II SA/Sz 538/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 grudnia 2018 r. sprawy ze skarg K. D. i E. G. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi. Wnioskiem z 2 czerwca 2017 r. O. zwróciła się do Starosty [...] o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] [...], zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w obrębie geodezyjnym R. gm. P., w skład której wejdą: wieża konstrukcji stalowej o wysokości 60 m, anteny sektorowe i radiolinii, instalacja elektryczna, odgromowa i uziemienia technologicznego, ogrodzenia i droga dojazdowa. Starosta [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji na rzecz O. . Od powyższej decyzji odwołania wnieśli: J. B., J. B., B. D., E. G., P. B., M. P., M. i A. M., S. K., Z. N., J. M., M. i J. M., zarzucając jej wydanie bez konsultacji z mieszkańcami sąsiednich terenów. Strony zarzuciły wydanie decyzji z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. ze względu na brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i przyjęcie przez to, że inwestycja nie będzie nieść za sobą zagrożenia dla ludzi, art. 8 K.p.a. ze względu na zaniechanie wykonania opinii przez niezależnego eksperta, art. 9 K.p.a. ze względu na niedostateczne informowanie stron o postępowaniu, art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego naruszającego ład przestrzenny. W ocenie odwołujących się, w sprawie należało przeprowadzić ocenę pod kątem konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwzględnieniem zjawiska kumulowania mocy anten radioliniowych i sektorowych. Strony zwróciły uwagę, że w gminie są ważniejsze inwestycje publiczne do zrealizowania, takie jak: wykonanie chodników, oświetlenia ulicznego, czy utwardzenie dróg. Wskazały, że inwestycja będzie negatywnie oddziaływała na zdrowie i życie ludzi mieszkających w sąsiedztwie planowanej inwestycji, co wpłynie także na obniżenie wartości nieruchomości. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz.1257 ze zm.), dalej jako: "K.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji w całości. W uzasadnieniu decyzji Organ, powołując się na treść art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332) wskazał, że w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej obszar oddziaływania określa się na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016 r., poz. 71) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r., nr 192, poz. 1883). Przy tego rodzaju inwestycjach ewentualne ograniczenie w zabudowie terenów sąsiadujących może wynikać z emitowanego promieniowania elektromagnetycznego. Głównym źródłem energii elektromagnetycznej wypromieniowywanej do otoczenia i mogącej stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludności są anteny nadawcze stacji. Same urządzenia i tory antenowe są ekranowane i praktycznie nie wypromieniowują do otoczenia energii elektromagnetycznej oddziałującej biologicznie. Anteny radioliniowe nie wymagają sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko i nie podlegają postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Stronami postępowania o pozwolenie na budowę stacji bazowej są podmioty znajdujące się wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych oraz pod obszarem wyznaczonym oddziaływaniem pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z informacją wskazaną w zawiadomieniu z 30 listopada 2017 r. Starosty [...] w obszarze oddziaływania obiektu znalazły się działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...] i [...] z obrębu ewidencyjnego R. gmina P.. W załączonych do projektu budowlanego opracowaniach pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" i "Analiza środowiskowa", przedstawiony został w formie mapy teren zasięgu promieniowania elektromagnetycznego: głównych wiązek promieniowania anten sektorowych (radiolinie) oraz promieniowania rozsiewczego przekraczającego wartość dopuszczalną S=0,1 W/m˛. Z analizy zasięgu promieniowania wynika, że pod obszarem przewidywanego promieniowania rozsiewczego przekraczającego wartość dopuszczalną S=0,1 W/m˛ znajdują się działki wymienione w powyższym zawiadomieniu. Zdaniem Organu, z akt sprawy nie wynika, aby poza działkami wymienionymi w ww. zawiadomieniu obszarem oddziaływania obiektu objęte były jeszcze jakieś inne działki. W tej sytuacji brak jest podstaw aby uznać, że Starosta [...] w nieprawidłowy sposób ustalił krąg stron postępowania i tym samym naruszył przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podał, że w niniejszej sprawie inwestor do wniosku z dnia 2 czerwca 2017 r., uzupełnionego pismem z 23 czerwca 2017 r., załączył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz cztery egzemplarze kompletnego projektu budowlanego, sporządzonego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i legitymujące się aktualnymi na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwych samorządów