II SA/Sz 541/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. I. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E.I., reprezentowany przez adwokat A.W., wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W skardze skarżący powołując się na art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powyższego przepisu wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe oznacza, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Internecie). Przy czym obowiązek wykazania przesłanek wynikających z art. 61 § 3 P.p.s.a. ciąży na wnioskodawcy i dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz stosownymi dowodami. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie wniosku, bez należytego uzasadnienia, zaś brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd (por. postanowienia NSA: z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, opubl. w Lex nr 1479276, z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1013/14, opubl. w Lex nr 1530779). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób go nie uzasadnił. Nie podał nawet, która z przesłanek, w jego ocenie, warunkuje wstrzymanie zaskarżonego aktu, jak i nie powołał żadnych konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności złożonego żądania. Sąd z urzędu również nie dostrzegł takich okoliczności. W tej sytuacji, brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia dokonanie jego merytorycznej oceny i świadczy w istocie o braku podstaw do zastosowania przez sąd ochrony tymczasowej. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie można brać pod uwagę zarzutów skargi, skoro przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Wobec powyższego sąd, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.