie) oraz na rysunkach przedstawiających przekroje pionowe (rysunki nr 99A i 99B) kolorem zielonym zakreślono obszary oddziaływania projektowanej stacji bazowej [...] na sąsiednie nieruchomości oraz kolorem brązowym zasięg sumaryczny projektowanej stacji [...] i istniejącej [...]. Na podstawie sumarycznego zasięgu oddziaływania obu stacji bazowych na sąsiednie tereny, zgodnie z art. 28 ustawy - Prawo budowlane, winny zostać określone strony postępowania. Analiza graficznych załączników do ww. analizy środowiskowej wykazała, że działki nr [...] należące do O.S. znajdują się w obszarze (określonym kolorem brązowym) oddziaływania projektowanej stacji bazowej i istniejącej, zatem O.S. przysługuje przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę dla ww. przedsięwzięcia budowlanego. Ponadto, jak wynika z zapisów miejscowego planu oraz analizy środowiskowej załączonej do projektu budowlanego, na przedmiotowym terenie (działka nr [...]) znajduje się wieża kratowa z antenami sektorowymi należąca do [...], od której w odległości około 98 m Spółka zaplanowała wybudować nową wieżę kratową z antenami sektorowymi o wysokości 61,45 m n.p.t. Miejscowy plan istniejącą wieżę ([...]) wskazuje do zachowania i dopuszcza jej modernizację nie umożliwia jednak lokalizacji na tym terenie nowej stacji bazowej. Projektowana nowa stacja bazowa telefonii komórkowej znacznie przekracza dopuszczalną wysokość zabudowy wskazaną w miejscowym planie (9,5 m) na tym terenie. Organ I instancji rozpatrując sprawę wziął pod uwagę art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675 z późn. zm.), który wskazuje, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Ustawa ta ma na celu wspieranie usług i sieci telekomunikacyjnych na terenach ich pozbawionych. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje, gdyż na tym obszarze, na działce nr [...], znajduje się stacja bazowa telefonii komórkowej [...] - patrz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 713/10. W tym przypadku nie ma zastosowania również art. 46 ust. 1 ww. ustawy brzmiący: "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi - albowiem norma ta skierowania jest do organu planistycznego. Inwestor, który uważa, że unormowanie planu miejscowego narusza jego interes prawny ma prawo wystąpić ze skargą na uchwałę w sprawie planu miejscowego na podstawie art. 101 z dnia 8 marca 1990 r. ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) kwestionując ustalenia planistyczne w tym zakresie - wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 391/14. Wojewoda Z. uznał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji, na podstawie projektu budowlanego ustali od nowa strony postępowania uwzględniając sumaryczny, faktyczny obszar oddziaływania inwestycji i po zawiadomieniu wszystkich stron o prowadzonym postępowaniu w sprawie oraz po dokładnej analizie zapisów miejscowego planu podejmie stosowne rozstrzygnięcie. Powyższa decyzja została zaskarżona przez Spółkę A, zwaną dalej "Spółką", do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Spółka wniosła o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Z., 2. zasądzenie od Wojewody Z. na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy organ w pierwszej kolejności powinien był wydać merytoryczną decyzję, w szczególności, gdy decyzja Starosty P. w sposób pełny wypowiedziała się o wszystkich aspektach inwestycji skarżącej; 2. art. 35 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt .1 ustawy Prawo budowlane poprzez bezpodstawną odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego zgodnie z wnioskiem skarżącej, w sytuacji gdy brak jest przeciwskazań do jego zatwierdzenia; 3. postanowień uchwały Rady Miejskiej w Policach nr XX/144/2012 r. z dnia 22.05.2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Police w części dotyczącej obszaru miejscowości: Tanowo, Węgornik, Zalesie - tzw. "Tanowo", w szczególności w zakresie karty terenu [...], w związku z art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że postanowienia planu miejscowego uniemożliwiają realizację inwestycję; 4. art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - poprzez naruszenie zasady równego traktowania podmiotów przez władze publiczne, tj. przyznanie jedynie istniejącym już przedsiębiorcom telekomunikacyjnym prawa do funkcjonowania na danym obszarze, bez możliwości budowy nowych stacji bazowych; 5. § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 3 pkt. 20 i art. 28 ustawy Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe określenie stron postępowania bez odwołania się do przepisów tego rozporządzenia. Starosta P. odniósł się do informacji wskazanej we wniosku, o innej instalacji radiokomunikacyjnej znajdującej się na przedmiotowej nieruchomości, tj. stacji bazowej innego operatora telekomunikacyjnego [...] uznając, że oba przedsięwzięcia nie spowodują naruszenia norm przewidzianych prawem. Organ zawarł również w decyzji obowiązek (który i tak wynika z przepisów prawa), w zakresie konieczności zbadania poziomu promieniowania pól elektromagnetycznych przed komercyjnym włączeniem instalacji. Starosta P. rozważył również wniosek skarżącej pod kątem zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja planowana jest na działce nr [...] w m. [...], dla której obowiązuje karta terenu [...]