zawodowych. Do wniosku załączono także decyzję Wójta Gminy P. Nr [...] z dnia [...] r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wszelkie niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia, a także inne dokumenty wymagane przepisami szczególnymi. W projekcie budowlanym znajduje się informacja dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na budowie, w projekcie budowlanym znajduje się odrębne opracowanie pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia", a w aktach sprawy znajduje się załączone przez inwestora opracowanie pn. "Analiza środowiskowa". W ocenie Wojewody, analiza projektu budowlanego pozwala stwierdzić, że przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana zgodnie z decyzją Wójta Gminy P. nr [...] z dnia [...] r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powyższej decyzji wynika, że zakres planowanej inwestycji obejmować ma budowę antenowej wieży kratowej o wysokości całkowitej max. 60 m n.p.t., platformy pod urządzenia technologiczne, przyłącza elektrycznego i ogrodzenia. Inwestycja przewiduje montaż 5 anten sektorowych w trzech azymutach: 75°, 170° i 345°. W decyzji określono, że realizacja inwestycji odbywać się ma z poszanowaniem przepisów ustaw Prawo ochrony środowiska, Prawo wodne i ustawy o ochronie przyrody. Ponadto wskazano, że realizacja inwestycji nie może naruszać interesu prawnego osób trzecich, ani powodować pogorszenia warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, w szczególności w zakresie dostępu do drogi publicznej, a także emisji pól elektromagnetycznych wyższych niż określone w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Ze względu na emitowanie przez stację bazową telefonii komórkowej silnych pól elektromagnetycznych, mogących stwarzać zagrożenie dla zdrowia ludzi, konieczne jest sprawdzenie inwestycji pod kątem spełniania norm ochrony przed szkodliwym promieniowaniem, ustalonych w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Zakres emisji pól elektromagnetycznych ma być mniejszy niż określony w § 3 ust. 1 pkt 8 w klasyfikacji zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397). Organ wyjaśnił, że z danych zawartych w przedłożonej dokumentacji wynika, że planowana inwestycja polegać będzie na wybudowaniu wieży kratowej o wysokości 60 m i instalacji 5 anten sektorowych. Środek anten znajdować się ma na wysokości 56,0 i 59,0 m. Anteny sektorowe rozmieszczone mają być w trzech sektorach: 75°, 170° i 345° i mają pracować w systemie 800/900 MHz. Wiązki osi promieniowania znajdować się będą na wysokości od 6,3 m do 59,0 m. Pod osiami (wektorami) promieniowania osi głównych wiązek anten poza zabudową na działce inwestycyjnej nr [...] nie występuje żadna zabudowa. Wojewoda zaznaczył, że pod osiami (wektorami) promieniowania osi głównych wiązek anten znajduje się działka nr [...] należąca do D. i J. B. oraz działka nr [...] należąca do T. i E. G., przy czym pod planowanymi osiami głównych wiązek promieniowania nie znajduje się żadna zabudowa. Działki pozostałych Skarżących, tj. należąca m. in. do J. B. i P. B. działka nr [...], należąca m. in. do K. i B. D. działka nr [...], należąca m.in. do M. N. i Z. N. działka drogowa nr [...], należąca do M. i A. M. działka nr [...], należąca do S. K. działka nr [...], należąca do J. M. M. M. i J. M. działka nr [...] oraz należąca do J. M. działka nr [...] nie znajdują się pod planowanymi osiami głównych wiązek promieniowania. Zdaniem Organu odwoławczego, analiza obszaru oddziaływania inwestycji wykazała, że maksymalna dopuszczalna wysokość zabudowy na badanym obszarze wynosi 10,0 m, przy czym działki znajdujące się pod osiami głównych wiązek w zasięgu [...] metrów od czoła anten są aktualnie działkami rolnymi bez prawa do zabudowy. Projektowane anteny emitować będą pole elektromagnetyczne w zakresie mieszczącym się w normach ustalonych w załączniku nr [...] Tabeli nr [...] do rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (od 300 MHz do 300 GHz). Z opracowania pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" wynika, że minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem zabudowy lub terenu wynosić będzie dla wszystkich anten sektorowych od 6,3 m do 59,0 m nad miejscami dostępnymi dla ludzi, zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. To oznacza, że osie głównych wiązek promieniowania anten będą znajdowały się ponad miejscami dostępnymi dla ludzi. W kwestii osi wiązek głównych anten Wojewoda stwierdził, że zostały one zaprojektowane w sposób zgodny z powyższymi normami. Wojewoda dalej wywiódł, że spełnione zostały również wymogi dla rzeczywistego, obliczeniowego rozkładu pola promieniowania elektromagnetycznego o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów), polegającej na wyznaczeniu odpowiednich obszarów, wewnątrz których wartość gęstości mocy jest przekroczona, a tym samym sprawdzeniu czy w obszarach