II SA/Sz 56/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na orzeczenie Ośródka Medycyny Pracy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia urlopu dla podratowania zdrowia postanawia: odrzucić skargę. Uzasadnienie : Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] r. nr [...], wydanym w trybie odwoławczym na podstawie art. 73 ust. 10 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.) [...] stwierdził, że stan zdrowia K. W. nie wymaga udzielenia urlopu dla podratowania zdrowia. Pismem z dnia 11 grudnia 2017 r. K. W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na ww. orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jego uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Na podstawie art. 3 § 2a i § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Ponadto w myśl art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi uczyniono orzeczenie [...] z dnia [...] r. nr [...] stwierdzające, że Skarżąca nie wymaga urlopu dla podratowania zdrowia. Odnosząc treść cytowanego art. 3 p.p.s.a. do przedmiotu skargi wniesionej do tutejszego Sądu należy wskazać, że kwestionowane orzeczenie nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego. Kwestia udzielenia urlopu dla podratowania zdrowia została uregulowana w ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela. Stosownie do treści art. 73 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego orzeczenia jak i wniesienia skargi, nauczycielowi zatrudnionemu w pełnym wymiarze zajęć na czas nieokreślony, po przepracowaniu co najmniej 7 lat w szkole, dyrektor szkoły udziela urlopu dla poratowania zdrowia, w celu przeprowadzenia zaleconego leczenia, w wymiarze nieprzekraczającym jednorazowo roku. O potrzebie udzielenia nauczycielowi urlopu dla poratowania zdrowia, w celu przeprowadzenia zalecanego leczenia, orzeka lekarz ubezpieczenia zdrowotnego leczący nauczyciela, zaś od tego orzeczenia przysługuje odwołanie do organu odwoławczego określonego w przepisach wydanych na podstawie ust. 11 oraz w trybie określonym w tych przepisach (art. 73 ust. 10). Na podstawie delegacji ustawowej określonej w art. 73 ust. 11 Karty Nauczyciela wydane zostało rozporządzenie z dnia 27 października 2005 r. w sprawie orzekania o potrzebie udzielenia nauczycielowi urlopu dla poratowania zdrowia (Dz. U. z 2005 r. Nr 233, poz. 1991), które to określa tryb orzekania o potrzebie udzielenia nauczycielowi urlopu dla poratowania zdrowia. Stosownie do § 4 rozporządzenia nauczyciel lub dyrektor szkoły zatrudniającej nauczyciela może, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia, wnieść odwołanie od jego treści wraz z uzasadnieniem (ust. 1), przy czym odwołanie wnosi się za pośrednictwem lekarza, który wydał orzeczenie, do organu odwoławczego, którym jest wojewódzki ośrodek medycyny pracy właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia (ust.2). Organ ten wydaje orzeczenie w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania odwołania, zaś wydane orzeczenie jest ostateczne (§ 5 rozporządzenia). Zdaniem Sądu, analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że orzeczenie lekarskie o potrzebnie udzielenia nauczycielowi urlopu dla poratowania zdrowia, podejmowane w trybie odwoławczym przez wojewódzki ośrodek medycyny pracy, nie rozstrzyga sprawy administracyjnej i nie ma charakteru decyzji /postanowienia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, ani aktu czy czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Orzeczenia lekarskie wydawane w związku z ubieganiem się przez nauczyciela o udzielenie mu urlopu dla poratowania zdrowia niewątpliwie związane są ze stosunkiem pracy łączącym nauczyciela ze szkołą, zaś żaden przepis Karty Nauczyciela nie przewiduje, aby do postępowania odwoławczego od orzeczenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego leczącego nauczyciela znajdowały zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś wojewódzki ośrodek medycyny pracy działał w sprawie jako organy administracji publicznej. W istocie udzielenie urlopu dla poratowania zdrowia stanowi przedmiot roszczenia pracowniczego, które w razie odmowy może być dochodzone przed sądem pracy. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2012 r. sygn. akt III PZP 1/12 w której to SN mając na uwadze, że urlop dla poratowania zdrowia jest szczególnym świadczeniem pracowniczym, zbliżonym do instytucji urlopu wypoczynkowego, przyjął, iż roszczenia w tym przedmiocie powinny być realizowane na drodze sądowej w trybie przepisów o postępowaniu odrębnym z zakresu prawa pracy. Jak wynika to wprost z art. 73 ustawy Karta Nauczyciela przedmiotowego urlopu udziela bądź odmawia udzielenia dyrektor szkoły, oceniając spełnienie warunków określonych przepisami prawa. Natomiast orzeczenia lekarskie o potrzebie udzielenia takiego urlopu są jedynie elementem postępowania prowadzonego w sprawie i aczkolwiek uzyskanie orzeczenia lekarskiego jest jednym z koniecznych, formalnych warunków udzielenia urlopu, to jednak sprawa nie ma waloru sprawy administracyjnej (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt II SAB/Sz 159/14, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2008 r. sygn. akt III SAB/Wr 19/08, postanowienie WSA w Kielcach z dnia 29 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 651/16). Stąd też brak jest podstaw, aby wydanie orzeczenia przez wojewódzki ośrodek medycyny pracy kwalifikować jako formę działania administracji publicznej. W konsekwencji oznacza to, że zaskarżone orzeczenie, jako nie stanowiące rozstrzygnięcia czy też czynności dotyczącej sprawy administracyjnej, nie może podlegać kontroli sądu administracyjnego. Możliwości zaskarżenia takiego orzeczenia do sądu administracyjnego nie przewidują także przepisy szczególne. Wobec powyższego, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.