II SA/Sz 444/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę. Na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...]/2004 z dnia [...] listopada 2004 r., wydanej przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w G., samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został odholowany w tym dniu na parking strzeżony prowadzony przez Z. S.. W dyspozycji usunięcia pojazdu nie wskazano przyczyny jego usunięcia. Pojazdem kierował K. W., któremu w postępowaniu karnym postawiono zarzut kierowania pojazdem na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości (art. 178a § 1 K.k.). Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. Prokurator Rejonowy w G. orzekł o zabezpieczeniu majątkowym przyszłej kary grzywny oraz środka karnego poprzez zajęcie samochodu osobowego [...] nr rejestracyjny [...], a następnie Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w K. zajął przedmiotowy pojazd, pozostawiając zajęty przedmiot na parkingu strzeżonym należącym do Z. S.. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., sygn. akt VI K [...] Sąd Rejonowy w G. uchylił wymienione zabezpieczenie. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Sąd Rejonowy w G. przyznał Z. S. należność tytułem zwrotu poniesionych kosztów za przechowywanie samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...] w okresie od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] grudnia 2008 r., w kwocie [...]zł. W dniu [...] grudnia 2013 r. Z. S. wystawił fakturę VAT nr [...] dla Komendy Wojewódzkiej Policji w S. na kwotę [...]zł za przechowywanie przedmiotowego pojazdu w okresie od dnia [...] grudnia 2004 r. do dnia [...] grudnia 2004 r. Dnia 20 lutego 2013 r. Z. S. wystąpił do Sądu Rejonowego w G. z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie likwidacji niepodjętego depozytu w postaci pojazdu marki [...] o nr rej. [...] [...] Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy w G. poinformował Z. S. o wszczęciu postępowania w sprawie likwidacji niepodjętego depozytu. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. w piśmie z dnia 20 maja 2011 r. wskazał, że Z. S. nie zawiadomił o fakcie nieodebrania przedmiotowego pojazdu. Powyższa informacja został potwierdzona w kolejnym piśmie tego organu z dnia 27 lipca 2017 r. Pismem z dnia 21 lipca 2006 r. adresowanym do Komendy Powiatowej Policji w G. Z. S. przesłał listę pojazdów nieodebranych przez osoby uprawnione, na liście ujęty był przedmiotowy pojazd. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., sygn. akt I Ns [...] Sąd Rejonowy w G. orzekł przepadek pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] na rzecz Powiatu [...]. W związku z tym postanowieniem Starosta [...] wdrożył procedurę likwidacji pojazdu. Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., nr [...], Starosta [...] przyznał Z. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] [...]. Z. S. wynagrodzenie za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w kwocie [...]zł za okres od dnia [...] listopada 2004 r. do dnia [...] grudnia 2004 r. oraz odmówił mu przyznania wynagrodzenia za dozór ww. pojazdu w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu postanowienia Starosta [...] wskazał na podstawy faktyczne ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdu, podkreślając, iż Z. S. ograniczył się wyłącznie do wnioskowania przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu. Za podstawę ustalenia wynagrodzenia w rozpoznawanej sprawie przyjął organ I instancji stawkę [...] zł za dzień parkowania, stosowaną w stosunkach pomiędzy Naczelnikiem Urzędu Skarbowego a Z. S. oraz przyjętą w fakturze wystawionej przez przedsiębiorcę dla Komendy Wojewódzkiej Policji w S.. Tę stawkę następnie Starosta [...] zwaloryzował wskaźnikiem cen towarów i usług konsumpcyjnych publikowanych przez Główny Urząd Statystyczny. Przyznane wynagrodzenie w kwocie [...]zł uwzględnia okres od dnia usunięcia pojazdu, tj. od dnia [...] listopada 2004 r. do dnia [...] grudnia 2004 r., tj. do dnia poprzedzającego okres, za który płatności dokonała Komenda Wojewódzka Policji w S. [...] grudnia 2004 r.). W uzasadnieniu odmowy przyznania wynagrodzenia za pozostały wnioskowany przez Z. S. okres przechowywania pojazdu, organ I instancji wskazał na wyłączenie okresu od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] grudnia 2008 r., jako uwzględnionego i rozliczonego przez Sąd Rejonowy w G.. Okres po dniu [...] grudnia 2004 r. do dnia [...] stycznia 2005 r. Starosta [...] uznał za wyłączony za względu na pozostawanie pojazdu w dyspozycji Prokuratury Rejonowej w G. na mocy postanowienia o zabezpieczeniu pojazdu, zaś okres od dnia [...] stycznia 2005 r. do dnia [...] grudnia 2005 r., dalej okres od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] października 2006 r., jako uznany przez Sąd Rejonowy w G. za przedawniony. Do rozważania, jak uzasadnił organ I instancji, pozostawał okres przechowywania pojazdu po dniu [...] grudnia 2008 r., tj. od daty orzeczonego przez Sąd Rejonowy w G. upadku zabezpieczenia pojazdu, uzasadniając odmowę przyznania wynagrodzenia za ten okres w oparciu o powołane w zaskarżonym akcie przepisy, jak też podnoszone zaniechania organów i sądu w procesie przechowywania pojazdu na potrzeby postępowania karnego, wyłącznym uprawnieniem wnioskodawcy domagania się realizacji swego roszczenia od komornika sądowego. Za równie bezzasadne uznał Starosta [...] przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu w okresie po uprawomocnieniu się orzeczenia Sądu Rejonowego w G. o przepadku pojazdu ([...] maja 2017 r.) podnosząc, iż odmowa wydania pojazdu skutkuje utratą uprawnienia do żądania zwrotu wydatków za okres liczony od chwili, gdy dozorca zobligowany był wydać rzecz. Organ I instancji podkreślił, iż wystarczająca dla wydania pojazdu była deklaracja Starosty jego odebrania, bez konieczności legitymowania się orzeczeniem o jego przepadku. Przyjmując, jak wyżej organ I instancji uznał za nieznajdujące podstaw w analizowanym stanie faktycznym przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu, sprawowanego przez wnioskodawcę, poza zakresem uwzględnionym w postanowieniu. W ocenie Starosty [...] na kwalifikację prawną zaistniałego stanu rzeczy nie mogą wpływać błędy i zaniechania organów ścigania popełnione od dnia zabezpieczenia przedmiotowego pojazdu. Uznania tego nie może zmienić okoliczność orzeczenia przepadku na rzecz Powiatu [...] pojazdu marki [...] nr rej. [...] postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] kwietnia 2017 r., sygn. akt I Ns [...], który to akt uregulował wyłącznie stan prawny pojazdu. Rozstrzygając wniosek w zakresie przyznania wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu, przy uznaniu pierwszeństwa wskazach wyżej podstaw faktycznych odmowy przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu, organ I instancji asekuracyjnie przyjął, iż uznanie roszczenia o wypłatę wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu mogłoby dotyczyć wyłącznie okresu po dokonaniu przez wnioskodawcę prawidłowego zawiadomienia przez dozorcę podmiotów uprawnionych w świetle regulacji z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdów o nieodebraniu pojazdu przez właściciela. Wskazując na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, iż fakt ten nastąpił dopiero w dniu [...] lipca 2006 r., przy czym zawiadomienie nie spełniało wymogów powołanego ostatnio przepisu rozporządzenia, za uprawnione także w kontekście powyższego uznał organ I instancji podjęte rozstrzygnięcie. W znacznej części uzasadnienia aktu Starosta [...] wskazał na podstawy faktyczne ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdu, pomimo iż wynagrodzenia tego nie ustalił i nie przyznał we wnioskowanym zakresie. W ocenie Starosty, strona nie udowodniła zwiększenia obowiązków czy nakładów ponoszonych na rzecz w okresie przechowywania, mogących uzasadniać domaganie się zapłaty wynagrodzenia w oparciu o wskazane przez wnioskodawcę rosnąco w okresie przechowywania pojazdu stawki wynagrodzenia. Dokonując własnych ustaleń w zakresie obowiązujących stawek opłat za przechowywanie pojazdów na parkingach strzeżonych, Starosta [...] przeanalizował oferty zamieszczone na stronach internetowych, skierował zapytanie do podmiotów prowadzących parkingi strzeżone, jak też oparł się na rozpoznaniu rynku lokalnego dokonanym w przeszłości. W uwzględnieniu powyższego ustalił, że w miarodajnym dla niniejszej sprawy okresie czasu na terenie powiatu [...] funkcjonował jeden podmiot świadczący usługi tego rodzaju, przedsiębiorca działający pod firmą [...] S. Ł., który stosował stawkę abonamentową [...] zł/ miesiąc ([...] zł/ doba), przy parkowaniu długoterminowym (dane z listopada 2013 r.), w 2009 r. obowiązywała stawka ok. [...] zł/ miesiąc ([...] zł/doba). W 2015 r. wskazany przedsiębiorca zakończył działalność. Na podstawie powołanych informacji Starosta [...] ustalił, iż stawki abonamentowe za przechowywanie pojazdów na parkingach strzeżonych prowadzonych w S., P., G. zamykają się w granicach 120 -150 zł /miesięcznie. Starosta [...] zasygnalizował dodatkowo, że według informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. zawartej w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r., w latach 2011 - 2016 w rozliczeniach za przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym stosowane były stawki dobowe, obejmujące zarówno zwrot koniecznych wydatków, jak i wynagrodzenie za dozór, i tak: - w okresie od dnia 31 marca 2003 r. do dnia 14 czerwca 2005 r. - [...] zł / dobę, - w okresie od dnia 15 czerwca 2005 r. do dnia 31 marca 2007 r. - [...] zł / dobę, - w okresie od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 31 marca 2009 r. - [...] zł/ dobę, - w okresie od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. - [...] zł/ dobę - w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 18 września 2014 r. [...] zł./dobę. Podsumowując wywody odnośnie ustalenia wynagrodzenia, organ I instancji uznał, że miarodajną dla jego wyliczenia byłaby stawka dobowa w wysokości [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, uwzględniając w tej mierze dodatkowo informacje dotyczące pojazdów, w stosunku do których przyznano już stosowne wynagrodzenie. Jej adekwatność do świadczonej przez Z. S. usługi przechowywania pojazdu organ I instancji uzasadnił ograniczeniem żądania wnioskodawcy wyłącznie do wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu, uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawowanego dozoru, w tym zakresu obowiązków dozorcy, czasu przechowywania, właściwości i wielkości przedmiotu, powierzchni i warunków sprawowania pieczy, liczby dozorowanych jednocześnie pojazdów, braku trudów i nakładu pracy po stronie dozorcy w związku z przechowywaniem pojazdu, minimalnego zakresu ryzyka w związku z dozorowanym pojazdem (starym i zniszczonym), nadto okoliczność, że umowy powoływane przez wnioskodawcę jako podstawa ustalenia właściwej stawki wynagrodzenia dotyczyły pojazdów usuwanych w nowych uwarunkowaniach prawnych zakładających, że pojazd w krótkim czasie stanie się przedmiotem przepadku na rzecz powiatu, umowy te nie uwzględniały wypracowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych kryteriów ustalania wynagrodzenia za dozór pojazdu orzekanych w trybie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak nadto ustalone w tychże stawki uwzględniały zarówno wynagrodzenie za dozór jak też wydatki związane z dozorowanym pojazdem. Przyjmując jak wyżej organ I instancji ustalił wynagrodzenie w ograniczonym zakresie odmawiając przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] nr rej. [...] w pozostałym zakresie. Pismem z dnia [...] września 2017 r. Z. S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Starosty [...], żądając jego uchylenia oraz wydania orzeczenia co do istoty sprawy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił obrazę art. 7 i 80 Kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, iż od 2000 r. prowadzony przez niego parking był jednym z wyznaczonych przez Starostę [...] dla realizacji zadań wynikających z art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Następnie wskutek nowelizacji ustawy Prawo o ruchu drogowym zawarte zostały umowy z Powiatem [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz z dnia [...] stycznia 2013 r. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. Z. S. wystąpił do Starosty [...] o przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie przedmiotowego pojazdu. Zaskarżonym aktem organ I instancji odmówił w znaczącej części wniosku przyznania wynagrodzenia za dozór wskazanego pojazdu, uzasadniając powyższe brakiem podstaw do uznania, iż odpowiedzialność za przechowywanie pojazdu ponosi Starosta [...]. Za bezpodstawne, w świetle nakazu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 501/15 merytorycznego rozpatrzenia wniosku, uznał skarżący ponowne rozważania tej kwestii przez Starostę [...], a w szczególności poczynione w uzasadnieniu postanowienia oceny działań Policji i Prokuratury Rejonowej w G., z pominięciem najistotniejszego w sprawie dokumentu, jakim jest dyspozycja usunięcia pojazdu stanowiąca dowód spełnienia kryteriów przepisu art. 130a ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym przy usuwaniu pojazdu i umieszczeniu tegoż na parkingu strzeżonym, a konsekwentnie odpowiedzialności Powiatu za uregulowanie zarówno stanu prawnego pojazdu, jak też pokrycia kosztów jego przechowywania przez wyznaczonego dozorcę. W dalszej części uzasadnienia zażalenia Z. S. wskazał na podstawy faktyczne i prawne ustalenia wysokości wynagrodzenia za przechowywanie przedmiotowego pojazdu, podkreślając obowiązek Starosty ograniczenia się do ustalenia obiektywnie słusznego wynagrodzenia w oparciu o metodę porównania stosunków danego rodzaju, za podstawę których wskazał na stawki opłat obowiązujących na terenie Powiatu [...] w poszczególnych okresach dozorowania pojazdu, a wynikające z umów z Komendą Powiatową Policji w G., Komendą Wojewódzką Policji w S., Prokuraturą Rejonową w G., Sądem Rejonowym w G., Urzędem Skarbowym w G., a także ze Starostą [...]. Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 451/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] uchylające w całości postanowienie Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...] i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, uznając za zasadny zarzut skargi w zakresie naruszenia przez Kolegium art. 138 § 2 Kpa, wskazując iż: "Odstąpienie przez Kolegium od obowiązku ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, gdy organ ten nie podniósł wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz nie wskazał na potrzebę przeprowadzenia dodatkowych czynności w celu uzupełnienia dowodów (art. 136 k.p.a.), jawi się jako działanie naruszające zasadę dążenia organu do merytorycznego rozpatrzenia sprawy." Skutkiem powyższego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało merytorycznej oceny żądania wnioskodawcy, efektem której było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], przyznające Z. S. wynagrodzenie w kwocie [...]zł tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], sprawowany w okresie od dnia [...] listopada 2004 r. do dnia [...] czerwca 2017 r., z wyłączeniem wynagrodzenia za okres od dnia [...] grudnia 2004 r. do dnia [...] grudnia 2004 r. oraz od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] grudnia 2008 r. oraz odmówiło przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w pozostałym zakresie. W rozpoznaniu skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3064/19 oddalającego skargę P. S. na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 23 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3064/19, uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz uchylił zaskarżone postanowienie w całości, w uznaniu: - zasadności ustalenia wynagrodzenia według stawek abonamentowych (miesięcznych) za okres po dniu wygaśnięcia ostatniej z umów, wiążącej Z. S. ze Starostą [...], tj. za okres od dnia [...] stycznia 2014 r.; - braku podstaw do objęcia wynagrodzeniem okresu przechowywania pojazdu, po dniu [...] lipca 2016 r., wobec nieuprawnionej odmowy wydania pojazdu; - potrzeby weryfikacji tak ustalonego wynagrodzenia w kontekście należytego wykonania obowiązków dozorcy w odniesieniu do przedmiotowego