II SA/Sz 403/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie kopalin oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku L. G. z dnia 14 marca 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] r., znak [... ] – utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r., nr [...] Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] r., znak: [...] Starosta udzielił Firmie "G. koncesji na wydobywanie metodą odkrywkową kopaliny pospolitej - kruszywa naturalnego ze złoża "S." na części działek nr [...] obręb [...] miasta S. w przestrzeni wyznaczonej granicami obszaru górniczego "S." do głębokości wyznaczonego spągu złoża, tj. średnio 5,60 p.p.t. w ilości nieprzekraczającej 20 tyś.m3/rok. W dniu [...], r. L. G. złożył wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że z posiadanych informacji wynika, iż w czasie orzekania Starosta nie dysponował własną dokumentacją wymaganą obowiązującymi w 2006 r. przepisami, a dotyczącą obszaru objętego koncesją. Zdaniem L. G., organ dysponował prawdopodobnie dokumentacją dla większego obszaru, sporządzoną na inne potrzeby dla Marszałka Województwa a ta nie spełnia wymogów określonych przepisami i nie mogła stanowić podstawy do wydania koncesji. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Następnie, decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] r., znak [...] W uzasadnieniu decyzji, Kolegium podało, że decyzja z dnia 31 marca 2006 r. została wydana zgodnie z obowiązującymi w czasie orzekania przepisami ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze. Zasoby geologiczne złoża kruszywa naturalnego "S. ", zostały ustalone w dokumentacji geologicznej w kat. C1, zatwierdzonej decyzją Starosty z dnia [...] r., znak: [...] a dodatek nr 1 do tej dokumentacji zatwierdzono decyzją z dnia [...] r., znak: [...] Zatwierdzenie dokumentacji geologicznej nastąpiło na podstawie art. 45 ust. 1 ww. ustawy. Organ zauważył, że wprowadzona nowelą z dnia 27 lipca 2001 r. zmiana tego przepisu, wprowadziła rezygnację z zatwierdzania wszelkich dokumentacji geologicznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że przedmiotem sprawy jest –stosownie do wniosku strony, zgodność z prawem decyzji Starosty z dnia [...] r. udzielającej koncesji, a nie kwestia prawidłowości sporządzonej dokumentacji geologicznej, zatwierdzonej decyzją z dnia [...] r. Przyjęcie bowiem dokumentacji geologicznej, w tym ustalenie, czy spełnia ona wszystkie wymagania określone prawem, nie następuje w postępowaniu o udzielenie koncesji, ale w trybie art. 45 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. L. G. reprezentowany przez pełnomocnika r.pr. S. P. , wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia 26 lutego 2014 r. Decyzji Kolegium zarzucił naruszenie: naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 K.p.a. poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do unieważnienia ww. decyzji administracyjnej; naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 9 i 11 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez uzasadnienie decyzji w sposób ogólnikowy bez szczegółowego odniesienia się do istoty sprawy, a mianowicie czy Starosta wydając decyzję był dysponentem całego obszaru górniczego objętego decyzją oraz czy dysponował stosowną dokumentacją. Z uwagi na powyższe naruszenia L. G. wniósł o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, o przesłuchanie świadków oraz o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie geologii na okoliczność prawidłowości i kompletności zgromadzonej w sprawie dokumentacji koniecznej do wydania decyzji koncesyjnej oraz poprawności danych i wyliczeń określonych w treści decyzji koncesyjnej, a także o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Decyzją z dnia [...] r., nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia, Kolegium zwróciło uwagę, że decyzja Starosty z dnia [...] r., znak [...] w sprawie udzielenia Firmie "G. koncesji na wydobywanie metodą odkrywkową kopaliny pospolitej - kruszywa naturalnego ze złoża "S." była decyzją terminową. Ważność koncesji ustalona bowiem została na okres od [...] Organ podał dalej, że sformułowanie "ważność koncesji ustalona została na okres" wyraźnie wskazuje, że chodzi tu o określenie czasu, w którym decyzja ma moc obowiązującą w zakresie, dla którego została wydana, tj. dla uzyskania wydobycia kruszywa. Upływ okresu ważności takiej decyzji (koncesji) powoduje ten skutek, że po jego upływie nie można się już na nią powoływać, zatem nie może stanowić podstawy