II SA/Sz 278/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2021 r. sprawy ze skarg M. T., C. T., M. D., K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargi. Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej również jako: "Kolegium", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018 r, poz. 2096 ze zm.), art. 71 i 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U z 2018 r. poz. 2081), zwanej dalej "ustawą środowiskową" i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 570), utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza C., dalej również jako: "Burmistrz", z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w sprawie umorzenia z urzędu w całości postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na działce nr [...], obręb C. [...], G. C.. Z uzasadnienia ww. decyzji Kolegium wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 20 września 2019 r. pełnomocnik inwestora [...] Sp. z o.o. wystąpił do Burmistrza z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "Stacja bazowa telefonii komórkowej operatora [...] na działce nr [...], obręb C. [...], G. C., adres ul. [...] C.". Projekt przewiduje budowę wieży wolnostojącej o konstrukcji kratowej typu [...] o wysokości całkowitej wynoszącej H=55,95 m npt wraz z instalacją anten nadawczych i radiolinii, posadowieniem urządzeń sterujących u podstaw wieży oraz wewnętrzną linią zasilającą. Powierzchnia inwestycji będzie zajmowała około 100 m˛. Burmistrz, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., umorzył z urzędu w całości postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. inwestycji. Odwołanie od ww. decyzji złożyli: M. D. i K. D., C. T. oraz M. T.. Rozpatrując odwołanie Kolegium wskazało, że teren wskazanej nieruchomości gruntowej dla zaplanowanej inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w C. nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. w sprawie zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta C. i oznaczony jest symbolem "MO - Ogrodnictwo". Powyższe oznaczenie nie zaprzecza przeznaczeniu działki pod budownictwo mieszkaniowe z funkcją ogrodniczą. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach odnosi się do terenów przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz ma na celu ochronę obszarów ekologicznych sieci Natura 2000. Działka inwestycyjna położona jest w granicach obszaru ekologicznej sieci Natura 2000 pn. "[...]" oraz w obszarze chronionego krajobrazu pn. "[...]", a także w otulinie [...] Parku Krajobrazowego. Właściciel działki nie jest inwestorem, wydzierżawia część działki pod inwestycję, co nie narusza wymagań art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej w sprawie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a jest przedmiotem nieuzasadnionego zarzutu skarżących. W świetle art. 46 ust. 2 ustawy o wpieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczana w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego. Budowa obiektu radiokomunikacyjnego mieści się w katalogu celów publicznych wymienionych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który jako cel publiczny wymienia łączność publiczną i sygnalizację. Zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami, pod pojęciem łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy Prawo telekomunikacyjne). Nie ulega wątpliwości, ani też nie jest w sprawie kwestionowane, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego. W ww. sprawie głównymi aktami prawnymi regulującymi zasady ochrony środowiska związane z emisją pól elektromagnetycznych w systemie łączności GSM-R jest Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w którym określono rodzaje w § 2 ust. 1 pkt 7 przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ich podstawowym celem jest ochrona ludzi i środowiska przed negatywnym wpływem pól elektromagnetycznych poprzez utrzymywanie odpowiednich ich poziomów wokół danej instalacji radiokomunikacyjnej. Zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie zgłoszenia instalacji wytwarzających pola elektromagnetyczne - w trakcie kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej, z wyłączeniem radiolinii emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 000 MHz brane są pod uwagę następujące parametry oceny: moc zastępcza promieniowania izotropowo z pojedynczej anteny (EIRP) oraz odległość środka elektrycznego anteny wyznaczona dla miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny, przy uwzględnieniu zarówno kąta azymutu, jak i pochylenia wiązki głównej. Dla każdej anteny obliczana jest moc EIRP i sprawdzana odległość wzdłuż głównej osi promieniowania do miejsc dostępnych dla ludności - tj. obszaru poniżej 2 m nad poziomem terenu lub dachu budynku. Sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to wartości