II SA/Sz 425/17

Dnia 24 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 kwietnia 2017 r. wniosku R. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] (dalej: Skarżący"), reprezentowany przez radcę prawnego [...], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 17 lutego 2017 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 2 sierpnia 2016 r. nr [...], którą wymierzono Skarżącemu karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze pełnomocnik Skarżącego sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadnił okolicznościami wskazanymi w treści skargi, w szczególności brakiem jednolitego stanowiska organów celnych co do charakteru gier na automatach oraz różną praktyką organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotnymi wątpliwościami co do waloru dowodowego opinii biegłego. Nadto pełnomocnik wskazał na podobieństwo niniejszej sprawy do spraw prowadzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w dniu 16 grudnia 2016 r. wydał dwa wyroki uwzględniające skargi. Pełnomocnik Skarżącego powołał się również na orzeczenia sądów administracyjnych, w których, w tożsamych przedmiotowo sprawach, wstrzymano wykonanie zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Celnej. Zdaniem pełnomocnika, powyższe orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje na zasadność przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym, jak stanowi z art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie, w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Dotyczy to sytuacji, gdy w razie uwzględnienia skargi przez sąd zwrot spełnionego świadczenia lub jego wartości nie byłby możliwy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/2004 - te orzeczenia i następne dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Co istotne, ciężar wykazania zaistnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na podmiocie, który złożył w tym przedmiocie wniosek. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza bowiem, że sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09;). W sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, sąd zobligowany jest odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, albowiem nie ma możliwości zweryfikowania, czy wystąpiły przesłanki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09 oraz z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że złożony w rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie powołał się w nim na żadne okoliczności, które pozwoliłyby na uznanie, że wykonanie tej decyzji może doprowadzić do wystąpienia zagrożeń, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. O zasadności wniosku nie mogą bowiem świadczyć: argumenty, które - w ocenie Skarżącego - mają potwierdzać zasadność skargi, brak jednolitości praktyki co do charakteru gier na urządzeniach oraz uzależniania wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, czy istotne wątpliwości co do mocy dowodowej opinii sporządzonej na potrzeby postępowania. Skarżący nie podał żadnych konkretnych danych, które potwierdziłyby, że zaskarżona decyzja mogłaby spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zakwestionował jedynie zasadność wydanych przez organy obu instancji decyzji. Tymczasem, samo powoływanie się na okoliczności związane z rozbieżnościami w orzecznictwie lub w poglądach prawnych albo na fakt rozpoznawania przez inne sądy spraw podobnych do sprawy będącej przedmiotem skargi Skarżącego, nie może być uznane za wypełnienie obowiązku konkretyzacji, wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W niniejszej sprawie nie wykazano, aby dobrowolne lub przymusowe wykonanie przez Skarżącego decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł mogło doprowadzić do wyrządzenia szkody, która nie będzie mogła zostać wyrównana przez późniejszy zwrot uiszczonej przymusowo lub dobrowolnie kwoty, albo mogło spowodować takie skutki prawne lub faktyczne, które będą nieodwracalne albo trudne do odwrócenia, to znaczy nie będzie możliwości przywrócenia stanu istniejącego przed wykonaniem decyzji. Podkreślić należy, że ewentualna wadliwość zaskarżonej decyzji nie może mieć wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Rozpatrując taki wniosek, sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie dokonuje wówczas oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Oceny takiej sąd administracyjny dokonuje bowiem dopiero, wydając wyrok w rozpatrywanej sprawie (art. 132 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.