II SA/Sz 465/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę. Działając na podstawie art. 2, art. 4, art. 5, art. 10, art. 13, art. 18, art. 24 ust. 1, art.27 ust. 3, art. 28, art. 48 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, Burmistrz M. decyzją z dnia [...] r. nr [...], w pkt 1 odmówił przyznania P. B. świadczenia wychowawczego na N. B., w pkt 2 przyznał wnioskodawcy świadczenie wychowawcze na S. P. B. w kwocie [...] zł miesięcznie, na okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] r. P. B. złożył wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na drugie dziecko, córkę N. B.. W złożonym wniosku, w składzie rodziny wnioskodawca podał syna K. B., który zgodnie z Wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] r. sygn. akt [...] zamieszkuje z matką J. B.. Sąd ustalił kontakty wnioskodawcy z synem poza miejscem zamieszkania dziecka i bez udziału matki J. B.. Organ stwierdził, że zgodnie z definicją rodziny zawartą w art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, syn K. B., który mieszka w S. nie jest członkiem rodziny wnioskodawcy. Tym samym córka N. B., która mieszka z wnioskodawcą i jego obecną żoną w W. nie jest drugim dzieckiem, a pierwszym dzieckiem. Organ uznał, że P. B. spełnia warunki tylko do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na syna S. B.. W odwołaniu od powyższej decyzji P. B. zarzucił naruszenie art. 2, art. 4, art. 5, art. 10, art. 13, art. 18, art. 24 ust 1, art. 24 ust. 3, art. 28 oraz art. 48 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że zgodnie z zawartą we wskazanej ustawie definicją rodziny, syn skarżącego K. B. nie jest członkiem rodziny skarżącego i tym samym córka skarżącego N. B. nie jest drugim, lecz pierwszym dzieckiem w rodzinie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżącemu nie należy się wnioskowane świadczenie wychowawcze. P. B. wskazał, że jest ojcem trojga dzieci. Z pierwszego małżeństwa skarżącego z J. B. pochodzi syn K. B., zaś z drugiego małżeństwa skarżącego z K. B. pochodzą córka N. B. i syn S. B.. Odwołujący wskazał, że na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w S. [...] z dnia [...] r. o sygn. akt. [...] wykonuje pełną władzę rodzicielską nad synem z pierwszego związku K. B. nad którym sprawuje opiekę naprzemienną. Zgodnie z porozumieniem w sprawie planu wykonywania władzy rodzicielskiej nad K. B. z dnia [...] r. obydwoje rodzice mają pełną władzę rodzicielską. P. B. jest uprawniony do osobistych kontaktów z synem bez udziału matki, z prawem zabierania syna poza miejsce jego zamieszkania oraz prawem, nocowania syna u ojca: 1. w co drugi weekend miesiąca od piątku godz. 17:00 do poniedziałku godz. 3:00, 2. w okresie świat Bożego Narodzenia - w latach nieparzystych - od 24 grudnia godz. 12:00 do 27 grudnia godz. 20:00, 3. w parzystych latach w Sylwestra (31 grudnia) od godz. 12:00 do 1 stycznia do godz. 20:00, 4. w okresie Świąt Wielkanocnych, od Wielkiego Piątku od godz. 12:00 do wtorku do godz. 8:00, w lach parzystych, 5. w okresie wakacji od 1 lipca od godz. 12:00 do 31 lipca do godz. 22:00, każdego roku, 6. w okresie ferii zimowych przez pierwszy tydzień, od piątku poprzedzającego rozpoczęcie ferii godz. 17:00 do następnej niedzieli do godz. 22:00, każdego roku. Na dowód powyższego P. B. przedłożył odpis wskazanego orzeczenia Sądu Okręgowego w S., z którego wynika powyżej przedstawiony sposób kontaktowania się. Nadto rodzice ustalili, że nie będą sobie czynić trudności w zmianie formuły kontaktowania się małoletniego K. z ojcem i za każdym razem, gdy małoletni wyrazi taką wolę może spotykać się z ojcem. We wskazanych okresach skarżący sprawuje faktyczną opiekę nad synem, angażując się w jego wychowanie i rozwój. W ocenie skarżącego sam fakt, iż syn zamieszkuje z matką a nie z ojcem, nie powoduje automatycznie, że sprawowana nad nim opieka nie jest opieką naprzemienną, pozwalającą na zaliczenie go zarówno do rodziny matki, jak i ojca. Ponadto okresy przebywania K. B. u każdego z rodziców są mniej więcej równe, następujące po sobie, powtarzające się na przemian. Spotkania skarżącego z synem są regularne i trwają maksymalną ilość godzin. Ojciec zabiera K. B. na weekendy, podczas których zawsze nocuje u niego i chętnie spędza czas. Pomimo, że odległość miejsca zamieszkania skarżącego od matki dziecka wynosi 80 km, P. B. zawsze odbiera dziecko o ustalonych godzinach. Często zdarza się, że syn K. B. wyraża chęć pozostania u ojca dłużej. Matka nie widzi przeszkód aby dziecko mogło przebywać z ojcem pomimo, iż według ustalonego porozumienia, to matka powinna przejąć opiekę nad dzieckiem. Ojciec wiedząc, że dziecko jest w okresie dojrzewania stara się pomóc synowi w jego rozwoju emocjonalnym zdając sobie sprawę, że w tym okresie, kontakt syna z ojcem jest niezbędny. