II SA/Sz 366/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Maria Mysiak, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2020 r., [...] Inspektor Pracy (dalej: "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję inspektora pracy z [...] stycznia 2020 r., nr [...], nr rej. [...], nr rej. [...] w sprawie nałożenia na P. F. L. Sp. z o.o. w S. (dalej też: "spółka", "strona", "skarżąca") kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256; dalej: "K.p.a."), art. 92 a ust. 1, art. 92 a ust. 5 pkt 1, art. 92 a ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.; dalej: "u.t.d.") oraz Ip. 5.7.1, 5.8.3, 5.12.1 oraz 5.12.2 załącznika nr 3 do u.t.d. pt. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz waga naruszeń, art. 4 lit. h, art. 8 ust. 1, 2, 3, 4, 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 102, str. 1 ze zm.; dalej: "rozporządzenie 561/2006"), art. 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1412 ze zm.; dalej: "c.p.k."), art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1251; dalej: "P.I.P."). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, podstawę faktyczną nałożenia kary stanowiły następujące, ustalone w toku kontroli nieprawidłowości: - skrócenie dziennego czasu odpoczynku kierowcy; - skrócenie tygodniowego odpoczynku kierowców; - przekroczenie dopuszczalnego dobowego wymiaru czasu pracy, w sytuacji, gdy praca wykonywana jest w porze nocnej. Powyższe naruszenia stwierdzono podczas kontroli przeprowadzonej w spółce w dniach: [...] września 2019 r., [...] października 2019 r., [...] listopada 2019 r., [...] grudnia 2019 r. przez inspektora pracy działającego w ramach właściwości miejscowej Inspektor Pracy. Ustalenia kontrolne udokumentowano w protokole kontroli z [...] listopada 2019 r. Strona złożyła zastrzeżenia do ustaleń zawartych w protokole, które zostały częściowo uwzględnione przez inspektora pracy. Inspektor pracy ustalił, że przedmiotem przeważającej działalności kontrolowanej spółki jest transport drogowy towarów. Inspektor pracy objął kontrolą czas pracy oraz czas jazdy, czas obowiązkowych przerw i czas odpoczynku kierowców spółki w okresie 6 miesięcy tj. od [...] stycznia 2019 r. do [...] czerwca 2019 r. Kontrolą objęto łącznie [...] dni aktywności kierowców, zarejestrowane przez tachografy i kartę kierowcy. Do odczytu (wizualizacji) danych z tarczek tachografów oraz kart kierowców i z tachografów został użyty program komputerowy "Tachoscan", który odczytuje dokładnie te same dane, które są zawarte w pamięci karty kierowcy lub tachografu cyfrowego. Rozpatrując wniesione przez spółkę odwołanie, Okręgowy Inspektor stwierdził, spółka posiada licencję uprawniającą do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy w okresie od [...] lutego 2015 r. do [...] lutego 2020 r. W kontrolowanym przez inspektora pracy okresie spółka wykonywała przewozy na terenie krajów Europy, gdzie stosowane są przepisy rozporządzenia 561/2006. Zgodnie z odczytem cyfrowym danych z kart kierowców i z tachografów oraz zgodnie z niekwestionowanymi przez stronę ustaleniami inspektora pracy zawartymi w protokole kontroli Okręgowy Inspektor ustalił, że przedsiębiorca dopuścił się naruszeń obowiązków i warunków przewozu drogowego polegających na: 1. skróceniu tygodniowego odpoczynku kierowców przez kierowcę W. R., który w okresie od [...] stycznia 2019 r. do [...] lutego 2019 r. nie odebrał wymaganego regularnego odpoczynku tygodniowego; nałożono zatem karę pieniężną w wysokości [...] zł (tj. za [...] rozpoczętych godzin po przekroczeniu 9 godzin skrócenia); 2. skróceniu tygodniowego odpoczynku przez kierowcę Andreia Kuzmicha, który w okresie od [...] marca 2019 r. do [...] marca 2019 r. nie odebrał wymaganego regularnego odpoczynku tygodniowego, nałożono zatem karę pieniężną w wysokości [...] zł (za [...] rozpoczętych godzin po przekroczeniu 9 godzin skrócenia); 3. skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego (zarówno w przypadku załogi jednoosobowej jak i kilkuosobowej) przez kierowcę A. A. [...] stycznia 2019 r.; nałożono zatem karę pieniężną w wysokości [...] zł (za przekroczenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego o czas do [...] godziny). 