II SA/Sz 368/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. zatrzymał B. K. prawo jazdy kat. B nr [...], wydane na druku serii [...] w dniu [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w dniu [...] r. wpłynął do niego wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o sprawdzenie kwalifikacji, z którego wynika, że Skarżący przekroczył w ciągu roku liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organ wskazał ponadto, że Skarżący został poinformowany o wszczęciu i zakończeniu postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiono mu wypowiedzenie się co do dowodów i materiałów zgromadzonych w sprawie, z którego to uprawnienia skorzystał, składając pisma w dniu 8 września 2016 r. i 16 listopada 2016 r. Od decyzji tej B. K. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., podnosząc zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7,8,9,10, 75 i 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80, 107 i 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez: - podjęcie zawieszonego postępowania w sytuacji, gdy trwało prowadzone przez inny organ postępowanie, którego wynik miał wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie; - nie zawieszenie postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ; - uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie przed wydaniem decyzji, a po podjęciu zawieszonego postępowania, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności wnoszonego przez stronę zarzutu dotyczącego niepopełnienia wykroczeń i wadliwego ujawnienia dat zarzuconych Skarżącemu wykroczeń. W uzasadnieniu odwołania Skarżący wyjaśnił, że przedkładał w toku postępowania administracyjnego dokumenty – wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 19 kwietnia 2016 r. oraz wyjaśnienia dotyczące popełnionego wykroczenia drogowego w miejscowości L. Nadto podjął działania zmierzające do wyjaśnienia faktycznej ilości posiadanych punktów za przekroczenia przepisów ruchu drogowego kierując pisma do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. i Komendanta Głównego Policji, co w jego ocenie powinno spowodować zawieszenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Skarżący podnosił także, że organ nie ustosunkował się do powyższych kwestii, a ponadto uniemożliwił mu czynny udział w postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wyjaśniając w uzasadnieniu, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanego, o czym stanowi § 3 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488) . Osoba zainteresowana ma przy tym prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisie ostatecznym lub tymczasowym. Z kolei zgodnie z § 7 wymienionego rozporządzenia komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydania praw jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w razie przekroczenia 24 pkt otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Analiza treści powyższych regulacji prawnych, w ocenie organu odwoławczego prowadzi więc do wniosku, że ewidencja o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest swego rodzaju rejestrem, w którym wpisów dokonuje uprawniony do tego organ Policji i tylko ten organ ma kompetencje do usuwania punktów karnych. Powołując się utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne, Kolegium podkreśliło, że wpis do w/w ewidencji stanowi czynność materialno-techniczną, o której mowa w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz.U. z 2016 poz. 718 – j.t. ze zm.), a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych więc tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wymienionej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny, w trakcie własnego postępowania takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji (wyroki: NSA z 4 kwietnia 2016 r. I OSK 127/13, z 24 października 2012 I OSK 1203/11 dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie, z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. wynika, iż B. K. w okresie od [...] r. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego ( w ilości 5) uzyskując z tego tytułu 26 pkt wpisanych do wymienionej wcześniej ewidencji, co stanowiło podstawę wszczęcia postępowania. Ustosunkowując się do zarzutu wydania decyzji merytorycznej w sprawie po podjęciu zawieszonego wcześniej postępowania do czasu rozpatrzenia zagadnienia wstępnego przez inny organ, Kolegium zauważyło, że po wniesieniu wniosku o zawieszenie postępowania w związku z wystąpieniem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o weryfikację złożonego do Prezydenta Miasta K. wniosku, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r. w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowanie w sprawie zawiesił. Postępowanie zostało podjęte po otrzymaniu informacji od Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. Kolegium wskazało, iż wniesienie odwołania do Komendanta Głównego Policji w W. dla rozpatrzenia sprawy było bez znaczenia, ponieważ organ ten nie jest organem odwoławczym w stosunku do stanowiska Komendanta Wojewódzkiego Policji, o czym odwołujący również został poinformowany pismem z dnia 18 stycznia 2017 r. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że dokonana analiza akt sprawy nie wykazała, aby Skarżący nie był powiadomiony o czynnościach prowadzonych przez organ pierwszej instancji, o czym świadczą zwrotne poświadczenia odbioru każdego z pism kierowanych do zainteresowanego, potwierdzane osobiście lub przez domownika. B. K., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego w szczególności art. 7, 8, 9, 10, 75 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., art. 107 k.