parametru, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko tj. równoważnej mocy promieniowanej izotropowo EIRP, nie ustala się poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację. W zależności od tej odległości następuje kwalifikacja czy dane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, czy też nie. Już na wstępie za nietrafione należy uznać wymaganie skarżących, iż w przedmiotowym przypadku dokonano kwalifikacji dla wielokrotnie zaniżonej mocy EIRP. Planowane przedsięwzięcie to obiekt radiokomunikacyjny sieci łączności bezprzewodowej GSM-R obejmujący wieżę wolnostojącą o konstrukcji kratowej typu [...] o wysokości całkowitej wynoszącej H=55,95 m npt., system trzech anten sektorowych mocowanych na powyższej wieży pracujących w paśmie częstotliwości 2 100 MHz oraz radiolinii. U podnóża umieszczona zostanie niezbędna infrastruktura techniczna, tj. urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze. Inwestycja będzie ogrodzona po obrysie trójkątnej podstawy wieży. Lokalizacja powyższej inwestycji celu publicznego została wybrana jako potrzebna zarówno pod względem pokrycia obszaru, na którym znajdują się użytkownicy sieci jak i pod względem najkorzystniejszych warunków dla środowiska. Jak z licznych badań wynika, rozpatrując sieć globalnie, zagęszczanie lokalizacji stacji bazowych i zwiększanie ich liczby prowadzi do zmniejszenia emisji pól elektromagnetycznych do środowiska. Na podkreślenie w tym miejscu zasługuje, iż jak podaje strona skarżąca planowana jest rozbudowa osiedla o dalsze 150 działek. Uwzględnienia więc wymaga, że wnioskowana inwestycja celu publicznego znajduje uzasadnienie. Teren inwestycji według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "MO - Ogrodnictwo" jest niezabudowany, na sąsiednich działkach znajduje się zabudowa jednorodzinna. Przedstawiciel inwestora wskazał, że zgodnie z załączonym do wniosku opracowaniem dotyczącym kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych, instalacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazał również, że miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten sektorowych. Kolegium dokonało analizy następujących dokumentów; - karty informacyjnej przedsięwzięcia wykonanej zgodnie z art. 62a ust. 1 ustawy środowiskowej, - analizy występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m˛, - kwalifikacji przedsięwzięcia rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, - mapy z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Kolegium po zapoznaniu się z materiałem dowodowym w sprawie i zarzutami skarżących uznało, iż istota sporu między właścicielami sąsiednich działek z planowaną inwestycją celu publicznego, sprowadza się do ustalenia, czy planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, którego realizacja musi zostać poprzedzona uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W przedmiotowej sprawie, podstawą ustaleń faktycznych Kolegium w tym zakresie są załączone do wniosku opracowania. Autorzy tych opracowań wyjaśnili w nich sposób dokonanej kwalifikacji, wskazując w tym względzie na konieczność wyznaczenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla każdej anteny sektorowej, a następnie przeanalizowania przebiegu odpowiedniego wektora wiązki głównej promieniowania dla każdej z tych anten. Ponadto, ustalono obszary występowania pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartości dopuszczalnej w miejscach dostępnych dla ludzi wynoszącej obecnie 01 W/m˛. W tym celu dokonano stosownych obliczeń, w wyniku których uzyskano następujące dane. Zgodnie z opracowaniami ustalono, że planowana inwestycja to instalacja radiokomunikacyjna, której maksymalna równoważna moc promieniowana izotropowo z pojedynczej anteny (EIRPmax) wynosi nie mniej niż 1000 W i nie więcej niż 2000 W. Zespół anten sektorowych pracujący w częstotliwościach 2100 MHz będzie zainstalowany w sektorach skierowanych na azymutach 100°, 220° i 340°, każdy sektor będzie składał się z 1 anteny oznakowanej A1, B1, C1. Zainstalowana będzie również antena radioliniowa, która nie podlega analizie. Na podstawie parametrów technicznych anten sektorowych oraz przeprowadzonych obliczeń dotyczących sprawdzenia warunków kwalifikacyjnych przedsięwzięcia ustalono: - dla anteny sektorowej A1 typu A264521R1 skierowanej na azymut 340°, B1 typu A264521R1 skierowanej na azymut 100°, C1 typu A264521R1 skierowanej na azymut 220° dla min. pochylenia wiązki antenowej (0 do 2°); wysokość, na której znajduje się środek elektryczny wynosi 53,3 m n.p.t. Według rysunków przedstawiających otoczenie stacji bazowej (widok w płaszczyźnie pionowej) pod kierunkiem osi głównej promieniowania anten A1,B1,C3 nie znajdują się żadne zabudowania, a min. wysokość do miejsc dostępnych dla ludności nad poziomem terenu wynosi 51,3 m do 53,1 