II SA/Sz 439/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 marca 2009 r. sprawy ze skargi T. M. na uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 19 listopada 2007 r. nr XV/411/07 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Szczecin oraz sposobu ich pobierania zmienioną uchwałą nr XVI /438/07 z dnia 21 grudnia 2007 r. oddala skargę Uchwałą Nr XV/411/07 z dnia 19 listopada 2007 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Szczecin oraz sposobu ich pobierania (Dz.Urz.Woj.Zach. z 2008r. Nr 4, poz.120 ) Rada Miasta Szczecin uchwaliła, że strefa płatnego parkowania pojazdów na drogach publicznych Miasta Szczecin, ustalona w załączniku do uchwały, dzieli się na podstrefy o zróżnicowanych opłatach za parkowanie - podstrefa A, B i C (§ 2, 3). Opłaty za parkowanie w strefie uiszcza się w formie biletu, abonamentu, lub opłaty zryczałtowanej (§ 4). W zależności od rodzaju podstrefy i czasokresu postoju została zróżnicowana stawka opłaty jednorazowej (biletu) i abonamentu (§ 5 ust.1 pkt 1 i 2), a w zależności od czasokresu została ustalona stawka opłaty zryczałtowanej dla osób niepełnosprawnych oraz mieszkańców strefy - przy ustaleniu także dodatkowych warunków obowiązujących opiekunów osób niepełnosprawnych oraz właścicieli i współwłaścicieli pojazdów samochodowych będących mieszkańcami strefy (§ 5 ust.1 pkt 3, ust.2-6 ). W uchwale ustalono sposób zachowania ważności abonamentu, opłaty zryczałtowanej oraz wykupionego biletu za parkowanie w danej podstrefie w przypadku zmiany podstrefy (§ 6 ust. 4 i 5). Ponadto ustalono opłatę dodatkową za nieopłacone parkowanie w wysokości 20 zł, jeżeli zostanie wniesiona w ciągu 7. dni od dnia nieopłaconego parkowania i w wysokości 50 zł, jeżeli zostanie wniesiona w terminie późniejszym (§ 6 ust.6). Pozostałe przepisy uchwały uregulowały przypadki zwrotu opłaty zryczałtowanej i abonamentu przed upływem ich ważności, przeniesienia tych opłat na inny pojazd właściciela oraz zwrotu niewykorzystanej kwoty doładowania karty strefowej (§ 7), ustaliły stawkę zerową dla niektórych pojazdów samochodowych oraz za korzystanie w strefie z zastrzeżonego stanowiska postojowego (§ 8 i 9). W § §10-13 zawarto przepisy przejściowe i końcowe. Wojewoda Z. w rozstrzygnięciu nadzorczym nr [...] z dnia [...] stwierdził nieważność wyżej wymienionej uchwały w części obejmującej niektóre zapisy § 2 ust.2, § 5 ust.2, § 6 ust.4,5,7, § 7 ust.2, § 13 ust.2 oraz pkt III załącznika do uchwały. Na opisane powyżej rozstrzygnięcie nadzorcze skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wniosła Rada Miasta Szczecin, żądając uchylenia go w części dotyczącej stwierdzenia nieważności § 6 ust.4, ust.5 i ust.7. Godząc się z rozstrzygnięciem nadzorczym w pozostałym zakresie, Rada Miasta Szczecin uchwałą Nr XVI/438/07 z dnia 21 grudnia 2007 r. dokonała zmiany uchwały Nr XV/411/07 z dnia 19 listopada 2007 r. uzupełniając niektóre postanowienia uchwały o nowe uregulowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 159/08, uchylił jeden z punktów rozstrzygnięcia nadzorczego dotyczący stwierdzenia nieważności części § 6 ust.4 uchwały z dnia 19 listopada 2007 r., w pozostałym zakresie skargę oddalił. Rada Miasta Szczecin na powyższe orzeczenie wniosła skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 918/08 oddalił skargę kasacyjną. Pismem z dnia [...] T. M., działając na podstawie art.101 ustawy o samorządzie gminnym, wezwał Radę Miasta Szczecin do zaniechania naruszania jego interesu prawnego i uprawnienia do korzystania z dróg publicznych poprzez uchylenie niektórych przepisów uchwały Nr XV/411/07 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 listopada 2007 r., zmienionej uchwałą Nr XVI/438/07 z dnia 21 grudnia 2007 r., w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów na drogach publicznych Miasta Szczecin oraz sposobu ich pobierania. W uzasadnieniu tego wezwania T. M. podniósł, iż Rada Miasta Szczecin, uchwalając ten akt, działała z naruszeniem upoważnienia ustawowego zawartego w ustawie o drogach publicznych polegającym na: - ustaleniu w § 1 pkt 2 w związku z § 2 ust.2 uchwały nowego znaku drogowego oznaczającego podstrefę - znak D-44 z umieszczoną dodatkowo informacją o podstrefach A, B i C, podczas gdy nie istnieje żaden przepis prawa, który dawałby radzie miasta upoważnienie do