II SA/Sz 27/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2014r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego E. O. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia [...] r., po rozpatrzeniu wniosku współwłaścicieli działki nr [...] przy ul. [...] w [...] , ustalił warunki zabudowy na roboty budowlane polegające na wykonaniu schodów zewnętrznych z parteru na pierwsze piętro oraz zadaszenia nad wejściem do budynku mieszkalnego jednorodzinnego posadowionego na tej działce. Decyzja wydana została na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, oraz art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ zaznaczył, że schody należy lokalizować nie przekraczając linii zabudowy istniejącego budynku w stronę ul.[...] , oraz że dopuszcza lokalizację inwestycji zgodnie z postanowieniem własnym z dnia [...] r. nr [...] . Odwołanie od tej decyzji wniósł E. O., współwłaściciel działki nr [...] przylegającej do działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym podnosząc, że decyzja narusza jego interes prawny, ponieważ odległość projektowanego zadaszenia od granicy jego działki wynosi tylko [...] m, a powinna wynosić minimum 2,5 m, natomiast odległość projektowanych schodów zewnętrznych od granicy jego działki wynosi 0,9 m zamiast minimalnej 2 m, dozwolonej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Odwołujący się wyjaśnił, że wprawdzie Prezydent Miasta miał zgodę Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 20 maja 2013 r. na wyrażenie zgody na przedmiotowe odstępstwo w drodze postanowienia, ale z upoważnienia wynika, że nie stanowi ono oceny dokumentacji załączonej do wniosku co do zgodności z przepisami ww. rozporządzenia, a organ może udzielić zgody na odstępstwo bądź odmówić udzielenia zgody. Zatem Minister pozostawił Prezydentowi Miasta swobodę w tym zakresie. Art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane pozwala na odstępstwa od przepisów techniczno-budowalnych tylko w szczególnych przypadkach, a szczególnym przypadkiem nie może być zamiar budowy schodów zewnętrznych przez wnioskodawców. Część bliźniaczego budynku mieszkalnego należącego do inwestorów A. G., K. G. i T. G. posiada bowiem schody wewnętrzne które zapewniają komunikację pomiędzy poszczególnymi kondygnacjami i w tym względzie nie ma żadnych utrudnień. Inwestorzy, przez likwidację schodów wewnętrznych i budowę zewnętrznych zamierzają przekształcić użytkowaną przez siebie część budynku z domu jednorodzinnego na wielorodzinny z trzema niezależnymi lokalami mieszkalnymi, a to zmieni charakter obiektu. Decyzja nr [..] przyzwala na taki stan rzeczy. Pozwalając na odstępstwa od przepisów techniczno-budowalnych, bez wykazania na czym polega szczególność tego przypadku, organ w sposób oczywisty narusza uprawnienia osób trzecich. Z załącznika nr 2 do decyzji stanowiącego analizę warunków i zasad zagospodarowania oraz stanu faktycznego i prawnego terenu wynika, że działki objęte analizą są zabudowane budynkami jednorodzinnymi wolnostojącymi i bliźniaczymi, a budynek znajdujący się na działce nr [..] jest budynkiem mieszkaniowym jednorodzinnym (do [..] lokali mieszkalnych). Budynek w zabudowie bliźniaczej to budynek w którym mogą być wydzielone maksymalnie dwa lokale mieszkalne (1+1), a decyzja zezwala na cztery lokale (1+3). Występuje więc niespójność wydanej decyzji z faktycznym zamierzeniem planowanej inwestycji. Organ I instancji prowadząc postępowanie skupił się tylko na żądaniu inwestora, nie zadbał natomiast o poinformowanie pozostałych stron postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności nie poinformował ich o niezgodności inwestycji z obowiązującym prawem, do czego na podstawie art. 9 K.p.a. był zobowiązany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr[...], ,po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniło, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzależniają wydanie decyzji o warunkach zabudowy od łącznego spełnienia warunków wyszczególnionych w art. 61 ust. 1 tej ustawy. Po stwierdzeniu spełnienia tych warunków organ jest zobowiązany dokonać analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustalić warunki nowej zabudowy na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U Nr 164 poz.1588). Na podstawie wyników analizy, sporządzany jest projekt decyzji przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego urbanistów lub architektów (art. 60 ust. 4 ww. ustawy). Przepisy art. 54-56 ustawy stanowią o treści decyzji o warunkach zabudowy, wskazują ogólne zasady rozstrzygnięcia wniosków (np. że nie można odmówić wydania decyzji, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi), jak również informują, że decyzja ta wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Z akt organu I instancji wynika, że na działce objętej wnioskiem usytuowany jest dwukondygnacyjny budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej, z dobudowaną od strony prawej jedną kondygnacją, której jedna ze ścian położona jest na granicy z działką sąsiednią nr [...] , będącą współwłasnością odwołującego się. Wejście do budynku znajduje się w części dobudowanej i to właśnie