m. - dla powyższych anten sektorowych dla max. pochylenia wiązki antenowej wynoszącego 6°; wysokość, na której znajduje się środek elektryczny wynosi również 53,3 m n.p.t. Według rysunków przedstawiających otoczenie stacji bazowej (widok w płaszczyźnie pionowej) pod kierunkiem osi głównej promieniowania anten A1,B1,C3 nie znajdują się żadne zabudowania, a min. wysokość do miejsc dostępnych dla ludności nad poziomem terenu wynosi 44,1 m do 48,3 m. - dla powyższych anten sektorowych obliczona odległości do miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania od środka elektrycznego wszystkich anten (osi maksymalnej mocy promieniowania o nachyleniu 0°, 2°, 6° z uwzględnieniem azymutu 340°, 220° i 100° wynosi powyżej 70 m, dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia planowej inwestycji). Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w opracowaniu pt. "Analiza wstępowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy > 0,1 W/m˛". W opracowaniu wykazano, że wypadkowa równoważna moc promieniowana izotropowo obliczona dla przedmiotowych anten zawiera się w przedziale 1000 W < EIRP < 2000 W. Z przeprowadzonej analizy rozkładów pól elektromagnetycznych w płaszczyźnie pionowej i poziomej dla analizowanych 3 anten sektorowych, zawieszonych na wysokości 53,5 m n.p.t. wynika, iż pola elektromagnetyczne o poziomach gęstości mocy > 0,1 W/m˛ nie będą występowały w miejscach dostępnych dla ludności. Ich występowanie, na głównych kierunkach promieniowania anten dotyczy znacznych wysokości n.p.t (dla max wychyleń anten 38,5 m - 39,4 m n.p.t.). Tym samym projektowana stacja bazowa nie ogranicza w żaden sposób gospodarowania na działkach sąsiednich, znajdujących się w zasięgu jej oddziaływania. W sprawie bezsporne jest również, że stacja nie będzie miała istotnego ani potencjalnego bezpośredniego i pośredniego wpływu na siedliska znajdujące się na obszarach Natura 2000. Zdaniem Kolegium, dokument w postaci "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej (...)", wykazał, że przedsięwzięcie spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (...) i pozwala prawidłowo ustalić obszar oddziaływania obiektu. Powyższe ustalenia Kolegium znajdują potwierdzenie w opiniach organów współdziałających, które organ pierwszej instancji pozyskał działając na postawie art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej przedkładając powyżej omawiane dokumenty do zaopiniowania. Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w S. w opinii z dnia [...] października 2019 r., nie wnosząc zastrzeżeń do przedłożonych do oceny dokumentów, jednoznacznie wypowiedziała się, iż dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagane uzyskanie opinii w zakresie konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowiska w trybie art. 64 ust. 1 ustawy oraz nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art. 71 ust. 2 ustawy. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. w opinii z dnia [...] listopada 2019 r., również nie wnosząc zastrzeżeń do przedłożonych do oceny dokumentów jednoznacznie wypowiedział się, iż dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Obowiązek uzyskania opinii organów współdziałających wynika z przepisów prawa. Jeżeli opinie tych organów są zbieżne brak jest podstaw do występowania o ekspertyzy innych instytucji, czego zaniedbania zarzucają skarżący. Wobec powyższego, zdaniem Kolegium, na podstawie rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko powyższe przedsięwzięcie nie znajduje się w katalogu instalacji radiokomunikacyjnych mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie kwalifikuje się więc do przedsięwzięć, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej. Powyższe kwalifikacje znajdują potwierdzenie w przeprowadzonej analizie. W związku z powyższym za nietrafione należy uznać zarzuty skarżących kwestionujące powyższą kwalifikację przedsięwzięcia. Podkreślenia wymaga, iż każda taka inwestycja podlega sprawdzaniu dotrzymywania deklarowanych poziomów wartości pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności. Ustawa prawo ochrony środowiska (art. 122a) wymaga od prowadzących instalację oraz użytkownika urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych wokół instalacji i sprawdzania czy w miejscach dostępnych dla ludności przekraczana jest dopuszczalna wartość pola elektromagnetycznego określona w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych parametrów, bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji. Przepis ten umożliwia również przeprowadzanie kontroli w każdym czasie i bez uprzedzenia inwestora. Powyższe wymagania prawa materialnego mają m.in., na celu zapobieganiu zabudowywaniu wież bez wymaganych uzgodnień nowymi antenami. Wobec powyższego obawy skarżących, iż instalacja będzie w przyszłości