ustalania wzoru tabliczek znaków drogowych, a tym bardziej do ustalania nowego rodzaju znaku D-44 z umieszczoną na tym znaku informacją o podstrefach. Zgodnie z § 2 ust.4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. Nr 170, poz.1393) napis lub symbol umieszczony na tabliczce pod znakiem drogowym stanowi integralną część znaku, a więc napis na tabliczce pod znakiem jest elementem znaku drogowego; - wprowadzeniu jednocześnie opłaty abonamentowej i zryczałtowanej różniących się zasadniczo wysokością, gdy zgodnie z art.13b ust.4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych rada miasta upoważniona jest do wprowadzenia opłat abonamentowych lub zryczałtowanych, a nie obydwu tych rodzajów opłat łącznie; - wprowadzeniu opłat dodatkowych, których wysokość została uzależniona od czasu ich wniesienia - do 7. dni 20 zł, a powyżej 7. dni 50 zł; - wprowadzeniu obowiązku ponoszenia opłat na niektórych placach jak np. Plac Grunwaldzki, które są skrzyżowaniami w rozumieniu przepisów ruchu drogowego. Poprzez wskazanie w uchwale, że w miejscach tych pobierane są opłaty Rada Miasta Szczecin niejako dopuściła parkowanie w tych miejscach po uiszczeniu opłaty. Zgodnie z art.49 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym zabronione jest zatrzymywanie pojazdu na skrzyżowaniu oraz w odległości mniejszej niż 10 m od skrzyżowania; - ustaleniu w § 5 ust.1 pkt 1 jednorazowych opłat za parkowanie w poszczególnych podstrefach powodujące, że pomimo stwierdzenia nieważności przez Wojewodę Zachodniopomorskiego części zapisów § 6 ust.4 i 5 uchwały, z logicznej wykładni tych przepisów wynika, że (przyjmując, iż Rada mogła ustalić opłaty za 15 minut parkowania) parkując w podstrefie C do 15 min., w podstrefie B do 15 min., a w podstrefie A do 1 godziny (przy zamiarze parkowania dłużej niż 15 min.) opłata łączna za godzinę parkowania wyniesie 0,3+ 0,5 + 2,8 = 3,6 zł, a więc więcej niż dopuszczalne 3 zł za godzinę parkowania. Na powyższe wezwanie organ nie udzielił odpowiedzi. W dniu [...] T. M. wniósł, za pośrednictwem Rady Miasta Szczecin, skargę na uchwałę Nr XV/411/07 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 listopada 2007 r. zmienioną uchwałą Nr XVI/438/07 z dnia 21 grudnia 2007r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów na drogach publicznych Miasta Szczecin oraz sposobu ich pobierania. Skarżący oświadczył, iż co do naruszeń prawa podtrzymuje w całości swoje stanowisko zawarte w wezwaniu z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Szczecin wniosła o odrzucenie skargi w związku z tym, że skarżący nie wskazał, jaki konkretnie jego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez tę uchwałę. Z treści skargi wynika bowiem, że w rozumieniu skarżącego interes ten to naruszenie obowiązującego w Rzeczypospolitej prawa, w szczególności przepisów ustawy o drogach publicznych. Postępowanie sądowe w przedmiocie skargi T. M. na uchwałę Nr XV/411/07 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 listopada 2007 r., zmienioną uchwałą Nr XVI/438/07 z dnia 21 grudnia 2007 r., w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów na drogach publicznych Miasta Szczecin oraz sposobu ich pobierania w okresie od dnia 06.11.2008 r. do dnia 15.01.2009 r. było zawieszone z uwagi na toczące się postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W piśmie procesowym z dnia [...] T. M., w kontekście uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponowił zarzut naruszenia art.13b ust.4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych przez zapisy § 5 ust.1 pkt 1 przedmiotowej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, w tym badając akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art.3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżona uchwała Nr XV/411/07 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 listopada 2007 r., zmieniona uchwałą Nr XVI/438/07 z dnia 21 grudnia 2007 r., w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów na drogach publicznych Miasta Szczecin oraz sposobu ich pobierania (Dz.Urz.Woj.Zach. z 2008 r. Nr 4, poz.120 z późn.zm.), nie narusza prawa. Na wstępie należy zaznaczyć, iż Sąd uznał, że skarżący jako posiadacz pojazdu samochodowego i mieszkaniec Szczecina, posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Bezsprzecznie bowiem jest