. Spółka jako operator telekomunikacyjny, przy realizacji swoich inwestycji, wielokrotnie staje przed bezpodstawnym zarzutem lokalizowania inwestycji w miejscach bliskich zabudowie mieszkaniowej i często zderza się ze stereotypowymi zarzutami okolicznych mieszkańców dotyczącymi rzekomej szkodliwości stacji bazowych. Z tego powodu, w pierwszej kolejności, stacje bazowe są lokalizowane na terenach, które mają przeznaczenie usługowo-przemysłowe, a jednocześnie zapewniają bliskość odbiorców usług. Taki teren został wybrany również w tym przypadku (co potwierdza karta terenu [...]). Podstawowym przeznaczeniem przedmiotowego terenu (działka nr [...]) jest zabudowa produkcyjno-składowa. Funkcja mieszkaniowa jest dopuszczona jedynie jako uzupełnienie związane z prowadzoną działalnością dla właściciela lub personelu, bez możliwości lokalizacji nowej zabudowy. Ponadto § 9 ust. 9 planu określa, że obsługa telekomunikacyjna może zostać zapewniona również z systemów bezprzewodowych. Przepis § 9 ust. 10 planu dopuszcza realizację innych niż wymienione w ustaleniach planu elementów i urządzeń infrastruktury technicznej, których konieczność realizacji uzasadniają względy techniczne i ekonomiczne, z dopuszczeniem koniecznych do ich funkcjonowania podziałów. Również ten zapis wskazuje na zgodność inwestycji z postanowieniami planu miejscowego. Natomiast w karcie terenu [...] zapisane jest ograniczenie zabudowy do 2 kondygnacji i 9,5 m dla budynków. Powyższe zapisy jednoznacznie wskazują, że inwestycja w postaci budowy wieży o wysokości 61 m, w żadnej mierze nie będzie oddziaływała na miejsca dostępne dla ludności. Starosta P. dokonał obszernej oceny wniosku wskazując powody, dla których zaakceptował przedsięwzięcie. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.05.2013 r. w sprawie II OSK 59/12, w którym Sąd ten zwrócił uwagę, że "regulacja art. 46 ust. 1 i 2 omawianej ustawy zawiera swoiste reguły interpretacyjne, które należy uwzględnić podczas odkodowywania norm zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podczas sprawdzania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego)". Uznanie przez Wojewodę Z., że plan miejscowy zabrania realizacji inwestycji, jest w przedmiotowej sprawie złamaniem postanowień ww. ustawy o wspieraniu usług telekomunikacyjnych, ale stanowi również faworyzowanie operatorów telekomunikacyjnych istniejących na danym terenie przed uchwaleniem planu, co jest naruszeniem przepisów o równym traktowaniu podmiotów. Osoby składające odwołanie powinny wskazać konkretne zarzuty dotyczące wydanej decyzji. Wojewoda Z. posiadając kompletny wniosek, w zakresie niezbędnym do wydania decyzji, wskazał jedynie bardzo ogólne przesłanki na jakich się oparł. Nie wyjaśnił dlaczego, inaczej niż Starosta wyznaczył zakres oddziaływania obiektu, uznając O.S. za stronę i na jakiej podstawie uznał, że przy ograniczeniu wysokości zabudowy wprowadzonej przez plan miejscowy, powinno się inaczej określić zakres oddziaływania obiektu niż zrobił to Starosta. Przedstawione przez Spółkę dokumenty jednoznacznie wskazują, że obszar oddziaływania obiektu ustalony przez Starostę P. jest prawidłowy, tym samym brak jest podstaw do uznania O.S. za stronę. W tym aspekcie, przy ustalaniu stron, Wojewoda Zachodniopomorski nie zastosował się do przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, błędnie rozszerzając zakres oddziaływania obiektu. Decyzja o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 138 § 2 K.p.a. jest decyzją wyjątkową, a organ administracyjny w pierwszej kolejności powinien dążyć do rozstrzygnięcia sprawy, a nie przerzucać ten obowiązek na inny organ. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz.270). Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W rozpatrywanej sprawie istotne jest, że zaskarżona decyzja jest właśnie decyzją kasacyjną, wydaną w oparciu o cytowany powyżej przepis. Decyzja taka nie rozstrzyga merytorycznie sprawy, a wskazywane przez organ odwoławczy w jej motywach "okoliczności" należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu tej sprawy. Niewątpliwie wiążące prawnie są oceny organu odwoławczego w przedmiocie stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania, jednak organ pierwszej instancji nie jest związany wyrażonymi w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej ocenami, poglądami i stanowiskiem organu drugiej instancji odnośnie do wykładni przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Oznacza to, że organ I instancji ma możliwość dokonania odmiennych ustaleń niż organ wyższego stopnia. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy decydujące znaczenie ma zatem to, że organ II instancji rozpatrując odwołanie skarżących stwierdził, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie w zaskarżonej decyzji organ wskazał, że doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez błędne określenie obszaru oddziaływania inwestycji, a tym samym kręgu stron postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę winien być ustalony w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 K.p.a. Zgodnie z treścią pierwszego z przywołanych przepisów stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar ten został również zdefiniowany przez ustawodawcę (art.3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane) jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Takie uregulowanie prowadzi zatem do konieczności odpowiedzi na pytanie czy nieruchomości sąsiednie – w tym wypadku działki o nr ewidencyjnym [...] stanowiące własność O.S. znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Na pytanie to należy odpowiedzieć twierdząco. Nie ma bowiem racji organ I instancji twierdząc, że zamierzona inwestycja nie wpłynie w żaden sposób ujemnie na zagospodarowanie tych działek oraz, że żadne z przepisów odrębnych nie odnoszą się do terenu projektowanej inwestycji oraz innych nieruchomości, a zatem nie zawierają ograniczeń w zagospodarowaniu tego terenu. Takiej oceny nie może uzasadniać stanowisko, że przedsięwzięcie nie należy do mogących zawsze znacząco, czy potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, że lokalizacja inwestycji została przewidziana w takich odległościach względem działek, że w miejscach przebywania i zamieszkania ludności nie będą przekroczone wartości dopuszczalne. Należy bowiem podkreślić, że przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie ma znaczenia, czy przepisy prawa materialnego, które ewentualnie wprowadzałyby ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich zostały naruszone, a w konsekwencji, czy naruszony został interes prawny właściciela (użytkownika wieczystego, zarządcy) takiej nieruchomości. Istotne dla powyższej oceny jest to czy takie przepisy istnieją, a w konsekwencji, czy podmiot ubiegający się o dopuszczenie go do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę taki interes prawny, oparty na przepisie prawa materialnego, który wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu jego terenu, posiada. Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć bowiem możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone (tak NSA m.in. w wyrokach z dnia 28 lipca 2015 r. II OSK 3089/13, z dnia 1 marca 2012 r. II OSK 2012 z dnia 16 września 2015 r. II OSK 871/15 dostępne na http://:orzeczenia .nsa.gov.pl). Innymi słowy czym innym jest sytuacja, gdy dany przepis prawa wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu działki sąsiedniej, mimo że inwestor działa w granicach prawa, a czym innym sytuacja, gdy przepisy te zostają naruszone. Tylko ten ostatni przypadek może doprowadzić ostatecznie do odmowy wydania pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie decydujące znaczenie dla ustalenia kręgu stron postępowania administracyjnego mają przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów(Dz.U. Nr 192, poz.1883). Przepisy te ustalają zróżnicowane dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, a także metody sprawdzania dotrzymania tych poziomów w środowisku. Właśnie w oparciu o te przepisy do projektu zostały załączone stosowne mapki i rysunki wskazujące wielkość oddziaływania elektromagnetycznego wież projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] oraz istniejącej [...]. W oparciu o powyższe Wojewoda Z. w zaskarżonej decyzji prawidłowo stwierdził, że ww. działki należące do O.S. znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji skarżącej Spółki. Konsekwencją błędnego stanowiska organu I instancji odnośnie do obszaru oddziaływania inwestycji jest naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w zakresie ustalenia kręgu stron postępowania, co powoduje konieczność ponownego ustalenia stron, a następnie ponownego przeprowadzenia postępowania z ich udziałem. Kontrolując decyzję kasacyjną sąd – po stwierdzeniu, że zachodziły podstawy do jej podjęcia w oparciu o art. 138 § 2 K.p.a. – nie może przesądzać, jak należy merytorycznie załatwić daną sprawę, tak więc przed jej merytorycznym załatwieniem nie można oczekiwać oceny obecnie toczącego się i jeszcze niezakończonego postępowania mającego doprowadzić do merytorycznego rozstrzygnięcia Dlatego, nie wnikając w merytoryczną zasadność podnoszonych w skardze argumentów mających potwierdzać wadliwość wskazywanych w zaskarżonej decyzji zaleceń, sąd stwierdził brak podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.