II SA/Sz 406/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A., M. B., Z. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółki A., M. B., Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji . Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...] ustalającą na rzecz A. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie oraz częściowej rozbiórce budynku usługowego położonego na działce nr [...] Spółka A. , M. B., Z. R. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisaną wyżej decyzję organu drugiej instancji. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jej wykonanie spowodować może trudne do odwrócenia skutki w postaci rozpoczęcia przez inwestora procedury uzyskania pozwolenia na budowę, a następnie budowy inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływanej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić jednak należy, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 lutego 2009 r. (sygn. akt II FSK 136/09) przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę, nadbudowę i przebudowę oraz częściową rozbiórkę budynku usługowego. Opisana decyzja nie kwalifikuje się jednak do wykonania. Nie ulega bowiem wątpliwości, że powyższe orzeczenie nie ma cech wykonalności, gdyż nie uprawnia inwestora do podjęcia realizacji projektu inwestycyjnego, a stanowi jedynie konieczny warunek dla przyszłego postępowania inwestora podejmowanego w ramach przepisów prawa budowlanego. Decyzja lokalizacyjna jest więc dla inwestora wyłącznie rodzajem promesy co do możliwości realizacji inwestycji w przyszłości - pod warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 799/09), a sama obawa skarżących, że jej wykonanie spowoduje realizację inwestycji nie może być uznana za realne niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej. Prezentowane stanowisko znajduje swoje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministarcyjnym, a dla przykładu należy przywołać chociażby postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2009 r. sygn. akt II OZ 688/09, w którym Sąd wskazał wprost, że "decyzja ustalająca warunki zabudowy niewątpliwie nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Bez znaczenia pozostaje, że jest ona elementem procesu inwestycyjnego, bowiem samodzielnie nie uprawnia do podjęcia żadnych robót budowlanych, stanowiąc jedynie niezbędny element innych postępowań, a przede wszystkim postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę". Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się np. w: postanowieniu z 27 listopada 2013 r. sygn. akt II OZ 1074/13; postanowieniu z dnia 28 czerwca 2013 r. sygn. akt II OZ 511/13; postanowieniu z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 471/13; postanowieniu z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 109/12. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.