II SA/Sz 505/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Protokolant Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. sprawy ze skargi M. i M. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego oraz zezwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 listopada 2005r., II SA/Sz 175/05, po ponownym rozpatrzeniu odwołania S. B., od decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., zatwierdzającej, na wniosek inwestorów M. M. i M. M., zamienny projekt budowlany budowy budynku [..] w zabudowie [...] przy ul. [...] w [...] i zezwalającej na wznowienie robót budowlanych przy realizacji tego budynku na podstawie decyzji nr [..] o pozwoleniu na budowę z dnia [....]r., znak. [...] wydanej przez Prezydenta Miasta [...], wstrzymanej postanowieniem z dnia [....]r. znak [...]. i decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego zatwierdzającej projekt zamienny - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na skutek pisma S. B., Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził w dniu [...]r. wizję lokalną nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...], która wykazała prowadzenie robót rozbiórkowych budynku [...] w zabudowie [...], zlokalizowanego przy ul. [...] w [...]. Decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...]r., znak [...], którą dysponował inwestor, wydana została przez Prezydenta Miasta i obejmowała przebudowę oraz nadbudowę budynku mieszkalnego [...] w zabudowie [...] przy ul. [...] w [...] wraz z rozbiórką pomieszczeń gospodarczych i budowę w tym miejscu pomieszczeń mieszkalnych, nie obejmowała natomiast rozbiórki budynku [...] w zabudowie [...]. W związku z tym Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdzając, że wykonywane roboty budowlane istotnie odbiegają od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz warunków pozwolenia na budowę, wstrzymał postanowieniem z dnia [...]r., znak: [..], prowadzenie robót budowlanych oraz nakazał wykonanie zabezpieczenia ścian [...] poniżej terenu, znajdujących się na granicy posesji przy ul. [...] i ul. [..] w [...]. Następnie decyzją z dnia [..]r., znak [...], nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, w terminie [...] dni od dnia doręczenia decyzji. Po dostarczeniu przez zobowiązanego projektu budowlanego zamiennego Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego wydał w dniu [...]r. zaskarżoną decyzję. S. B., właścicielka sąsiedniej nieruchomości, w piśmie z dnia [...]r. skierowanym do organu odwoławczego, zarzuciła organowi, że nie uznał jej za stronę postępowania w sprawie budowy budynku graniczącego bezpośrednio należącą do niej nieruchomością, który został bez zgody jej rozebrany, a na jego miejscu powstał zupełnie nowy obiekt. Wobec tego zasadne jest natychmiastowe wstrzymanie prac budowlanych związanych z budową tego obiektu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, uznając S. B. za stronę postępowania potraktował jej pismo z dnia [...]r. jako odwołanie od decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak [...]. Po rozpatrzeniu argumentów skarżącej, organ II instancji wydał w dniu [...]r. decyzję, znak [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane zatwierdził, na wniosek inwestorów M. i M. M., projekt budowlany zamienny budynku [...] w zabudowie [...] przy ul. [...] w [...] oraz udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową tego budynku na podstawie projektu zamiennego. Od powyższej decyzji skargę do sądu administracyjnego złożyła S. B. zarzucając, że do kontynuacji robót budowlanych inwestor mógł przystąpić dopiero po otrzymaniu decyzji, tymczasem do czasu jej wydania powstał budynek w stanie surowym bez zadaszenia. Wobec tego zaskarżona decyzja jest bezprzedmiotowa, a powstały obiekt stanowi samowolę budowlaną. Skarżąca podniosła poza tym, że w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia [...]r. Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał inwestorowi natychmiastowe wykonanie zabezpieczeń [...] ściany jej budynku, czego inwestor nie wykonał i w związku z tym ściana zamokła, a w mieszkaniu pojawił się grzyb. Skarżąca zarzuciła organowi I instancji, że pomimo tego wydawał kolejne decyzje, od których nie miała możliwości się odwołać. Ponadto organ ten nie odniósł się do jej pisma z dnia [...]r., w którym poinformowała o prowadzeniu robót budowlanych pomimo ich wstrzymania oraz nie podjął żadnych kroków przeciwdziałających nielegalnej budowie. W skardze podniesiono również, że w przedmiotowej sprawie naruszono art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, co w konsekwencji doprowadziło do powstania samowoli budowlanej, naruszającej interes skarżącej i jest niezgodne z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję uznając zasadność podniesionych w skardze zarzutów. W ocenie sądu organ odwoławczy nie wyjaśnił dostatecznie stanu faktycznego sprawy i nie odniósł się do argumentu skarżącej o prowadzeniu przez inwestora robót budowlanych pomimo ich wstrzymania. O kontynuacji robót informował też artykuł prasowy z [...]r., przekazany