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 2 pkt. 14 i 16, art. 4 ust. 2 i 3, art. 5 ust. 1,2, 3, 4, art. 15 ust. 1 i art. 22 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, dalej : "ustawa", utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji, Kolegium po przytoczeniu mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci wskazało, że w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Organ II instancji wskazał, że aby rodzic mógł uwzględnić dziecko w składzie rodziny, a co za tym idzie wystąpić z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego, muszą być łącznie spełnione dwie przestanki tj. pozostawanie dziecka na utrzymaniu rodzica oraz wspólne zamieszkiwanie dziecka z rodzicem. Wyjątek w tym względzie w prowadza art. 2 pkt 16 zdanie trzecie ustawy, który stanowi, że w sytuacji, gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Z przytoczonej wyżej definicji rodziny wynika, że możliwość zaliczenia dziecka do obu rodzin ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie opieki naprzemiennej orzeczonej w wyroku. Zatem jeśli orzeczenia o takiej opiece brak, dziecko może być uznane za członka tylko jednej rodziny (ojca lub matki). W Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym brak definicji opieki naprzemiennej. W rozumieniu potocznym opieka naprzemienna jest to system sprawowania opieki nad małoletnim dzieckiem, w którym to systemie dziecko, po rozstaniu rodziców; przebywał raz u jednego, raz u drugiego rodzica w podobnych okresach czasowych (np. po dwa tygodnie lub po miesiącu). O ustaleniu tak sprawowanej opieki może orzec właściwy sąd. Organ zaznaczył, że w przedłożonym przez stronę wyroku Sądu Okręgowego w S. [...] z dnia [...] r. o sygn. akt. [...] brak jest orzeczenia o opiece naprzemiennej. Z wyroku wynika natomiast, że miejsce pobytu małoletnich dzieci zostało ustalone przy matce dziecka. Powyższą decyzję Kolegium, P. B. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie w tym uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 15 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpoznanie zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Burmistrza M. z dnia [...] r. oraz zaniechanie przez organ II instancji poczynienia własnych ustaleń faktycznych, a w rezultacie uchybienie zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; - art. 2 ust. 16 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, poprzez jego błędną wykładnię i ustalenie, że K. B. nie jest członkiem rodziny skarżącego; - art. 4 ust. 1 i 2 ustawy, poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje świadczenie wychowawcze, albowiem nie ponosi on wydatków związanych z wychowaniem dziecka K. B.; - art. 5 ust. 1 i 2 ustawy, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie, skutkujące odmową przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia rodzinnego, pomimo tego, że w sprawie zaktualizowały się przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku skarżącego, zaś sam przepis reguluje kwestie techniczne ustalania wysokości świadczenia w określonych w tym przepisie sytuacjach. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ II instancji dokonał oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organ I instancji w sposób pobieżny i iluzoryczny, nie zaktualizował stanu faktycznego i nie przeprowadził nowych dowodów celem ustalenia czy w rozpoznawanej sprawie występuje opieka naprzemienna. Upływ czasu, a wraz z nim zmieniający się zakres potrzeb małoletniego oraz jego przyzwyczajeń i emocji wymuszają wręcz aktualizację sytuacji rodzinnej skarżącego. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, iż opieka naprzemienna ma miejsce tylko wówczas, gdy takie orzeczenie wprost znajdzie się w wyroku sądu, gdyż jest to nieracjonalne i niesprawiedliwe. Organ winien zbadać czy sprawowana opieka nad dzieckiem K. B., w wyniku wyroku sądu orzekającego rozwód oraz ustalającego wzajemne stosunku w zakresie wychowania małoletniego przez rozwiedzionych rodziców odpowiada autonomicznemu pojęciu "opieki naprzemiennej", którym operuje ustawa. Organ dysponując orzeczeniem ustalającym kontakty z małoletnim synem oraz niepodważonym oświadczeniem skarżącego o tym, że kontakty te faktycznie są realizowane, winien był zastosować art. 5 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci i dokonać stosownych przeliczeń, wskutek których w odpowiedniej proporcji uwzględnić wniosek skarżącego. Skarżący wskazał, że błędne przekonanie, iż K. B. nie jest członkiem rodziny skarżącego pociągnęło za sobą inne rażące uchybienie, polegające na przyjęciu, że N. B. jest "pierwszym" dzieckiem skarżącego, a w konsekwencji niesprawiedliwym rozpoznaniu wniosku przy zastosowaniu kryterium dochodowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- zwanej dalej "P.p.s.a."). Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r. poz. 1851 ze. zm.) zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Jak wynika z art. 4 ust. 2 ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu albo opiekunowi prawnemu dziecka. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 22 zdanie 1 ustawy, że w przypadku zbiegu praw rodziców, opiekunów prawnych lub faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych lub faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. W świetle art. 5 ust. 1 ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy, w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy omawiana forma wsparcia ze środków publicznych przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł. Trzeba przy tym wyjaśnić, że w myśl art. 2 pkt 14 ustawy pierwszym dzieckiem jest dziecko jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia. W rozpatrywanej sprawie organy odmówiły przyznania skarżącemu prawa do świadczenia wychowawczego na córkę N. B. z uwagi na nieuznanie, iż jego syn K. B. jest jego pierwszym dzieckiem w rodzinie. Z akt sprawy wynika że wyrokiem z dnia [...] r. o sygn. akt: [...] Sąd Okręgowy w S. [...] rozwiązał małżeństwo P. B. i J. B.. W orzeczeniu tym jednocześnie postanowiono, że wykonywanie władzy rodzicielskiej nad wspólnym synem K. B. powierzono obojgu rodzicom i ustalono miejsce pobytu dziecka przy matce. Sąd Okręgowy orzekł także o kontaktach rodziców z dziećmi oraz zasądził od P. B. na rzecz K. B. rentę alimentacyjną w wysokości [...] zł miesięcznie. Powyższy wyrok jest prawomocny. Ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 16 ustawy pojęcie "rodziny" na potrzeby orzekania o świadczeniu wychowawczym. Jak wynika z powyższego przepisu, słowo "rodzina" oznacza odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostaje na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna. W przytoczonym przepisie wskazano zarazem, że w przypadku, gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Odnosząc powyższą regulację do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy zauważyć, że rodzinę skarżącego w rozumieniu art. 2 pkt 16 ustawy tworzy P. B. jako ojciec oraz dwoje jego dzieci z drugiego małżeństwa tj. córka N. B. i S. B. jako dzieci, które nie ukończyły 25 roku życia, zamieszkujące wspólnie ze swoim rodzicem. Do rodziny tej nie zalicza się natomiast K. B., który jest jego dzieckiem z pierwszego małżeństwa lecz nie zamieszkuje wspólnie ze swoim ojcem tylko z matką J. B., (co nie jest sporne). Tymczasem właśnie wspólne zamieszkiwanie dziecka z rodzicem lub opiekunem faktycznym, a nie pochodzenie dziecka jako element jego stanu cywilnego, determinuje przyznanie rozważanej formy wsparcia ze środków publicznych. Jak wynika bowiem z art. 5 ust. 1 ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje na "dziecko w rodzinie". Podobne stanowisko prezentuje się również w judykaturze (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Po 146/17, dostępne w Internecie). Należy wskazać, że zgodnie z art. 22 ustawy, w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Ustawodawca przypisuje zatem istotne znaczenie rzeczywistemu wspólnemu zamieszkiwaniu dziecka wraz z osobą uprawnioną do omawianego wsparcia finansowego, przy czym dziecko to powinno znajdować się na utrzymaniu osoby uprawnionej. Wyjątek od tej reguły przewiduje art. 2 pkt 16 ustawy jedynie przypadku orzeczenia – wyrokiem sądu - opieki naprzemiennej. Pojęcie to nie zostało zdefiniowane w omawianej ustawie, jak i w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r., poz. 682 ze. zm.). Niemniej można przyjąć, że opieka naprzemienna polega na