pojazdu. Tymże wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny nakazał Kolegium ustalenie, w trybie art. 136 k.p.a., jak w okresach - od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] lipca 2016 r. - na poszczególnych parkingach porównywalnych z G., bądź większych kształtowały się ceny abonamentów za przechowywanie pojazdów o masie całkowitej do 3,5 tony, a następnie w oparciu o trzecią metodę ustalenie, ile wynosiła przeciętna cena abonamentu w poszczególnych okresach i określenie wysokości wynagrodzenia, należnego przechowawcy, w danych stosunkach przyjętej, przy założeniu, że przechowawca przechowywał pojazd z taką starannością, by nie stracił on na wartości. Dalej, Sąd wskazał, że na podstawie art. 102 § 1 i 2 u.p.e.a., odpowiednio stosując art. 322 k.p.c, Kolegium winno obniżyć wysokość należnego przechowawcy wynagrodzenia za okres od dnia [...] listopada 2004 r. do dnia [...] lipca 2016 r., z wyłączeniem wynagrodzenia za okres od dnia [...] grudnia 2004 r. do dnia [...] grudnia 2004 r. i od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] grudnia 2008 r. Zalecił też, by odmawiając przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w pozostałym zakresie Kolegium uwzględniło fakt, że począwszy od dnia [...] lipca 2016 r. na skutek nieusprawiedliwionej odmowy wydania Staroście przez przechowawcę pojazdu, wnioskodawca utracił prawo do wynagrodzenia za czas od dnia [...] lipca 2016 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżone postanowienie Starosty z dnia [...] września 2017 r. w całości, przyznało Z. S. kwotę [...]zł brutto tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] sprawowanego w okresie od dnia [...] listopada 2004 r. do dnia [...] lipca 2016 r., z wyłączeniem wynagrodzenia za okres od dnia [...] grudnia 2004 r. do dnia [...] grudnia 2004 r. oraz od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] grudnia 2008 r. oraz odmówiło przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że ponownie rozpoznając sprawę, będąc związanym oceną prawną dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, ustaliło, w trybie art. 136 k.p.a., nakazane fakty, jak też dokonało ich oceny w granicach wyznaczonych przez Sąd. Przed jednak uzasadnieniem powyższego, Kolegium przyjęło za ustalone w sposób niezakwestionowany wynagrodzenie za dozór pojazdu w okresie od dnia [...] listopada 2004 r. do dnia [...] grudnia 2013 r., według następujących stawek: 1. za okres od dnia [...] listopada 2004 r. do dnia [...] czerwca 2005 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu; 2. za okres od dnia [...] czerwca 2005 r. do dnia [...] marca 2007 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu; 3. za okres od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] września 2010 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu; 4. za okres od dnia [...] września 2010 r. do [...] grudnia 2012 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu; 5. za okres od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu. Pojazd został usunięty z drogi dnia [...] listopada 2004 r. i był przechowywany do dnia [...] lipca 2016 r., przy czym wynagrodzenie za okres od dnia [...] grudnia 2004 r. do dnia [...] grudnia 2004 r. w kwocie [...]zł pokryła Komenda Wojewódzka Policji w S., natomiast za okres od dnia [...] listopada 2006 r. do dnia [...] grudnia 2008 r. w kwocie [...]zł pokrył Sąd Rejonowy w G., a zatem za wynagrodzeniem: 1. za okres od dnia [...] listopada 2004 r. r. do dnia [...] grudnia 2004 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 7 dni x [...] zł = [...] zł, 2. za okres od dnia [...] grudnia 2004 r. do dnia [...] października 2006 r., przy czym: - od dnia [...] grudnia 2004 r. do dnia [...] czerwca 2005 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 186 dni x [...] zł = [...] zł, dalej - od dnia [...] czerwca 2005 r. do dnia [...] października 2006 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 477 dni x [...] zł = [...] zł, łącznie we wskazanym okresie : [...] zł. 3. za okres od dnia [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] sierpnia 2011 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, tj. 962 dni x [...] zł = [...] zł; 4. za okres od dnia [...] sierpnia 2011 r. do dnia [...] grudnia 2012 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, tj. 499 dni x [...] zł = [...] zł; 5. za okres od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] grudnia 2013 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 365 dni x [...] zł = [...] zł; łącznie we wskazanym okresie: [...] zł. Przy przyjęciu należytej staranności dozorcy wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu do dnia [...] grudnia 2013 r., w okresach wyżej wskazanych, wynosiłoby [...] zł. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r., Z. S. zwrócił się do Starosty [...] o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] za okres od dnia [...] listopada 2004 r. do dnia [...] listopada 2014 r., następnie zmodyfikowanym w treści zażalenia w zakresie koniecznego uwzględnienia kosztów poniesionych dotychczas przez Policję i Sąd Rejonowy w G., a nadto w zakresie końcowej daty przechowywania pojazdu do kwoty [...]a wniosek ten nie został uwzględniony, wobec uznania przez organ I instancji braku podstaw do obciążenia Powiatu kosztami przechowywania pojazdu wynikłego z potrzeb prowadzonego przeciwko kierującemu pojazdem postępowania karnego. Kolegium zauważyło, iż stanowiący podstawę prawną zaskarżonego aktu zacytowany wyżej przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ustanawia kryteriów ustalenia wynagrodzenia za dozór. Przy obliczaniu należności wynikających z tego przepisu należy odpowiednio i w ograniczonym zakresie stosować art. 836 Kodeksu cywilnego, wedle którego jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Ustalenie zatem spornego wynagrodzenia wymaga analizy stawek parkowania pojazdów stosowanych w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Dokonując ustaleń w zakresie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów, w analogicznych sprawach i pokrywających się okresach czasu Kolegium, w ślad za Starostą [...], uznawało za zasadne przyjęcie stawek opłat za przechowywanie pojazdów wynikających z umów zawartych pomiędzy Z. S. a Starostą [...] w okresie od dnia [...] sierpnia 2011 r. do dnia [...] grudnia 2013 r. - kiedy to wygasła ostatnia umowa, a następnie w dalszym okresie przechowywania pojazdu stawek ustalonych na podstawie umów zawieranych przez Starostę [...] z innymi przedsiębiorcami, którym powierzono wykonywanie zadań z zakresu przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, określonych w sposób następujący w odniesieniu do pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t: 1. umowa od [...] sierpnia 2011 r do [...] grudnia 2011 r. a) pierwszych 3 dni przechowywania - [...] zł b) od 4 dnia do 3 miesięcy przechowywania -[...] zł c) powyżej 3 miesięcy przechowywania - [...] zł 2. umowa od [...] stycznia 2012 r. do [...] grudnia 2012 r. a) pierwszych 3 dni przechowywania - [...] zł b) od 4 dnia do 3 miesięcy przechowywania - [...] zł c) powyżej 3 miesięcy przechowywania - [...] zł 3. umowa od [...] stycznia 2013 r. do [...] grudnia 2013 r. a) pierwszych 5 dni przechowywania - [...] zł b) od 6 dnia przechowywania - [...] zł. Uzasadniając przyjęcie tych stawek, w ślad za stanowiskiem organu I instancji zaprezentowanym w analogicznych sprawach, których przedmiotem było wynagrodzenie dozorcy z tytułu przechowywania pojazdów, umieszczonych i przechowywanych na parkingu Z. S. w latach 2003-2017 na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu wydanej w trybie art. 130a ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowych, w sprawach rozpatrywanych w trybie zażaleniowym przez Kolegium m.in. [...]; [...]; [...], [...], [...], [...] i kolejnych, Kolegium uznało za słuszne twierdzenie, że skoro przedsiębiorca dobrowolnie, na zapytanie ofertowe przedstawił swoje ceny i zawarł umowę z organem, dokonał tym samym kalkulacji kosztów przechowywania pojazdów na parkingu a ceny te były dla przedsiębiorcy zadowalające. Przy obliczaniu tych kosztów za niedopuszczalne uznawano jednak naliczanie stawek