tych nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Z "Analizy środowiskowej" wynika, że antena dla azymutu 75° i tiltu minimalnego emitować będzie sumaryczne promieniowanie elektromagnetyczne występujące na wysokości 31,5 m nad miejscami dostępnymi dla ludzi, anteny dla azymutu 170° i tiltu minimalnego emitować będą promieniowanie elektromagnetyczne występujące na wysokości 29,3 m nad miejscami dostępnymi dla ludzi, zaś anteny dla azymutu 345° i tiltu minimalnego emitować będą promieniowanie elektromagnetyczne występujące na wysokości 23,9 m nad miejscami dostępnymi dla ludzi. Pod polem promieniowania elektromagnetycznego anteny dla azymutu 75° znajdują się: działka inwestycyjna nr [...] oraz należąca do J. M., J. M. i M. M. działka nr [...]. Z kopii mapy geodezyjnej wynika, że działka nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, ale objęta zasięgiem promieniowania część tej działki jest niezabudowana, a sumaryczne promieniowanie elektromagnetyczne przy maksymalnym pochyleniu występować będzie na wysokości 36,5 m n.p.t. Pod polem promieniowania elektromagnetycznego anteny dla azymutu 170° znajdują się: działka inwestycyjna nr [...], działka nr [...] należąca do J. i G. S., działka nr [...] należąca do S. K., działka nr [...] należąca do J. B., A. B., P. B. i J. B. oraz działka nr [...] należąca do T. i E. G.. Z kopii mapy geodezyjnej wynika, że objęte zasięgiem promieniowania działki nr [...], [...] i [...] są niezabudowane. Działka nr [...] jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, jednak objęta polem promieniowania część tej działki pozostaje niezabudowana, zaś sumaryczne promieniowanie elektromagnetyczne przy maksymalnym pochyleniu występować będzie na tej działce na wysokości 29,3 m n.p.t. Pod polem promieniowania elektromagnetycznego anteny dla azymutu 345° znajdują się: działka inwestycyjna nr [...], działka drogowa nr [...], zabudowana działka nr [...] należąca do A. B. i J. P. oraz zabudowana działka nr [...] należąca do D. i J. B.. Z kopii mapy geodezyjnej wynika nadto, że istniejąca na działkach nr [...] najwyższa zabudowa ma wysokość 10,0 m, zaś sumaryczne promieniowanie elektromagnetyczne przy maksymalnym pochyleniu występować będzie na wysokości 29,9 m n.p.t. Pozostałe działki, tj. należąca do K. i B. D. działka nr [...], należąca m.in. do M. N. i Z. N. działka drogowa nr [...] oraz należąca do M. i A. M. działka nr [...] nie znajdują się pod planowanymi polami promieniowania elektromagnetycznego. Działki te znajdują się jedynie w zasięgu radiolinii, które nie są jednak brane pod uwagę przy kwalifikacji przedsięwzięcia pod kątem przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, co wynika wprost z przepisu § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Organu, z powyższej analizy wynika, że badana inwestycja zaprojektowana została w sposób zgodny z przepisami, a w szczególności z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, ponieważ ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne występować będzie znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludzi i to zarówno w wariancie zabudowy już istniejącej, jaki i przy uwzględnieniu maksymalnej dopuszczalnej wysokości dla przyszłej zabudowy. Z tego względu przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana ani do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, przez co nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. To zaś oznacza jednocześnie, że inwestycja zaprojektowana została w sposób zgodny z decyzją Wójta Gminy P. Nr [...] z dnia [...] r., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ podkreślił dalej, że z przedłożonej w niniejszej sprawie dokumentacji projektowej wynika, że inwestycja zaprojektowana została w sposób zgodny z przepisami, w szczególności zaś zaprojektowana została tak, aby ponadnormatywne oddziaływanie nie występowało w miejscach dostępnych dla ludności. Projekt budowlany oraz opracowania pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" i "Analiza środowiskowa" sporządzone zostały przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i brak jest podstaw aby stwierdzić, że opracowania te sporządzone zostały nierzetelnie. Z drugiej strony organy administracji architektoniczno- budowlanej nie są uprawione do oceny wpływu emitowanego promieniowania na organizm ludzki. Kompetencje organu w tym przypadku sprowadzają się do oceny zgodności planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, budowlano- technicznymi oraz innymi aktami prawnymi, mającymi przy realizacji takiej inwestycji zastosowanie. Wśród przepisów, które obowiązują w przypadku realizacji inwestycji o takim charakterze, podstawowymi są powyżej przywołane rozporządzenia, które pozwalają wykazać, że pole elektromagnetyczne o wartości przekraczającej ustaloną normę występuje jedynie w miejscach niedostępnych dla ludzi. W analizowanym