tej części budynku dotyczy planowane zamierzenie inwestycyjne polegające na dobudowaniu schodów zewnętrznych prowadzących do lokalu mieszkalnego znajdującego się na drugiej kondygnacji oraz zadaszenia nad wejściem do budynku. Planowane zamierzenie dotyczy więc faktycznie przebudowy budynku mieszkalnego poprzez wykonanie schodów i zadaszenia, która to przebudowa nie będzie przekraczać istniejącej linii zabudowy od strony działki odwołującego się i nie będzie zmieniać funkcji tego obiektu, ani obsługi komunikacyjnej od strony ulicy [...] , przy której budynek jest położony. Wnioskodawca uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na wykonanie schodów zewnętrznych w odległości 0,9 m od granicy z działką nr [...] oraz zadaszenia nad wejściem do piwnicy w odległości 0,1 m od granicy z tą działką. Organ odwoławczy nie dopatrzył się uchybień procedury administracyjnej w postępowaniu organu I instancji poprzedzającym wydanie decyzji, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji odpowiada ustaleniom zawartym w analizie. Wynika z niej, że teren na którym znajduje się budynek stanowi teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej i zabudowy bliźniaczej, istniejące uzbrojenie we wszystkie media jest wystarczające, zjazd z drogi publicznej pozostanie bez zmian. Grunty objęte działką inwestycyjną nie wymagają zgody na zamianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie Kolegium decyzja odpowiada wymaganiom art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Strony postępowania były zawiadomione o toczącym się postępowaniu, a przed wydaniem decyzji zostały zawiadomione o możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami i o możliwości ustosunkowania się do nich. Z decyzji wynika, że odwołujący się oraz inne strony wniosły swoje uwagi i wnioski. Na ich wniosek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził postępowanie kontrolne nieruchomości przy ul. [...] , którego wyniki nie potwierdziły stawianych zarzutów. W ocenie organu odwoławczego decyzja ustalająca warunki zabudowy wydana została w oparciu o pełny materiał dowodowy, a podniesione w odwołaniu zarzuty będą mogły być skuteczne dopiero w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Na podstawie decyzji o warunkach zabudowy wnioskodawca nie może bowiem rozpoczynać żadnych robót budowlanych. Decyzja ta stanowi jedynie informację, że wnioskowana inwestycja jest możliwa do zrealizowania we wskazanych w niej granicach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję E. O. wniósł o jej uchylenie, o uchylenie postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr[...] ., oraz o uchylenie upoważnienia z dnia [..] r. udzielonego przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej Prezydentowi Miasta z uwagi na nie wskazanie szczególności przypadku uzasadniającego odstępstwo od warunków technicznych. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja narusza art. 7, 8, 9 i 77 § 1 K.p.a., ponieważ oparta została na błędnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. Narusza także art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, ponieważ oparta została o postanowienie Prezydenta Miasta wydane na podstawie wadliwego upoważnienia udzielonego temu organowi przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 20 maja 2013 r., bez wskazania w uzasadnieniu postanowienia, na czym polega szczególność przypadku uzasadniająca zgodę na odstępstwa od wymogów określonych rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych. W ocenie skarżącego art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane należy stosować w wyjątkowych sprawach, a nie zawsze ilekroć strona o to wniesie. Organ powinien wykazać, na czym polega wyjątkowość przypadku uzasadniająca odstąpienie od wymagań określonych przepisami, czego nie uczynił. Samo uzyskanie zgody na odstępstwo nie jest wystarczające, istotne są powody wydania takiej zgody. Zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem, nie jest przypadkiem szczególnym w rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, ponieważ budynek objęty zamierzeniem inwestycyjnym posiada schody wewnętrzne pozwalające na komunikację wewnątrz budynku. Decyzja narusza też ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą planowany do realizacji obiekt musi stanowić kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników obiektów znajdujących się w sąsiedztwie. Tymczasem budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej, w którym ustawa Prawo budowlane dopuszcza wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych, ma mieć wydzielone trzy lokale mieszkalne. Oznacza to, że zamiarem inwestora jest przekształcenie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej w wielorodzinny, co prowadzi do zmiany parametrów i cech zabudowy w stosunku do budynków sąsiednich. Sąsiednie działki zabudowane są bowiem budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi wolnostojącymi i w zabudowie bliźniaczej. Treść wydanej decyzji nie współgra z faktycznym zamierzeniem inwestora. Zrealizowanie planowanej inwestycji przy granicy działki sąsiedniej spowoduje, że inwestorzy będą mogli żądać ustanowienia drogi koniecznej celem uzyskania dostępu do części ich działki znajdującej się za domem (brak swobodnego dostępu dla dwóch rodzin), na co skarżący nie może się zgodzić. Planowane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z obowiązującym prawem co powinno prowadzić do wydania decyzji odmownej. Ponadto, organ I instancji prowadząc postępowanie, nie zadbał o ochronę interesów skarżącego i pozostałych współwłaścicieli działki nr[...] , w tym nie poinformował ich o niezgodności planowanej inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, ani o uzyskaniu zgody na właściwego ministra na te odstępstwa. Takie postępowanie organu uśpiło czujność pozostałych stron postępowania, narażając je na konsekwencje braku odpowiedniej reakcji. Tymczasem organ prowadzący postępowanie powinien prowadzić je w sposób budzący zaufanie do jego działań, dbać aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, udzielać im odpowiednich wskazówek i wyjaśnień. Takich działań organu zabrakło, co zaakceptował organ odwoławczy. Odległość projektowanego daszku oraz schodów zewnętrznych od granicy działki skarżącego została określona na 0,1 m i 0,9 m i została drastycznie zmniejszona w stosunku do odległości wymaganych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. Ponadto wnioskodawcy wadliwie określili minimalną odległość na 1,5 m i taka odległość została określona w postanowieniu Prezydenta Miasta z dnia 28 czerwca 2013 r., a SKO w swojej decyzji nie sprostowało prawidłowości przytoczonych odległości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej. Kolegium wskazało, że część zarzutów skargi dotycząca postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 28 czerwca 2013 r. wydanego na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane oraz upoważnienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej udzielonemu temu organowi w dniu 20 maja 2013 r., wykracza poza granice postępowania przed Kolegium. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości miedzy innymi przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że przy rozstrzyganiu spraw ze skarg na decyzje administracyjne biorą pod uwagę tylko względy prawne. Sądy te rozstrzygają, jak przewiduje to art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako: "P.p.s.a", w granicach (przedmiotowych i podmiotowych) danej sprawy, ale nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Konsekwencją tak uregulowanych granic kontroli sądowej jest obowiązek sądu objęcia badaniem zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego i uwzględnienia wszystkich wad prawnych tego aktu niezależnie od tego czy zostały podniesione w skardze. Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu doprowadziła do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z przyczyn innych niż zostały w niej podniesione. Przedmiotem skargi jest decyzja ostateczna ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wskazanych we wniosku inwestora robót budowlanych polegających na wykonaniu schodów zewnętrznych z parteru na pierwsze piętro oraz zadaszenia nad wejściem do budynku mieszkalnego jednorodzinnego posadowionego na działce nr [..] przy ul. [...] w [...] . Z ustaleń faktycznych organów orzekających w sprawie, które w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń, wynika, że dla terenu wskazanego we wniosku inwestorów nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodne z prawem jest zatem prezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko, że w takiej sytuacji, warunki zabudowy ustala się w decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej określanej jako: "u.p.z.p." Przepis ten stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie do treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5, tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), zapewnienia dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), braku wymogu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), wydane na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zestawienie treści przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. z normami prawnymi wyżej wskazanego rozporządzenia prowadzi do wniosku, że błędne jest stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu jego decyzji, że po stwierdzeniu łącznego spełnienia warunków wyszczególnionych w art. 61 ust. 1, organ jest zobowiązany dokonać analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśnienia wymaga, że analizę, o której mowa w § 3 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, wykonuje się nie po ustaleniu spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p, lecz wykonuje się ja dla ustalenia, czy przesłanki te są spełnione w przypadku konkretnego wniosku. Zgodnie bowiem § 3 ust. 1 rozporządzenia: " W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Podkreślenia wymaga, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu posiada pierwszorzędne znaczenie w procesie ustalania warunków zabudowy, gdyż od jej wyników zależy stwierdzenie czy spełnione są przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Analiza ta jest zatem