II SA/Sz 277/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Służby Więziennej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego M. L. kwotę [...] złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w S. decyzją Nr [...], z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn.zm.), zwanej dalej K.p.a.", w związku z art. 10, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 z późn.zm.) po rozpatrzeniu odwołania R.P. od decyzji Dyrektora Zakładu Karnego w G. Nr [...] z dnia [...], odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, określonej we wniosku z dnia [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ ustalił, że w dniu [...] do Dyrektora Zakładu Karnego w G. wpłynął wniosek R.P. z dnia [...], w którym powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwanej dalej "u.d.i.p.", zwrócił się on o udzielenie informacji publicznej, w zakresie: "podania pełnej specyfikacji z wykorzystanych środków pozyskanych z programu kapitał ludzki w latach od 2009r do 2014r łączna kwotę wykorzystaną 378.794,38 zł 1) na jakie programy były przeznaczone te środki 2) co zostało zakupione, w ramach, i na potrzeby poszczególnych programów 3) wyszczególnienie firmy i instytucje, które prowadziły poszczególne "kursy" 4) ile środków otrzymały poszczególne firmy-instytucje z tytuł prowadzonych kursów". Rozpoznając wniosek, organ pierwszej instancji uznał, że wnioskowane informacje stanowią informację przetworzoną, w związku z czym, na podstawie art. 3 ust 1 pkt 1 u.d.i.p., pismem z dnia [...] wezwał R.P. do wykazania szczególnie istotnego znaczenia żądanych informacji dla interesu publicznego. Ponieważ do dnia wydania decyzji, tj. [...], R.P., nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego, Dyrektor Zakładu Karnego w G. wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, zawartej we wniosku z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego żądania udzielenia informacji publicznej, do czego był zobowiązany stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Swoje stanowisko organ pierwszej instancji poparł orzeczeniami sądów administracyjnych (sygn. akt IV SA/GI 427/2009, IV SA/GI 444/2008). Nadto organ pierwszej instancji nie podzielił poglądów wnioskodawcy, dotyczących formułowanych twierdzeń na temat informacji przetworzonej z uwagi na to, iż "treść wniosku Pana R.P. o udostępnienie informacji, we wskazanym na wstępie zakresie wskazywała, iż wniosek nie dotyczy informacji publicznej prostej, znajdującej się w zasobach organu, ale informacji przetworzonej, chociażby z uwagi na to, że w celu udostępnienia informacji wnioskowanej przez Pana P., Dyrektor Zakładu Karnego w G., w oparciu o materiały aktualnych oraz zakończonych umów (częściowo znajdujących się już w archiwum), zobligowany byłby w pierwszej kolejności do ich analizy, i dopiero wówczas skonkretyzowania listy podmiotów i kwot, których wnioskowana informacja dotyczy". Dlatego też, organ pierwszej instancji uznał, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, a wnioskodawca nie wykazał, jak również organ z urzędu nie dopatrzył się szczególnie istotnego interesu, dla którego należałoby udostępnić wnioskowaną informację. Od powyższej decyzji R.P. złożył odwołanie, w którym zarzucił: 1) naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w zakresie działania organu władzy publicznej, 2) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, że żądane informacje stanowią informację przetworzoną, 3) art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych rozstrzygnięć. W uzasadnieniu R.P. przedstawił swoje stanowisko w zakresie informacji przetworzonej, a żądanie uzasadnił potrzebą społecznej kontroli działania organów państwowych, w tym Służby Więziennej. Organ odwoławczy podkreślił, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego, jak twierdzi odwołujący, przywołując art. 61 ust. 1 Konstytucje RP. Nie można bowiem pominąć ust. 4 art. 61 Konstytucji, który stanowi, że tryb udzielania informacji, o której mowa w ust. 1 i 2 art. 61, określają ustawy. I właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej, zawiera szczegółowe przepisy regulujące tryb udzielania informacji publicznych. Z przepisów tej ustawy wynika, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego, gdyż do stosowania norm wyprowadzonych z przepisów określających prawo do uzyskania informacji, ustawa o dostępie do informacji publicznej wprowadza wyjątki, o których mowa w art. 5 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W sytuacji wnioskowania o udzielenie informacji przetworzonej, zobowiązane w