II SA/Sz 35/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2009 r. sprawy ze skargi T. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Upomnieniem z dnia [...], nr [...], Prezydent Miasta wezwał T.C. do uregulowania w terminie 7 dni od dnia doręczenia, opłaty dodatkowej w łącznej kwocie [...] złotych wraz z kosztami upomnienia, za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania w okresie od [...] do [...] (w [...] miejscach płatnego postoju na terenie miasta [...]), pojazdu marki [...], , pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W związku z okolicznością nie uczynienia zadość wezwaniu określonemu w ww. upomnieniu, Prezydent Miasta w dniu [...], wystawiając tytuł wykonawczy o nr [...], wszczął z urzędu postępowanie egzekucyjne w przedmiocie doprowadzenia T.C. do wykonania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Pismem z dnia [...] T.C. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzonego przez Prezydenta Miasta postępowania egzekucyjnego i wniósł o jego umorzenie. Wszczętej egzekucji zarzucił naruszenie art. 33 pkt 1 i 4 oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.). W uzasadnieniu wskazał, że nie był zobowiązany do ponoszenia opłat za parkowanie samochodu [...] pomimo, że był jego właścicielem, ponieważ na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115) obowiązkiem uiszczenia stosownej opłaty za nieopłacony postój pojazdu obciążona jest osoba parkująca pojazd. T.C. zaznaczył, że osobiście nigdy nie parkował pojazdu o nr rej. [...] w strefie ograniczonego postoju bez uiszczenia wymaganych opłat. Pismem z dnia [...] Prezydent Miasta [...] wezwał T.C. do wskazania osoby lub osób, które w okresie od [...] do [...], w dniach i godzinach wymienionych w upomnieniu, kierowały pojazdem marki [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, T.C. poinformował organ egzekucyjny, że z samochodu o nr rej. [...] korzystali: w dniu [...] – P.C., w dniu [...] – A.Z., w dniu [...] – D.S., w dniu [...] – J.P. T.C. wyjaśnił, że z uwagi na upływ czasu nie był w stanie, poza wyliczonymi przypadkami, wskazać precyzyjnie, kto w danym dniu i godzinie kierował pojazdem stanowiącym jego własność. Podkreślił, że z uwagi na okoliczność, że naprawiał pojazdy swoich klientów, takie sytuacje, że inna osoba kierowała należącym do niego pojazdem zdarzały się często. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta uznał za uzasadnione zarzuty w części dotyczącej postojów w dniach [...] oraz [...] i umorzył postępowanie egzekucyjne w tym zakresie. W części dotyczącej pozostałych postojów wyliczonych w upomnieniu nr [...], Prezydent Miasta postanowił uznać zarzuty za niezasadne. W uzasadnieniu organ wskazał, że zobowiązany – T.C. wykazał, że w dniach [...] oraz [...] pojazd o nr rej. [...] użytkowały inne osoby. W odniesieniu do pozostałych przypadków nieopłaconego postoju pojazdu o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania, T.C. stosownych dowodów, na okoliczność nieistnienia po jego stronie obowiązku, nie przedstawił. Organ egzekucyjny podkreślił, że fakt obecności pojazdu o nr rej. [...] został zarejestrowany w strefie płatnego parkowania przez inspektorów, poprzez umieszczenie za szybą samochodu zawiadomienia. Powyższe zawiadomienia dotyczyły postojów ww. pojazdu na różnych ulicach i wystawione zostały przez różnych inspektorów, co wykluczało ewentualną pomyłkę bądź świadome działanie na niekorzyść zobowiązanego. W przedmiocie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego Prezydent Miasta wyjaśnił, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...], sygn. akt [...], że błąd co do osoby zobowiązanego ma miejsce wówczas, gdy osoba, przeciwko której wystawiono tytuł wykonawczy, jest inną osobą niż adresat decyzji (aktu normatywnego), stanowiącego podstawę prawną egzekwowanego obowiązku. W rozpatrywanej sprawie bezspornym było, że T.C. był właścicielem pojazdu marki [...] w okresie wskazanym w tytule wykonawczym. Wobec powyższego nie zachodził błąd co do osoby zobowiązanego. Organ wyjaśnił, że zobowiązany, poza czterema przypadkami, nie wskazał osoby lub osób, które korzystały z ww. pojazdu, w dniach i godzinach wymienionych w upomnieniu. Okoliczność ta uczyniła niemożliwym ustalenie i w konsekwencji wystawienie tytułu wykonawczego na inną osobę korzystającą z drogi publicznej. W przypadku, gdy kierującym pojazdem nie był jego właściciel i nie wskazał on osoby kierującej pojazdem, wówczas za korzystającego z drogi publicznej należy uznać właściciela pojazdu. Na niniejsze postanowienie T.C. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zobowiązany zarzucił Prezydentowi Miasta, w zakresie prowadzonego postępowania zakończonego postanowieniem, naruszenie art. 6-9 oraz art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.). Ponadto, powołując się na art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz zapisy uchwały Rady Miasta Szczecina Nr XIII/269/03 i XXIX/576/04, T.C. wskazał, że opłatę dodatkową pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie parkowania w wyznaczonym miejscu w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. W tym celu organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach publicznych, po uzgodnieniu z zarządcą drogi powinien wyznaczyć w strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na parkowanie. Zdaniem T.C., uchwały Rada Miasta Szczecina były w tym zakresie mało precyzyjne i zbyt ogólnikowe, a brak oznakowania miejsc parkingowych w obrębie strefy płatnego parkowania, w jego ocenie pozostaje w sprzeczności z ustawą o drogach publicznych. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta. W ocenie organu II instancji, skarżący podnosząc zarzut nieistnienia zobowiązania nie wskazał jakiego rodzaju okoliczności to uzasadniały. W kwestii zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego organ zaznaczył, że skarżący nie kwestionował, że jest właścicielem pojazdu marki [...]. Kolegium podkreśliło, że zobowiązanym do opłaty za płatny postój jest korzystający z drogi, jednakże w sytuacji, gdy korzystającym z drogi nie jest właściciel pojazdu, wówczas winien on wskazać osoby, które użytkowały jego samochód i nie uiściły opłaty z tego tytułu. Zobowiązany ograniczył się jedynie do wskazania innych osób, które korzystały z jego pojazdu w zakresie czterech z postojów natomiast w pozostałym zakresie takiego konkretnego wskazania nie dokonał. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w jego ocenie, z logicznego punktu widzenia nie jest możliwa sytuacja, w której samochód o określonej wartości, częstokroć wysokiej, udostępniany jest innym osobom, które to osoby w sposób zupełnie swobodny i dowolny i bez jakichkolwiek dokumentów potwierdzających fakt korzystania z pojazdu, użytkują tenże pojazd. Nie powinno budzić wątpliwości, że w razie nie uiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia obciąża co do zasady właściciela pojazdu. Skarżący natomiast, pomimo wezwania, nie wskazał konkretnie i w sposób nie budzący wątpliwości użytkownika pojazdu w zakresie nieopłaconych postojów w okresie od dnia [...] do dnia [...]. Wobec powyższego organ II instancji, z uwagi na ogólnikowość i nieskonkretyzowany charakter, nie uwzględnił zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego. Powyższe postanowienie zostało przez T.C. zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie bądź stwierdzenie nieważności wydanego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 6-10, art. 12, art. 35 § 1-3, art. 36 § 1 i 2, art. 38, art. 75 § 1, art. 77, art. 79 § 1 i 2 , art. 80, art. 154 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 2, 4, 6 i 7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi T.C. wskazał na nieprecyzyjne zapisy uchwał ustanawiających na obszarze [...] strefę płatnego parkowania, brak wyznaczonych miejsc do parkowania w strefie, a także na brak reakcji organów na fakty, niezgodnego z ustawą Prawo o ruchu drogowym, parkowania pojazdów w miejscach niedozwolonych ( np. przejścia dla pieszych, skrzyżowania ) i zamiast stosownego karania, pobieranie opłat za parkowanie także w takich miejscach, co zdaniem skarżącego i Rzecznika Praw Obywatelskich jest niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia, dokonana według kryterium zgodności z prawem i w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym, a zatem w pierwszej kolejności badaniu poddano zgodność tego postanowienia z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), dotyczącymi właściwości organów i trybu egzekucji należności pieniężnych, i w tym zakresie uchybień nie stwierdzono. Skarżący, stosownie do pouczenia zawartego w doręczonym mu tytule wykonawczym z dnia [...] Nr [...], w ustawowym terminie wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując na nieistnienie obowiązku uiszczenia opłaty z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania oraz błąd co do osoby zobowiązanego. Na wstępie wskazać należy, że art.18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz.1954 z późn.zm. ) przewiduje w tym postępowaniu odpowiednie zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawodawca nakazuje zatem stosowanie przepisów Kpa w postępowaniu egzekucyjnym nie wprost lecz odpowiednio, to jest z uwzględnieniem jego specyfiki polegającej przede wszystkim na przymusowym charakterze postępowania, a także szybkości i skuteczności wykonania określonych prawem obowiązków. Przy interpretacji zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 6-16 Kpa), w tym też zasady czynnego udziału stron w postępowaniu przewidzianej w art. 10 Kpa, należy wziąć pod uwagę odrębność celów postępowania administracyjnego i postępowania egzekucyjnego. Zasada ta przejawiająca się między innymi w obowiązku zagwarantowania stronie dostępu do akt oraz w umożliwieniu stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, odnosi się jedynie do postępowania orzekającego i jedynie do postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Sposób więc stosowania tych przepisów Kodeksu należy uznać za cechujący się znacznym ograniczeniem z uwagi na inną funkcję procesową (wyrok NSA z dnia 13.10.2005 r. Sygn.akt II FSK 157/05 Lex 173123). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13b ust. 1 wskazanej ustawy, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Kolejne przepisy art. 13b ustawy o drogach publicznych określają: zasady ustalania strefy płatnego parkowania (ust. 2) i upoważniają radę gminy (miasta) do ustalania takiej strefy (ust. 3) oraz do ustalania wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów w takiej strefie i do określenia sposobu pobierania tej opłaty (ust. 4 pkt 1 i 3). W ust. 5 wymienionego artykułu ustawodawca określił między innymi dopuszczalne różnicowanie wysokości opłat w zależności od czasu parkowania, a w ust. 7 wskazał, że wymienione opłaty pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi. Ponadto, zgodnie z art. 13f omawianej ustawy, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1), przy czym wysokość i sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta), lecz jej wysokość nie może przekraczać 50 zł (ust. 2), opłatę tę pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (ust. 3). Uchwałą Nr XIII/269/03 z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Szczecina oraz sposobu ich pobierania (Dz.Urz.Woj.Zach. Nr 113, poz. 1932 z późn. zm.), Rada Miasta Szczecina wykorzystała upoważnienie zawarte we wskazanych wyżej przepisach ustawy o drogach publicznych. Uchwała ta, jak i uchwała ją zmieniająca Nr XXIX/576/2004 z dnia 22 listopada 2004 r. (Dz.U.Woj.Zach. Nr 99, poz. 2168), wydane na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, są aktami prawa miejscowego i zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowią źródło powszechnie obowiązującego prawa na terenie Miasta Szczecina. Przepisy omawianych uchwał Rady Miasta Szczecina, jako przepisy powszechnie obowiązujące na terenie Szczecina, dotyczą więc każdego, kto parkuje pojazd na terenie wyznaczonej strefy płatnego parkowania. Nie sposób zatem uznać, że działanie organów administracji cechowała dowolność, nieznajdująca oparcia w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Istotne dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy jest również stwierdzenie, że obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z przepisów prawa, bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego np. decyzji ( wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt FSK 2580/04; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. II SA/Sz 534/06, niepublikowane). Opłata dodatkowa, o której mowa w art. 13f ustawy o drogach publicznych, jest bowiem funkcjonalnie związana z opłatą za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania uregulowaną w art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a ustawowe określenie: "Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust.1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową", wskazuje na to, że obowiązek jej uiszczenia także wynika z mocy prawa, zwłaszcza że ustawodawca nie przewidział konieczności wydawania w tym przedmiocie decyzji lub innego aktu administracyjnego. Nie powinno również budzić wątpliwości, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia obciąża - co do zasady - właściciela pojazdu. Właściciel jest bowiem na ogół korzystającym z drogi, chyba że udowodni, że pojazd użyczył innej osobie. Skarżący poza domaganiem się przedstawienia mu przez organ egzekucyjny dowodów potwierdzających, że to on parkował, nie podjął szerszej próby wyjaśnienia ( wskazał jedynie 4 przypadki korzystania z pojazdu przez inne osoby ), kim mogły być inne osoby korzystające w tym czasie z jego pojazdu, zasłaniając się upływem czasu. Tymczasem, wbrew stanowisku skargi, dowodów takich nie mógł przeprowadzić organ, albowiem - jak to wskazano powyżej - to nie organ egzekucyjny nakłada na korzystającego z dróg publicznych obowiązek uiszczenia należnej opłaty. Nie musi zatem, a nawet nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie korzystającego z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu, ponieważ na to nie pozwalają przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Ma on w tej sytuacji prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel, w tym przypadku T.C. Ten ostatni zaś może dochodzić swych racji, podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut, o którym mowa w art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. błędu, co do osoby zobowiązanego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.06.2007 r., sygn. akt I OSK 209/07, Lex 344875), wskazując jednocześnie osoby, którym w tym czasie umożliwił korzystanie z pojazdu. Zgodnie z § 11 ust. 1 uchwały Rady Miasta Szczecina, opłata dodatkowa za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania wniesiona w terminie 7 dni od nieopłaconego postoju wynosi 20 zł, a po tym terminie 50 zł. Bezsporne jest zatem, że za każdy stwierdzony przez upoważnionego inspektora strefy płatnego parkowania w Szczecinie nieopłacony