II SA/Sz 346/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej E. B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Miasta i Gminy decyzją wydaną w dniu [...]r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku B. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni o mocy elektrycznej 0,99 MW na działce nr [...] obręb D., gmina M., określił środowiskowe uwarunkowania dla wnioskowanego przedsięwzięcia. W postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...] po rozpoznaniu odwołań S.", B. M. i E. B. uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało, m.in., że dla ustalenia stron w przedmiotowej sprawie konieczne jest prawidłowe ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Podkreśliło, że z treści przepisów art. 72 ust. 2 pkt 1, art. 74 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353, dalej jako "u.o.o.ś") wynika, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy. Normy i ich ewentualne przekroczenia mają znaczenia dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie dla posiadania przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Stroną analizowanego postępowania jest więc właściciel bądź użytkownik wieczysty nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem Kolegium zagadnienie oddziaływania planowanej inwestycji wymaga pogłębionej analizy, ponieważ okoliczność braku przekraczania norm nie jest jednoznaczna z brakiem oddziaływania, a co za tym idzie koniecznym może stać się poszerzenie kręgu stron postępowania. Decyzją z dnia [...] r. [...] wydaną na podstawie art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.o.o.ś. Burmistrz Miasta i Gminy , po ponownym przeprowadzeniu postępowania, określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa biogazowni o mocy elektrycznej 0,99 MW na działce nr [...] obręb D., gmina M.". Organ określił w decyzji warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia z uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia akustyczne. Realizując wskazania Kolegium, organ wezwał inwestora do uzupełnienia raportu o graficzne przedstawienie zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na etapie jego budowy i eksploatacji, pozwalające zidentyfikować nieruchomości, które mogłyby być narażone na oddziaływanie tej inwestycji. W oparciu o powyższe organ podał, że z uzupełnionego Raportu oraz załącznika do niego wynika, że ponadnormatywne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia, zarówno na etapie jego budowy, jak i eksploatacji, w zakresie emisji zanieczyszczeń pyłowych i gazowych do powietrza oraz hałasu, zamknie się w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Z przedłożonych dokumentów wynika, że właściciele nieruchomości położonych w sąsiedztwie działki nr [...] obr. [...] miasta M., na której planuje się budowę biogazowni i kogeneratora, nie będą narażeni na oddziaływanie przedsięwzięcia w zakresie przekraczającym przyjęte normy. W odwołaniu od wydanej decyzji E. B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucając niewykonanie przez organ zaleceń organu II instancji powodujące naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, tj. - art. 28 K.p.a. poprzez nieprecyzyjne określenie stron postępowania, - art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy u.o.o.ś. w związku z art. 8 i 10 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wyników postępowania udziałem społeczeństwa i nie zawarcie w uzasadnieniu informacji w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie uwzględniono uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa (art. 85 ust. 2 u.o.o.ś. w związku z art. 107 K.p.a.), - art. 7, 77 i 80 K.p.a. w związku z art. 107 ust. 3 K.p.a. poprzez oparcie treści rozstrzygnięcia wyłącznie o dokumenty przedłożone przez inwestora oraz opinie i uzgodnienia organów, bez dokonania przez organ ich analizy i własnej wnikliwej oceny zebranych w sprawie materiałów, - nie dokonanie wizji lokalnej w celu sprawdzenia informacji podanych przez inwestora, oraz brak weryfikacji wszystkich dokumentów urzędowych, które posiada lub mógł pozyskać, - nie wyeliminowanie sprzeczności i błędów wskazanych przez Kolegium oraz w odwołaniach, - art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy u.o.o.ś. poprzez brak określenia konkretnych, jednoznacznych wymagań jakie powinna spełniać inwestycja, a które konieczne są do uwzględnienia w projekcie budowlanym, - przepisów Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz o dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (tzw. Konwencja z Aarhus). W dalszej części skarżąca odniosła się szczegółowo do poszczególnych punktów sporządzonego w niniejszej sprawie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, wskazując na jego braki i nieścisłości. W postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją wydaną w dniu [...] r., [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23) orzekło o jego umorzeniu. Kolegium zgodziło się z ustaleniami dokonanymi przez organ I instancji, z których wynika, że działki o nr [...] stanowiące własność skarżącej nie znajdują się w obrębie oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Gazociąg będzie położony na działce nr [...] i jego oddziaływanie zamknie się w obszarze tej działki, natomiast między działką nr [...] a działką nr [...] położone są jeszcze działki o nr [...]