użytkownikiem dróg publicznych, zobowiązanym do uiszczania opłat parkingowych w strefie płatnego parkowania, a więc podmiotem, na który przedmiotowa uchwała nakłada konkretne obowiązki. Zauważyć także należy, że w świetle art.98 ust.5 ustawy z dnia 5 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 z późn.zm.) rozstrzygnięcia nadzorcze stają się prawomocne z upływem terminu do wniesienia skargi bądź z datą oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd. W sytuacji zaś gdy sąd w części oddalił skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze, w części zaś je uchylił i od części wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego została wniesiona skarga kasacyjna, rozstrzygnięcie nadzorcze staje się prawomocne w części pozostałej - od której nie wniesiono kasacji - po upływie terminu zaskarżenia. Z chwilą zakończenia postępowania kasacyjnego - oddalenia skargi kasacyjnej - przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, rozstrzygnięcie nadzorcze staje się prawomocne także w zakresie objętym skargą kasacyjną. Dodać należy, że prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, a nadto wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia ( art.170 i 171 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). W świetle powyższego przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie jest tekst uchwały Nr XV/411/07 Rady Miasta Szczecin z dnia 19 listopada 2007 r., zmienionej uchwałą Nr XVI/438/07 z dnia 21 grudnia 2007 r., w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów na drogach publicznych Miasta Szczecin oraz sposobu ich pobierania wraz ze zmianami wynikającymi z prawomocnego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Z. nr [...] z dnia [...] (stwierdzono nieważność wyżej wymienionej uchwały w części obejmującej niektóre zapisy § 2 ust.2, § 5 ust.2, § 6 ust.5,7, § 7 ust.2, § 13 ust.2 oraz pkt III załącznika do uchwały), zwanej dalej "uchwałą". Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz.115 z późn.zm.), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W świetle dyspozycji przepisu art. 13b ust. 2 ww. ustawy, strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Jak stanowi art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych, rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania. Według art. 13b ust. 4 tej ustawy rada gminy ustalając strefę płatnego parkowania: - ustala wysokość stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, z tym że opłata za pierwszą godzinę parkowania nie może przekraczać 3 zł ( pkt 1 ); - może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi ( pkt 2 ); - określa sposób pobierania opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych (pkt 3). Zdaniem Sądu zaskarżona uchwała znajduje swoje oparcie we wskazanych przepisach ustawy o drogach publicznych i w całej swej rozciągłości jest z nimi zgodna. W ocenie Sądu należy zauważyć, iż z przepisów ustawy o drogach publicznych wynika generalna zasada odpłatności za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, od której to zasady - jedynie w drodze wyjątku - właściwy organ gminy (miasta) może wprowadzać odstępstwa i pewnego rodzaju przywileje (może np. ustalić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane, czy też stawkę zerową) w stosunku tylko do niektórych użytkowników dróg publicznych. Co więcej, z ustawy o drogach publicznych jasno wynika, że uprawnione do tego organy samorządu terytorialnego mogą, a nie muszą, wprowadzać wspomnianych wyżej opłat szczególnych lub specjalnej stawki. Zaskarżona uchwała nie narusza także wskazanych przez skarżącego norm prawnych. W § 1 uchwały w pkt 6 zaznaczono, iż ilekroć w uchwale jest mowa o rozporządzeniu, należy przez to rozumieć rozporządzenie Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. Nr 170, poz.1393). Przepisy § 2 ust.2 uchwały dzielą strefę płatnego parkowania pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Szczecin na podstrefy - A, B, C - o zróżnicowanych opłatach za parkowanie, równocześnie informując o sposobie oznakowania poszczególnych stref: np. A - oznakowana pionowym znakiem drogowym D-44, określonym w załączniku do rozporządzenia, z umieszczoną dodatkową informacją o treści "Podstrefa A" ( pkt 1 ). Zdaniem skarżącego w powyższych przepisach Rada Miasta Szczecin