przez skarżącą organowi odwoławczemu w dniu [...]r. oraz pismo skarżącej z [...]r., skierowane do organu I instancji. W trakcie postępowania nie zbadano również, czy inwestor wywiązał się z nakazu wykonania zabezpieczeń ściany budynku skarżącej. Nie wyjaśniono też, czy decyzja organu I instancji zezwalająca na wznowienie robót z dnia [...]r. stała się ostateczna i wykonalna w dniu [...]r., kiedy została opatrzona adnotacją o treści: "decyzja niniejsza jest ostateczna w administracyjnym toku instancji i podlega wykonaniu". Poza tym organy obu instancji dopuściły się uchybień proceduralnych, polegających na uniemożliwieniu stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie. Ponadto decyzja wydana w trybie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego powinna nakładać na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zaskarżona decyzja nie spełnia tego wymogu. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Sąd zalecił wyjaśnienie argumentów skarżącej, zawartych w odwołaniu, jak i w piśmie z [...]r., skierowanym do organu I instancji oraz wyjaśnienie informacji o powstałym odstępie liczącym od [...] do [...] cm pomiędzy budynkiem skarżącej i inwestorów, o czym skarżąca poinformowała w uzupełnieniu skargi z dnia [...]r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po ponownym rozpatrzeniu odwołania stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż M. i M. M., wykonując roboty budowlane na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...]r., wydanej przez Prezydenta Miasta, obejmującej przebudowę i nadbudowę przedmiotowego budynku wraz z rozbiórką pomieszczeń gospodarczych i budową w tym miejscu pomieszczeń mieszkalnych, wykonali także inne roboty budowlane nie objęte pozwoleniem na budowę, polegające na rozbiórce budynku mieszkalnego, przeznaczonego do przebudowy i nadbudowy, w tym ściany usytuowanej w bezpośredniej granicy z nieruchomością przy ul. [...]. Zgodnie z art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, polegające na zmianie charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, w tym przypadku kubatury, jest odstąpieniem istotnym i wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Inwestorzy nie uzyskali decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i tym samym nie zastosowali się do treści tego przepisu. W przypadku prowadzenia robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, zastosowanie ma art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ powiatowy wstrzymał postanowieniem z dnia [...]r. roboty budowlane związane z rozbiórką przedmiotowego obiektu. Następnie organ zastosował art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, umożliwiający inwestorowi doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, nakładając decyzją z dnia [...]r. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Po dostarczeniu przez inwestorów projektu budowlanego zamiennego Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wydał zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza przyjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Przede wszystkim zarzuty zawarte w piśmie skarżącej z dnia z [...]r., skierowanym do organu I instancji, które stanowi uzupełnienie odwołania od decyzji z dnia [...]r., a nie przekazanym organowi odwoławczemu, przeczy przyjętemu rozstrzygnięciu. W piśmie tym skarżąca wnioskuje o doprowadzenie obiektu do stanu z dnia [...]r., gdyż uważa powstały obiekt za niezgodny z prawem. Ponadto wnosi o przeprowadzenie kontroli wykonania przez inwestora zabezpieczenia ściany jej budynku, nakazanego postanowieniem organu I instancji z dnia [...]r. W ocenie skarżącej zabezpieczenie nie zostało wykonane, a ściana zamokła, co spowodowało rozwój grzyba i pleśni. Poza tym pomimo wstrzymania robót budowlanych, inwestor kontynuował budowę. W piśmie skierowanym do organu odwoławczego w dniu [...]r., po zawiadomieniu stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, S. B. podtrzymała podniesione zarzuty oraz wskazała, że na skutek osiadania nowego budynku w jej mieszkaniu powstały pęknięcia ścian, poza tym nowy budynek nie jest budynkiem [...], gdyż został odsunięty o ok. [...] cm od jej budynku. W związku z tym wniosła o wydanie decyzji nakazującej rozebranie przedmiotowego budynku i wykonanie go zgodnie z prawem budowlanym oraz nakazanie inwestorowi likwidacji powstałego grzyba i zabezpieczenia ściany jej budynku, jak również wyjaśnienie czy zastosowano w tej sprawie przepisy karne w myśl art. 90 i art. 93 ust. 3 i 6 Prawa budowlanego. W trakcie postępowania odwoławczego pełnomocnik inwestora przedłożył w dniu [...]r. dziennik budowy przedmiotowej inwestycji. Z zapisów w dzienniku budowy wynika, iż po otrzymaniu postanowienia organu I instancji z dnia [...]r. o wstrzymaniu robót budowlanych, związanych z budową obiektu przy ul. [...] w [...] i nakazującego zabezpieczenie ścian budynku sąsiedniego, inwestor wstrzymał roboty budowlane i wykonał zabezpieczenie ściany. Po uzyskaniu decyzji z dnia [...]r. zezwalającej na wznowienie robót, inwestor podjął w dniu [...]r. roboty budowlane rozumiejąc, iż zgodnie ze sporządzoną przez organ I instancji w dniu [...]r. adnotacją, decyzja ta jest ostateczna i podlega wykonaniu. Następnie, po otrzymaniu w dniu [...]r. pisma organu I instancji zawiadamiającego inwestora, iż do czasu zakończenia postępowania odwoławczego należy wstrzymać wykonywanie robót budowlanych, według zapisu w dzienniku budowy, inwestor wstrzymał roboty. Rozpatrzenie dalszych zarzutów skarżącej wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, do czego organ odwoławczy nie jest właściwy. Dlatego należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, celem uzupełnienia materiału dowodowego we wskazanym zakresie. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy również zweryfikować przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny, który obejmuje jedynie projekt architektoniczny, nie zawiera natomiast rozwiązań budowlano-konstrukcyjnych przyjętych w obiekcie i jego powiązania z podłożem oraz przyległym obiektem budowlanym, przez co pozostaje w niezgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003r. Nr 120, poz. 133). Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyli M. i M. M. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucili naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 136 kpa polegające na uchyleniu decyzji pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji z powodu błędnego przyjęcia, iż organ odwoławczy nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie oraz naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 kpa polegające na przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia pomimo, iż przepis ten pozwala organowi drugiej instancji na uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy lub umorzenie postępowania pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że zaskarżona decyzja narusza prawo, ponieważ podstawa prawna jej wydania jest wadliwa. Zgodnie bowiem z art. 138 § 1 pkt 2 kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzje w całości lub w części i tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji. W oparciu o ten przepis organ odwoławczy nie jest uprawniony do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Możliwość wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej przewiduje natomiast przepis art. 138 § 2 kpa. Przepis ten wskazuje jednak, że stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy i niedopuszczalna jest jego wykładnia rozszerzająca (tak np. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 1988r., I SA/Lu 1292/97, LEX nr 34903). Zastosowanie tego przepisu wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, organ odwoławczy musi wykazać, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niezupełny, tzn. niewystarczający do wydania merytorycznej decyzji. Organ ma więc obowiązek wskazania, jakie istotne okoliczności sprawy nie zostały udowodnione i jakie dowody należy w tym zakresie przeprowadzić. Po drugie, organ odwoławczy winien wykazać, iż rozstrzygnięcie sprawy (zgromadzenie wszystkich dowodów koniecznych do wydania merytorycznej decyzji) wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. W razie wątpliwości, czy w postępowaniu odwoławczym konieczne jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego i uchylenie decyzji I instancji z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, organ odwoławczy zobowiązany jest zastosować przepis art. 136 kpa (wyrok NSA z 10 lipca 2001r., I SA 343/00, LEX nr 55298). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy najpierw dość obszernie opisał stan faktyczny i prawny oraz stanowisko stron. Następnie, na ostatniej stronie uzasadnienia wskazał faktyczny powód jej wydania, stwierdzając, iż rozpatrzenie dalszych zarzutów skarżącej wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie, do czego organ odwoławczy nie jest właściwy. Stwierdzenie takie jest sprzeczne z brzmieniem przepisu art. 138 § 2 kpa. Ponadto, tak ogólnikowe stwierdzenie nie może stanowić podstawy do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, uniemożliwiając w istocie kontrolę zaskarżonej decyzji. Nie tylko bowiem nie wskazano, jakie dowody należy jeszcze w sprawie przeprowadzić i jakie mają one mieć znaczenie dla merytorycznego rozpoznania sprawy, ale przede wszystkim, dlaczego organ odwoławczy nie może ich sam przeprowadzić. Należy podnieść, iż w razie potrzeby przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego organ odwoławczy miał obowiązek sam to postępowanie przeprowadzić, a w razie konieczności powinien skorzystać z przepisu art. 136 kpa. Zaskarżona decyzja nie podaje powodu, dla którego tego przepisu nie zastosowano, co więcej, możliwość przewidzianą w tym przepisie pomija. Tymczasem, dopiero w ostateczności, po wykazaniu przez ten organ odwoławczy wystąpienia łącznie wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 138 § 2 kpa, dopuszczalne jest wydanie decyzji kasacyjnej. Judykatura zgodnie przyjmuje, iż wydając decyzję kasacyjną organ winien dokonać oceny zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego w aspekcie jego zupełności i dopiero na tej podstawie w sposób umotywowany wskazać, jakie okoliczności nie zostały udowodnione. Wynik tej oceny wraz z przytoczeniem konkretnych ustaleń i motywów, dla których organ odwoławczy przekazuje sprawę organowi I instancji należy przedstawić w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 1 i 3 kpa (wyrok NSA z 22 maja 1998r., I SA/Lu 519/97, LEX nr 34173). Warunków tych nie spełnia uzasadnienie zaskarżonej decyzji, ograniczające się do stwierdzenia, iż organ odwoławczy nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie rozpatrzenia zarzutów skarżącej. Organ nie tylko nie precyzuje, jakie dowody należy w związku z tym przeprowadzić, ale przede wszystkim, z naruszeniem art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 136 kpa, stwierdza, że nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Odnosząc się do podniesionych zarzutów należy przede wszystkim stwierdzić, że organ odwoławczy istotnie powołał jako podstawę prawną swojej decyzji art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Zdaniem skarżących powołana podstawa prawna jest wadliwa, ponieważ w takiej sytuacji organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji. Tak więc w oparciu o ten przepis organ odwoławczy nie jest uprawniony do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Stanowisko skarżących można by podzielić gdyby poddać ocenie tylko wyłącznie samo wskazanie podstawy prawnej tj. art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Podstawa prawna jest jednak tylko częścią orzeczenia i dlatego przy ocenie poprawności powołanej podstawy prawnej należy wziąć pod uwagę nie tylko poszczególne elementy i treść komparycji, ale przede wszystkim sam tenor decyzji wskazujący na rodzaj rozstrzygnięcia. Stan prawny w zakresie uprawnień orzeczniczych organu II instancji nie budzi wątpliwości. Zgodnie z art. 138 § 1 kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (§ 2). Z treści rozstrzygnięcia organu odwoławczego: "uchylam zaskarżoną decyzję w całości i przekazuję sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji" wynika, że organ ten po rozpoznaniu sprawy wydał decyzję o charakterze kasacyjnym w konsekwencji której powinno nastąpić ponowne rozpatrzenie sprawy. W tej sytuacji należało powołać jako podstawę prawną art. 138 § 2 kpa. Powołanie art. 138 § 1 pkt 2 kpa stanowiło pomyłkę organu, która jednak w żadnym stopniu nie wpłynęła na możliwość oceny jaka jest treść rozstrzygnięcia, skoro samo rozstrzygnięcie i jego uzasadnienia nie pozostawia wątpliwości, że wolą organu odwoławczego było nakazanie organowi I instancji ponowne rozpatrzenie sprawy. W treści uzasadnienia skargi, w części dotyczącej powyższego zarzutu, skarżący powołali oprócz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego również przepis kodeksu postępowania karnego, który nie ma żadnego związku z przedmiotem sprawy i dlatego został oceniony w postępowaniu przed sądem jako omyłka nie usunięta przed podpisaniem skargi ale nie wywołująca skutku prawnego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów dotyczących treści rozstrzygnięcia organu odwoławczego należy stwierdzić, że nie są one również zasadne. Powołana wyżej treść art. 138 § 2 kpa wskazuje, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Wymogi określone w tym przepisie zostały zdaniem organu odwoławczego spełnione, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Stanowisko organu należy uznać jako zasadne, bowiem będąc związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wydanego w dniu 2 listopada 2005r. w sprawie II SA/Sz 175/05, trafnie przyjął, że rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy wymaga powtórzenia postępowania dowodowego w znacznej części (w szczególności stwierdzenie przez Sąd naruszenia art. 7, 10 § 1 i 77 § 1 kpa). Wbrew podniesionym zarzutom rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało poprzedzone szczegółową analizą materiału procesowego i organ ten trafnie stwierdził, że rozważenia wymagają zarzuty zawarte w piśmie skarżącej z dnia z [...]r., stanowiącym uzupełnienie odwołania od decyzji z dnia [...]r. Poza tym w piśmie skierowanym do organu odwoławczego w dniu [...]r., S. B. podtrzymała podniesione zarzuty, które należało wyjaśnić, zwłaszcza okoliczności związane z pęknięciem ścian jej budynku. Nadto wyjaśnienia wymagają okoliczności związane z wstrzymaniem robót budowlanych, a następnie ich podjęciem. Niezbędne jest również rozpatrzenie dalszych zarzutów podniesionych przez skarżącą. Organ odwoławczy wskazując na treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003r. Nr 120, poz. 133) nakazał również, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, zweryfikować projekt budowlany zamienny, który nie zawiera rozwiązań budowlano-konstrukcyjnych budynku i jego powiązania z podłożem oraz przyległym obiektem budowlanym. W związku z powyższym nie można uznać, że zaskarżona decyzja kasacyjna organu odwoławczego narusza prawo i dlatego na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.