II SA/Sz 280/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Z. na uchwałę Rady Miasta Wałcz z dnia 20 grudnia 2011 r. Nr VI/SXVII/110/11 w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Dyrektora Publicznego Przedszkola Nr 9 w Wałczu postanawia: 1) odrzucić skargę 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę [...] (słownie: [...]) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi Rada Miasta w Wałczu uchwałą z dnia 20 grudnia 2011 r. Nr VI/SXVII/110/11, w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 229 pkt 3, art. 238 i 239 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, uznała za bezzasadną skargę Z. Z. na Dyrektora Publicznego Przedszkola nr [...] w [...] w kwestii wydania opinii dotyczącej kontaktu ojca z dzieckiem. Pismem z dnia [...]r. Z. Z. wniosła na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, od której uiściła wpis w kwocie [...]zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Zgodnie z treścią art. 3 § 2 cyt. ustawy kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Takim przepisem jest art. 101 ust. 1 art. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm.) zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miasta Wałcz z dnia 20 grudnia 2011 r. Nr VI/SXVII/110/11 uznająca za niezasadną skargę Z. Z. na działalność Dyrektora Publicznego Przedszkola Nr [...] w [...] w sprawie opinii dotyczącej kontaktu ojca z dzieckiem. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała została podjęta na skutek wniesienia skargi powszechnej, w trybie Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zatytułowanego "Skargi i wnioski", na niewłaściwe załatwianie sprawy przez organ administracji. Stosownie do art. 227 K.p.a. przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie sprawy. Wymaga wyjaśnienia, że wniesienie skargi na działalność organu administracji publicznej lub ich pracowników uruchamia samodzielne, jednoinstancyjne postępowanie administracyjne uproszczone, w którym nie rozstrzyga się konkretnej indywidualnej sprawy administracyjnej. Skarga powszechna stanowi odformalizowany środek ochrony różnych interesów jednostki i nie prowadzi do wydania aktu administracyjnego, ani dokonywania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zainicjowana nią ocena sposobu działania organu, jak i jego pracowników, sprowadzająca się do ustalenia prawidłowości ich działania oraz zbadania potrzeby podjęcia określonych czynności, stanowi wewnętrzną sprawę organów. Postępowanie skargowe zatem kończy się czynnością faktyczną w postaci zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi (art. 237 § 3 K.p.a.), które w przypadku organów stanowiących gminy przybiera formę uchwały. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, który podziela Sąd w przedmiotowej sprawie, że czynności - niezależnie od formy - podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII K.p.a. odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2004 r. sygn. akt OSK 642/04, lex 837674, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 355/12, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1605/11, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 5 kwietnia 2006r. sygn.akt III SA/Wr 148/06, postanowienia dostępne na stronie internetowej www.orzecznia.nsa.gov.pl). W konsekwencji zaskarżenie sposobu załatwienia skargi powszechnej przez organ jest niedopuszczalne. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę odrzucić. O zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 ustawy.