postój, właściciel pojazdu obowiązany jest uiścić opłatę dodatkową w wysokości 20 lub 50 zł, w zależności od tego kiedy opłatę tę uiścił. Wobec stwierdzenia, że według zapisu ustawy obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu (w tym opłaty dodatkowej) powstaje z mocy prawa, bez potrzeby konkretyzacji tego obowiązku w drodze decyzji, oczywistym jest, że po stronie zarządcy (zarządu) drogi nie istnieje również obowiązek doręczania właścicielowi czy innej osobie użytkującej pojazd, takiej decyzji. Sporządzane przez inspektora w razie stwierdzenia nieuiszczenia opłaty za postój "zawiadomienie", dokumentuje jedynie fakt nieuiszczenia opłaty, a zarazem informuje posiadacza pojazdu o powstałym obowiązku dokonania opłaty, lecz nie nakłada tego obowiązku. Podkreślić przy tym należy, że taki sposób zawiadamiania nie narusza konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich, w tym prawa do obrony. Posiadacz pojazdu ma bowiem zagwarantowaną możliwość obrony swoich praw m.in. właśnie poprzez złożenie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, przy czym takie postępowanie wszczyna się dopiero po uprzednim doręczeniu upomnienia (wezwania do zapłaty), z wykazaniem żądanej należności. Pomimo nieuiszczenia opłaty za postój, zobowiązany ma więc możliwość uiszczenia opłaty dodatkowej bez wszczynania postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne wszczyna bowiem dopiero doręczenie tytułu wykonawczego. Jeżeli zobowiązany kwestionuje istnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej poprzez wniesienie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, oceny zasadności tego zarzutu dokonuje wierzyciel, jak w tym przypadku będący równocześnie organem egzekucyjnym, a jego ocena, tak jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie, podlega kontroli organu drugiej instancji, a następnie sądu administracyjnego. W aktach rozpatrywanej sprawy znajduje się [...] zawiadomień o nieopłaconym postoju pojazdu marki [...], wystawionych przez różnych inspektorów strefy płatnego parkowania (o czym świadczą odmienne numery służbowe i podpisy). Z zawiadomień tych wynika, że pojazd zobowiązanego bez uiszczenia opłaty, parkowany był w strefie. W zawiadomieniach wskazane są konkretne dane, dotyczące ulicy postoju, godziny sporządzenia zawiadomienia, nr rejestracyjnego i marki pojazdu, daty (dzień, miesiąc, tok) oraz numeru służbowego inspektora wypełniającego zawiadomienie. Posiadając takie, jak opisane wyżej dowody, organ egzekucyjny (wierzyciel), uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, dokonując tzw. swobodnej oceny dowodów zgodnie z art. 80 Kpa, miał podstawę do przyjęcia, że dowody te w sposób wystarczający dokumentują fakty nieuiszczenia przez skarżącego opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania, co skutkowało naliczeniem opłaty dodatkowej. Wobec tego za nieuzasadnione uznać należy stanowisko skarżącego, że zawiadomienia dotyczące postoju jego pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty zostały wystawione bezpodstawnie. Skarżący zaprzecza, aby w dniach i godzinach wskazanych w upomnieniu parkował przedmiotowym pojazdem na wyznaczonych miejscach parkowania w strefie. Tymczasem nie sposób przyjąć, aby różni inspektorzy SPP, działając w zmowie mogli przez okres ponad dwóch lat wystawiać zawiadomienia o nieopłaconym postoju, wpisując w nich markę i numer rejestracyjny samochodu skarżącego, pomimo że w tych dniach nie widzieli takiego pojazdu na terenie strefy, bądź też wystawiali takie wezwania, widząc prawidłowo wypełniony i ważny blankiet opłaty za postój. Wobec powyższego żądanie opłaty dodatkowej za parkowanie w datach wskazanych w upomnieniu, jest zasadne. W tym stanie rzeczy nie można również zgodzić się ze skarżącym, że organ egzekucyjny nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący dowodów wskazujących na istnienie egzekwowanego obowiązku. Podkreślić przy tym należy, że zobowiązany w każdej chwili mógł zapoznać się z tymi dowodami, kontaktując się z organem egzekucyjnym. Dodać także należy, że obecnie uchwała Nr XIII/269/03 Rady Miasta Szczecina z dnia 1 grudnia 2003 r. ( zmieniona uchwałą Nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004 r.) w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych oraz sposobu ich pobierania jest aktem obowiązującym, korzystającym z domniemania zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Wskazane w skardze nieprawidłowości związane z wykonywaniem tej uchwały, polegające na ewentualnym wyznaczeniu miejsc parkowania z naruszeniem przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowymi, pobieraniu za postój w takich miejscach opłat za parkowanie w strefie, nie dotyczą bezpośrednio pojazdu skarżącego ( skarżący nie wykazał by w dniach i godzinach wskazanych w upomnieniu parkował w miejscu niewyznaczonym lub też niezgodnie z przepisami ), a tym samym nie wchodzą w zakres badania przez sąd skargi na postanowienie w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.), skargę oddalił.