tym przedmiocie organy mogą odmówić jej udostępnienia, gdy nie zostanie wykazane, iż jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Uznaje się, co jest już ugruntowane w licznym orzecznictwie sądowym, że jeżeli utworzenie nowego zestawienia w oparciu o informacje proste, wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a w szczególności gdy wymaga to, analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których strona oczekuje, to czynności podejmowane w tym zakresie, wskazują wprost na proces tworzenia jakościowo nowej informacji, a więc informacji przetworzonej. W ocenie organu, nie zasługują na uwzględnienie wywody R.P. przedstawione w odwołaniu od decyzji, bowiem zawierają jedynie opis teoretyczny, w żaden sposób nie mający związku z rozpatrywaną sprawą i stanem faktycznym. Twierdzenia wnioskodawcy, stanowią wyłącznie jego subiektywną, niczym nie popartą ocenę. Organ stwierdził, że zakres żądanej informacji obejmujący okres 5. lat, stanowi o bardzo dużym nakładzie pracy w przetworzenie takiej informacji, tym bardziej, że organ nie jest w jej posiadaniu i musi ją wytworzyć. Po analizie sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że niewątpliwie, wnioskowane przez R.P. informacje, stanowią informację przetworzoną i zastosowanie ma art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podkreślił, że regulacja art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., ma w istocie przeciwdziałać wnioskom zmierzającym do realizacji celów osobistych lub komercyjnych i ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organów skupione są, nie na prawidłowym funkcjonowaniu w ramach swoich kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznych nikomu i niczemu nie służących. Dlatego też, wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej , zobowiązany jest wykazać w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Powinien także wyjaśnić, w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony interesu publicznego lub poprawy funkcjonowania administracji państwowej. Organ przywołał wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 lutego 2008 r. (sygn. akt II SA/Kr 1292/07 ), w którym stwierdzono, iż prawo do uzyskania informacji publicznej, nie może przerodzić się w kompetencję do przeprowadzania przez dowolną osobę czynności kontrolnych przez nieograniczoną liczbę podmiotów i osób, ponieważ prowadziłoby to, do całkowitego paraliżu funkcjonowania organów administracji publicznej. Dla dokonania prawidłowej oceny, czy udzielenie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, znaczenie ma nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany cel, lecz także istota i charakter żądanej informacji, która powinna mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia i bezsprzecznie wpływać na usprawnienie wykonywanych zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności. Mając na względzie powyższe ustalenia, oceniając indywidualnie okoliczności sprawy, organ odwoławczy na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., z urzędu nie stwierdził istnienia szczególnej istotności dla interesu publicznego, w związku z czym odmowa udzielenia informacji publicznej, wymienionej we wniosku z dnia [...], jest uzasadniona i konieczna. Żądane dane miałyby bowiem służyć jedynie jego prywatnym interesom, a nie służyć szeroko pojętemu interesowi publicznemu, który odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych organów publicznych, w tym Służby Więziennej. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. W zakresie prawa do dostępu do informacji publicznej oznacza to, że interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa lub Służby Więziennej, np.: w konsekwencji usprawniłoby działanie jednostek organizacyjnych Służby Więziennej lub innych organów . W sytuacji zatem braku interesu publicznego, a winien to być szczególny interes publiczny - organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przetworzonej musi wydać decyzję odmawiającą udzielenia żądanej informacji. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych rozstrzygnięć decyzji organu pierwszej instancji organ wskazał, że R.P. w żaden sposób nie wyjaśnił na czym opiera swoje gołosłowne i niczym nie poparte zarzuty. Organ wyjaśnił, że podstawą prawną podjętego rozstrzygnięcia i wydania decyzji stanowi przepis art. 10 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Natomiast podstawa faktyczna została wykazana i obszernie R.P. wyjaśniona w decyzjach. Powyższa decyzja organu drugiej instancji została zaskarżona przez R.