od pierwszej doby parkowania przez kolejne lata obowiązywania umów. Pierwsza doba parkowania pojazdu powstaje w momencie przyjęcia pojazdu na parking strzeżony i jest naliczana jednokrotnie. Dzień 1 stycznia kolejnego roku, pomimo zawarcia kolejnej umowy, nie może być uznany jako kolejny pierwszy dzień przechowywania pojazdu. Przyjęcie takiego toku rozumowania prowadziłoby bowiem do zaistnienia absurdalnych sytuacji, w których pojazd przyjęty dnia 26 grudnia - po pięciu dniach przechowywania stawałby się pojazdem powtórnie "przechowywanym pierwszych 5 dni". Spornym jednak w sprawie ustaleniem w tego rodzaju sprawach, pozostawało wynagrodzenie za okres poprzedzający dzień podpisania pierwszej umowy ze Starostą tj. dzień [...] sierpnia 2011 r. W celu ustalenia należnego stronie wynagrodzenia za wskazany okres, organy za zasadne uznały przyjęcie za właściwą kwoty zbliżonej do kwoty wynikającej z umowy podpisanej z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego obowiązującej do dnia [...] marca 2009 r., jako że organ ten przed powierzeniem Staroście zadań wynikających z art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym był podmiotem odpowiedzialnym za ponoszenie kosztów przechowywania pojazdów, które w wyniku nieodebrania z parkingu przez właściciela, przechodziły na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy - do dnia 3 września 2010 r. Ponieważ kwota ustalona w umowie z przedsiębiorcą wynosiła [...] zł, a następna podpisana już ze Starostą [...] umowa ustalała kwotę [...]zł za dzień przechowywania pojazdu, za zasadne uznawano przyjęcie w okresie do dnia [...] września 2010 r. kwoty - [...] zł, a następnie od dnia [...] września 2010 r. kwoty [...]zł za dzień jako kwoty pośredniej tj. wyższej niż przyjętej w dobrowolnie podpisanej umowie z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego i niższej niż średnia kwota wynikająca z uchwały Rady Powiatu, obowiązująca właściciela pojazdu i stosowana jako kwota sankcyjna i dolegliwa - bez przekroczenia jednakże wysokości kwoty wynikającej z umowy z dnia [...] sierpnia 2011 r. Zdaniem organów, ustalenie stosownych kwot poprzez nawiązanie do stawek, według których było kalkulowane wynagrodzenie tej strony w ramach zawartych umów cywilnych, zasadniczo pozostaje prawidłowe. Trudno racjonalnie przyjąć, że stawki, na które strona godziła się zawierając umowy cywilne, których przedmiotem było przechowywanie pojazdów na zasadach wynikających z art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie odzwierciedlają koniecznych wydatków i wynagrodzenia w szczególności, że są to stawki zbyt niskie. Dodatkowo, w sprawach dotyczących okresów dozorowania pojazdów wcześniejszych, poprzedzających umowy zawarte z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego, uwzględniono stawki opłat wynikające z umów zawartych przez przedsiębiorców z Komendantem Wojewódzkim Policji w S.. Jako znane z urzędu, ustalone w analogicznych postępowaniach, jak nadto wynikające z przedłożonych w sprawie dokumentów, w tym podane w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] stycznia 2017 r. wskazać należy stawki obowiązujące na dzień wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, tj. wynikające: 1) z rozliczeń za parkowanie pojazdów stosowane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w okresie odpowiedzialności Skarbu Państwa z tytułu wynagrodzenia za dozór pojazdu, przyjęte na podstawie umowy zawartej pomiędzy przedsiębiorcą z Komendą Wojewódzką Policji w S. w wysokości [...] zł/ dzień, 2) z umowy Z. S. z Komendą Powiatową Policji w G. z dnia [...] czerwca 2002 r. w wysokości [...] zł/ dzień. 3) z umowy Z. S. z Komendą Wojewódzką Policji w S. obowiązującą w okresie od dnia [...] czerwca 2005 r. do dnia [...] marca 2007 r. w wysokości [...] zł/ dzień, następnie 4) z umowy Z. S. z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. w okresie od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] marca 2009 r. w wysokości [...] zł/dzień, kolejno 5) w okresie od dnia [...] kwietnia 2009 r do dnia [...] grudnia 2011 r. - [...] zł/ dzień 6) w okresie od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] grudnia 2012 r. - [...] zł/dzień. Uwzględniając powyższe wyjaśnienia do obliczenia kwoty tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdów za właściwe przyjmowano następujące stawki: 6. za okres od dnia [...] listopada 2004 r. do dnia [...] czerwca 2005 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu; 7. za okres od dnia [...] czerwca 2005 r. do dnia [...] marca 2007 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu; 8. za okres od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] września 2010 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu; 9. za okres od dnia [...] września 2010 r. do [...] grudnia 2012 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu; 10. za okres od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] grudnia 2013 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu. Starosta [...] zasygnalizował nadto, że według informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w latach 2002 - 2010, a następnie w latach 2011-2016 w rozliczeniach za przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym stosowane były stawki dobowe, obejmujące zarówno zwrot koniecznych wydatków, jak i wynagrodzenie za dozór. Rozpoznając niniejszą sprawę Kolegium uwzględniło zacytowane ustalenia, jako że dotyczą tego samego przedmiotu sprawy, wynagrodzenia za dozór pojazdu, przechowywanego na tym samym parkingu strzeżonym, w analogicznym okresie czasu, co uzasadnia przyjęcie tych samych reguł ustalenia wynagrodzenia, przy braku udowodnienia szczególnych, dodatkowych kosztów związanych z przechowywaniem pojazdów przez Skarżącego. Ukształtowanie sytuacji prawnej strony postępowania, nie może być dowolne, oparte - w takich samych niemalże stanach faktycznych - na odmiennych regułach i kryteriach ustalenia praw i obowiązków, nie wynikających z żadnych uzasadnionych powodów, przy braku wykazania jakichkolwiek dodatkowych szczególnych zabiegów związanych z wykonywaniem dozoru w odniesieniu do konkretnych pojazdów, tylko z tej przyczyny, że prowadzone są w odrębnych postępowaniach administracyjnych. Wyłącznym kryterium zróżnicowanej oceny w analizowanych stanach faktycznych jest rodzaj pojazdu przechowywanego, albowiem z tym związana jest stawka opłaty za parkowanie. Konsekwentnie, mając na uwadze przyjętą zasadę odwołania się do stawek opłat wynikających z umów będących podstawą wynagrodzenia przechowawcy, Kolegium ustaliło wynagrodzenie adekwatne do tych stawek, uwzględniając kolejno: umowę z dnia [...] czerwca 2002 r. zawartą pomiędzy Z. S. a Komendą Powiatową Policji w G. obowiązującą w okresie od dnia [...] czerwca 2002 r. do dnia [...] czerwca 2005 r. ([...] zł/ doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t), umowę z dnia [...] czerwca 2002 r. zawartą pomiędzy G. I. a Komendą Powiatową Policji w G. obowiązującą w okresie od dnia [...] czerwca 2002 r. do dnia [...] czerwca 2005 r. ([...] zł/ doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t), dalej umowę z dnia [...] kwietnia 2005 r., zawartą pomiędzy Z. S. a Komendą Wojewódzką Policji w S. obowiązującą w okresie od dnia [...] czerwca 2005 r. do dnia [...] marca 2007 r. ([...] zł/ doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t), umowę z dnia [...] marca 2007 r. zawartą pomiędzy Z. S. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. obowiązującą w okresie od dnia [...] kwietnia 2007 r. do dnia [...] marca 2009 r. ([...] zł/ doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t) i w dalszej kolejności powołane wyżej umowy zawarte przez Skarżącego ze Starostą [...]