przypadku pole elektromagnetyczne o gęstości mocy przekraczającej normę znajduje się poza wszelkimi miejscami dostępnymi dla ludności, również potencjalnie. Wojewoda podał, że zarzuty odwołujących się sprowadzają się do twierdzenia, że pomimo zapewnień ze strony inwestora inwestycja będzie negatywnie oddziaływała na położone w sąsiedztwie nieruchomości, w tym na nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi. Wskazać jednak należy, że przyjęte przez inwestora założenia projektowe w kwestii liczby, rodzaju i parametrów technicznych anten sektorowych nie potwierdzają twierdzeń skarżących. Uwzględnienie twierdzeń skarżących musiałoby się wiązać z przyjęciem przez organy stanowiska, że inwestycja zostanie z pewnością zrealizowana w sposób odmienny od przedłożonego projektu budowlanego. Skoro w toku postępowania o pozwolenie na budowę organy weryfikują przyjęte w projekcie budowlanym założenia pod kątem zgodności z przepisami, to w ocenie Organu brak jest podstaw aby organy administracji budowlanej miały w tym celu gromadzić dodatkowy materiał dowodowy, np. zlecać sporządzenia odrębnych, dodatkowych ekspertyz, czy analiz przez podmioty niezależne od inwestora. Przepisy Prawa budowlanego nie przyznają organom administracji architektoniczno-budowlanej kompetencji do podejmowania tego typu czynności. Podsumowując Organ odwoławczy wywiódł, że zgodnie z projektem budowlanym inwestycja zaprojektowana została tak, że nie będzie ponadnormatywnie oddziaływała na nieruchomości znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji, jak i nieruchomości położone poza tym obszarem, a organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą z góry zakładać, że inwestor zrealizuje inwestycję w sposób niezgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym. Brak jest zatem podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, tzn. wystarczający do zbadania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej w granicach swoich kompetencji prawidłowości przyjętych założeń projektowych pod kątem zgodności z przepisami prawa. Odnosząc się do pozostałych zarzutów sformułowanych w odwołaniu Organ wskazał, że w toku postępowania w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej działają w oparciu o przepisy Prawa budowlanego, a nie w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W takich postępowaniach bada się zgodność inwestycji z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego albo z decyzjami o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie bada się natomiast inwestycji pod kątem zachowania ładu przestrzennego. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są także uprawnione do weryfikowania poprawności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sam fakt wskazania naruszeń prawa do jakich miało dojść przy wydaniu decyzji ustalającej lokalizacje inwestycji celu publicznego nie oznacza, że zaistniała podstawa do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto, decyzja Wójta Gminy P. Nr [...] z dnia [...]., znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest cały czas w obrocie prawnym i organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą kwestionować jej ważności, czy mocy obowiązującej. Na powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego wniosły K. D. i E. G., domagając się jej uchylenia w całości i wydania orzeczenia co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze podniesione zostały następujące zarzuty: naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, przekroczeniu granic uznania administracyjnego oraz dowolne przyjęcie, że przedstawiona przez O. dokumentacja jest wystarczająca do uznania, że w uznanym obszarze oddziaływanie nie niesie za sobą zagrożeń dla osób w nim przebywających; naruszenia art. 8 K.p.a., polegającego na nieprzeprowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie do organu i przekroczeniu granic uznania administracyjnego przez podjęcie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, w szczególności poprzez zaniechanie wykonania opinii niezależnego eksperta co do szkodliwości inwestycji; naruszenia przepisów art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o planowaniu przestrzennym, poprzez zatwierdzenie projektu rażąco naruszającego ład przestrzenny, gdyż istnieje oczywista sprzeczność zamiaru wybudowania 60 m wieży w sąsiedztwie niskiego budownictwa mieszkalnego oddalonego zaledwie o 20 metrów od inwestycji; wydania decyzji pomimo braku opinii z zakresu środowiskowych uwarunkowań przedmiotowej inwestycji i bez analizy w zakresie ewentualnego wpływu inwestycji na zdrowie mieszkańców; przyjęcia, że przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. na podstawie oceny dokonanej dla każdej z poszczególnych anten, w sytuacji, gdy organy mają obowiązek uwzględniania kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku, tj. konieczność sumowania mocy anten radioliniowych oraz sektorowych, co w konsekwencji doprowadziło do zaniechania przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko; naruszenia art. 8 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 144 ust. 1 oraz art. 144 ust 2 p.o.