II SA/Sz 26/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. orzekającą o przekształceniu odpłatnie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w [...] oznaczonej numerem działki [...] o powierzchni. [...] m2, stanowiącej własność gminy Miasto [...], przysługujące B.A., w prawo własności oraz ustalającą opłatę za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w kwocie [...] zł. Organ pierwszej instancji zabezpieczył hipoteką przymusową wierzytelność z tytułu opłaty za przekształcenie na nieruchomości objętej przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w wysokości [...] zł. Pismem z dnia 12 grudnia 2013 r. B.A. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisaną wyżej decyzję. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie obowiązku uiszczenia ustalonej opłaty oraz zabezpieczenia hipoteką przymusową wierzytelności z tytułu tej opłaty, ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca podała, że zobowiązana będzie zdeponować na rachunku organu środki do czasu rozstrzygnięcia sprawy, mimo iż organ w sposób ewidentny naruszył procedurę ustalania wysokości opłaty. Skarżąca nie posiada tak znacznej kwoty w gotówce. Jej spłata miała nastąpić z zaciągniętego na ten cel kredytu. Obciążanie budżetu w tej sytuacji jest okolicznością powodującą możliwość powstania szkody, wyrażającej się w wywołaniu niepotrzebnych kosztów i opłat. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 ww. ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ocena, czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten powinien być wnikliwie uzasadniony. Zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami, uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak, spełniającego powyższe warunki, uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (publ. na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, aby zaistniały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja złożonego wniosku sprowadza się w zasadzie do podważenia słuszności rozstrzygnięcia organu. Wyjaśnić należy, że Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Możliwość uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji, nie ma wpływu na ocenę zasadności wstrzymania wykonania danego rozstrzygnięcia. Przesłankami uzasadniającymi zawieszenie skutku prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej mogą być wyłącznie: wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie został w żaden sposób uprawdopodobniony, ani poprzez przedstawienie stanu faktycznego jej sytuacji finansowej, ani poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów (np. zeznania podatkowego, wyliczenia wydatków miesięcznych, kopii opłacanych rachunków itp.) wspierających wyrażone we wniosku stwierdzenie, że wykonanie decyzji zagrozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Dlatego też, nie jest możliwa ocena, czy Skarżąca dysponuje środkami finansowymi pozwalającymi spełnić określone w decyzji świadczenie pieniężne. Brak jest bowiem możliwości weryfikacji, czy istotnie wykonanie zaskarżonej decyzji naraża Skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wobec powyższego, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w postanowieniu.