. Zaprezentowaną regułę ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdów w powyższym okresie, zaakceptował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3064/19. Wobec jednakże faktu, iż w koniecznym do uwzględnienia okresie przechowywania pojazdu, Z. S. nie wiązała już umowa ze Starostą [...], wykluczając możliwość zastosowania prostej reguły odwołującej się do wysokości uzgodnionych w umowie stawek opłat za dobę przechowywania pojazdu od dnia [...] stycznia 2014 r., ustalenie spornego wynagrodzenia za okres po dniu [...] grudnia 2013 r. wymagało analizy stawek opłat z tytułu parkowania pojazdów stosowanych w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Uwzględniając powyższe kryterium, w zgodzie z wytycznymi wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2020 r., Kolegium uznało za uzasadnione przyjęcie jako podstawy ustalenia wynagrodzenia za okres przechowywania przedmiotowego pojazdu od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] lipca 2016 r. stawki abonamentowej, stanowiącej uśrednioną miesięczną opłatę za przechowywanie pojazdu na parkingach strzeżonych województwa [...] obowiązującą w analizowanym okresie, wynoszącą [...] zł ([...] zł + [...] zł +[...] zł + [...] zł + [...] zł + [...] zł + [...] zł + [...] zł + [...] zł - dowód: informacja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2020 r.), dalej: [...] zł - 2014 r. i 2015 r., [...] - 2016 r. zł, [...] zł ( powiat [...] i powiat [...] - dowód: informacja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. - str. 3). Przy przyjęciu należytej staranności dozorcy wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] lipca 2016 r. (31 miesięcy x [...] zł; przy czym w miesiącu lipcu 2016 r. - 22 dni - [...] zł), wynosiłoby [...] zł. W uzasadnieniu zastosowania stawki abonamentowej, w powyższym zakresie, Kolegium odwołało się do wskazań wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wedle którego, z reguły ceny abonamentowe wiążą się z długotrwałym przechowywaniem pojazdu w okresach miesięcznych. W ocenie Sądu, przy długotrwałym przechowywaniu pojazdu najodpowiedniejszym sposobem określenia za dozór pojazdu jest zastosowanie stawek abonamentowych dotyczących długoterminowego przechowywania pojazdów. Pozostając związanym prawomocnym wyrokiem Sądu, Kolegium w zgodzie ze wskazaną regułą dokonało powyższego wyliczenia wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu, w okresie od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] lipca 2016 r., przy czym termin końcowy okresu przechowywania pojazdu, określony został, w ślad za Sądem, na dzień nieuprawnionej odmowy wydania pojazdu Staroście, skutkującej utratą uprawnienia dozorcy do wynagrodzenia za dalszy okres przechowywania pojazdu. Sumując przedstawione wyliczenia, za uprawnione uznało Kolegium ustalenie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu w okresach: od dnia [...] listopada 2004 r. do dnia [...] grudnia 2004 r., dalej: od dnia [...] grudnia 2004 r. do dnia [...] października 2006 r. oraz od dnia [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] lipca 2016 r., w łącznej kwocie [...]zł. ([...] zł - do dnia [...] grudnia 2013 r. + [...] zł (od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] lipca 2016 r.). Tak ustalone wynagrodzenie wymaga jednakowoż weryfikacji w kontekście wyrażonego przez Sąd kryterium, a mianowicie należytego wykonania obowiązków dozorcy. W ocenie Sądu: "Mając na uwadze znikomą wartość przedmiotowego samochodu; to że w dniu oględzin nie posiadał wartości użytkowej i handlowej jako pojazd i że uległ likwidacji (opinia nr [...] biegłego [...]; protokół posiedzenia Komisji do spraw likwidacji pojazdów nr [...]), organ orzekający o wynagrodzeniu za dozór pojazdu winien na podstawie art. 102 § 1 i 2 u.p.e.a. i art. 322 k.p.c. (per analogiam) obniżyć to wynagrodzenie w odpowiedniej części. Sąd ocenił, iż znajdujące się aktach administracyjnych opinia rzeczoznawcy [...] z załączoną dokumentacją fotograficzną, jednoznacznie pozwalała na dokonanie ustaleń wskazujących na niedopełnienie przez przechowawcę obowiązku czuwania i strzeżenia pojazdu przed uszkodzeniem. Podczas jego przechowywania na parkingu prowadzonym przez wnioskodawcę doszło do jego znacznego uszkodzenia - wybicia szyby drzwi tylnych, pogięcia dachu, zniszczenia wnętrza nadwozia, braku reflektora przedniego, urwania lusterek. W momencie przekazania pojazdu na parking wnioskodawcy, pojazd wyposażony był w te wszystkie, konieczne do udziału w ruchu drogowym akcesoria". Czyniąc zadość powyższym zaleceniom, w ocenie słusznego wynagrodzenia uwzględniającego kryterium należytej staranności dozorcy Kolegium wzięło pod uwagę okoliczność, iż w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...]/04, tj. w dniu [...] listopada 2004 r., stwierdzono i ujawniono w tym dokumencie ślady rdzy na nadprożu, wgniecenie nadwozia (boki, tylna klapa), zniszczony radioodtwarzacz. W chwili dokonania zajęcia pojazdu, tj. w dniu [...] grudnia 2004 r. (dowód: protokół zajęcia mienia ruchomego, k. 56 akt) oszacowano wartość pojazdu na [...] zł. Taką też wartość pojazdu wskazano w postanowieniu Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] grudnia 2004 r., sygn. akt [...] o zabezpieczeniu majątkowym (dowód: k. 186 akt). W chwili usunięcia pojazdu, miał on co najmniej 12 lat, przy założeniu, iż właściwą jest data jego produkcji wskazana w Karcie informacyjnej pojazdu (dowód: k.42 akt) na rok [...]. Przy uwzględnieniu natomiast zapisów Oceny technicznej nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. (dowód: k. 264 akt) pojazd został wyprodukowany w [...] r., a zatem w chwili odholowania na parking miał 20 lat. Powyższe rozbieżności nie wymagają jednakowoż, w ocenie Kolegium, szczegółowego wyjaśnienia, w obliczu podniesionego już faktu oszacowania wartości pojazdu na dzień zajęcia ([...] grudnia 2004 r.) na kwotę [...]zł. Kolegium przyjęło zatem, iż przy dochowaniu należytej staranności dozorcy i przy dochowaniu ustawowych wymogów w zakresie terminowości uregulowania stanu prawnego pojazdu, Starosta [...] mógłby uzyskać kwotę ok. [...] zł za przejęty pojazd. Wedle wskazanej Oceny technicznej nr [...], sporządzonej po przeszło 12 latach przechowywania pojazdu, którego wiek w tym czasie wynosił 24 lub 32 lata, jego wartość bazowa, przyjęta przez rzeczoznawcę na podstawie notowań podanych w publikacjach: "Wartości rynkowe - Samochody ciężarowe" - wyd./17; "Informator rynkowy samochody ciężarowe"- wyd./17 Eurotax PL.; oraz w Prasie motoryzacyjnej oraz danych z prasy lokalnej, wyniosła [...] zł. (dowód: k. 263 akt). Niezależnie zatem od jego stanu technicznego, w dniu sporządzenia opinii Starosta mógłby uzyskać za przedmiotowy pojazd kwotę najwyżej [...] zł. Uwzględniając zaś stan techniczny pojazdu, wiek pojazdu oraz to, że koszt naprawy przekroczy wartość pojazdu w dniu oględzin - rzeczoznawca zakwalifikował badany pojazd jako złom. Stwierdził, że przedmiot oględzin nie posiada wartości użytkowej i handlowej jako pojazd, (dowód: k. 263 akt). Dokonując oceny należnego dozorcy wynagrodzenia z punktu widzenia należytego sprawowania dozoru, ukierunkowanej powołanym wyżej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na kryterium wartości pojazdu w chwili jego oględzin, Kolegium uwzględniło fakt, iż niezależnie od stanu technicznego tego pojazdu jego wartość bazowa na dzień [...] maja 2017 r. wynosiła [...] zł. Stwierdzona przez biegłego wady pojazdu, wynikające z nienależytego sprawowania dozoru uczyniły ten pojazd bezużytecznym i bezwartościowym. Tak zarysowane fakty pozwalają jednak obniżyć wynagrodzenie dozorcy o [...] zł, niezależnie bowiem od wykazanej staranności w jego dozorze pojazd po blisko 13 latach przechowywania nie przedstawiał wartości wyższej aniżeli [...] zł. Ograniczenie do analizy stanu technicznego pojazdu w ustalaniu cechy staranności dozorcy wynika z wyraźnych zaleceń wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uznał, że znajdująca się w aktach opinia rzeczoznawcy jednoznacznie pozwalała na dokonanie ustaleń wskazujących na niedopełnienie przez przechowawcę obowiązku czuwania i strzeżenia pojazdu przed uszkodzeniem, a wyrazem których winno być uwzględnienie ujawnionych w tejże opinii wad pojazdu, niestwierdzonych podczas jego przyjmowania na parking. W istocie zatem, takie uszkodzenia, jak: wybicie szyby drzwi tylnych, pogięcie dachu, zniszczenie wnętrza nadwozia, brak reflektora przedniego, urwanie lusterek wprost nie zostały stwierdzone w dniu odholowania pojazdu, niemniej jednak w dyspozycji jego usunięcia wskazano na ślady rdzy na nadwoziu, wgniecenia nadwozia (boki, tylna klapa), zniszczony