4. przekroczeniu dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy wykonywanej w porze nocnej przez kierowcę A. K. w 7 okresach przedstawionych na s. 6-7 zaskarżonej decyzji; nałożono karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł; 5. przekroczeniu dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy wykonywanej w porze nocnej przez kierowcę A. A. w 5 okresach przedstawionych na s. 7 zaskarżonej decyzji; nałożono karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł; 6. przekroczeniu dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy wykonywanej w porze nocnej przez kierowcę W. R. w 5 okresach przedstawionych na s. 8 zaskarżonej decyzji; nałożono karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł. Organ wyjaśnił, że strona dopuściła się dwóch naruszeń polegających na skróceniu tygodniowego okresu odpoczynku przez kierowcę W. R. o 18 godzin i 42 minuty oraz kierowcę A. K. o 20 godzin i 58 minut. Nie zaistniały przy tym warunki do zastosowania skróconego okresu odpoczynku tygodniowego kierowcy, gdyż strona nie skompensowała jednorazowo odpoczynku w wymiarze 26 godzin 18 minut, z którego skorzystał W. R. [...] stycznia 2019 r. oraz 24 godzin i 2 minut, z którego skorzystał A. K. [...] marca 2019 r. Kierowcy w przeciągu dwóch tygodni powinni wybrać dwa regularne okresy odpoczynku tygodniowego trwające co najmniej 45 godzin. Odnośnie skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego (zarówno w przypadku załogi jednoosobowej jak i kilkuosobowej) organ wyjaśnił, że A. A. [...] stycznia 2019 r. o godzinie 07:50 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 38 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od 14:47 do 23:25 [...] stycznia 2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 22 minuty. Ustalono, że strona posiada oświadczenie kierowcy, w którym podał on, że nieprawidłowo obliczył czas przerw wykorzystywanych przed, na i po zjeździe z promu. Kierowca został ukarany karą upomnienia przez pracodawcę z tego tytułu. W ocenie Okręgowego Inspektora nie zaistniały jednak przesłanki do zastosowania odstępstwa od zasad dotyczących odpoczynku kierowcy. Odnośnie do przekroczenia dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy wykonywanej w porze nocnej organ wyjaśnił, że kierowcy: A. K., A. A. oraz W. R. przekroczyli dopuszczalny czas pracy w porze nocnej łącznie [...] razy w okresie od stycznia do czerwca 2019 r., z czego [...] przypadków, ze względu na czas trwania naruszenia, penalizowanych jest karą pieniężną zawartą w Ip. 5.12.1 i 2 taryfikatora. Organ odwoławczy ocenił, że organ I instancji w sposób wyczerpujący zgromadził i rozpatrzył materiał dowodowy, dokonując jego swobodnej oceny w oparciu o przepisy prawa, zasady logiki i doświadczenia życiowego, jak również zapewnił stronie możliwość czynnego udziału w sprawie. Organ wyjaśnił ponadto, że odpowiedzialność przewoźnika wynikająca z art. 92a u.t.d. ma charakter wyłącznie administracyjny, a nie karnoadministracyjny. Strona nie wykazała przy tym istnienia przesłanek wyłączających jej odpowiedzialność z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W szczególności okoliczności takiej nie może stanowić fakt stosowania systemu kar mających na celu dyscyplinowanie kierowców, gdyż wskazuje to jedynie na jednostronne i arbitralne uznanie przez stronę, że to kierowca ponosi odpowiedzialność za powstałe naruszenie. Spółka zaniechała jednak wykazania, iż prawidłowo organizuje czas pracy kierowców, aby umożliwić im przestrzeganie przepisów prawa w zakresie obowiązków i warunków przewozu drogowego oraz stosuje właściwe praktyki wynagradzania kierowców. Strona reprezentowana przez pełnomocnika zaskarżyła decyzję Okręgowego Inspektora w całości, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo istnienia podstaw do jej uchylenia; - art. 7 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez pominięcie w treści rozstrzygnięcia faktów i okoliczności przedstawionych przez skarżącą w toku postępowania oraz oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego, nadto poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia, czy skarżąca miała wpływ lub godziła się na powstałe naruszenia; - art. 6. art. 7. art. 11, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organy obu instancji okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności dotyczących przyczyn naruszenia przez skarżącego przepisów u.t.d. w zakresie zarówno przyczyn przekroczenia przez kierowców okresów odpoczynków, jak i pominięcia przedstawionych przez skarżącego okoliczności związanych z zapewnieniem prawidłowej organizacji w celu egzekwowania przez kierowców stosowania przepisów; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 6 K.p.a. w związku z wadliwą wykładnią przepisów art. 8 ust. 6 i 7 rozporządzenia 561/2006 i uznanie, że skarżąca w sposób niedozwolony skróciła regularny odpoczynek tygodniowy kierowcom; - art. 92c u.t.d. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez arbitralne uznanie, że za wszelkie stwierdzone w toku kontroli naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewóz drogowy oraz bezzasadne pominięcie ustalenia, czy skarżąca miała wpływ lub godziła się na powstałe naruszenia; - art. 93 ust. 3 u.t.d. w zw. z art. 92b ustawy poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności i materiał dowodowy sprawy wskazywał, że skarżący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów, w zakresie dotyczącym zapewnienia wymaganego okresu odpoczynku odpowiednio tygodniowego, dziennego oraz dopuszczalnego czasu pracy w porze nocnej przez kierowców, co skutkowało nałożeniem wysokiej i nieadekwatnej kary pieniężnej. W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z [...] czerwca 2020 r. skarżąca odniosła się do odpowiedzi na skargę i załączyła dowody z dokumentów. Pismem z [...] listopada 2020 r. organ wniósł o oddalenie dowodów załączonych do pisma skarżącej z [...] czerwca 2020 r., gdyż nie są one niezbędne do wyjaśnienia w sprawie istotnych wątpliwości. Pismem z [...] grudnia 2020 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego przepisu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325; zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Analizując zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, jak i akta sprawy dołączone do skargi, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, że naruszenia stwierdzono podczas kontroli przeprowadzonej w spółce w dniach: [...] września 2019 r., [...] października 2019 r., [...] listopada 2019 r., [...] grudnia 2019 r. przez inspektora pracy działającego w ramach właściwości miejscowej Inspektor Pracy. W oparciu o przedłożone przez skarżącą dokumenty ustalono szereg naruszeń, co stanowiło podstawę wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Skarżącej zapewniono czynny udział w tym postępowaniu, jak również w postępowaniu kontrolnym. W szczególności został prawidłowo doręczony protokół kontroli, w którym szczegółowo opisane zostały poszczególne nieprawidłowości, jakiego okresu dotyczyły, w oparciu o jakie dowody zostały stwierdzone. Przedmiotem skargi, działający z upoważnienia skarżących profesjonalny pełnomocnik, uczynił naruszenie przepisów prawa materialnego art. 92b i art. 92c oraz art. 93 ust. 3 u.t.d, oraz naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 6, art. 7 art. 11, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 8 ust. 6 i 7 rozporządzenia 561/2006 sprowadzające się do niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie uznał zarzutów skarżącej za zasadne. Na wstępie należy przypomnieć, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ma rozszerzony zakres, a wobec tego, ponosi on konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji przedsiębiorstwa, jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje (kierowcami). Jest to bowiem odpowiedzialność o charakterze administracyjnym, która nie jest oparta na zasadzie winy, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Odpowiedzialność przedsiębiorcy w powyższym zakresie nie jest jednak odpowiedzialnością absolutną za cudze czyny (por. wyrok TK z dnia 4 lipca 2002 r., sygn. akt P 12/01, OTK-A 2002/4/50). Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Ustawodawca przewidział w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się między innymi w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (art. 92c ust. 1 pkt 1). Wskazane w tym przepisie przesłanki, zwalniające z odpowiedzialności, odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć (por. m.in. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10; wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 738/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1016/11 dostępne, podobnie jak inne powoływane orzeczenia, w na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, zastosowanie powyższego przepisu jest możliwe, gdy przedsiębiorca wykaże stosownymi dowodami, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub że wystąpiły zdarzenia, których nie mógł przewidzieć. To bowiem on wywodzi skutki prawne z nich wynikające i to na nim spoczywa ciężar wykazania tych okoliczności i udowodnienia okoliczności objętych ich hipotezą (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 545/12). Organ powinien zatem w każdym przypadku badać, czy w odniesieniu do konkretnego, stwierdzonego naruszenia zachodzą przesłanki, o których mowa w treści art. 92c ust. 1 u.t.d. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy, jak i organ I instancji odniosły się do zastosowania w sprawie powołanego powyżej przepisu. Skarżąca formułując wskazane w skardze zarzuty podniosła, że organ nieprawidłowo przyjął, że kierowca W. R. dopuścił się naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego odpoczynku. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 8 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, w ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej: - dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub - jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Zgodnie z ustawą o transporcie drogowym, karę nakłada się za skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone - poz. 5.8. taryfikatora. Kierowca W. R. w tygodniu od godz. 00:00 dnia [...] stycznia 2019 r. do godz. 24:00 dnia [...] stycznia 2019 r. odebrał najdłuższy nieprzerwany odpoczynek trwający 26 godzin i 18 minut. Brak odebranej rekompensaty najpóźniej przed godz. 00:00 dnia [...] lutego 2019 r. skróconego odpoczynku tygodniowego oznacza, że kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 18 godzin i 42 minuty. Kontrolującemu nie przedstawiono dowodu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Skarżąca uważa, że powyższe naruszenie zostało zweryfikowane wadliwie, gdyż do odpoczynku trwającego 26 godzin 18 minut należy doliczyć odpoczynek trwający 14 godzin 22 minuty z innego tygodnia, co powoduje, że skrócenie tygodniowego odpoczynku nastąpiło o 4 godziny i 20 minut, za które powinna zostać naliczona niższa kara, zgodnie z poz. 5.8.2 taryfikatora. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że ustalenia dokonane przez organ wynikają z danych cyfrowych zgranych z kart kierowców przekazanych kontrolującym przez pracodawcę. W prowadzonym postępowaniu skarżąca nie kwestionowała danych cyfrowych i nie kwestionuje ich w skardze, gdyż podaje, że kierowca wykorzystał odpoczynek skrócony w wymiarze 26 godzin 18 minut, równoważny odpoczynek powinien wynosić 18 godzin i 42 minuty, a kierowca wykorzystał najdłuższy odpoczynek w wymiarze 14 godzin 22 minut (pkt A i C skargi), co jest zgodnie z odczytem danych cyfrowych w decyzji organu. Ustalenie, że kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 18 godzin i 42 minuty jest zatem prawidłowe. Skarżąca wskazuje, że organ nieprawidłowo zweryfikował naruszenia polegające na skróceniu odpoczynku tygodniowego przez kierowcę Andrei Kuzmicha. Kierowca w innym tygodniu skompensował część skróconego odpoczynku tygodniowego, a zatem także w tym przypadku powinna znaleźć zastosowanie poz. 5.8.2 taryfikatora i nałożona kara powinna być niższa. Z akt sprawy wynika, że kierowca w tygodniu od godz. 00:00 i [...] marca 2019 r. do godz. 24:00 dnia [...] marca 2019 r. odebrał najdłuższy nieprzerwany odpoczynek trwający 24 godzin i 2 minuty. Brak odebranej rekompensaty najpóźniej przed 00:00 [...] kwietnia 2019 r. opisanego skróconego odpoczynku tygodniowego oznacza, że kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 20 godzin i 58 minut. Niewątpliwe jest, że organowi nie przedstawiono dokumentu (zapisu na odwrocie wykresówki/wydruku z urządzenia rejestrującego/planie pracy), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków, a twierdzenia, co do działania programu "Tachospeed", z którego korzysta spółka nie mogą zostać zweryfikowane gdyż organ z takiego programu nie korzysta. Mając na uwadze przedstawioną przez skarżącą interpretację art. 8 ust. 6 rozporządzenia (WE) wskazać należy, że odpoczynek tygodniowy regularny to odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin. Odpoczynek tygodniowy skrócony oznacza odpoczynek krótszy niż 45 godzin, obejmujący przynajmniej 24 godziny oraz kompensatę w pozostałym wymiarze wykorzystaną jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia po danym tygodniu - art. 4 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W przypadkach obydwu kierowców nie zaistniały więc warunki do zastosowania skróconego okresu odpoczynku tygodniowego, gdyż kierowcy nie skompensowali jednorazowo odpoczynku w wymiarze 26 godzin 18 minut, z którego skorzystał W. R. w dniu [...] stycznia 2019 r. oraz 24 godzin i 2 minut, z którego skorzystał A. K. w dniu [...] marca 2019 r. Zgodnie z art. 4 lit. h w zw. z art. 8 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 czas odpoczynku trwający krócej niż 45 godzin, lecz nie mniej niż 24 następujące po sobie godziny tylko wtedy można traktować jako skrócony okres odpoczynku tygodniowego, gdy zostanie skompensowany równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. W żadnym z powyższych przypadków naruszenia nie można więc mówić o skorzystaniu ze skróconego odpoczynku oraz niewystarczającym skompensowaniu tego okresu, a jedynie o niedozwolonym skróceniu regularnego odpoczynku tygodniowego. Zarówno w pierwszym jak i w drugim przypadku kierowca w przeciągu dwóch tygodni powinien wybrać dwa regularne okresy odpoczynku tygodniowego trwające co najmniej 45 godzin. Skoro zatem we wskazanych przypadkach tygodniowych odpoczynków kierowców skrócenie odpoczynku nie zostało zrekompensowane równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia, ustaleniom organów obydwu instancji nie można przypisać wadliwości. Za skrócenie regularnych odpoczynków tygodniowych organ prawidłowo nałożył więc karę pieniężną z poz. 5.8.3 taryfikatora. Nie znajduje uzasadnienia prawnego twierdzenie skarżącej, że karę nakłada się wyłącznie za część niewykorzystanego odpoczynku tygodniowego. Sąd aprobuje także ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji dotyczące naruszeń art. 21 ustawy o czasie pracy kierowców albowiem z materiału dowodowego wynika przekroczenie dobowego 10 - godzinnego czasu pracy w porze nocnej przez kierowców: W. R., A. K. i A. A. w okresach wskazanych w zaskarżonej decyzji. Strona nie kwestionowała tych ustaleń ani nie podnosiła na tę okoliczność żadnych zarzutów w skardze. Jako niezasadne ocenił Sąd także zarzuty naruszenia art. 92b i art. 92c oraz art. 93 ust. 3 u.t.d podnoszone w skardze. Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 3 marca 2020 r. sygn. akt II GSK 4051/17 wyraził pogląd, że przepis art. 92c u.t.d. nakłada na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców w celu przeciwdziałania naruszeniom wymogów ustawy. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów, tak krajowych, jak i unijnych. Brak możliwości bieżącej kontroli kierowcy nie zwalnia przedsiębiorcy z odpowiedzialności wynikającej z art. 92a u.t.d. Z kolei prowadzenie szkoleń kierowców w zakresie regulacji prawnych dotyczących zasad wykonywania transportu przez kierowców, wyznaczanie czasu, który teoretycznie jest wystarczający do wykonania danego przewozu towaru oraz fakt, że naruszenie nastąpiło na skutek autonomicznej decyzji kierowcy nie znaczy, że przewoźnik wykazał istnienie przesłanek egzoneracyjnych z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy. Sytuacja taka może mieć natomiast miejsce, jeżeli do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego dochodzi z powodu siły wyższej lub zachowania osób trzecich, którym podmiot wykonujący przewozy nie był w stanie się przeciwstawić. Brak możliwości przewidzenia określonych zdarzeń lub okoliczności ma miejsce wtedy, gdy przy uwzględnieniu wiedzy, umiejętności i doświadczenia nie istniała możliwość przewidzenia określonych zdarzeń z uwagi na ich nadzwyczajny charakter. W rozpoznawanej sprawie takie okoliczności egzoneracyjne nie wystąpiły. Samodzielne kierowanie pojazdem przez kierowcę jest typowe podczas wykonywania przewozu. Dlatego brak możliwości sprawowania przez pracodawcę osobistego i ciągłego nadzoru nad pracownikiem/kierowcą nie może być oceniany jako "brak wpływu" podmiotu wykonującego przewóz na powstanie naruszenia przez kierowcę czy też jako "okoliczność, której nie można było przewidzieć". Tylko właściwy i bieżący nadzór nad wykonywaniem przez zatrudnionych kierowców transportu drogowego oraz bieżąca analiza danych dotyczących wykonywanych przewozów, czy też szybkie reagowanie na powstałe naruszenia prawa pozwolą na wyeliminowanie stwierdzonych naruszeń. W toku kontroli stwierdzono jednak, że w przedsiębiorstwie nie pobiera się terminowo danych z karty kierowcy a wykonywanie tego obowiązku zgodnie z przepisami mogłoby wpłynąć na prawidłową reakcję co do wykonywanych przewozów. Okolicznościami, o których mowa w przepisach art. 92b ust. 1 u.t.d mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych. Takich w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono. Mając na uwadze powyższe, skład orzekający w tej sprawie nie uznał zasadności zarzutów podniesionych w skardze, nie stwierdził również, działając w oparciu o przepis art. 134 p.p.s.a, żeby stan faktyczny sprawy oraz materiał dowodowy potwierdzający popełnione naruszenia nosiły cechy bezprawnego działania organów. Podsumowując sąd stwierdził, że organ II instancji prawidłowo wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] złotych, biorąc pod uwagę przepis art. 92a u.t.d. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej, co oznacza że organ administracyjny nie działa w ramach uznania administracyjnego. Przy stwierdzeniu naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ administracyjny - co do zasady - zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załącznikach do ustawy. Wbrew twierdzeniom skargi orzekające w sprawie organy przeprowadziły w sposób dokładny i wyczerpujący postępowanie, zgromadziły obszerny materiał dowodowy, w świetle którego ustaliły stan faktyczny. W szczególności wskazać należy, że zgodnie z art. 80 K.p.a. organy zobowiązane były dokonać oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, nawet jeśli ustalenia prowadziły do wniosków dla skarżącego niekorzystnych. Zaskarżona w sprawie decyzja została obszernie uzasadniona i odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nieistotny jest fakt nie przeprowadzenia postepowania wykroczeniowego w stosunku do kierowców spółki. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.