rozbudowywana w sposób niekontrolowany nie znajdują uzasadnienia. Wbrew zarzutom skarżących, na obecnym etapie postępowania, nie można ustalić żądanych ostatecznych parametrów technicznych przedmiotowej stacji bazowej, ilości i mocy anten. Reasumując, na podstawie przeprowadzonych analiz przedłożonych dokumentów, w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia ustalono, że realizacja i eksploatacja inwestycji nie będzie skutkować niekorzystnym wpływem na ludzi; środowisko przyrodnicze i krajobraz. W związku z powyższym organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach prawidłowo stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem dla wnioskowanego przedsięwzięcia nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czyli postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla niniejszej inwestycji jest bezprzedmiotowe i jako takie, zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. wymaga umorzenia w całości. Wobec powyższego zarzut sporządzenia decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej jest bezpodstawny. Klasyfikacji przedsięwzięcia dokonano na podstawie rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, natomiast zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Kolegium odpowiadając na zarzuty skarżących wskazało, iż nie dopatrzyło się naruszenia przez organ pierwszej instancji wymagań art. 74 ust. 3a ustawy środowiskowej w sprawie ustalenia stron postępowania. Na wniosek inwestora z dnia 18 września 2019 r. strony postępowania zostały ustalone na podstawie dostarczonych przez wnioskodawcę dokumentów: karty informacyjnej przedsięwzięcia, kwalifikacji przedsięwzięcia oraz wypisów z rejestrów gruntów. Organ prawidłowo ustalił teren objęty rewalentnym prawnie oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko i ustalił strony postępowania (inwestora, właściciela działki objętej planowaną inwestycją, właścicieli działek przylegających bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane projektowane przedsięwzięcie). Z akt sprawy wynika, że według powyższych kryteriów organ pismem z dnia 4 listopada 2019 r. dodatkowo z urzędu uznał właścicieli działki nr [...] za strony postępowania, informując ww. o możliwości zapoznania się z dokumentacją w Urzędzie Miejskim C. i wyznaczając 7-dniowy termin na składanie wniosków i uwag (pismo doręczono stronie 12 listopada 2019 r.). Termin składania wniosków minął 19 listopada 2019 r. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wysłana w dniu 20 listopada 2019 r. (data nadania pocztowego), zatem strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu i mogła zgłaszać wnioski i uwagi, które miały możliwość zostać rozpatrzone w przedmiotowym postępowaniu. Kolegium odpowiadając na zarzuty skarżących, na które nie odpowiedziano powyżej zwróciło uwagę, iż wymagane dla przedmiotowej inwestycji warunki techniczne, których przedstawienia domagają się skarżący zostaną ustalone w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 2 marca 2020 r. C. T. oraz M. D. i K. D. wnieśli skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 105 § 1 kpa w związku z: - art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez nieodniesienie się do zarzutów odwołania, brak samodzielnej oceny przedłożonej dokumentacji. Ponadto organ nie wyjaśnił, dlaczego analizował tylko niewielką część mocy wiedząc, iż anteny są przystosowane do pracy o wielokrotnie wyższej mocy. - art. 64 ust 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska w powiązaniu z 4 oraz art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane poprzez wprowadzenie ograniczeń w zagospodarowaniu terenów sąsiednich bez ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dodatkowo w decyzji nie podano czy realizacja zamierzeń inwestycyjnych poza terenem inwestycji będzie ograniczona do konkretnej wysokości albowiem pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych, czyli uciążliwości będą występować poza terenem, co do którego inwestor posiada tytuł prawny. Ponadto nie ustalono obszaru oddziaływania obiektu z uwzględnieniem zjawiska odbić w sytuacji, w której jego zaistnienie nie zostało wykluczone. - art. 72 ust 1 pkt. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z przepisami § 2 ust 1 pkt 7 lit. a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 lit. a-g rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nieuwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten. - niepodaniem mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta. - nieokreśleniem danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, - niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. Pismem z dnia 24 marca 2020 r. M. T. wniosła skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej: - nieprzeprowadzenie analizy informacji technicznych zawartych w projekcie oraz brak zlecenia wykonania niezależnych ekspertyz, czym naruszono art. 32 Konstytucji RP, - pominięcie aspektu społecznego i niewzięcie pod uwagę protestu mieszkańców, - pominięcie możliwości dalszej rozbudowy stacji – organ winien był zastosować "zasadę przezorności" i uzasadnić odrzucenie uwag stron postępowania, - pominięcie kwestii obszaru chronionego krajobrazu otuliny [...] Parku Krajobrazowego oraz obszaru Natura 2000 oraz brak badań oddziaływania pola elektromagnetycznego na ptactwo, - pominięcie aspektu odległości oddziaływania inwestycji od granic działki, - brak podjęcia działań mających na celu ochronę zdrowia i interesów mieszkańców. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. O oddalenie skarg wniósł również inwestor. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2021 r. Sąd, działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarządził połączenie sprawy ze skargi M. T. o sygn. akt II SA/Sz 278/20 ze sprawą ze skargi C. T. oraz M. D. i K. D. o sygn. akt II SA/Sz 279/20 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz postanowił prowadzić je dalej pod sygn. akt II SA/Sz 278/20. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Kolegium, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Burmistrza, umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na działce nr [...], obręb C. [...] G. C.. Przyczyną umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem inwestora było ustalenie, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, określonych w § 2 ust.1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). W konsekwencji organ I instancji uznał, że w badanej sprawie nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a organ odwoławczy pogląd ten podzielił. Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że organy obu instancji nie uchybiły przepisom prawa materialnego, jak i procesowego, i przeprowadziły ww. postępowanie w sposób wyczerpujący. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. W badanej sprawie, z uwagi na specyfikę planowanej inwestycji, w zainteresowaniu organu przy kwalifikacji przedsięwzięcia powinny się znaleźć parametry, o których mowa § 2 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, który wymienia przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, do których zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna, a także w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, który stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Natomiast w myśl § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Z ww. przepisów wynika, iż o zaliczeniu danej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej względnie radiolokacyjnej do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko decydują dwa parametry: równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny, które art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm.) definiuje jako wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Wprawdzie wykładnia zacytowanych wyżej przepisów nie jest w orzecznictwie jednolita, to jednak skład orzekający tut. Sądu przychyla się do tych wyroków, w których zajmuje się stanowisko, że kwalifikacja stacji bazowej telefonii komórkowej powinna odbywać się przy uwzględnianiu wartości równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) dla pojedynczej anteny, a nie przy sumowaniu mocy promiennej z poszczególnych anten planowanej inwestycji, gdyż § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie ma tu zastosowania (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 188/18). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1194/17 wskazał, że skoro z powołanych przepisów rozporządzenia jednoznacznie wynika, iż równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna, to wykluczone jest sumowanie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo pochodzącej z innej anteny zainstalowanej na tym samym obiekcie. Dodatkowo wskazać trzeba, że na tle badanej sprawy przedsięwzięciem w rozumieniu z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia jest stacja bazowa telefonii komórkowej składająca się z trzech anten sektorowych, nie zaś każda antena z osobna. Przy czym Sąd nie kwestionuje istnienia zjawiska kumulacji czy nakładania się fal elektromagnetycznych, ale uważa, że obowiązek sumowania się parametrów poszczególnych anten stacji bazowej telefonii komórkowej nie mógł być wywiedziony z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. W orzecznictwie akcentuje się, że należy odróżnić zagadnienie kwalifikacji stacji bazowej ze względu na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko od zagadnienia oddziaływania już takiej stacji na środowisko. Dla uznania instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej za przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (a w konsekwencji wymagające decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) niezbędne jest przeprowadzenie wyłącznie weryfikacji, czy w osiach głównych wiązek pojedynczych anten, w odległościach zależnych od ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Natomiast oddziaływanie jest zagadnieniem rozpatrywanym dopiero w przypadku, gdy parametry projektowanej stacji bazowej kwalifikują ją do kategorii przedsięwzięć, dla których taką ocenę należy przeprowadzić. Faktycznie dopiero pomiar pól elektromagnetycznych uwzględnia wszystkie składowe tego pola, a więc nie tylko ze stacji bazowej i nie tylko z pojedynczej anteny, ale z różnych źródeł promieniowania i daje realną wiedzę o rozkładzie promieniowania. Jednakże kumulacja pola elektromagnetycznego (PEM) stanowi oddzielne zagadnienie, które pozostaje bez znaczenia dla prawnej kwalifikacji stacji bazowej. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały obowiązujące przepisy rozporządzenia przyjmując, że parametry każdej anteny należy przenalizować indywidualnie, gdyż § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie ma tu zastosowania. Stąd też zgodzić należy się także z organem, że klasyfikacja przedsięwzięcia dostarczona przez inwestora przedstawiająca dla podanych EIRP pojedynczych anten odległości występowania pól elektromagnetycznych odpowiada prawu, a tym samym słusznie została uznana za dowód, że stacja bazowa wobec nieosiągania progów wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 8 czy z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząca lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z dokumentów przedłożonych przez inwestora wynika bowiem, iż planowana inwestycja to instalacja radiokomunikacyjna, której maksymalna równoważna moc promieniowana izotropowo z pojedynczej anteny (EIRPmax) wynosi nie mniej niż 1000 W i nie więcej niż 2000 W. Zespół anten sektorowych pracujący w częstotliwościach 2100 MHz będzie zainstalowany w sektorach skierowanych na azymutach 100°, 220° i 340°, zainstalowanych na wysokości 53,3 m n.p.t. (środek elektryczny), każdy sektor będzie składał się z 1 anteny oznakowanej A1, B1, C1. Zainstalowana będzie również antena radioliniowa, która nie podlega analizie. Z informacji znajdujących się w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, kwalifikacji przedsięwzięcia i analizie występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m˛ wynika, że dla anten sektorowych A1 typu A264521R1 skierowanej na azymut 340°, B1 typu A264521R1 skierowanej na azymut 100° oraz C1 typu A264521R1 skierowanej na azymut 220° dla min. pochylenia wiązki antenowej (0 do 2°) oraz dla max. pochylenia wiązki antenowej (6°), pod kierunkiem osi głównej promieniowania ww. anten nie znajdują się żadne zabudowania, a min. wysokość do miejsc dostępnych dla ludności nad poziomem terenu wynosi od 44,1 m do 53,1 m. Innym słowy, z przeprowadzonej analizy rozkładów pól elektromagnetycznych w płaszczyźnie pionowej i poziomej dla analizowanych trzech anten sektorowych, zawieszonych na wysokości 53,5 m n.p.t., wynika, iż pola elektromagnetyczne o poziomach gęstości mocy > 0,1 W/m˛ nie będą występowały w miejscach dostępnych dla ludności. Ich występowanie, na głównych kierunkach promieniowania anten dotyczy znacznych wysokości n.p.t (dla max wychyleń anten 38,5 m - 39,4 m n.p.t.). Prawidłowo zatem organ odwoławczy stwierdził, że uwzględniając aktualne, jak również dopuszczalne na podstawie przepisów planistycznych, możliwe zagospodarowanie terenów położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji, miejsca dostępne dla ludności - rozumiane jako miejsca, do których człowiek w ramach zwykłego, codziennego korzystania z terenu ma faktyczny dostęp lub może mieć taki dostęp w przyszłości, bez użycia sprzętu technicznego – w analizowanym obszarze nie występują. Podkreślić również należy, że przedmiotowe przedsięwzięcie – jak wynika z dokumentu pn.: "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej (...)" -nie będzie miało istotnego ani potencjalnego bezpośredniego i pośredniego wpływu na siedliska znajdujące się na obszarach Natura 2000, bowiem spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów i pozwala prawidłowo ustalić obszar oddziaływania obiektu. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w opiniach organów współdziałających, które nie wniosły zastrzeżeń do przedłożonych do oceny dokumentów, jednoznacznie wypowiadając się, iż dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagane uzyskanie opinii w zakresie konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowiska w trybie art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art. 71 ust. 2 tej ustawy. Jednomyślność organów współdziałających w powyższym zakresie spowodowała jednocześnie brak podstaw do występowania przez organ I instancji o sporządzenie dodatkowych ekspertyz do innych instytucji, co należy ocenić jednoznacznie pozytywnie. Dodatkowo wskazać należy, że teren nieruchomości, na której planuje się realizację przedmiotowej inwestycji, objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w C. nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. w sprawie zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta C. i oznaczony jest symbolem "MO - Ogrodnictwo". Powyższe oznaczenie nie jest sprzeczne z przeznaczeniem działki pod budownictwo mieszkaniowe z funkcją ogrodniczą. W świetle art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wpieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2410 ze zm.) lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczana w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego, którą – jak w niniejszej sprawie – może być budowa obiektu radiokomunikacyjnego. Nie narusza również art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej okoliczność, że właściciel działki nie jest inwestorem, a jedynie wydzierżawia część działki pod inwestycję. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu i w skargach, należy wskazać, że słusznie stwierdził organ odwoławczy, iż dane przedstawione przez inwestora uwzględniały maksymalne możliwe pochylenia wiązki głównej poszczególnych anten. W przypadku zamierzonych trzech anten maksymalny tilt wynosi 6°, to jest dokładnie tyle, ile wnioskodawca uwzględnił w treści karty informacyjnej przedsięwzięcia. Również zarzuty dotyczące niekompletności informacji przedstawionych przez wnioskodawcę na temat planowanego przedsięwzięcia, jako nieuzasadnione, nie mogły przynieść zamierzonego skutku. Zgromadzone akta, zawierające w szczególności Kwalifikację przedsięwzięcia, wykonaną we wrześniu 2019 r., okazały się wystarczające do prawidłowego zakończenia postępowania w niniejszej sprawie. Nie budzi wątpliwości Sądu, że przyjęte i zaakceptowane przez organy wartości maksymalnych mocy anten i maksymalnych tiltów są wiarygodne. Z kolei kontestowanie podanych przez inwestora, a zaaprobowanych przez organy danych, nie zostało w żaden merytoryczny sposób uzasadnione. Również umiejscowienie wiązek promieniowania pól anten i odniesienie ich do zastanego obecnie i dopuszczalnego w przyszłości przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zagospodarowania terenu, nie budzi wątpliwości Sądu. Wobec powyższego odległości miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny, w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, są większe niż wskazane w § 2 i § 3 ww. rozporządzenia. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skarg trzeba wskazać, że żądanie przez skarżących podania mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, określenia danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, a także dokonania wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów, nie znajduje uzasadnienia w przepisach. Innymi słowy, takie wymogi nie zostały sformułowane w przepisach prawa, jako element badania kryterium oddziaływania na środowisko (por. wyroki: WSA w Lublinie z 19 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Lu 522/19, WSA w Warszawie z 18 grudnia 2019 r., sygn. IV SA/Wa 991/19). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że w sprawie przedmiotowej inwestycji organy prawidłowo, z poszanowaniem art. 7-9 i art. 77 § 1 K.p.a., zebrały i oceniły kompletny materiał dowodowy, w tym dokonały analizy rzeczywistych parametrów technicznych inwestycji, czego wyrazem są wyczerpujące uzasadnienia poddanych kontroli sądowej decyzji, zgodne z art. 107 K.p.a. Mimo faktu, że telefonia komórkowa jest wynalazkiem stosunkowo nowym, to jednak postępujące badania w zakresie wpływu fal na środowisko znajdują odzwierciedlenie w modyfikowanych w czasie przepisach ochronnych, w tym np.: w przepisach rozporządzenia wykonawczego do ustawy środowiskowej. Prowadzenie postępowania w zgodzie z art. 71 i n. ustawy środowiskowej i rozporządzenia nie może skutkować stwierdzeniem naruszenia przez organy art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze. Konkludując należy stwierdzić, że organy przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie rzetelnie i wnikliwie, z poszanowaniem zasad ogólnych stanowionych przez K.p.a. oraz przepisów ustawy środowiskowej i rozporządzenia. Organ odwoławczy odniósł się też do wszystkich podniesionych przez skarżących zarzutów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć organy zawarły stosowne przepisy prawa wraz z ich wyczerpujących wyjaśnieniem. Wobec powyższego skargi w niniejszej sprawie okazały się bezzasadne. W konsekwencji, wobec braku postaw do uwzględnienia skarg, Sąd je oddalił, o czym orzekł w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.