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.. Skarżący nie zgadzając się z odmową udostępnienia informacji stwierdził, iż brał udział w niektórych programach, które były finansowane z tych środków i nie rozumie dlaczego miałby nie wiedzieć, czy te środki były wydane w sposób właściwy. Stwierdził, że gdyby organ nie miał nic do ukrycia to zapewne udzielił by informacji. Zauważył, że organ celowo uznał żądaną informację za przetworzoną by odmówić jej udzielenia (I OSK 1775/13). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w S., wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Organ podniósł, że z twierdzeniami zawartymi w skardze nie sposób się zgodzić, tym bardziej, że mają one charakter ogólny i nie mają związku z podjętymi rozstrzygnięciami. Przywołany w skardze wyrok NSA dotyczy innego stanu faktycznego, ale nawet w nim pojęcie informacji przetworzonej nie odbiega od sformułowanego i zastosowanego przez organy w niniejszej sprawie. W piśmie procesowym z dnia 30 czerwca 2016 r. pełnomocnik R.P. poparł w całości skargę, a także wszelkie twierdzenia i wnioski w niej zawarte. Tym samym, wniósł o: 1. uchylenie decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. z dnia [...], Nr [...], a także decyzji ją poprzedzającej i przyznanie skarżącemu prawa do uzyskania żądanej informacji publicznej, 2. przyznanie kosztów pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu z urzędu, jako, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Wskazał na naruszenie prawa materialnego, to jest art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust 2 u.d.i.p., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, a tym samym błędne uznanie, że żądane informacje stanowią informację przetworzoną. W niniejszej sprawie natomiast, skarżący wniósł o udzielenie informacji, którą należy jedynie wyszukać i zebrać, które to czynności nie wymagają dodatkowego wkładu intelektualnego i nie prowadzą do wytworzenia jakościowo nowej informacji (wyrok NSA I OSK 833/15, wyrok WSA sygn. akt VIII SA/Wa 82/14). W ocenie skarżącego, nie sposób przyjąć, by wnosił on o udostępnienie informacji przetworzonej, bowiem nie wnosił o żadne nowe informacje, lecz jedynie o przeprowadzenie selekcji zgromadzonej dokumentacji księgowej i finansowej. Tym samym, naruszony został art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który to przepis konstytuuje prawo obywateli do czerpania informacji o działalności organów państwowych, a tym samym warunkuje świadomy udział obywateli w życiu publicznym. Z ostrożności, wskazał także na naruszenie prawa materialnego, to jest art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie przyjęcie, że skarżący nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego do jej otrzymania, w sytuacji gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego powinna prowadzić do przyjęcia, że skarżący interes ten wykazał - sam był uczestnikiem powyższych programów; cyt: "Nie ulega wątpliwości, iż ja jako wnioskodawca tych informacji osobiście byłem uczestnikiem programów, które to były finansowane z programu kapitał ludzki". Kwestie te doprecyzował skarżący w skardze, podnosząc, że cyt.: "brałem udział w niektórych tych programach, które były finansowane z tych środków i jeżeli byłem uczestnikiem, to dlaczego miałbym nie wiedzieć czy te środki zostały wydane w sposób właściwy, zgodny z ich przeznaczeniem. Uważam, że gdyby organ nie miał nic do ukrycia to zapewne tą informację by udzielił, tym bardziej, że nie jest to wielka suma". Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskujący o udzielenie informacji przetworzonej winien przed organem wykazać istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego, bowiem w przeciwnym razie musi się liczyć z decyzją odmowną wydaną w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Pojęcie "interesu publicznego" nie jest zdefiniowane i funkcjonuje jako pojęcie niedookreślone, jednakże w swej istocie odnosi się do spraw związanych z funkcjonowaniem podstawowych struktur państwowych i innych podmiotów publicznych. Działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z realną możliwością wpływania na funkcjonowanie instytucji państwa. Informacje przetworzone, to zatem takie informacje, które są z jednej strony istotne z punktu widzenia interesu państwa, zaś z drugiej strony ich przetworzenie w sensie fizycznym musi się wiązać nie tyle z nakładem pracy i to nawet znacznym w zakresie czasowym, lecz wykonaniem czynności prowadzących do uzyskania informacji nowej w formie i treści, jaką organ dotychczas nie dysponował. Informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nie