ś. w zw. z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przez zaakceptowanie decyzji, pomimo że Organy nie dokonały żadnych własnych ustaleń w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji na środowisko, z uwagi na brak: zsumowania mocy anten, wskazania innych źródeł, określenia metody obliczeniowej ze wskazaniem jej maksymalnego błędu, uwzględnienia odbić w terenie; naruszenia art. 9 K.p.a., polegającego na nienależytym i niewyczerpującym informowaniu stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego na etapie postępowania dot. ustalenia lokalizacji celu publicznego poprzez zaniechanie zawiadomienia wszystkich mieszkańców miejscowości R. o planowanej inwestycji, a w szczególności niezawiadomienia właścicieli działek sąsiadujących z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja, co w konsekwencji uniemożliwiło mieszkańcom R. wzięcie udziału na etapie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 6 grudnia 2018 r. pełnomocnik uczestnika postępowania O. – r.pr. E. S.-Z. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skarg i uchylenia kwestionowanej decyzji. W skargach wyartykułowano szereg zarzutów dotyczących naruszenia przez Organ przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które miały polegać na nienależytym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz przekroczeniu granic uznania administracyjnego. Konkretyzując te zarzuty Strony podniosły, że zebrana dokumentacja jest niewystarczająca do uznania, że obszar oddziaływania nie niesie za sobą zagrożeń dla osób w nim przebywających, a Organ zaniechał pozyskania opinii od niezależnego eksperta na tą okoliczność. Podnosząc zarzut niepełności materiału dowodowego skarżące stwierdziły, że w ramach postępowania dokonano obliczeń oddziaływania poszczególnych anten, a nie wzięto pod uwagę sumy wartości emitowanej przez każdą z nich. Przedstawione zarzuty okazały się niezasadne. Niewątpliwie jedną z istotnych kwestii, które należało ocenić w ramach prowadzenia postępowania było wyjaśnienie, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), dalej określanego jako "rozporządzenie" albo czy zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z wykładni systemowej § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. wynika wniosek, że celem ustawodawcy formułującego ww. regulacje było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja wpłynie na środowisko. Zatem dla poczynienia prawidłowych ustaleń dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. II OSK 2706/13, z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16, czy też z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/15, z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3083/15, z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 907/18 – dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Analizując powołane wyżej regulacje w zestawieniu z danymi przedstawionymi przez inwestora w "Analizie środowiskowej" z [...] r., Sąd stwierdził, że jej autor dokonał obliczeń promieniowania elektromagnetycznego nie tylko dla poszczególnych anten, ale również obliczył ich wartość sumaryczną w przypadku anten skierowanych na ten sam azymut. Wynika to zarówno z tabeli, w których dokonano tych obliczeń, jak i rzutów w płaszczyznach poziomowych i pionowych pól promieniowania elektromagnetycznego o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2. Niezrozumiałe są zatem zarzuty skarg, jakoby Organ poprzestał wyłącznie na przeprowadzeniu oceny dla każdej z poszczególnych anten, a zaniechał obowiązkowi uwzględniania kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku. W dokumentacji przedłożonej przez inwestora wyjaśniono również sposób i wzory na podstawie których dokonano obliczeń będących podstawą wniosków końcowych. W oparciu o te dane Organ odwoławczy prawidłowo przeanalizował i wskazał to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że emitowane promieniowanie sumaryczne o wartościach ponadnormatywnych może wystąpić na wysokości powyżej 23,9 metrów nad poziomem terenu, a więc znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludzi. Organ szczegółowo przeanalizował zarówno sposób zagospodarowania nieruchomości sąsiadujących z miejscem planowanej inwestycji oraz zasięg jej oddziaływania z uwzględnieniem promieniowania o wartościach sumarycznych anten skierowanych na poszczególne azymuty. Skarżące w toku postępowania jak i w samej skardze, nie podważyły prawidłowości przedstawionych obliczeń, czy też ustaleń co do stanu zagospodarowania terenów sąsiadujących z inwestycją. Nie podały również innych źródeł pola elektromagnetycznego, które należałoby zsumować. Nie wskazały także wystąpienia takiego ukształtowania terenu, który mógłby powodować odbicia fal. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego zaniechania przez Organy powołania niezależnego eksperta (biegłego) co do szkodliwości inwestycji należy wyjaśnić, że organ administracji nie jest związany wnioskiem strony o powołanie biegłego dla wyjaśnienia okoliczności, które mogą być ustalone przez sam organ (wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 479/17; wyrok NSA w Warszawie z dnia 1 lutego 1982 r., sygn. akt I SA 2497/81). W orzecznictwie wskazuje się na brak obowiązku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego nawet wówczas, gdy wyjaśnienie sprawy wymaga wiadomości szerszych niż przeciętne w danej dziedzinie (wyrok NSA z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II OSK 950/15). Jeżeli Organ nie powziął wątpliwości co do materiałów zebranych w trakcie postępowania i możliwości poczynienie w oparciu o nie należytych ustaleń stanu faktycznego to nie miał podstaw, a tym bardziej obowiązku powoływania biegłego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowalnego w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zatwierdzenie decyzji rażąco naruszającej ład przestrzenny należy wyjaśnić, że zgodnie z ww. art. 35 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; Ponadto, w myśl art. 35 ust. 4 ww. ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przytoczonych przepisów wynika, że organ architektoniczno-budowlany wydający pozwolenie na budowę nie bada zgodności planowanej inwestycji z ładem przestrzennym ale, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania (jak w niniejszej sprawie), z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Taka zgodność inwestycji przewidzianej w projekcie budowlanym z decyzją Wójta Gminy P. z dnia [...] r. nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego występuje. Z adnotacji poczynionych na ww. decyzji wynika, że stała się ona ostateczna dnia [...] r. (karta 10 akt administracyjnych). Analiza zagospodarowania sąsiednich nieruchomości pod kątem zachowania ładu przestrzennego wykracza poza ramy przedmiotowe postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Podnoszenie zatem zarzutu naruszenia ładu przestrzennego wobec Organu udzielającego pozwolenia na budowę i zatwierdzającego projekt budowlany, który może w tym aspekcie badać wyłącznie zgodność planowanej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego (o warunkach zabudowy), było chybione. W tym kontekście zarzuty związane z naruszeniem przepisów procesowych w ramach prowadzenia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, również nie mogły być uwzględnione w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Ewentualne uniemożliwienie udziału w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego poszczególnym właścicielom nieruchomości, w tym np. mieszkańcom R. , którzy wykazaliby posiadanie własnego interesu prawnego do brania udziału w ww. postępowaniu, mogłoby stanowić podstawę do wznowienia postępowania, po spełnieniu przesłanek określonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazywana przez Skarżące utrata walorów krajobrazowych okolicy, spadek wartości nieruchomości sąsiadujących stanowią okoliczności nieistotne z punktu widzenia przesłanek jakie oceniać ma organ przy udzielaniu pozwolenia na budowę. Spodziewany spadek wartości działek w związku z realizacją planowanej inwestycji może być co najwyżej przedmiotem ewentualnego roszczenia z tego tytułu dochodzonego na drodze cywilnej. Także brak zgody na realizację przedsięwzięcia nie stanowi okoliczności, którą należałoby uwzględniać w tym postępowaniu. Sprzeciw mieszkańców, w tym właścicieli sąsiednich nieruchomości, nie może blokować planów inwestora, który legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. O naruszeniu interesu osób trzecich, a nie interesów faktycznych innych osób można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy, z których konkretne prawo wynika (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt. II OSK 182/14). Organy administracji architektoniczno-budowlanej analizując możliwość zrealizowania danego zamierzenia budowlanego dokonują tego w granicach ustanowionego prawa i przyznanych im kompetencji. Te zaś określone zostały w przepisach Prawa budowlanego, w szczególności w przepisach cyt. wyżej art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Podsumowując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie podzielił zawartych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania - art. 7, 8, 77 i 80 K.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, w szczególności Prawa budowlanego. Nie dostrzegając przy tym z urzędu innych uchybień, które skutkować miałyby uwzględnieniem skarg Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) orzekł o ich oddaleniu.