dla dalszych rozstrzygnięć. Określenie w decyzji administracyjnej terminu ważności powoduje, że decyzja taka wygasa z upływem terminu, na który została wydana i w takim wypadku nie stosuje się trybu wygaszania decyzji na podstawie art. 162 K.p.a. W świetle powyższego Kolegium stwierdziło, że przedmiotowa koncesja (zezwolenie na wydobywanie kruszywa) z uwagi na upływ czasu utraciła swoją ważność i nie było możliwe stwierdzenie jej nieważności. Przez utratę swej ważności, wskutek upływu terminu, koncesja została wyeliminowana z obrotu prawnego. Organ odwoławczy zaznaczył, że strona może być zainteresowana w nadzwyczajnym trybie weryfikacji koncesji poprzez stwierdzenie jej nieważności, mimo upływu jej ważności, jednakże uprawnienie przysługuje stronie tylko w sytuacji, gdy okoliczności, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. mogły mieć wpływ na treść dalszych decyzji wydanych na podstawie, czy też w związku z koncesją, wywołujących trwałe skutki prawne. Strona skarżąca nie wykazała jednak w toku postępowania czy i jakie szkodliwe skutki wywołała przyznana koncesja, czy na podstawie omawianej koncesji wydawane były jakieś inne decyzje, nie dające się pogodzić z obowiązującym porządkiem prawnym. Zdaniem Kolegium, L. G. nie wykazał jakie skutki społeczno-gospodarcze pociągnęła za sobą zaskarżona decyzja Starosty. Natomiast wszczęte przez stronę postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji w istocie zmierza do ponownego, merytorycznego (co do istoty), rozpoznania zakończonej już sprawy. Do tego celu bezspornie zmierzają wnioski dowodowe strony - przesłuchanie na rozprawie administracyjnej świadków oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność prawidłowości i kompletności zgromadzonej w sprawie dokumentacji koniecznej do wydania decyzji koncesyjnej oraz poprawności danych i wyliczeń określonych w treści decyzji koncesyjnej. W związku z tym wyżej wskazane wnioski nie mogły zostać uwzględnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (uzupełnionej pismem procesowym z dnia 3 czerwca 2014 r.) L. G., reprezentowany przez pełnomocnika r.pr. S. P., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu Zaskarżonej decyzji L.G. zarzucił naruszenie: - naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 K.p.a. poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do unieważnienia ww. decyzji administracyjnej; - art. 9 i 11 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez uzasadnienie decyzji w sposób ogólnikowy bez szczegółowego odniesienia się do istoty sprawy, a mianowicie czy Starosta wydając decyzję był dysponentem całego obszaru górniczego objętego decyzją oraz czy przy wydawaniu decyzji dysponował stosowną dokumentacją; - art. 84 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu geologii w celu analizy stanu faktycznego oraz potwierdzenia konieczności sporządzenia i zatwierdzenia nowej dokumentacji przy wydaniu koncesji, pomimo że do oceny takiego działania konieczne są wiadomości specjalne, a charakter sprawy uzasadniał przeprowadzenie wskazanego dowodu; - art. 22 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. ustawy Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.) w związku z § 1 ust. 2 oraz § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 6 lipca 2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać dokumentacje geologiczne złóż kopalin (Dz. U. Nr 107, poz. 736 ze zm.) poprzez niezastosowanie ww. przepisów, z których wynika, że w przypadku dokonywania podziału złoża, dla którego jest wykonana dokumentacja geologiczna, należy sporządzić nową dokumentację dla części złoża przewidzianej do zagospodarowania. W ocenie skarżącego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie nieważności decyzji, czy skutki decyzji z mocy prawa przestały obowiązywać w terminie wskazanym w decyzji. Jest bowiem poza sporem, że aby postępowanie administracyjne mogło się toczyć winno mieć swój przedmiot. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ dokonuje oceny decyzji na datę jej wydania, a eliminacja tej decyzji w razie stwierdzenia, że naruszała ona prawo w sposób rażący (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) następuje ze skutkiem ex tunc, tj. od chwili jej wydania. L. G. podkreślił, że wygaśniecie obowiązującej decyzji nie czyni postępowania bezprzedmiotowym. Przedmiotem takiego postępowania jest bowiem decyzja, która pozostawała w obrocie prawnym od momentu, kiedy została wydana do chwili jej wygaśnięcia, tj. po upływie terminu, który został w niej określony. W okresie poprzedzającym jej wygaśnięcie decyzja ta wywoływała określone skutki prawne. Wnioskowanie Kolegium jest zatem całkowicie błędne. L. G. wskazał, że organ nie podał podstawy prawnej, która warunkuje rozstrzygnięcie w przedmiocie nieważności decyzji koncesyjnej pod warunkiem, że miała ona wpływ na inne rozstrzygnięcia wydane w związku z jej obowiązywaniem. Skarżący podniósł dalej, że w uzasadnieniu decyzji organ przemilczał zasadność argumentacji wskazanej we wniosku o ponowne rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący podał bowiem, że koncesja została wydana mimo braku wymaganej prawem dokumentacji złoża. Na poparcie powyższego stanowiska L. G. przedstawił przebieg postępowania w sprawie udzielenia mu koncesji na wydobywanie kruszywa i powtórzył argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem L. G., okoliczności sprawy wymagają wiadomości specjalnych, stąd zasadne było powołanie biegłego z zakresu geologii w celu analizy stanu faktycznego oraz potwierdzenia konieczności sporządzenia i zatwierdzenia nowej dokumentacji przy wydaniu koncesji. W tym zakresie konieczne było również przeprowadzenie rozprawy oraz przesłuchanie wskazanych świadków na podstawie art. 136 K.p.a. Rozpatrując sprawę organ nie widział jednak potrzeby takich działań. Wydając decyzję w pierwszej instancji odniósł się do kwestii poprawności dokumentacji mimo, że nie posiadał wiadomości specjalnych w tym zakresie. W decyzji wydanej na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy już do tej kwestii się nie odnosił (a powinien, przynajmniej aby wyjaśnić stronie czy uznaje ten zarzut za słuszny). Powołał się jedynie na fakt wygaśnięcia decyzji i wywiódł, że w takiej sytuacji nie posiada uprawnień do stwierdzenia jej nieważności. W ocenie skarżącego, takie działanie jest niezgodne z prawem, bowiem organ aby ocenić zasadność podniesionego zarzutu powinien był przeprowadzić co najmniej dowód z opinii biegłego. Wiedza konieczna do oceny podniesionych zarzutów ma charakter specjalistyczny i w tym zakresie stan faktyczny może być ustalony jedynie na podstawie opinii biegłego. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "P.p.s.a."). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga L. G. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., jak i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia 26 lutego 2014 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Punktem wyjścia dla rozważań w przedmiotowej sprawie jest fakt, że zaskarżona decyzja wydana została w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Zaznaczyć trzeba, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej "K.p.a.". Z tego względu może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Ewentualne zaistnienie wad, o których mowa w tym przepisie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania decyzji zakwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu jest ocena decyzji pod kontem kwalifikowanej niezgodności z prawem. W postępowaniu tym organ opiera się na uprzednio zgromadzonym materiale dowodowym. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por.: wyrok NSA z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1888/10, Lex nr 1069632; wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I OSK 28/10, orzeczenia nsa.gov.pl). Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należało uznać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia 31 marca 2006 r. Bezzasadne okazały się bowiem zarzuty rażącego naruszenia prawa podnoszone przez skarżącego w toku postępowania toczącego się w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Sąd uznał za prawidłowe stanowisko Kolegium, że objęta wnioskiem skarżącego decyzja nie zawiera wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności, która to instytucja, jak już wyżej podniesiono, jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z art. 16 K.p.a. Zarzucając decyzji Starosty z dnia 31 marca 2006 r. wydanie jej bez podstawy prawnej oraz rażące naruszenie prawa, skarżący wskazał - po pierwsze, na naruszenie art. 22 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niezastosowanie przepisu, z którego wynika, że w przypadku dokonywania podziału złoża, dla którego wykonana jest dokumentacja geologiczna, należy sporządzić nową dokumentację dla części złoża przewidzianej do zagospodarowania. Po drugie, na naruszenie art. 9 i art. 11 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez uzasadnienie decyzji w sposób