. Dalej Kolegium wyjaśniło, że w sprawach z zakresu ustalenia uwarunkowań środowiskowych przymiot strony ma wnioskujący o wydanie decyzji podmiot, któremu przysługuje tytuł prawny do nieruchomości na której będzie realizowane przedsięwzięcie, podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia oraz wszystkie inne podmioty, których nieruchomości mieszczą się w zasięgu ewentualnego oddziaływania planowanej inwestycji, które to oddziaływanie dla jego eliminacji obwarowane może być nakazami lub zakazami bezpośrednio odnoszącymi się do atrybutów przysługujących stronom postępowania praw do nieruchomości. Skoro skarżąca nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, to nie będąc stroną postępowania nie mogła wnieść odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego E. B. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ odwoławczy wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nieuwzględnienie słusznego interesu strony i brak samodzielnej oceny materiału dowodowego, - art. 11 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez naruszenie zasady przekonywania, zgodnie z która organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie wg wymagań określonych w art. 107 § 3 K.p.a., - art. 15 K.p.a. poprzez brak merytorycznego rozpoznania przez organ odwoławczy istoty sprawy i bezkrytyczne przyjęcie za prawidłowe ustaleń i ocen dokonanych przez organ I instancji, a w konsekwencji odstąpienie przez organ odwoławczy od ustalenia zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, jak też odstąpienie od samodzielnego ustalenia stron postępowania, - art. 28 K.p.a. i art. 44 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie poprzez uznanie, że skarżąca nie posiada statusu strony. W oparciu o powyższe uchybienia strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, o uwzględnienie skargi w całości przez Kolegium w trybie samokontroli oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu, skarżąca wskazała, że swój interes prawny w przedmiotowej sprawie wywodzi z faktu przysługiwania jej prawa własności nieruchomości zlokalizowanej – w jej ocenie – w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Oddziaływanie to będzie negatywnie wpływać na korzystanie z jej nieruchomości oraz na jej zdrowie i życie. Związane ono będzie przede wszystkim ze zwiększeniem natężenia ruchu pojazdów ciężarowych przy jej nieruchomości, emisję hałasów, wibracji, pyłów, odorów związaną z działaniem samej instalacji biogazowni. Okoliczności te podnoszone już przez nią w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zostały przez organ, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, całkowicie pominięte. Ani organ I jak i II instancji, nie ustaliły katalogu stron, pomimo wyraźnego wskazania przez Kolegium w decyzji z dnia [...] r. na potrzebę wyjaśnienia tej kwestii. Kolegium podkreśliło bowiem, że zagadnienie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia wymaga pogłębionej analizy, ponieważ okoliczność braku przekraczania norm nie jest jednoznaczna z brakiem oddziaływania, a co za tym idzie koniecznym może stać się poszerzenie kręgu stron postępowania. Wskazało także, że budynek, w którym zamieszkuje skarżąca znajduje się w niedalekiej odległości od planowanego kogeneratora i istnieje możliwość, że znajdzie się on w obszarze oddziaływania inwestycji. W ocenie skarżącej, organ rozpoznając ponownie sprawę, nie wywiązał się z obowiązku ustalenia zakresu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, w konsekwencji czego ponownie nieprawidłowo ustalił teren objęty oddziaływaniem rzeczonego przedsięwzięcia, a tym samym ponownie nie dokonał prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, co w sposób bezpośredni negatywnie wpłynęło na jej prawa. Organ I instancji ustalając katalog stron postępowania najprawdopodobniej zaliczył do tego grona wyłącznie właścicieli nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, pomijając osoby posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych nieco dalej, uzasadniając swoje stanowisko, tym, że z analizy przedłożonego uzupełnienia oraz załącznika do raportu wynika, że ponadnormatywne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia w zakresie emisji zanieczyszczeń pyłowych i gazowych do powietrza oraz hałasu zamknie się w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Organ odwoławczy powielił błąd popełniony przez organ I instancji, ponieważ nie przeprowadził własnej analizy i i nie dokonał własnych ustaleń w zakresie zasięgu oddziaływania inwestycji, opierając się w tym zakresie na