podstawowym elementem postępowania w sprawie warunków zabudowy (wyrok NSA z dnia 25.02.2011 r., II OSK 1607/09, LEX Nr 992490). Z tego względu ustawodawca w art. 60 ust. 4 u.p.z.p. ustanowił obowiązek powierzenia "sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej." W pojęciu "projekt decyzji" mieści się przy tym zarówno dokonanie oceny analizy funkcji i cech zabudowy jak i sporządzenie projektu decyzji. Wykonanie omawianego obowiązku, wskazanego w cytowanym art. 60 ust. 4, przez osobę posiadającą szczególne kwalifikacje w zakresie urbanistyki lub architektury, stanowi gwarancję odpowiedniego poziomu merytorycznego projektu decyzji, koniecznego dla utrzymania ładu przestrzennego na obszarze pozbawionym planu miejscowego (vide: wyrok NSA z dnia 31.01.2014 r. II OSK 2106/12, LEX nr 1444512). Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że autorstwo projektu powinno zostać udokumentowane w aktach sprawy, a naruszenie tego obowiązku może zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (red. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004 r., str. 387-388, wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 876/10, lex nr 995432 i z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 822/13, lex nr 1402494). Analiza materiału zebranego w aktach administracyjnych niniejszej sprawy wskazuje, że: - decyzję ustalająca warunki, wydaną w dniu [...] r. z upoważnienia Prezydenta Miasta podpisał Kierownik Referatu Urbanistyki T. B.. Na decyzji tej znajduje się pieczęć o treści: "Inspektor mgr. arch. A. R." opatrzona odręcznym podpisem i datą: "[...] " - do decyzji dołączona jest mapa sytuacyjno-wysokościowa (zał. Nr 1 ), na której znajduje się pieczęć: "Inspektor mgr inz. arch. A. R. członek Z.O.I.A. nr[...] " z odręcznym podpisem oraz datą: "[...] ", -załącznik nr 2 do decyzji "Wyniki analizy" jest niepodpisany, Załącznik graficzny do analizy również jest nie podpisany. W aktach tych zawarty jest również projekt decyzji sporządzony w dniu [...] r, na którym widnieją [...] pieczęcie służbowe wraz z podpisami, jedna Kierownika Referatu Urbanistyki T. B. , a druga Inspektora A.R., datowane na [...] r. W treści projektu decyzji nie wskazano, kto konkretnie jest jego autorem. Kopie wyników analizy (część tekstowa i graficzna) nie zawierają podpisów, podobnie jak i "Analiza warunków i zasad zagospodarowania (...)". Zauważyć też trzeba, że w aktach organu I instancji znajdują się inne dokumenty np. postanowienia i pisma organu, na których również widnieje pieczęć i podpis Inspektora A. R.. W rezultacie nie wiadomo jest w szczególności, czy inspektor A. R. była autorką projektu decyzji i oceny analizy czy też pełniła inną role w prowadzonym postępowaniu. Z powyższych stwierdzeń wynika, że nie wiadomo jest kto konkretnie sporządził projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania dla wnioskowanej inwestycji oraz brak jest zaświadczenia potwierdzającego przynależność osoby sporządzającej projekt decyzji do właściwego samorządu zawodowego, co uniemożliwia ocenę, czy zaskarżona decyzja odpowiada warunkom materialnoprawnym przewidzianym dla jej wydania. W tych okolicznościach przedwczesne byłoby stwierdzenie, że projekt decyzji oraz ocenę analizy funkcji i cech zabudowy sporządziła osoba nie spełniająca wymogów określonych w art. 60 ust. 4 u.p.z.p., natomiast wobec wady tej decyzji, jaką jest brak wskazania, że taka właśnie osoba sporządziła projekt decyzji, zasadne jest stwierdzenie, że organ odwoławczy nie wyjaśnił, czy decyzja organu pierwszej instancji spełnia wymogi materialnoprawne, a w szczególności czy nie został naruszony art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Zaniechanie to stanowi o naruszeniu przez organ drugiej instancji art. 138 § 1 Kpa w związku z 7 i 77 § 1 kpa oraz art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co uzasadnia wyeliminowanie decyzji SKO z obrotu prawnego i jednocześnie czyni zbędnym, gdyż byłoby to przedwczesne, odniesienie się przez Sąd do zarzutów sformułowanych w skardze. Większość tych zarzutów jest przy tym bezprzedmiotowa, gdyż dotyczy kwestii wykraczających poza przedmiot sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, a dotyczy zagadnień należących do postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, co trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę. Chybione są również zarzuty i wywody skargi podnoszące naruszenie przez organy orzekające w sprawie zasady informowania stron określonej w art. 9 K.p.a., gdyż również odnoszą się do zagadnień prawa budowlanego, a więc postępowania w innym przedmiocie. Zdaniem sądu, nie zachodzi konieczność uchylenia również decyzji organu I instancji, gdyż , dalszy tok sprawy administracyjnej zależny będzie od wyniku ustaleń Kolegium co do osoby, która sporządziła projekt decyzji organu I instancji i ocenę analizy funkcji i cech zabudowy oraz jej uprawnień. Z tych względów należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzec, jak w pkt I sentencji wyroku. O niewykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a, a w przedmiocie zwrotu kosztów postepowania stosownie do art. 200 tej ustawy.