II SA/Sz 286/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 15 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia 15 marca 2024 r. nr SKO.Ke.472/167/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Szczecin nr IG.SR.7024.R.6569.2023.JK z dnia 07 grudnia 2023 r. w sprawie wymierzenia Pani A. K., prowadzącej działalność gospodarczą pn. "P. A. K. kary pieniężnej w wysokości 5862,28 zł za zajęcie w dniach od 08.09.2023 r. do 11.10.2023 r. pasa drogowego drogi krajowej ulicy ks. K. w S. (dz. dr. nr [...], obręb [...]) poprzez umieszczenie na elewacji budynku reklamy jednostronnej o łącznej powierzchni 4,66 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie (zwany dalej organ II Instancji, Kolegium Odwoławcze), wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją nr IG.SR.7024.R.6569.2023.JK z dnia 07 grudnia 2023 r. Prezydent Miasta Szczecin wymierzył Pani A. K., prowadzącej działalność gospodarczą pn. "P. A. K. karę pieniężną w wysokości 5862,28 zł za zajęcie w dniach 08.09.2023r. do 11.10.2023 r. pasa drogowego drogi krajowej ulicy ks. K. w S. (dz. dr. nr [...], obręb [...]) poprzez umieszczenie na elewacji budynku reklamy jednostronnej o łącznej powierzchni 4,66 m bez zezwolenia zarządcy drogi. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że pismem z dnia 05.06.2023r. wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień dotyczących okoliczności umieszczenia reklamy. W dniu 15.06.2023r. organ otrzymał niepodpisaną inwentaryzację geodezyjną budynku przy ul. [...] w S., zawierającą sprawozdanie techniczne oraz szkic usadowienia szyldu względem działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] [...]. Jak wynikało zaś ze sprawozdania technicznego sporządzonego przez A. K. nośnik reklamowy od strony frontowej całą powierzchnią zawierał się w gabarycie budynku. Organ zlecił P. Sp. z o. o. z siedzibą w P. wykonanie operatu pomiarowego reklamy, zamocowanej równolegle do budynku przy ul. k. . Operat pomiarowy sporządzony w dniu 11.07.2023 r. przez uprawnionego geodetę potwierdził fakt, że rozpatrywana reklama umieszczona jest w pasie drogowym ul. k. (działka drogowa nr [...] obręb [...] w S.. Kontrola przedmiotowego pasa drogowego w dniu 08.09.2023 r. ujawniła zajęcie pasa drogowego pod jednostronną reklamę. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono dokumentację protokolarną i fotograficzną. Dalsze kontrole w dniach 11.09.2023 r., 14.09.2023 r., 19.09.2023 r. 26.09.2023 r., 02.10.2023 r. potwierdziły dalsze zajęcie pasa. Z informacji uzyskanych z Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Szczecinie wynika, że w bazie danych MODGiK nie występuje rozbieżność w geometrii wspólnego odcinka granicy działek nr [...] z obrębu [...]. Co więcej kontur budynku o adresie ul. k. w S. [...] jest tożsamy z granicami działki nr [...]. Działka nr [...] została wydzielona decyzją z dnia 04.03.1975 r., a z zarysu pomiarowego sporządzonego w ramach operatu założenia ewidencji gruntów wynika, że działka była wydzielona po ścianach budynku. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji wskazał, że przedmiotem oceny w tym postępowaniu jest zasadność odpowiedzialności administracyjnej z tytułu naruszenia obowiązków wynikających z dyspozycji art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych Dz.U. 2023 poz. 645 ze zm. (dalej zwana u.d.p). Przepis ten przewiduje sankcję nakładaną na podmiot, który dopuścił się za popełnienie jednego z trzech wskazanych poniżej naruszeń, a mianowicie zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi; 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi; 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi. Konsekwencją stwierdzenia przez zarządcę drogi jednego z ww. naruszeń jest wydanie przez ten organ decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10-krotności należnej opłaty za zajęcie pasa drogowego, przy czym organ nie ma w tym zakresie luzu decyzyjnego. Wysokość kary pieniężnej jest precyzyjnie określona przez przepisy. Odpowiedzialność określona w art. 40 ust. 12 ustawy jest obiektywna, niezależna od winy sprawcy naruszenia. Przepis ten nie daje podstaw do ewentualnego odstąpienia od wymierzenia, czy też zmniejszenia wysokości kary w zależności od stopnia zawinienia lub "akceptacji" przez zarządcę drogi. Nie mają również znaczenia okoliczności, z powodu których strona nie posiadała zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Istotny jest wyłącznie fakt, że takiego zezwolenia nie posiadała, a zatem nie była uprawniona do zajmowania pasa