radioodtwarzacz. W dniu odholowania pojazd nie został poddany szczegółowym badaniom, a jedynie oględzinom przeprowadzonym przez funkcjonariusza Policji dokonującego czynności służbowych. Nie można zatem pewnie stwierdzić, że chociażby część stwierdzonych uszkodzeń nie jest samoistnym następstwem postępującego przez lata procesu korozji, czy wcześniejszych naruszeń, skutkujących dopiero w przyszłości np. pod wpływem drgań, pęknięciem (np. szyba), czy zerwaniem. Przy tak zgromadzonych dowodach i przy zaprezentowanych wnioskach Oceny technicznej nr [...], oraz w uwzględnieniu zaleconych kryteriów, Kolegium za uprawnione uznało pomniejszenie wynagrodzenie dozorcy o wartość bazową pojazdu ustaloną na dzień jego wyceny w kwocie [...]zł, niezależną od stanu technicznego pojazdu. Motywując powyższe nie wolno pominąć, zdaniem Kolegium, iż na tak znaczące obniżenie wartości pojazdu do wskazanej kwoty [...]zł przyczynił się również Starosta [...], który zaniechał niezwłocznego podjęcia czynności ustawowych niezbędnych do uregulowania stanu prawnego pojazdu, co najmniej od 2010 r., akceptując tak długi okres jego przechowywania na parkingu bez jakiegokolwiek wynagrodzenia dozorcy, co najmniej do dnia [...] lipca 2016 r., obciążając podmiot prowadzący parking strzeżony znoszeniem stanu rzeczy, w szczególności dozorowaniem pojazdów bezumownie, co najmniej od dnia [...] stycznia 2014 r. Pojazd został odholowany w 2004 r., Z. S., co wyżej uzasadniono, informował o nieodebranych pojazdach zajmujących parking strzeżony, już w 2006 r. Wartość pojazdu w dniu zajęcia (grudzień 2004 r.) oszacowana została na [...] zł. Nie sposób zatem pominąć, iż także zwłoka organów w przejęciu pojazdu doprowadziła do znacznej utraty jego wartości. Uznając zatem, jak wyżej, Kolegium ustaliło wynagrodzenie w łącznej kwocie [...]za okres wskazany w osnowie postanowienia. Podstawą prawną rozpoznania wniosku Z. S. o przyznanie zwrotu koniecznych wydatków związanych ze sprawowaniem dozoru jak i wynagrodzenia za dozór pojazdów jest przepis art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 3 pkt 1 lit. a Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 265). Przy obliczaniu należności wynikających z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należy odpowiednio i w ograniczonym zakresie stosować art. 836 k.c. Ten przepis nie zawiera żadnych innych kryteriów poza przyjętymi i omówionymi w zaskarżonym postanowieniu. Podstawą zatem oceny wynagrodzenia dozorcy w rozpatrywanej sprawie, w zakwestionowanym okresie czasu stanowi wyłącznie kryterium przyjętego w danych stosunkach należnego wynagrodzenia, a dla wypełnienia tego kryterium konieczną jest wyłącznie ocena tych stosunków, którą Kolegium dokonało w niniejszym akcie, nie tylko co do wysokości stawek, ale nadto w zakresie podobieństwa tych stosunków, jak też podstaw podwyższenia stawki w konkretnych okresach dozorowania pojazdów. W ocenie Kolegium, wysokość wynagrodzenia kształtuje zakres obowiązków i okres ich realizacji wynikających z umowy o przechowywanie pojazdu, jak też obowiązujące w tym okresie stawki wynagrodzenia. Nie znajduje także aprobaty, zdaniem Kolegium, sugerowany jako winny być wyłączony przez Starostę [...] okres dozorowania pojazdu, uzasadniony zaniechaniem wypełnienia przez Skarżącego obowiązku zawiadomienia właściwych organów o nieodebraniu pojazdu przez właściciela, z tego względu, iż wedle utrwalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, wypracowanego na tle stosowania przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w odniesieniu do przechowawcy pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, takiemu dozorcy należy się wynagrodzenie za cały okres sprawowania dozoru, nie warunkując tego uprawnienia od podnoszonego przez organ I instancji obowiązku. Obowiązek ten ma znaczenie dla podjęcia przez właściwy organ czynności związanych z przejęciem pojazdu nieodebranego przez właściciela, nie zmienia jednak faktu, iż do chwili uprawnionego zgłoszenia żądania wydania pojazdu z parkingu, jest on przechowywany zajmując miejsce na parkingu. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy budzić musi dezaprobatę zastosowana bezpodstawnie sankcja w sytuacji podjęcia czynności związanych z zakończeniem przechowywania pojazdu najwcześniej dopiero po złożeniu wniosku przez Z. S. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu przechowywania pojazdu (maj 2012 r.), przy informowaniu Starosty o takiej potrzebie już [...] października 2010 r. Pismem z dnia [...] października 2010 r. i [...] marca 2011 r. Z. S. przesłał Staroście Goleniowskiemu listę pojazdów usuniętych z drogi, wśród których znajdował się pojazd marki [...] [...] Wcześniej pismem z dnia [...] lipca 2006 r. Z. S. zawiadomił Komendanta Powiatowego Policji w G. o nieodebraniu z parkingu pojazdu marki [...] przez osobę uprawnioną. Podstawą obowiązku, którego brak wypełnienia przez przechowawcę zarzucił organ I instancji jest § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2007 r.z Nr 191, poz. 1377). Z treści powołanego przepisu wynika niekwestionowany obowiązek powiadomienia przez osobę prowadzącą parking strzeżony o nieodebraniu pojazdów przez ich właścicieli w terminie tam określonym właściwego miejscowo urzędu skarbowego oraz podmiotu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Dalsze obowiązki z powiadomienia wynikające, realizacji których domaga się Starosta [...] od wnioskodawcy nałożone zostały na podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, a kolejno na naczelnika urzędu skarbowego. Co istotne - w interpretacji obowiązków podmiotu prowadzącego parking strzeżony - żaden przepis ustawy (art. 130a), ani też analizowanego rozporządzenia nie wypowiada wprost obowiązku przedłożenia podmiotowi prowadzącemu parking strzeżony dyspozycji usunięcia pojazdu. Współdziałanie jednostek usuwających pojazdy lub prowadzących parkingi strzeżone z podmiotami, które wydały dyspozycję usunięcia pojazdu, polega na szybkim i sprawnym wykonaniu dyspozycji lub przyjęciu pojazdu na parking oraz wydaniu pojazdu z parkingu osobie uprawnionej. Pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym, położonym w miarę możliwości najbliżej miejsca, z którego został usunięty. Przekazana zatem przez Z. S. informacja o nieodebranych z parkingu pojazdach była wystarczającą podstawą podjęcia przez właściwe organy koniecznych czynności zmierzających do uregulowania stanu prawnego pojazdu wedle obowiązujących reguł, pozostając aktualną wedle reguł przejściowych ustawy zmieniającej z dnia 22 lipca 2010 r. - o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r., Nr 152, poz. 1018 t. j.). Nie zmienia jednak powyższe okresu dozorowania pojazdu. Zarzucany przez organ brak nie jest elementem postępowania w sprawie o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu, albowiem nie mieści się w przesłankach art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a wyłączenie analizowanego okresu z uprawnienia do otrzymania wynagrodzenia stoi w rażącej do powołanego przepisu sprzeczności. Mając na uwadze okoliczność, iż przechowywanie pojazdów na przedmiotowym parkingu nie wiązało się z jakimkolwiek zaniechaniem strony postępowania, która wręcz godziła się na zajmowanie parkingu przez tak długi okres przechowywania, bez jakiegokolwiek wynagrodzenia z tego tytułu, słusznym dla organu odwoławczego, pozostawało ustalenie spornego wynagrodzenia przy uwzględnieniu zróżnicowanych w tym okresie stawek opłaty. Przy czym, wobec faktu, iż przyjęte do rozliczeń stawki wynagrodzenia w okresie do dnia [...] grudnia 2013 r. wynikały wprost z umów z Z. S., właściwym było ich uwzględnianie w ustaleniu wynagrodzenia za okresy nimi objęte. Nieuzasadnionym, w ocenie Kolegium, pozostawało dalsze jej przyjęcie dla ustalenia wysokości wynagrodzenia w okresie po utracie mocy obowiązującej umowy wiążącej Z. S. z Powiatem [...]