tworzy nowy znak drogowy, a nie istnieje żaden przepis prawa, który dawałby radzie miasta upoważnienie do ustalania wzoru tabliczek znaków drogowych, a tym bardziej do ustalania nowego rodzaju znaku D-44, z umieszczoną na tym znaku informacją o podstrefach. Zgodnie z § 2 ust.4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. Nr 170, poz.1393) napis lub symbol umieszczony na tabliczce pod znakiem drogowym stanowi integralną część znaku, a więc napis na tabliczce pod znakiem jest elementem znaku drogowego. Przepisy wymienionego powyżej rozporządzenia zaliczają znaki drogowe D-44 (strefa parkowania) i D-45 (koniec strefy parkowania ) do znaków informacyjnych. Zdaniem Sądu istnieje przepis, który dopuszcza dodanie napisów do znaku informacyjnego, którego wzór zamieszczony został w rozporządzeniu - § 1 ust.4 rozporządzenia, który w końcowej części zdania stanowi, że oprócz znaków informacyjnych określonych w rozporządzeniu, w razie potrzeby, stosuje się znaki z napisami wskazującymi sposób korzystania z drogi. Należy także zwrócić uwagę, że mamy tu do czynienia ze znakiem informacyjnym, którego rolą jest proste, czytelne wyjaśnienie adresatowi znaku zawartej w nim treści. Kolejny zarzut skarżącego to wprowadzenie jednocześnie opłaty abonamentowej i zryczałtowanej różniących się zasadniczo wysokością, gdy zgodnie z art.13b ust.4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych rada miasta upoważniona jest do wprowadzenia opłat abonamentowych lub zryczałtowanych, a nie obydwu tych rodzajów opłat łącznie. Zgodnie z art.13 b ust.4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych rada gminy może "wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane...". Należy wyjaśnić, że w mowie potocznej, a także w języku prawniczym, zarysowuje się zasada, że słowa "lub" używa się jako przybliżonego równoznacznika funktora alternatywy nierozłącznej. Słowo "lub" nie ogranicza się do określenia zależności między wartością logiczną zdań składowych, a wartością logiczną zdania złożonego, lecz określa pewien związek, jaki zachodzi między wartościami logicznymi zdań składowych. W efekcie art.13b ust.4 pkt 2 w części stanowiącej, iż rada gminy ,może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane, należy odczytywać w ten sposób, że może wprowadzić przynajmniej jeden rodzaj opłaty, ale nie wyklucza się, że wprowadzi i opłatę abonamentową i zryczałtowaną. W tym stanie rzeczy Rada Miasta Szczecin mogła wprowadzić zarówno opłatę abonamentową jak i opłatę zryczałtowaną, Skarżący kwestionuje także wprowadzenie opłat dodatkowych, których wysokość została uzależniona od czasu ich wniesienia - do 7. dni 20 zł, a powyżej 7. dni 50 zł. W ocenie Sądu takie zróżnicowanie opłat jest dopuszczalne i społecznie uzasadnione. Zgodnie z art.13f ust.2 ustawy o drogach publicznych rada gminy określa wysokość opłaty dodatkowej oraz sposób jej pobierania, z tym że wysokość tej opłaty nie może przekroczyć 50 zł. Stwierdzić należy, że ustalona przez Radę Miasta Szczecin opłata dodatkowa nie przekracza maksymalnej wysokości zakreślonej przez ustawę. Zróżnicowanie zaś wysokości opłaty jest uzasadnione interesem korzystających z dróg publicznych i promuje tych z nich, którzy z różnych przyczyn nie uiścili należnej opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, a następnie widząc niewykonanie obowiązku nałożonego przez ustawę, niezwłocznie - w terminie 7 dni - uiścili opłatę dodatkową. Zdaniem skarżącego poprzez wskazanie w uchwale, że na niektórych placach jak np. Plac Grunwaldzki, które są skrzyżowaniami w rozumieniu przepisów ruchu drogowego, pobierane są opłaty za parkowanie, Rada Miasta Szczecin niejako dopuściła parkowanie w tych miejscach po uiszczeniu opłaty, zaś zgodnie z art.49 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zabronione jest zatrzymywanie pojazdu na skrzyżowaniu oraz w odległości mniejszej niż 10 m od skrzyżowania. W uchwale określenie strefy płatnego parkowania następuje poprzez wymienienie dróg publicznych - ulic. Prawie każda z tych ulic wielokrotnie przecina się lub łączy z innymi ulicami, co świetle art.4 pkt 9 ustawy o drogach publicznych stanowi skrzyżowanie. Tak więc zarzut skarżącego należałoby odnieść nie tylko do placów ale także do ulic. Należy jednakże zwrócić uwagę na fakt, że w art.1 ustawa o drogach publicznych