drogowego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 maja 2011 r., II SA/Sz 89/11; z dnia 18.07.2013 r., II SA/Sz 184/13). Reasumując cechą odpowiedzialności administracyjnej jest to, że jest ona nakładana na właściciela takiej reklamy z tytułu odpowiedzialności obiektywnej, a więc bez względu na jego winę czy świadomość bezprawności. W sprawie takiej organ nie jest uprawniony do badania przyczyn umieszczenia reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia, oceny stopnia winy strony, jak również brak jest podstaw do miarkowania nałożonej kary. Po stwierdzeniu faktu umieszczenia reklamy bez zezwolenia organ jest zobligowany do wydania decyzji administracyjnej wymierzającej karę w przewidzianej przepisami ustawy i prawa miejscowego wysokości (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt: II GSK 803/10). Tym samym dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie miały wpływu okoliczności podniesione w odwołaniu. Na marginesie Kolegium jedynie wskazuje, że skarżąca nie dochowała należytej staranności. Przed umieszczeniem reklamy powinna bowiem ustalić, jak przebiega granica działek. Zapoznanie się z aktualną mapą zasadniczą z zasobów MODGiK w Szczecinie zapewne ugruntowałaby ją w przekonaniu, że umieszczenie nośnika reklamowego może skutkować zajęciem pasa drogowego. W ocenie Kolegium za prawidłowe należy uznać stanowisko organu I instancji, iż zarządca drogi przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy może opierać się wyłącznie na informacji graficznej pozyskanej z aktualnej mapy zasadniczej, która jednoznacznie wskazuje, iż każdy element wystający poza lico budynku, tj. poza granicę ewidencyjną, znajduje się na działce sąsiedniej. Jednocześnie należy podkreślić, iż organ dokonując stosownych ustaleń powołał się na operat pomiarowy wykonany przez uprawnionego geodetę, który posiada wiedzę specjalistyczną w swoje dziedzinie. Mając powyższe organ II instancji wskazał, że organ I instancji oparł się na aktualnej dokumentacji MODGiK w Szczecinie. Według operatu założenia ewidencji gruntów nr KERG [...] działka ewidencyjna nr [...] jest wydzielona po ścianach budynku (przed wykonaniem docieplenia) i taki stan faktyczny w danym momencie obowiązuje. Każdy element wystający poza granicę działki znajduje się w działce sąsiedniej, tj. na działce drogowej nr [...]. Jak słusznie wskazał organ I instancji ze sprawozdania technicznego geodety, działającego na zlecenie skarżącej, nie wynika czy nadano przez wykonawcę prac geodezyjnych odpowiednie atrybuty punktom granicznym oraz czy dokonano pomiaru budynku. W ocenie Kolegium stwierdzenie, że cały nośnik reklamowy od strony frontowej całą powierzchnią zawiera się w gabarycie budynku. Reasumując, w aktach sprawy znajduje się oryginał mapy zasadniczej w skali 1:500, pochodzący z Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej (dalej zwanym MODGiK ) w Szczecinie, przedstawiający fragment pasa drogowego ul. [...] w S., z której wynika, że doszło do zajęcia pasa drogowego. Organ I instancji w celu określenia granic zajęcia pasa drogowego w terenie dokonał porównania mapy zasadniczej z ustaleniami przeprowadzonymi podczas kontroli w terenie oraz operatem pomiarowym sporządzonym przez uprawnionego geodetę. Pismem z dnia 15 kwietnia 2024 r., A. K. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą P. " A. K. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej naruszenie: 1) art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [dalej: K.p.a.] poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia niniejszego postępowania oraz zaniechanie uzupełnienia materiału dowodowego zebranego przez Organ I instancji, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, a w konsekwencji przyjęciem, że reklama Skarżącej umieszczona została w pasie drogowym; 2) naruszenie art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania oraz zasady przekonywania, wyrażające się w całkowitym pominięciu przedłożonej przez Skarżącą inwentaryzacji geodezyjnej budynku przy ul. [...] w S. zawierającej sprawozdanie techniczne oraz szkic usadowienia szyldu względem działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] [...] sporządzonej przez geodetę A. K., a w konsekwencji stwierdzenie, że wskutek nieprzedłożenia sporządzonej opinii do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego organ nie mógł wziąć pod uwagę przedstawionych w niej wniosków i danych i opierał się na danych widniejących w aktualnej dokumentacji Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Szczecinie podczas gdy to na Organie ciąży obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 3) naruszenie art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego tj. zasady dwuinstancyjności postępowania polegające na nie odniesieniu się do wszystkich istotnych dla sprawy argumentów i zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Organu I instancji, lakonicznym ustosunkowaniu się w uzasadnieniu do twierdzeń i zarzutów Skarżącego, bezrefleksyjnym powieleniu argumentacji Organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach: 1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym, 2) dochowania wymaganej prawem procedury, 3) respektowania reguł kompetencji. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz.1634, dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie i pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Poza sporem pozostaje, że sporna reklama została umieszczone na budynku przy ul. K. w S., działka nr [...] znajdującym się w obrębie [...] Nie budzi wątpliwości także to, że sporna reklama została na tym budynku umieszczone w dniach od 8 września 2023 r. (data doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania) do dnia11pazdziernika 2023 r. oraz, że jej powierzchnia miała wymiary 4,66 m2. Okoliczności faktyczne zostały prawidłowo udokumentowane podczas wizji lokalnych prowadzonych przez organ, a pomiary zostały dokonane przy pomocy certyfikowanych urządzeń (k.33-38, administracyjnych akt sprawy). Przedmiotem oceny Sądu skarżący uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 15 marca 2024 r. (nr SKO .Ke 472/167/2024), na mocy której organ odwoławczy w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Szczecina z dnia 07 grudnia 2023 r. (nr IGSR7024.R.647.6569.2023.JK), wymierzającą skarżącej karę pieniężną w łącznej wysokości 5862,28zł - za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej ul. K. (działka drogowa nr [...] obręb [...] bez zezwoleniu zarządcy drogi przez umieszczenie w pasie kolejno reklamy (w okresie od 8 września 2023 r. do 11 października 2023 r. Wysokość kary w łącznej kwocie 5 862,28 zł obliczono sumując: 1/ karę za zajęcie pasa drogowego przez reklamę przez 34 dni wskazanego okresu (co obliczono w wysokości 5 862,28 zł, gdzie podstawę wyliczeń stanowiła powierzchnia reklamy – 4,66 m2), Kara została wymierzona zatem za łączny okres zajęcia pasa drogowego od dnia 8 września 2023 r. do dnia 11 października 2023 r. Sąd pragnie wyjaśnić, że administracyjne kary pieniężne są instrumentem prewencji ogólnej. Ich wymierzanie ma na celu przede wszystkim ochronę wartości określonych przez normy prawa administracyjnego. Kara pieniężna ma przede wszystkim chronić określono dobro i zapobiegać naruszającym to dobro działaniom sprzecznym z prawem. Pełnią one również funkcje represyjne, tj. sankcji za działanie niezgodne z prawem. W przypadku administracyjnej kary pieniężnej mamy do czynienia z odpowiedzialnością za skutek, którego przesłanki zostały określone w normach prawnych ustaw w formie nakazów i zakazów. Kary pieniężne są wymierzane przez organy administracji publicznej niezależnie od winy sprawcy, jak i zaistnienia rzeczywistej szkody. W przypadku naruszenia prawa, polegającego na zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia, organ jest zobligowany do wydania decyzji w każdym przypadku stwierdzenia faktu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia i wymierzenia kary w wysokości wynikającej z ustawy. Decyzja w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest decyzją związaną. Organowi nie pozostawiono luzu decyzyjnego w zakresie wymiaru kary, ani możliwości miarkowania wysokości ustalonej kary. Zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia lub umowy zarządca drogi wymierza karę pieniężną. Artykuł 40 ust. 12 u.d.p. stanowi, że wysokość kary stanowi 10-krotność opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6, czyli opłaty jaką zajmujący pas drogowy musiałby uiścić, gdyby posiadał zgodę zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego. Stosownie do art. 40 ust. 6 u.d.p. opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 (umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam) ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W zaskarżonej decyzji za okres, w którym organ stwierdził, że w pasie drogowym znajdowała się reklama przyjęto powierzchnię reklamy 4,66 m2 oraz stawkę 3,70 zł za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, co pomnożono przez liczbę dni oraz razy 10. Zarzuty niepodjęcia przez organy działań mających na celu wyczerpujące wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy są nieuzasadnione. W sprawie respektując zasady wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przeprowadzono szereg dowodów. W aktach sprawy znajdują się protokoły (wraz załączonym do nich m.in. materiałem fotograficznym) z kontroli z dnia 11 wrzenia 2023 r., 14 września 2023 r., 26 wrzenia 2023r oraz 11 października 2023r. pozwalające ustalić, w jakim okresie czasu w pasie drogowym ulicy K. znajdowała się konstrukcja nośnikowa wraz z tablicą reklamową. Zdjęcia pozwalają także na ustalanie co się na tej tablicy znajdowało. W sprawie podjęto działania mające na celu wyjaśnienie stanu sprawy. Operat pomiarowy dotyczący usytuowania przedmiotowego szyldu reklamowego z napisem "P. " A. K. w pasie drogowym sporządzony przez geodetę P. M. w dniu 10 lipca 2024 r., podpisany przez niego wraz z mapą usytuowania nośnika reklamowego w pasie drogowym, z naniesioną granicą pasa drogowego jego wymiary oraz dokumentację fotograficzną. W przedmiotowej opinii zarówno kwestia umieszczenia przedmiotowego szyldu reklamowego "P. A. K. w obszarze pasa drogowego jak i powierzchni tego zajęcia zostały w sposób jednoznaczny ustalone przez biegłego specjalistę. W ocenie Sądu pozostaje nieuzasadniony zarzut, iż powyższe prace nie zostały przyjęte do zasobu kartograficznego, bowiem prace miały za przedmiot wykonania pomiaru obiektu jakim była tablica reklamowa i czy ona znajdowała się w pasie drogowym, nie były to prace geodezyjne powodujące konieczności do prowadzenia tych prac do ww. zasobu. Zauważyć należy, że wniesiona przez stronę skarżącą opinia jest dokumentem prywatnym, który w pierwszej kolejności stanowi polemikę ze stanowiskiem organu I instancji. Krytyczne podejście skarżącej do stanowiska organu nie świadczy jednak o tym, że to stanowisko jest błędne. Oczywiście zgodzić należy się z ogólnym twierdzeniem, że organ wyższego stopnia powinien odnieść się do samego faktu złożenia w sprawie opinii, jak również do jej zawartości, nawet jeśli nie podziela zawartych w niej tez. Poczynił to w mniejszej sprawie, odmawiając wiarygodności temu dowodowi, gdyż pozostawał on w sprzeczności ze zgromadzonymi pozostałymi materiałami dowodowymi w tej sprawie. Podkreślenia wymaga fakt, że prywatna opinia przedstawiona przez skarżącą nie odnosi się do dowodu jakim jest operat pomiarowy dokonany na podstawie danych przejętych z zasobów kartograficznych MODGiK w Szczecinie. Podkreślenia przy tym wymaga, że okoliczność, że skarżący zdemontował tablicę reklamową w dniu 12 października 2023r została przyjęta przez organy jako udowodniona. Zgodnie z wyrokiem NSA sygn. akt IIGSK z 29 czerwca 2023r. ustalenie granic pasa drogowego nie może być dowolne, co nie oznacza, że ma być dokonywane w sposób dowolny. Niewątpliwie musi być ono powiązane z dokumentami wyznaczającymi pas drogowy dla danego odcinka i kategorii drogi. Ustalenie tych faktów musi odnosić się do mapy, z tym tylko że to organ prowadzący postępowanie powinien przedstawić taką mapę z naniesionymi danymi dotyczącymi przebiegu pasa drogowego ustalonymi w książce drogi. Oczywiście w niektórych stanach faktycznych może zaistnieć potrzeba sięgania do konkretnych opracowań geodezyjnych sporządzanych na użytek wymierzenia kary lub nawet do specjalnie przygotowanego operatu geodezyjnego. Jednak przyjąć należy, że co do zasady nie jest to wymóg niezbędny. Nie oznacza to, że podstawą nałożenia kary mogą być dość swobodnie poczynione ustalenia co do granic pasa drogowego, a więc ustalenia, które nie są jednoznacznie powiązane z dokumentami. W rozpoznawanej sprawie jest takie powiązanie, poprawnie organy oceniły zrealizowanie ustaleń pasa drogowego w trybie ściśle wskazanych działań geodezyjnych (map). Z kolei istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a., polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. W tej sprawie, czyniąc zadość normie art. 15 k.p.a. sprawa została dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta; po raz pierwszy w pierwszej instancji, a po raz kolejny w drugiej instancji. Każdy z organów przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a następnie wydał rozstrzygnięcie, przy czym z akt sprawy wynika, że obydwa organy oparły się na tym samym materiale dowodowym. Zatem Sąd nie dopatrzył się uchybień w tym zakresie. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, naruszeń prawa procesowego mających istotnych wpływ na wynik sprawy ani podstaw do stwierdzenia nieważności czy wznowienia postępowania, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.