. Po tym dniu pojazd nie został bowiem przeniesiony na inny parking, nie została też uiszczona opłata za jego przechowywanie, a Starosta akceptował stan rzeczy, w którym pojazd pozostawał na parkingu bezumownie, pomimo, iż powinność zapewnienia miejsca przechowywania pojazdu powierzona została mocą przepisu art. 130a 5f ustawy Prawo o ruchu drogowym, staroście realizującemu w tym zakresie zadania powiatu przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych, ewentualnie powierzającemu ich wykonanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. W rozpatrywanej sprawie Starosta skorzystał z drugiej możliwości zacytowanego przepisu powierzając wskazanymi umowami Z. S., prowadzącemu parking strzeżony, przechowanie pojazdów usuniętych z dróg i ustalając należne z tego tytułu świadczenie. Kolegium podkreśliło, że niepodjęcie koniecznych ustawowych zadań powierzonych organom administracji publicznej, nie może skutkować nieuzasadnionym obciążeniem podmiotu prowadzącego parking strzeżony, współuczestniczącemu z organem wykonującym w imieniu jednostki samorządu terytorialnego zadania publiczne w zakresie transportu i dróg publicznych. Zadania powiatu, skonkretyzowane w ustawie o drogach publicznych, odnośnie obowiązku zapewnienia miejsca przechowywania usuniętych pojazdów, poprzez wskazanie na obowiązek wyznaczenia przez starostę parkingu strzeżonego, zrealizowane zostały w stanie faktycznym sprawy jak wyżej wskazano poprzez zawarcie ze skarżącym umów o przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych z konkretnym terminem obowiązywania. Z chwilą upływu tego okresu umowa taka przestała wiązać strony, a zatem Starosta winien zagospodarować pojazdy przechowywane w tym dniu przez przedsiębiorcę na parkingu strzeżonym i wypłacić za ten okres stosowne wynagrodzenie. Nawiązanie kolejnych umów skutkowało nie tylko uprawnieniem do umieszczania na parkingu kolejnych odholowanych pojazdów, ale uprawnieniem do dalszego przechowywania pojazdów już tam znajdujących się, z tym że za kolejny okres ich przechowywania obowiązywała stawka ustalona w umowie stanowiącej podstawę dalszego zajmowania przez pojazd miejsca parkingowego. Wobec zatem faktu, iż po upływie okresu obowiązywania umowy pojazd nadal pozostawał na parkingu, jako nieodebrany przez właściciela, Kolegium uznało, że skarżącemu należy się wynagrodzenie za jego przechowywanie według obowiązujących w tym okresie stawek opłat w stosunkach tego rodzaju, modyfikując w tym zakresie dotychczasowe ustalenia zgodnie z zaleceniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie do stawek abonamentowych. Pismem z dnia [...] maja 2021 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w S. wniósł skargę na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając mu naruszenie: 1) art. 80 k.p.a., poprzez dowolne ustalenia, że nie można stwierdzić czy uszkodzenia samochodu, jak: wybicie szyby drzwi tylnych, pogięcie dachu, zniszczenie wnętrza nadwozia, brak reflektora przedniego, urwanie lusterek nie są samoistnym następstwem postępującego przez lata procesu korozji, czy wcześniejszych naruszeń, skutkujących dopiero w przyszłości np. pod wpływem drgań, pęknięciem (np. szyba), czy zerwaniem, podczas gdy z dokumentacji w sprawie, a w szczególności dyspozycji przekazania pojazdu na parking oraz opinii biegłego wynika, że uszkodzenia te powstały po umieszczeniu pojazdu na parkingu prowadzonym przez Z. S. skutek mechanicznego działania, a nie upływu czasu, 2) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie i pominięcie wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonych w jego wyroku z dnia 23 lipca 2020 r., sygn. akt: I OSK 3064/19, w przedmiocie okoliczności, jakie powinny być brane pod uwagę przy obniżeniu dozorcy wynagrodzenia za dozór pojazdu, tj. nienależytego wykonania zobowiązania, zaniedbania obowiązku przechowywania pojazdu z należytą starannością, tak by pojazd uchronić przed utratą lub jakąkolwiek szkodą, co doprowadziło do utraty wartości użytkowej i handlowej samochodu jako pojazdu, co skutkowało nieodpowiednim obniżeniem wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu o symboliczną kwotę [...]zł; 3) art. 102 § 1 i 2 u.p.e.a. w z wz. z art. 322 k.p.c. poprzez zaniechanie uwzględnienia wszystkich okoliczności niezbędnych do ustalenia wysokości wynagrodzenia należnego dozorującemu pojazd, tj. okoliczności nienależytego wykonania zobowiązania przez dozorującego pojazd i niedochowania przez dozorującego należytej staranności przy sprawowaniu dozoru, skutkującego znacznymi uszkodzeniami samochodu, takimi jak wybicie szyby w tylnych drzwiach, pogięty dach, zniszczone wnętrze nadwozia, brak reflektora przedniego, urwane lusterka, będących niewątpliwie skutkiem mechanicznych działań, do których doszło podczas przechowywania pojazdu, a nie upływu czasu, co doprowadziło do utraty wartości użytkowej i handlowej samochodu jako pojazdu i zakwalifikowaniu go jako złom, co skutkowało niezasadnym obniżeniem wynagrodzenia dozorcy jedynie o symboliczną kwotę [...]zł, podczas gdy wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu powinno uwzględniać należyte wykonanie zobowiązania i dochowanie przez przechowującego należytej staranności oraz być odpowiednie do wartości świadczonej przez niego usługi, a nie wyłącznie wartości przedmiotu dozorowania. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Prokurator wniósł o uchylenie zakwestionowanego postanowienia w części dotyczącej przyznania Z. S. wynagrodzenia ponad kwotę [...]zł za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], sprawowany w okresie od [...] listopada 2004 r. do [...] lipca 2016 r., z wyłączeniem wynagrodzenia za okres od [...] grudnia 2004 r. do [...] grudnia 2004 r. oraz od [...] listopada 2006 r. do dnia [...] grudnia 2008 r. W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, że w omawianym przypadku, o ile Kolegium prawidłowo i zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonymi w jego wyroku z dnia 23 lipca 2020 r., ustaliło prawidłowo kwotę wynagrodzenia za poszczególne okresy parkowania, to pominęło wytyczne wskazane w tym wyroku w przedmiocie okoliczności, jakie powinny być brane pod uwagę przy obniżeniu dozorcy wynagrodzenia za dozór pojazdu, tj. nienależyte wykonanie zobowiązania, zaniedbanie obowiązku przechowywania pojazdu z należytą starannością, tak by pojazd uchronić przed utratą lub jakąkolwiek szkodą, co doprowadziło do utraty wartości użytkowej i handlowej samochodu jako pojazdu. Zaniechanie uwzględnienia tych wszystkich okoliczności stanowi także naruszenie przepisu art. 102 § 1 i 2 u.p.e.a .w zw. z art. 322 k.p.c. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził konieczność odpowiedniego obniżenia wynagrodzenia dozorującego. Niewątpliwie nie chodziło tu tylko o obniżenie go o wartość pojazdu, jaką przedstawiał na dzień zakończenia przechowania. Gdyby takie były intencje Naczelnego Sądu Administracyjnego, to z pewnością wskazałby to. Odpowiednie obniżenie wynagrodzenia powinno odnosić się do wartości świadczonej usługi, nie zaś wyłącznie do wartości przedmiotu dozorowania, która powinna mieć znaczenie jako jeden z czynników do ustalenia czy zobowiązanie było wykonane w sposób należyty. Zdaniem Prokuratora, Samorządowe Kolegium Odwoławcze całkowicie pominęło w niniejszym przypadku, że przedsiębiorca ograniczył się jedynie do przetrzymywania pojazdu, nie sprawując nad nim pieczy, na co wskazują mechaniczne uszkodzenia pojazdu takie, jak wybicie szyby w tylnych drzwiach, pogięty dach, zniszczone wnętrze nadwozia, brak reflektora przedniego, urwane lusterka, do których doszło podczas przechowywania pojazdu. Pojazd utracił całkowicie walory użytkowe i wartość handlową i przedstawiał wartość złomu. Skoro przedsiębiorca zobowiązany do sprawowania dozoru pojazdu nienależycie wykonał to zobowiązanie, to niewątpliwie nie można przyjąć, że powinien otrzymać pełne wynagrodzenie, pomniejszone jedynie o wartość pojazdu. Odpowiednie obniżenie wynagrodzenia nie może też mieć charakteru symbolicznego. W omawianym przypadku, pojazd, jak wynika z wyceny biegłego, w momencie umieszczenia go na parkingu prowadzonym przez dozorującego, przedstawiał wartość [...] zł, zaś w chwili jego odbioru miał wartość złomu, odpowiadającą kwocie [...]zł, stanowiącej 2,5 % wartości samochodu na dzień rozpoczęcia usługi. [...] w momencie zakończenia okresu przechowywania na parkingu prowadzonym przez Z. S. był zatem wart mniej o 97,5 %, a zatem wynagrodzenie wyliczone na kwotę [...]zł, powinno być obniżone o 97,5 % z tej kwoty, czyli o kwotę [...]zł. W związku z tym kwota, jaka powinna zostać przyznana Z. S. z tytułu dozoru pojazdu powinna zostać określona na kwotę [...]zł ([...] zł - [...] zł = [...] zł). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ wyjaśnił, że pomniejszenie należnego wynagrodzenia o [...] zł, wynikało z wartości pojazdu ustalonej nie w oparciu o jego stan techniczny, ale w oparciu o jego wartość bazową na dzień 19 maja 2017 r. Niezależnie zatem od stanu technicznego pojazdu, długotrwałe przechowywanie pojazdu doprowadziło do całkowitej utraty jego wartości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wniesiona skarga nie okazała się zasadna. Przystępując do rozpoznania skargi Sąd wziął pod uwagę, że przedmiotem rozpoznania jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2021 r. wydane w sprawie ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] umieszczonego na parkingu prowadzonym przez Z. S., na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu z dnia [...] listopada 2004 r. wydanego przez funkcjonariusza Policji, w związku z zarzutem prowadzenia pojazdu przez K. W. na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Istotne w sprawie jest również to, że zaskarżone postanowienie zostało wydane po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 3064/19 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 472/19, oddalającego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r., w którym organ ten uchylił postanowienie organu I Instancji (Starosty [...]) oraz orzekł o przyznaniu Z. S. kwoty [...]zł tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu [...] sprawowanego w okresie od [...] listopada 2004 r. do [...] czerwca 2017 r. z wyłączeniem wynagrodzenia za okres od [...] grudnia 2004 r. do [...] grudnia 2004 r. i od [...] listopada 2006 r. do [...] grudnia 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydając tej sprawie wyrok reformatoryjny uchylił również postanowienie Kolegium z dnia [...] marca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy, postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r., które stanowiło przedmiot skargi P. S., po uchyleniu postanowienia Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. przyznało Z. S. kwotę [...]zł brutto tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] sprawowanego w okresie od [...] listopada 2004 r. do dnia [...] lipca 2016 r., z wyłączeniem okresów od [...] grudnia 2004 r. do [...] grudnia 2004 r. oraz od [...] listopada 2006 r. do [...] grudnia 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał w dniu 23 lipca 2020 r. orzeczenie reformatoryjne na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Artykuł 188 p.p.s.a. pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na wydanie orzeczenia reformatoryjnego nie tylko w przypadku uwzględnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego, ale również przepisów postępowania. Wolą ustawodawcy było zatem rozszerzenie możliwości reformatoryjnego orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, a więc orzekania bezpośrednio także co do samej skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Warunkiem skorzystania z możliwości, jakie daje ten przepis, jest zaistnienie sytuacji, w której istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Innymi słowy, mając na uwadze zasadę instancyjności postępowania sądowoadministracyjnego, w sprawach w których uchybienia sądu pierwszej instancji nie polegały na pominięciu istotnych dla sprawy kwestii, bądź konieczności ponownego ich zbadania, co do zasady istnieje możliwość wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku reformatoryjnego. Organ, którego rozstrzygniecie zostało uchylone przez NSA, na podstawie art. 153 p.p.s.a. związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W rozpoznawanej sprawie, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku z dnia 23 lipca 2020 r. Kolegium ponownie przeanalizowało stawki opłat za parkowanie przedmiotowego pojazdu przyjmując jako podstawę przyznania wynagrodzenia za okres od [...] stycznia 2014 r. do [...] lipca 2016 r. stawki abonamentowe stanowiące uśrednioną miesięczną opłatę za przechowywanie pojazdów na terenach parkingów zlokalizowanych w województwie zachodniopomorskim. Pozostałą stawkę wynagrodzenia, czyli do [...] grudnia 2013 r. stanowiły stawki dobowe obejmujące zarówno wynagrodzenie za dozór jak i zwrot koniecznych wydatków (umowy przechowawcy z Komendą Powiatową Policji w G., Komendą Wojewódzką Policji w S., Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. oraz Starostą [...] – k. 15 postanowienia SKO z dnia [...] lutego 2021 r. ). Kolegium, zgodnie z wytycznymi NSA, dokonało również oceny należnego dozorcy wynagrodzenia z punktu widzenia sprawowania należytego dozoru. Organ wziął pod uwagę wartość pojazdu w dniu przyjęcia na parking w 2004 r., wynoszącą [...] złotych oraz wartość bazową po 12 latach przechowywania, ustaloną przez biegłego na dzień [...] maja 2017 r. w kwocie [...]zł. Na ustalona przez biegłego wartość nie miał wpływu jego stan techniczny. Kolegium zauważyło, że w dniu odholowania pojazdu pojazd nie został poddany szczegółowym badaniom, a już wtedy miał ślady rdzy na nadprożu, wgniecenia nadwozia na bokach i tylnej klapie oraz zniszczony radioodtwarzacz. Stąd nie można wykluczyć, że część jego uszkodzeń jest samoistnym następstwem postępującego przez lata procesu korozji oraz wcześniejszych naruszeń, których następstwem było pęknięcie szyby. W ocenie Sądu, Kolegium dokonało prawidłowej oceny wynagrodzenia dozorcy z tytułu należytego sprawowania nadzoru i wbrew twierdzeniom prokuratora jego obniżka jest odpowiednia. Samochód stanowiący przedmiot dozoru w dniu jego przyjęcia na parking miał co najmniej 18 lat (data produkcji rok [...] ). W dniu dokonywania oceny technicznej pojazdu w 2017 r. pojazd był o 13 lat starszy, przy czym widoczne ślady korozji niewątpliwie nie pozostały bez wpływu na jego kondycję. Pojazd był przechowywany na parkingu niezadaszonym, nie mógł być w tym czasie użytkowany czy tez uruchamiany i ustalenie jego wartości bazowej w kwocie [...]złotych należy uznać za adekwatne do jego wieku. Mając na uwadze ocenę techniczną, niezależnie od tego w jaki sposób dozorca dbałby o powierzone mu mienie (zapobiegłby chociażby pozbawieniu pojazdu reflektora lub lusterek), pojazd ten przedstawiał jedynie wartość złomu, nie można było mu przypisać natomiast żadnej wartości handlowej czy użytkowej. Sąd podziela pogląd Kolegium, że nie można obarczać dozorcy skutkami zaniechań chociażby Starosty [...], który nie podejmował w czasie gdy pojazd posiadał jeszcze chociaż minimalną wartość handlowo-użytkowa żadnych działań zmierzających do odebrania pojazdu, dopuszczając do bezumownego przechowywania na parkingu Z. S.. Dozorca informował organ o zalegających na jego parkingu pojazdach, co nie spotkało się z odpowiednią reakcją. Odnosząc się do zarzutów prokuratora dotyczących wynagrodzenia dozorcy uwzgledniającego brak należytej staranności, Sąd nie podziela zaprezentowanego stanowiska. Prokurator prezentując zasady dokonania obniżki wynagrodzenia przypisuje wyłącznie dozorcy winę za stan pojazdu i można odnieść wrażenie , że to wyłącznie na skutek jego zaniedbań wartość ponad 30 letniego pojazdu, przechowywanego na parkingu przez niemalże 13 lat doprowadziła do sytuacji, w której pojazd jest warty [...] zł. Przyjęty sposób oceny staranności dozorcy jest nieracjonalny i krzywdzący osobę, której powierzono pojazd bez gwarancji zapłaty za przechowywanie oraz odebrania go w rozsądnym terminie. Trudno jest w tej sprawie przyjąć taki miernik staranności, który stanowiłby słuszną rekompensatę dla dozorcy a także pozwolił na ocenę jakości tego dozoru oraz koszty społeczne ( fiskalne) prowadzenia tej sprawy. Zdaniem Sądu, kryteria przyjęte przez Kolegium są racjonalne i nie pozostają w sprzeczności z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wbrew zarzutom Prokuratora, nie został w tej sprawie naruszony przepis art. 153 p.p.s.a. oraz przepisy postępowania administracyjnego powołane w skardze. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.