stanowi: "Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych." Natomiast ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz.908 z późn.zm.) w art.1 ust.1 stanowi: "Ustawa reguluje zasady ruchu na drogach publicznych oraz w strefach zamieszkania, warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, wymagania w stosunku do osób kierujących pojazdami i innych uczestników ruchu oraz zasady kontroli ruchu drogowego". Jak z powyższych przepisów wynika, niezależnie od tego czy dana ulica będąca drogą publiczną wchodzi do strefy płatnego parkowania czy nie i gdzie został postawiony drogowy znak informacyjny określający strefę, każdy uczestnik ruchu drogowego ma obowiązek stosować obowiązujące przepisy Prawa o ruchu drogowym. Ostatni z zarzutów podnoszonych przez skarżącego dotyczy ustalenia w § 5 ust.1 pkt 1 uchwały jednorazowych opłat za parkowanie w poszczególnych podstrefach. Zdaniem skarżącego, pomimo stwierdzenia nieważności przez Wojewodę Z. części zapisów § 6 ust.4 i 5 uchwały, z logicznej wykładni tych przepisów wynika, że (przyjmując, iż Rada mogła ustalić opłaty za 15 minut parkowania) parkując w podstrefie C do 15 min., w podstrefie B do 15 min., a w podstrefie A do 1 godziny ( przy zamiarze parkowania dłużej niż 15 min.) opłata łączna za godzinę parkowania wyniesie 0,3+ 0,5 + 2,8 = 3,6 zł, a więc więcej niż dopuszczalne 3 zł za godzinę parkowania. W § 5 ust.1 pkt 1 uchwały ustalono stawki opłat jednorazowych za parkowanie - biletów. I tak: dla podstrefy A stawka za parkowanie do 15 min. wynosi 0,70, za pierwszą godzinę parkowania 2,80 zł, za rozpoczętą drugą godzinę 3,20 zł, za rozpoczętą trzecią 3,60, za każdą kolejną godzinę parkowania 2,80 zł; dla podstrefy B stawka za parkowanie do 15 min. wynosi 0,50, za pierwszą godzinę parkowania 2,00 zł, za rozpoczętą drugą godzinę 2,40 zł, za rozpoczętą trzecią 2,80, za każdą kolejną godzinę parkowania 2,00 zł; dla podstrefy C stawka za parkowanie do 15 min. wynosi 0,30, za pierwszą godzinę parkowania 1,20 zł, za rozpoczętą drugą godzinę 1,40 zł, za rozpoczętą trzecią 1,60, za każdą kolejną godzinę parkowania 1,20 zł. Według art. 13b ust. 4 pkt 1 i ust.5 ustawy o drogach publicznych rada gminy ustalając strefę płatnego parkowania ustala wysokość stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, z tym że opłata za pierwszą godzinę parkowania nie może przekraczać 3 zł, a przy ustalaniu stawek uwzględnia się progresywne narastanie opłaty przez pierwsze trzy godziny parkowania, przy czym progresja nie może przekraczać powiększenia stawki opłaty o 20 % za kolejne godziny w stosunku do stawki za poprzednią godzinę parkowania. Stawka opłaty za czwartą godzinę i za kolejne godziny parkowania nie może przekraczać stawki opłaty za pierwszą godzinę parkowania. Ustalone w uchwale stawki opłat za bilety jednorazowe w poszczególnych podstrefach spełniają wszystkie ustawowe wymogi. Należy przypomnieć, że w wyniku uchylenia przez Sąd punktu 3 rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Z., nadal obowiązuje § 6 ust.4 uchwały. W obowiązującym brzmieniu uchwała stanowi jedynie, że na podstawie biletu zakupionego w podstrefie A można zmieniać miejsce postoju w podstrefie A oraz w podstrefach B i C (§ 6 ust.5). Od strony prawnej brak więc jakiegokolwiek zakazu zmiany miejsca parkowania z jednej do drugiej podstrefy, oczywiście pod warunkiem posiadania biletu opłaconego stosownie dla podstrefy, w której akurat się parkuje. Przykład podany przez skarżącego, z którego ma wynikać błędne ustalenie stawek opłat przez Radę Miasta Szczecin, nie wykazuje nieprawidłowości. Stawka opłat przekracza kwotę maksymalną za jedną godzinę (3 zł), jednakże faktycznie bilety zostały wykupione za półtorej godziny ( 15 min.+ 15 min. + 1 godz. ). W przypadku zmiany podstrefy w której parkuje się pojazd, kwestie związane z dopasowaniem posiadanego już, a nie w pełni wykorzystanego biletu, do nowej podstrefy, w której obowiązują opłaty wyższe (np. zmiana podstrefy C na podstrefę A), należą do sfery związanej nie z treścią uchwały, a wykonaniem uchwały. Społeczne postulaty dotyczące problemu mogą być rozwiązane na różne sposoby, w tym także nie związane ze zmianą uchwały. W świetle powyższego podnoszone przez skarżącego zarzuty należało uznać za nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.