II SA/Sz 277/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 stycznia 2013 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 listopada 2012 r. o odrzuceniu zażalenia wydanego w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego zarządza pozostawić bez rozpoznania wniosek R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny , pozostawił bez rozpoznania wniosek R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 19 listopada 2012 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 30 lipca 2012 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, wydanego w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Odpis zarządzenia z dnia 29 stycznia 2013 r. został doręczony pełnomocnikowi skarżącego, tj. adw. P. W. w dniu 4 lutego 2013 r. (k. 432 akt sądowych), natomiast R,. S. ten odpis zarządzenia doręczony został, do wiadomości, w dniu 18 lutego 2013 r. (k. 446 akt sądowych). W dniu 25 lutego 2013 r., R. S. - działając osobiście - złożył pismo zatytułowane "odwołanie", którym zakwestionował wskazane wyżej zarządzenie z dnia 29 stycznia 2013 r. oraz złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego na wymienione zarządzenie. Ponieważ wniosek R. S. o przywrócenie terminu, nie spełniał wymogów formalnych, przewidzianych dla tego rodzaju pisma, zarządzeniem z dnia 14 marca 2013 r., wezwano pełnomocnika skarżącego adw. P. W., do uzupełnienia braków formalnych tego wniosku, przez wskazanie okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia. Powyższe braki, należało uzupełnić, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania. Pismo zawierające powyższe wezwanie, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 marca 2013 r. (k. 453 akt sądowych) oraz doręczone do wiadomości R. S. w dniu 27 marca 2013 r. (k. 454 akt sądowych). W takiej sytuacji, siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu, upływał skarżącemu w dniu 25 marca 2013 r., który to dzień nie był sobotą lub dniem ustawowo wolnym od pracy (art. 83 § 2 P.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie sądowe. Natomiast skarżący, w piśmie wniesionym do Sądu w dniu 2 kwietnia 2013 r. wskazał, że okolicznościami uprawdopodabniającymi uchybienie terminu do wniesienia zażalenia jest zachowanie pełnomocnika, który nie doręcza mocodawcy pism procesowych Sądu i mocodawca nie może z tego powodu złożyć środków odwoławczych na pisma Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", zażalenie jest środkiem odwoławczym, które przysługuje na zarządzenie, którego przedmiotem jest pozostawienia pisma bez rozpoznania. Do tego rodzaju kategorii pism zalicza się m.in. wniosek o przywrócenie terminu, którego braków formalnych nie uzupełniono w zakreślonym przez sąd terminie. Zażalenie na wymienione wyżej zarządzenie wnosi się na zasadach ogólnych w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia orzeczenia podlegającemu zażaleniu (art. 194 § 2 P.p.s.a.). Biorąc powyższe pod uwagę, złożony w niniejszej sprawie w dniu 25 lutego 2013 r. wniosek R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia "odwołania" od zarządzenia Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. o pozostawieniu wniosku (pisma), należy uznać za środek odwoławczy, w postaci zażalenia. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, należy dopełnić czynności, której strona nie dopełniła w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Niezależnie od powyższego, wniosek o przywrócenie terminu musi spełniać wymogi formalne, przewidziane ogólnie dla pism w postępowaniu sądowym (art. 46 - art. 47 P.p.s.a.). Podane powyżej wymogi wniosku o przywrócenie terminu, podlegają usunięciu na wezwanie przewodniczącego (Sądu), na podstawie art. 49 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2005r., sygn. akt I OZ 437/05, postanowienie NSA z dnia 29 sierpnia 2005 r., sygn. akt II FZ 515/05, postanowienie NSA z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II GZ 327/12 opubl. w internetowej bazie orzeczeń - orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt niniejszej sprawy wynika, że w wykonaniu zarządzenia z dnia 14 marca 2013 r. (wydanego na podstawie art. 87 § 1 i § 2 w związku z art. 49 § P.p.s.a.), w piśmie z dnia 15 marca 2013 r. wezwano pełnomocnika procesowego skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu, wraz z pouczeniem o skutkach niewykonania wezwania w terminie siedmiodniowym, które zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego, tj. adw. P. W. w dniu 18 marca 2013 r. W zakreślonym przez Sąd terminie, który upływał w dniu 25 marca 2013 r., pełnomocnik nie uzupełnił braków formalnych przedmiotowego wniosku. Natomiast skarżący wykonał zobowiązanie Sądu w dniu 2 kwietnia 2013 r., a więc po upływie ustawowego terminu przewidzianego do uzupełnienia braków formalnych wniosku liczonego od dnia doręczenia wezwania jego pełnomocnikowi (ustanowionemu z urzędu na żądanie strony). Wyjaśnić należy, że ustanowienie na rzecz strony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnika procesowego do reprezentowania strony obliguje Sąd do przesyłania wszelkich pism procesowych, postanowień i wyroków sądowych, temu pełnomocnikowi (art. 67 § 5 P.p.s.a.) i nie rodzi obowiązku kierowania tych pism bezpośrednio do mocodawcy (skarżącego). Terminy do ewentualnego zaskarżenia orzeczeń sądowych, czy składania wniosków procesowych liczone są od dnia doręczenia korespondencji sądowej (orzeczeń lub pism) ustanowionemu pełnomocnikowi. Czynność dokonana przez skarżącego po upływie terminu do jej wykonania biegnącego od daty doręczenia wezwania pełnomocnikowi - jest bezskuteczna. W zaistniałej sytuacji, niemożliwe było nadanie dalszego biegu wnioskowi R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Z tych względów, na podstawie art. 49 § 2 w związku z art. 87 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało zarządzić, jak na wstępie.