istniejącą dotychczas w przyjętej treści i postaci, dopiero konieczność przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, intelektualnych może czynić z informacji prostej informację przetworzoną. W orzecznictwie i doktrynie wypracowane zostało rozumienie użytego w art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej pojęcia "informacja przetworzona", co stało się konieczne z uwagi na brak jego legalnej definicji. Przyjęto powszechnie podzielane przez skład orzekający stanowisko, że informacją prostą jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie, w jakiej ją posiada, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 5 ustawy, przy czym wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowań) nie jest związane z koniecznością poniesienia pewnych kosztów osobowych lub finansowych trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji. Informacja prosta poprzez sam proces anonimizacji, czyli czynność polegającą jedynie na przekształceniu, a nie przetworzeniu informacji nie zmienia się w informację przetworzoną. O przetworzeniu informacji nie stanowi też sięganie do materiałów archiwalnych. Informacja przetworzona w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje. Jej wytworzenie wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się też pogląd, że w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, zanonimizowania, sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Charakter informacji przetworzonej mogą mieć dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. wyrok NSA sygn. akt: I OSK 1645/14, I OSK 2716/14, I OSK 3188/14). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Faktury dotyczące wydatków, o których mowa we wniosku skarżącego, muszą zostać w pierwszej kolejności wyodrębnione spośród innych faktur, następnie zebrane w grupy stosownie do rodzaju wydatków aby można było podać ich pełną specyfikację, zebrane w poszczególne grupy obejmujące dane programy, a dopiero na końcu możliwe byłoby sporządzenie wykazów zgodnie z poszczególnymi punktami wniosku skarżącego. Dodać należy, że celem Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (środki pochodzą głównie z Europejskiego Funduszu Społecznego) jest umożliwienie pełnego wykorzystania potencjału zasobów ludzkich. Wniosek obejmuje okres 2009 – 2014 r., a jak wynika z wniosku skarżącego w tym okresie wydatkowano 378794,38 zł. Zakres czynności jakie winny być podjęte w celu udzielenia skarżącemu informacji publicznej na jego wniosek z dnia [...] jest więc tak duży, że bezsprzecznie mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Organy administracji publicznej wszak mają inne zadania – o dużym ciężarze społecznym, których zaniedbanie mogłoby pociągnąć za sobą dotkliwe skutki, w tym przypadku również dla osadzonych. Nie leży to w interesie społecznym. Uznanie, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną powoduje, iż skarżący winien wykazać, że przetworzenie informacji publicznej w zakresie, w jakim oczekuje, będzie służyć interesowi publicznemu. Zdaniem sądu, wniosek odwołującego się ma służyć realizacji przede wszystkim prywatnych celów, a nie dobru społecznemu. Jak można domniemywać z treści pism skarżącego chce on zaspokoić swoją wiedzę na temat działań organu. Skarżący nie wykazał, że informacja taka jest ważna dla szerokiego kręgu potencjalnych odbiorców, ani również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania tych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego (zob. wyrok NSA sygn. akt I OSK 1768/10). Organy administracji publicznej wydające w sprawie decyzje również nie dopatrzyły się istnienia takiego interesu. Zgodnie z art.16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki wydania decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Podniesienia wymaga również okoliczność, iż tut. sądowi z urzędu wiadoma jest duża ilość spraw wszczynanych przez skarżącego w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, polegająca na kierowaniu różnych wniosków dotyczących zakresu funkcjonowania jednostek Służby Więziennej z określonego przedziału czasowego (zwykle jest to okres kilkuletni). Nasuwa to poważne wątpliwości co do intencji skarżącego, które mogą wskazywać na nadużywanie przez niego prawa do informacji publicznej. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego na wstępie kryterium legalności sąd uznał, iż skarga nie może być uwzględniona, bowiem podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie organ prawa nie naruszył. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.