ogólnikowy bez szczegółowego odniesienia się do istoty sprawy, a mianowicie czy Starosta Koszaliński wydając decyzję był dysponentem całego obszaru górniczego objętego decyzją oraz czy przy wydawaniu decyzji dysponował stosowną dokumentacją. Po trzecie natomiast skarżący zarzucił, że organ nie uwzględnił jego wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu geologii w celu analizy stanu faktycznego oraz potwierdzenia konieczności sporządzenia i zatwierdzenia nowej dokumentacji przy wydaniu koncesji. Analiza powyższych zarzutów, które miałyby zdaniem skarżącego uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia 31 marca 2006 r., prowadzi do wniosku, że zostały oparte na uchybieniach proceduralnych, polegających na wadliwym przeprowadzeniu postępowania w sprawie wydania koncesji i w związku z tym skarżący w istocie domaga się ponownego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Podkreślić jednak trzeba, że ewentualne wadliwości postępowania dowodowego, czy też braku oceny prawidłowości przeprowadzonych dowodów mogły zostać podniesione w odwołaniu od powyższej decyzji. Należy przy tym również zwrócić uwagę, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie jest co do zasady dopuszczone przeprowadzanie nowych dowodów. Zastosowania sankcji nieważności nie można bowiem wyprowadzić z odmiennej oceny materiału dowodowego, na podstawie którego organy orzekające w sprawie oparły ustalenia stanu faktycznego (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. I OSK 363/10, Baza Orzeczeń LEX nr 745223). W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc, co do zasady, miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Ponadto za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Takiej sytuacji Sąd nie stwierdził w przedmiotowej sprawie. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo górnicze i geologiczne, obowiązującej w dacie wydania przedmiotowej decyzji, koncesja jest udzielana na wniosek przedsiębiorcy i powinna określać: rodzaj i sposób prowadzenia działalności objętej koncesją; przestrzeń, w granicach której ma być prowadzona ta działalność; okres ważności koncesji ze wskazaniem terminu rozpoczęcia działalności; inne wymagania dotyczące wykonywania działalności objętej koncesją, w szczególności w zakresie bezpieczeństwa powszechnego i ochrony środowiska. Natomiast stosownie do art. 25 ust. 1 tej ustawy koncesja na wydobywanie kopalin, poza wymaganiami przewidzianymi w art. 22, powinna ponadto wyznaczać granice obszaru i terenu górniczego oraz określać zasoby złoża kopaliny możliwe do wydobycia, a także minimalny stopień ich wykorzystania. Ponadto zgodnie z art. 16 ust. 3 pkt 6 ustawy koncesja udzielana przez starostę (bez względu na jej rodzaj) wymaga uzgodnienia z wojewodą oraz z organem nadzoru górniczego (dyrektorem okręgowego urzędu górniczego). Mając na uwadze powyższe przepisy stwierdzić trzeba, że decyzja Starosty z dnia [...] r. spełnia powyższe wymogi, a w aktach sprawy znajduje się zarówno postanowienie Wojewody z dnia [...] r., znak:[...] , jak i postanowienie Dyrektora Urzędu Górniczego z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie uzgodnienia przedmiotowej koncesji. Podnoszona przez skarżącego kwestia prawidłowości zgromadzonej w sprawie dokumentacji koniecznej do wydania decyzji koncesyjnej oraz poprawności danych i wyliczeń określonych w treści decyzji koncesyjnej stanowi element materiału dowodowego, którego wadliwość, jak już to wyżej zostało wykazane, podnieść należało w toku postępowania odwoławczego. Nie może natomiast stanowić podstawy do skutecznego zarzucenia rażącego naruszenia prawa. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest bowiem kompetentny do rozstrzygnięcia sprawy co do meritum. Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia wskazywanych w niej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ organ nie ma obowiązku przesłuchiwania strony z urzędu, jeśli nie istnieje taka potrzeba w sprawie, jak również co do zasady, nie ma obowiązku przeprowadzania rozprawy administracyjnej i przesłuchiwania świadków. Może to jednak uczynić, jeśli uzna to za potrzebne dla prawidłowego wyjaśnienia sprawy. Zasadnie zatem Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia [...] r., znak:[...] . Sąd nie dopatrzył się też z urzędu zaistnienia pozostałych podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji przewidzianych w art. 156 K.p.a. W tych okolicznościach, stosownie do art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi.