II SA/Sz 420/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. J. i J. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji H.J. i J.J. pismem z dnia [...] r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], ustalającą na rzecz Gminy [...] lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie świetlicy wiejskiej wraz z urządzeniami budowlanymi na terenie działki nr [...]. Jednocześnie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Uzasadniając wniosek wskazali, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody poprzez utrudnienie dojazdu do ich gospodarstwa rolnego i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku, gdyby świetlica na działce nr [...] została wybudowana. Zdaniem skarżących, wybudowanie świetlicy zagrodzi im drogę do ubiegania się o kupno gruntu, który został skomunalizowany właśnie w celu sprzedaży, bowiem planowana zabudowa z pewnością przekroczy wartość gruntu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić trzeba, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania. Zaskarżona decyzja, aby mogło być wstrzymane jej wykonanie, powinna wywoływać skutki materialnoprawne. Przez "wykonanie" aktu należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Zdaniem sądu przymiotu wykonalności w powyżej podanym rozumieniu nie posiada rozstrzygnięcie wydane w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), gdyż bezpośrednio na jego podstawie inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych. Wynika to z istoty tej decyzji. Przed jej wydaniem organ bada, czy realizacja zamierzonej inwestycji – uwzględniając zastany sposób zagospodarowania terenu, wymagania dotyczące ochrony środowiska, zdrowia ludzi, ochrony dziedzictwa kulturowego, obsługi komunikacyjnej – jest dopuszczalna na terenie wskazanym przez inwestora. Mimo że uzyskanie decyzji lokalizacyjnej stanowi o możliwości ubiegania się w dalszej kolejności o pozwolenie budowlane, na jej podstawie inwestycja nie może być jeszcze realizowana. W świetle powyższego decyzja ta nie wywołuje bezpośrednich skutków dla sfery prawnej podmiotów dysponujących tytułem własności do terenu, na którym lub w sąsiedztwie którego może być realizowana inwestycja. Stanowi zaledwie konieczny, ale tylko warunek dla dalszego etapu jej realizacji (vide: postan. NSA z 08.12.2010 r., II OZ 1256/10, oraz postan. NSA z 16.07.2010 r., II OZ 674/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo wskazać trzeba, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podobnie jak decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, nie przyznaje żadnych uprawnień właścicielskich do gruntu nią objętego. Nie wywołuje zatem, wbrew twierdzeniom wnioskodawców, żadnych zmian stosunków własnościowych, czy innych skutków dla nieruchomości, których dotyczy. Dopiero na kolejnym etapie realizacji inwestycji – budowlanym - może wystąpić niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Etap wydania decyzji lokalizacyjnej jest zbyt wczesny, by powoływać się na takie niebezpieczeństwo. Z tego też względu decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 powyższej ustawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak na wstępie.