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez: - błędne uznanie, iż organ I instancji prawidłowo postąpił podejmując zawieszone postępowanie w sytuacji trwania postępowania prowadzonego przez inny organ, a mającego wpływ na rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji; - błędne uznanie, iż organ I instancji prawidłowo postąpił nie zawieszając postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ; - błędne uznanie, iż organ I instancji prawidłowo postąpił i nie wystąpiło uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowania i uniemożliwienie przed wydaniem decyzji, a po podjęciu zawieszonego postępowania, wypowiedzenia się strony co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - braki we wszechstronnym zebraniu oraz rozpatrzeniu materiału dowodowego w niniejszej sprawie i nieprawidłowe (a właściwie brak ustalenia) wnoszonego przez stronę zarzutu, co do braku popełnionych wykroczeń i wadliwego ujawnienia dat zarzuconych stronie wykroczeń. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, przywołując w uzasadnieniu skargi argumentację tożsamą z tą, na którą powoływał się w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 – j.t. ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – j.t. ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Dokonana w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła do wniosku, że nie narusza ona prawa. Przedmiotem skargi B. K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks kary oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541 ze zm.). Przepis ten przewiduje, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4 (to jest ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128 – j.t. ze zm.), zwanej dalej "p.r.d."). W niniejszej sprawie postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy zostało wszczęte na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., skierwowany do Prezydenta Miasta K. w związku ze stwierdzeniem, że skarżący otrzymał łącznie 26 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wyjaśnienia zatem wymaga, że organem, który prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest, stosownie do art. 130 ust. 1 p.r.d., Policja. W § 3 ust. 1 wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 i art. 140 ust. 4 p.r.d., rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488), zwanego dalej "rozporządzeniem" wskazano, że ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Natomiast w odniesieniu do kierowców będących obywatelami polskimi niemających miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz kierowców, o których mowa w § 2 ust. 2, ewidencję prowadzi Komendant Główny Policji (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Zatem to organ prowadzący ewidencję dysponuje informacjami dotyczącymi stwierdzonych przez kierowcę naruszeń przepisów ruchu drogowego i w oparciu o te dane może podejmować wobec kierowcy działania, o których mowa w art. 130 p.r.d. i wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego są wpisywane według zasad określonych w rozporządzeniu. Wniosek o wszczęcie postępowania o zatrzymanie prawa jazdy ma dla organu charakter wiążący. Organ w toku tego postępowania nie ma uprawnień do badania, czy przyznanie punktów za określone naruszenie przepisów ruchu drogowego było uzasadnione, to bowiem nie mieści się w jego kompetencjach i pozostaje poza granicami sprawy zakreślonej wnioskiem. Należy zatem podzielić zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd, iż postępowanie w sprawie prawidłowości przyznania punktów jest postępowaniem odrębnym, w którym stronami są kierowca i właściwy komendant wojewódzki Policji. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych (zob. wyroki NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13; z dnia 9 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 855/12, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych zatem jedynie sąd administracyjny – w ramach odrębnego postępowania ze skargi na taką czynność – może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. W konsekwencji brak było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie jak wywodzi Skarżący, bowiem jedynym postępowaniem, w którym prawidłowość wpisanych punktów, a w konsekwencji również ich liczba mogłyby zostać zakwestionowane byłoby postępowanie sądowoadministracyjne z jego skargi. Tym samym nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie doszło również, w ocenie Sądu, do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Jak już wyżej wskazano podstawą wszczęcia postepowania jest wniosek uprawnionego podmiotu i taki wniosek został złożony. Wskazano w nim na ziszczenie się przesłanek, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks kary oraz niektórych innych ustaw, a okoliczności przywoływane przez stronę, dotyczące popełnienia bądź nie przypisywanych mu wykroczeń, za które punkty zostały przyznane, nie mogły być przedmiotem badania w tej sprawie. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut dotyczący uniemożliwienia skarżącemu udziału w postępowaniu, bowiem organ w dniu 7 listopada 2016 r. zawiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania. Co prawda w dniu 21 listopada 2016 r. zawiesił postępowanie w związku z informacją od Skarżącego, iż zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z prośbą o weryfikację punktów, a po podjęciu postępowania Skarżący nie był powiadamiany o zamiarze wydania decyzji, jednak okoliczność ta nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia, bowiem jak wynika z akt postępowania materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie uległ zmianie. Z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie zawiadomiło Skarżącego o zakończeniu postępowania, a jak wynika z akt postępowania zostały one uzupełnione o pismo Komendanta Głównego Policji z dnia [...] r., jednak adresatem tego pisma był sam Skarżący, a więc jego treść była mu znana. W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa, Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.