sprawowaniu pieczy nad dzieckiem w równych, kolejno następujących po sobie okresach przez każdego z rozwiedzionych rodziców (zob. M. Andrzejewski, Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz, art. 58, t. 27). Podobny pogląd przyjmowany jest także w orzecznictwie (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 144/17, wyrok WSA w Kielcach z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 18/17). Podkreślić należy, że instytucję opieki naprzemiennej musi cechować równość pomiędzy rodzicami w sprawowaniu pieczy nad dzieckiem, które mieszka i koncentruje swoje sprawy życiowe na zmianę u obojga rodziców. Nie budzi wątpliwości Sądu, że takiej symetrii pomiędzy rodzicami w sprawowaniu pieczy nad małoletnim K. B. nie potwierdzają akta sprawy. Wprawdzie we wspomnianym wyroku z dnia [...] r. o sygn. akt: [...] Sąd Okręgowy w S. ustalił sposób kontaktowania się skarżącego z synem wskazując terminy spotkań w: co drugi weekend, święta Wielkanocne w lata parzyste, Święta Bożego Narodzenia lata nieparzyste, Sylwester lata parzyste, jeden miesiąc wakacji letnich i jeden tydzień ferii zimowych, jednakże miejsce pobytu K. B. ustalił przy matce. Ponadto z opisanego wyroku wynika, że skarżący został obciążony obowiązkiem uiszczania alimentów na rzecz K. B.. Podkreślić należy, że nie można występowania opieki naprzemiennej określonej w art. 2 pkt 16 ustawy wywodzić z samego faktu powierzenia przez sąd obojgu rodzicom wykonywania władzy rodzicielskiej czy określenie w wyroku sądu sposobu i zakresu kontaktów z dzieckiem. Czym innym jest bowiem wykonywanie przez oboje rodziców władzy rodzicielskiej czy sposób kontaktów z dzieckiem, a czym innym sprawowanie przez oboje rodziców na przemian w regularnie powtarzających się, równych odstępach czasu wyłącznej opieki nad dzieckiem. W ocenie Sądu, przyjęcie odmiennego stanowiska opierałoby się na niezrozumieniu istoty opisanej wyżej instytucji, mającej charakter wyjątkowy, w praktyce bardzo rzadko stosowanej przez sądy. Prowadziłoby to bowiem do nadużywania tej instytucji w praktyce, co niewątpliwie sprzeciwiałoby się intencji ustawodawcy, a tym byłoby sprzeczne z dyrektywami wykładni celowościowej i funkcjonalnej przepisów. Nie budzi wątpliwości Sądu, że ani z przywołanego wyroku Sądu Okręgowego w S. sygn. akt: [...] ani z wyjaśnień skarżącego dotyczących zakresu jego opieki nad K. B. nie wynika, by opieka ta sprawowana była równocześnie, na przemian w regularnie powtarzających się, równych odstępach czasu, przez skarżącego oraz matkę dziecka J. B.. Konkluzji tej nie zmienia sygnalizowane przez skarżącego opiekowanie się synem przez 140 dni w roku. W ocenie sądu w tych okolicznościach, brak było podstaw do włączenia K. B. do rodziny skarżącego w rozumieniu art. 2 pkt 16 ustawy, a stanowisko organów administracji publicznej należy uznać w tej mierze za prawidłowe. Mając na uwadze dotychczasowe rozważania, stwierdzić należy iż słusznie organ rozstrzygnął, iż skarżącemu przysługuje świadczenie wychowawcze jedynie na jego drugie dziecko w jego nowej rodzinie tj. S. B., przyjmując iż pierwszym dzieckiem skarżącego w tej rodzinie, zgodnie z definicją wyrażoną w art. 2 pkt 16 ustawy, jest N. B.. Świadczenie to przysługuje skarżącemu bez względu na osiągany dochód rodziny i tak też orzekł organ. Sąd nie podzielił zarzutów podnoszonych przez skarżącego co do braku poczynienia własnych ustaleń faktycznych przez Kolegium. Organ odwoławczy dysponując wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia [...] r. o sygn. akt: [...] oraz wywiadem środowiskowym z dnia [...] r. przeprowadzonym w miejscu zamieszkania P. B. oraz wywiadem środowiskowym z dnia [...] r. przeprowadzonym z J. B. – matką K. B. w świetle przytoczonych wyżej przepisów ustawy, nie był zobowiązany do prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, gdyż zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający dla stwierdzenia, iż syn skarżącego K. B. nie jest jego pierwszym dzieckiem w rodzinie. Mając zatem na uwadze, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, że K. B. znajduje się pod naprzemienną opieką obojga rozwiedzionych rodziców, nie można tego syna skarżącego zaliczyć do rodziny skarżącego, w rozumieniu art. 2 pkt 16 ustawy. W konsekwencji, rozstrzygnięcie organów o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego na córkę N. B. jest prawidłowe. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.