ustaleniach i ocenie organu I instancji. Organ dopuścił się również naruszenia art. 15 K.p.a. zgodnie z którym istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. W niniejszej sprawie organ odwoławczy zrealizował wyłącznie funkcje kontrolne, pomijając całkowicie obowiązek rozpoznania sprawy merytorycznie, ograniczając się do przyjęcia ustaleń i ocen poczynionych przez organ I instancji. Opisując położenie swoich działek oraz powołując się na obliczenia w tabelach (załącznik do Raportu oddziaływania na środowisko) dla emitora o wartości Kogenerator 0,99KW, przy założeniu budynku mieszkalnego w odległości 100m, skarżąca wskazała, że określone izolinie stężeń pyłu PM-10, dwutlenku siarki, tlenków azotu, tlenku węgla, pyłu zawieszonego PM-2,5 i opad pyłu + tło pokazujące oddziaływanie przedsięwzięcia na sąsiednie nieruchomości, pokazują wprost, iż jej nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska zajętego w sprawie wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jako zasadna została przez Sąd uwzględniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając wniesioną skargę Sąd badał zatem, czy zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Sąd badał również, czy stan faktyczny istniejący w dacie wydania zaskarżonego aktu dawał organowi podstawę do zastosowania odpowiednich przepisów prawa. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. i oparta została na ustaleniu przez organ odwoławczy, że skarżącej E. B. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody. Z tych powodów Sąd rozpoznając skargę w niniejszym postępowaniu ograniczyć się musi do badania legalności zaskarżonej decyzji, nie kontrolując merytorycznie wskazywanych przez skarżącą przesłanek, które mogłyby ewentualnie stanowić podstawę do wzruszenia decyzji organu pierwszej instancji. Badając w takim zakresie zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa Sąd doszedł do przekonania, że nie mogła się ona ostać w obrocie prawnym, jako wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że krąg stron w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia należy ustalać mając na uwadze ogólną regulację odnoszącą się do strony postępowania zawartą w art. 28 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Rację ma Kolegium stwierdzając, że interes prawny, o którym mowa w art. 28 K.p.a. to interes, który pozostaje w bezpośrednim, indywidulanym, konkretnym, realnym i aktualnym związku z przedmiotem danego postępowania. Rzeczony interes winien opierać się na konkretnym przepisie prawa materialnego, z którego strona wywodzi prawo do uczestnictwa w danym postępowaniu administracyjnym. Niezbędne jest zatem ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między sytuacją jednostki a powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego (por. wyroki NSA: z dnia 8 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1859/12, z dnia 4 kwietnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2685/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2014 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2657/13, w Szczecinie z dnia 30 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 996/13). Dla ustalenia stron postępowania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, innych niż wnioskodawca (podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy), konieczne jest zatem prawidłowe ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Z przywołanych przepisów art. 72 ust. 2 pkt 1, art. 74 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.o.o.ś. wynika, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy (por. Krzysztof Gruszecki "Komentarz do art. 73 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko", LEX/el 2013, teza 4 i 5). Normy i ich ewentualne przekroczenia mają znaczenie dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie dla posiadania przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Stroną analizowanego postępowania jest więc właściciel nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia. W tym sensie o interesie prawnym tego podmiotu świadczy także prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 108/12 dostępny w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, podstawowym kryterium decydującym o uznaniu za stronę właściciela nieruchomości zlokalizowanej w pobliżu planowanej inwestycji jest stwierdzenie, że na ową nieruchomość rozciąga się oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia. Zazwyczaj dotyczyć to będzie nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Jednakże w każdym przypadku organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winien należycie ustalić obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę przede wszystkim dane wynikające z dokumentów dostarczonych przez inwestora. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, żeby organ odwoławczy przeprowadził postępowanie w kierunku ustalenia, czy nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze jakiegokolwiek oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Kolegium umarzając postępowanie i uznając E. B. za osobę nieposiadającą przymiotu strony, oparło się ustaleniach organu I instancji, że działki o nr [...] stanowiące własność skarżącej nie znajdują się w obrębie oddziaływania spornej inwestycji, której oddziaływanie zamknie się w obszarze położenia gazociągu tj. działki nr [...]. W ocenie Sądu takie stanowisko organu jest przedwczesne. Lektura decyzji organu I instancji wskazuje, że ostatecznie ustalił on strony tego postępowania na podstawie graficznego zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, dostarczonego przez inwestora w ramach uzupełnienia raportu, w związku z zaleceniem z decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Zdaniem Sądu wskazana dokumentacja graficzna w dalszym ciągu jest niewystarczająca dla właściwego i precyzyjnego zweryfikowania kręgu stron tego postępowania. Przede wszystkim jest ona niespójna ze szczegółowymi wykazami emisji zanieczyszczeń i hałasu emitowanych przez biogazownię i kogenerator, stanowiącymi załączniki do raportu. Wizualnie można dostrzec, że ogólnie zakreślony obszar oddziaływania spornej inwestycji w tych dokumentach nie pokrywa się z zasięgiem izolinii stężeń emisji zanieczyszczeń do powietrza, nie stanowi też odzwierciedlenia przebiegu izofon hałasu przedstawionych w załącznikach do raportu. Z raportu wynika, że kogenerator emituje do atmosfery pył PM 10 dwutlenek siarki, tlenki azotu tlenek węgla i pył zawieszony PM 2,5. Analiza zdjęć satelitarnych z naniesionymi izoliniami stężeń średnich i maksymalnych ww. substancji (por. karta 63, 62, 60, 59, 57 dokumentu załączniki do raportu) w zestawieniu z graficznym wykresem ogólnie określonego obszaru oddziaływania z [...] r. wykazuje, że zasięgi oddziaływania przedstawione w tych dokumentach nie pokrywają się obszarowo. Przykładowo na stronie 63 dokumentu "Załączniki do raportu oddziaływania na środowisko" przedstawiono zdjęcie terenu lokalizacji kogeneratora z rozchodzącymi się liniami stężeń maksymalnych Pyłu PM-10, z którego wynika, że izolinia o wartości 0,105 µg/m3 (nieprzekraczającej wartości dopuszczalnych) obejmuje swym zasięgiem tereny wokół tego źródła emisji, na których widoczne są tereny zabudowane, a także przekracza linię działki nr [...] (droga), obejmując zasięgiem tereny położone po drugiej stronie działki [..], w tym działkę skarżącej nr [...]. Tymczasem obszar oddziaływania inwestycji zaznaczony na graficznym załączniku z [..] r. przedstawia działkę nr [...], na której lokalizowany jest emitor - kogenerator z granicą oddziaływania inwestycji kończącą się przed terenem z zabudowaniami (działka nr [...] i nast.), które widać na zdjęciu satelitarnym. Podobnie sytuacja wygląda z izoliniami maksymalnych i średnich stężeń tlenków azotu (strona 60 dokumentu). Według zdjęcia zasięg emisji tej substancji widocznie wykracza poza granice ogólnie narysowanego obszaru oddziaływania kogeneratora, obejmując teren za działkami położonymi bezpośrednio przy działce nr [...]. Na graficznym załączniku, na podstawie którego Organ I instancji ustalił krąg stron, oddziaływanie w zasadzie zamyka się w granicy działki inwestycji, w niewielkim zakresie wykraczając na grunty przyległe. Opisane rozbieżności, zdaniem Sądu, mogą mieć istotne znaczenie dla ustalenia terenów faktycznie znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Brak dokonania przez organ odwoławczy własnych ustaleń w powyższym zakresie stanowi uchybienie obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia sanu stanu faktycznego sprawy oraz dokonania oceny całości materiału dowodowego i tym samym naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto w przypadku organu odwoławczego prowadzi to również do naruszenia wyrażonej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i obowiązku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy przez ten organ. Wobec powyższego, za zasadniczą przyczynę uchylenia zaskarżonej decyzji należy uznać przedwczesną ocenę o braku po stronie skarżącej interesu prawnego legitymującego do udziału w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony. Dokonana przez Kolegium w tym zakresie ocena okoliczności niniejszej sprawy nie jest wszechstronna, pełna, nie uwzględnia okoliczności, które zawiera raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w tym załączone mapy i tabele dotyczące oddziaływania akustycznego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ obowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i dokonać oceny ustalonych okoliczności na gruncie art. 28 K.p.a., pod kątem posiadania przez skarżącą ogólnie pojętego interesu prawnego w niniejszym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnym orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. W kwestii kosztów postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi orzeczono w pkt II na zasadzie art. 200 tej ustawy.