II SA/Sz 26/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. A. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]. nr [...] w sprawie ze skargi M. A. na postanowienie Wojewody Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...]. Uzasadnienie : Wojewoda Z. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. A. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie Miasto S. pozwolenia na budowę i przebudowę kanalizacji deszczowej wraz z przepompownią wód deszczowych, budowę ogrodzenia wokół przepompowni o wys. 2,50 m na terenie położonym w rejonie ul. [...] dz. nr [...], [...], [...] [...], [...] z obrębu [...] stwierdził o niedopuszczalności odwołania. M. A., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższe rozstrzygnięcie Wojewody Z.. W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Organu I instancji, od której wniesiono odwołanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Odnosząc się do kwestii dopuszczalności wstrzymania wykonania decyzji Organu I instancji, tj. decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. poprzedzającej wydanie zaskarżonego postanowienia, zauważyć należy, że na gruncie wskazanego art. 61 § 3 p.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania innych niż zaskarżony bezpośrednio do sądu akt, pod warunkiem, że akty te zostały wydane "w granicach tej samej sprawy" rozumianej jako sprawa w sensie materialnoprawnym. Tożsamość sprawy w takim ujęciu będą więc wyznaczały elementy stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu, a więc przede wszystkim identyczność podmiotowa - tożsamość podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków, a także identyczność przedmiotowa - tożsamość praw i obowiązków opartych na danej podstawie faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12; z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1651/13; z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 3075/13, uchwała NSA z dnia 27 czerwca 2000 r, dostępne w Internecie). Zdaniem Sądu, pomiędzy decyzją z dnia [...] r. wydaną przez Prezydenta Miasta S., a zaskarżonym postanowieniem Wojewody Z. z dnia [...] r. nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. W sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] r. Organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Z kolei zakres przedmiotowy zaskarżonego postanowienia wyznacza rozstrzygnięcie Organu II instancji stwierdzające niedopuszczalność odwołania Skarżącego wniesionego od decyzji Prezydenta. Podstawy prawne obu rozstrzygnięć, podobnie jak i charakter tych spraw są odmienne, skoro Wojewoda poprzestał jedynie na zbadaniu dopuszczalności wniesionego środka zaskarżenia od decyzji Organu I instancji, nie rozpoznając merytorycznie sprawy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Brak jest zatem tożsamości sprawy w znaczeniu materialnym, co oznacza, że decyzja objęta wnioskiem nie mieści się w granicach sprawy, a to z kolei wyklucza zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. w analizowanym przypadku. Niezależnie od powyższego, Sąd mając na uwadze również odmienne stanowisko w orzecznictwie, zgodnie z którym "granice tej samej sprawy" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. należy ujmować szeroko, wskazuje, że Skarżący w ogóle nie uzasadnił zgłoszonego żądania. Tymczasem to na stronie domagającej się udzielenia ochrony tymczasowej spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek uzasadniających jego uwzględnienie. Przy czym uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę, ale także czyni bezprzedmiotowym rozważenie przez Sąd możliwości zastosowania środka przewidzianego w art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tj. uzależnienia wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.