II SA/Sz 596/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] w części przyznającej Spółce A wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] za okres od [...] r. w kwocie [...] złotych, zaś w pozostałym zakresie skargę oddala. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 17 § 1, art. 18, art. 102 § 1, 2, § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odmówił Spółce A. przyznania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] za okres od dnia 9 października 2007 r. do dnia 14 grudnia 2011 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że opisany wyżej pojazd marki [...] został decyzją funkcjonariusza Policji skierowany w dniu 19 maja 2007 r. na parking strzeżony przy ul. [...] w S. prowadzony przez R. J. prowadzącego działalność pod firmą [...]. Dyspozycja umieszczenia pojazdu na tym parkingu została podjęta w oparciu o umowę nr [...] z dnia 27 kwietnia 2005 r. na wykonywanie usług przechowywania pojazdów zabezpieczonych przez Policję do celów procesowych zawartą pomiędzy Komendantem Wojewódzkim Policji w S. a R. J.. Po wygaśnięciu tej umowy w dniu 30 czerwca 2007 r. na podstawie umowy nr [...] z dnia 22 maja 2007 r. zawartej pomiędzy Komendantem Wojewódzkim Policji w S., a Spółką A., pojazd w dniu 9 października 2007 r. został przetransportowany na parking tej Spółki przy ul. [...] w S. Jeszcze przed przemieszczeniem pojazdu na wspomniany parking, Ł. M. reprezentującemu współwłaścicielkę pojazdu G. M. doręczono zezwolenie na odbiór pojazdu, o czym zawiadomiono Spółkę A. Pomimo wezwania współwłaścicielki pojazdu pismami z dnia 19 grudnia 2007 r. oraz 23 stycznia 2008 r. do jego odbioru wymieniona samochodu nie odebrała. Z uwagi na powyższe, Komendant Miejski Policji w S. wystąpił do Sądu Rejonowego z wnioskiem o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu. Organ I instancji powołując się na treść postanowień umowy z dnia 22 maja 2007 r. nr [...] wskazał, że koszty przechowywania pojazdów ponosiła Policja do czasu doręczenia osobie uprawnionej zezwolenia do odbioru pojazdu lub zmiany płatnika, pod warunkiem niezwłocznego pisemnego powiadomienia wykonawcy o tym fakcie, natomiast, po zakończeniu okresu przechowywania pojazdów na koszt Policji, podmiot prowadzący parking zobowiązał się we własnym zakresie dochodzić zapłaty od podmiotów wskazanych w zezwoleniu w przypadku nieodebrania pojazdów przez osoby uprawnione. Po wydaniu orzeczenia o likwidacji niepodjętego depozytu (o sygn. akt II Ns 1674/11) z dnia 1 września 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. odebrał pojazd od Spółki A. w dniu 14 grudnia 2011 r. i przekazał go do stacji recyklingu. Organ I instancji podniósł, że tryb przyznania dozorcy wynagrodzenia za przechowywanie ruchomości określa przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przy ocenie istnienia podstaw do przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu, w ocenie organu likwidacyjnego kluczowym było zweryfikowanie wywiązywania się przez podmiot, który dokonał parkowania pojazdu z obowiązków dozorcy. Skoro z umowy z dnia 22 maja 2007 r. wynikało zobowiązanie podmiotu prowadzącego parking do dochodzenia we własnym zakresie zapłaty od podmiotu wskazanego w zezwoleniu na odbiór pojazdu w przypadku nieodebrania pojazdu, zatem zawierając powyższą umowę Spółka A. w pełni zaakceptowała fakt ponoszenia dalszych kosztów parkowania przez właściciela pojazdu wskazanego w zezwoleniu na odbiór pojazdu oraz fakt konieczności podjęcia działań zmierzających do uzyskania zapłaty od tych podmiotów. Spółka A. nie podjęła żadnych działań zmierzających do uzyskania zapłaty za usługę parkowania pojazdu od poprzedniego właściciela pojazdu. Spółka A. wniosła na powyższe postanowienie zażalenie, w którym podniosła, że nie występuje o wynagrodzenie na podstawie umowy z KWP w S. z dnia 22 maja 2007 r. Podstawą przyznania wynagrodzenia jest bowiem rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z zapisami tego rozporządzenia przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące przechowania stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie przepisów o likwidacji niepodjętych depozytów, do przechowania ruchomości stosuje się odpowiednio art. 100-103 ustawy. Zgodnie natomiast z art. 5 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów "z chwilą likwidacji niepodjętego depozytu na Skarb Państwa przechodzą wszelkie korzyści i ciężary, jakie przyniósł od dnia, w którym znalazł się w dyspozycji przechowującego depozyt". W związku z powyższym koszty przechowania od dnia 11 grudnia 2007 r. do dnia odbioru obciążają Skarb Państwa. Przez cały ten okres Spółka pełniła rolę przechowawcy i swe obowiązki wypełniała należycie. Zdaniem Spółki, postanowienie, które wydano bez podstawy prawnej, na podstawie dowolnej interpretacji Naczelnika Urzędu Skarbowego, powinno zostać uchylone. Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] po rozpoznaniu zażalenia – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w związku z § 3 pkt 1 lit. b, § 4 ust. 1 pkt 3 i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 46, poz. 237). W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w S. wskazał, że obowiązki, jakie ma spełniać dozorca, ustawodawca określił w art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z nim dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Dozorca obowiązany jest zawiadomić organ egzekucyjny o zamierzonej zmianie miejsca przechowania ruchomości. Organ odwoławczy podkreślił, że kwestii przechowywania niniejszego pojazdu i spełnienia przez dozorcę jego obowiązków nie można rozpatrywać w oderwaniu od umowy nr 22/2007 z 22 maja 2007 r. zawartej przez Spółkę A. z Komendą Wojewódzką Policji w S., na podstawie której został on umieszczony na parkingu Spółki. W § 2 ust. 4 umowy wskazano, że realizacja każdej usługi obejmować miała: 1) protokolarne przyjęcie pojazdu nie później niż w ciągu 30 minut od momentu dostarczenia go przez przewoźnika, 2) w przypadku pojazdu uszkodzonego - zabezpieczenie go przed kradzieżą dostępem osób nieupoważnionych, uszkodzeniem oraz przedostaniem się opadów atmosferycznych do wnętrza pojazdu tj. komory silnika, kabiny kierowcy i pasażera, bagażnika, 3) w przypadku pojazdu nieuszkodzonego - zabezpieczenie go jak wyżej oraz uzupełnienie ciśnienia w ogumieniu, sprawdzenie i w razie potrzeby uzupełnienie elektrolitu i płynu chłodniczego, a w okresie jesienno-zimowym zabezpieczenie silnika przed skutkami oddziaływania niskich temperatur, 4) wydanie pojazdu osobie legitymującej się upoważnieniem wydanym przez zamawiającego. Dla potrzeb niniejszego postępowania Dyrektor Izby Skarbowej uznał za szczególnie istotne przesłanki wymienione w punktach 2 i 4. Podkreślił, że przedmiotowy pojazd był uszkodzony w wypadku drogowym, i uznał, że dla oceny wywiązywania się dozorcy z należytą starannością z obowiązków należy wziąć pod uwagę § 2 ust. 4 pkt 2 umowy. W materiale dowodowym brak jest dokumentu (o ile takowy istnieje) opisującego stan pojazdu w chwili przekazania go z parkingu prowadzonego przez przedsiębiorstwo [...] R. J. na parking Spółki A. Podkreślił jednak, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. zwracał się w toku postępowania do Komendy Miejskiej Policji w S. o przesłanie kopii wszelkiej dokumentacji dotyczącej przedmiotowego pojazdu, w szczególności w zakresie jego przekazania na parking strony, lecz Policja wraz z przesłanymi materiałami takiego dokumentu nie przekazała. O to samo organ likwidacyjny zwracał się do wnioskodawcy, na co ten nie udzielił odpowiedzi. Dyrektor Izby powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązki organów administracji publicznej w zakresie prowadzenia z urzędu postępowania celem odtworzenia prawdy obiektywnej nie sięgają tak daleko by zwalniały stronę ze współudziału w zebraniu materiału dowodowego. W tej sytuacji organ odwoławczy przyjął, że pojazd został przekazany na parking Spółki A. w stanie takim, w jakim został usunięty z drogi, co udokumentowane zostało w protokole z 19 maja 2007 r. Zatem był pojazdem powypadkowym, ogólnie zarysowanym, z całkowicie zdeformowanym przodem z prawej strony, posiadał wówczas elementy wyposażenia wskazane w protokole: lusterka zewnętrzne 2 szt. (w tym jedno uszkodzone), a których jak wynika z dokumentacji z jego odbioru z parkingu był pozbawiony w dniu odbioru. Ponadto skoro pojazd ten został zatrzymany w sprawie wypadku drogowego, w czasie bezpośrednio ten wypadek poprzedzającym musiał poruszać się po drogach, co ponadto istotne, pełnił wówczas rolę taksówki. Zasady logiki i doświadczenia życiowego sugerują, że poruszający się po drodze pojazd ma tylną lampę, stanowiącą jego niezbędne wyposażenie w myśl odpowiednich przepisów. Organ odwoławczy założył przy tym, że w dniu usunięcia z drogi pojazd miał tylną lampę, skoro w protokole przekazania-przyjęcia pojazdu na parking strzeżony nie wskazano, że jej nie miał. Biorąc przy tym pod uwagę, że takie same, jak na parkingu strony, zasady przechowywania pojazdów określone zostały w umowie z przedsiębiorstwem [...] (m.in. zabezpieczenie przed kradzieżą, dostępem osób nieupoważnionych, uszkodzeniem oraz przedostaniem się opadów atmosferycznych do wnętrza pojazdu) oraz fakt, że Policja bez zastrzeżeń opłaciła fakturę za przechowywanie pojazdu na tym parkingu, w ocenie organu, przedsiębiorstwo to wywiązało się należycie z zawartej umowy, a elementów wyposażenia pojazd został pozbawiony już na parkingu Spółki A. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w S., będący przedmiotem tego postępowania samochód [...] o numerze rejestracyjnym [...] przechowywany był wbrew przywołanym ustaleniom umownym i w konsekwencji bez dochowania przewidzianej w ustawie należytej staranności, aby ruchomość nie straciła na wartości. W tej sytuacji brak jest w ocenie organu podstaw do przyznania dozorcy wynagrodzenia za dozór, skoro dozór ten sprawowany był nienależycie. Powyższe postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie – Spółka A. Strona zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła : 1. naruszenie prawa materialnego - art. 145 § 1pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności: - naruszenie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie i nieuzasadnione uznanie, że skarżącej nie przysługuje wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu [...] nr rej. [...] za okres od 9 października 2007 r. do 14 grudnia 2011 r., 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w szczególności: - naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 z zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, mimo istnienia przesłanek do jego uchylenia, - naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w sposób wyczerpujący do wszelkich zarzutów skarżącej oraz niedokonanie wyczerpującej analizy wszelkich przedstawionych w sprawie dowodów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, - naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności niezbadanie, w jakim stanie został skarżącej przekazany pojazd oraz w jakim okresie powstały wskazane w postanowieniu uszkodzenia tegoż pojazdu, - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez organ administracji w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń, w szczególności przyjęcie, że skarżąca miała możliwość dochodzenia swoich roszczeń bezpośrednio od właściciela pojazdu na drodze cywilnej, pojazd został przekazany na parking skarżącej w stanie takim, w jakim został usunięty z drogi, mimo ze brak jest jakichkolwiek dowodów na tę okoliczność, dozór był wykonywany w sposób nieprawidłowy, w sytuacji gdy w materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek informacji w jakim stanie skarżąca pojazd otrzymała, a z informacji o przekazaniu pojazdu pierwszemu dozorcy wynika, że pojazd miał status pojazdu powypadkowego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 17 października 2012 r. (sygn. akt II SA/Sz 831/12) uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że o ile za zgodne z prawem uznać trzeba stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że w kwestii zapłaty na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji za dozór przechowywanego pojazdu należy rozstrzygać z uwzględnieniem paragrafu pierwszego tego artykułu, o tyle sposobu w jaki organ przepis ten zastosował nie można zaakceptować z punktu widzenia zasad postępowania dowodowego i reguł oceny dowodów. Nie przesądzając ostatecznego sposobu rozstrzygnięcia Sąd podkreślił, że stanowisko organu drugiej instancji uznające, że istnieją podstawy do odmowy przyznania skarżącej Spółce wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu w okresie objętym wnioskiem jest co najmniej przedwczesne, gdyż oparte zostało na nienależycie zebranym materiale dowodowym, którego braki zastąpiono przypuszczeniami i domniemaniami wykładanymi na niekorzyść strony, co w sytuacji zaniechania przez organy obu instancji własnej inwencji we wszechstronnym wyjaśnieniem sprawy nie może być uznane za działanie zgodne z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.). Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające zapłaty wynagrodzenia za dozór pojazdu przyjął, że dozór sprawowany był nienależycie, aczkolwiek organ ten przyjął odmienne, od wykazanych w postanowieniu pierwszoinstancyjnym przesłanki faktyczne znamionujące tę nienależytość. Z jednej strony Dyrektor Izby Skarbowej nie wypowiedział się co do zasadności stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., że należy odmówić żądaniu zapłaty, skoro dozorujący zaniechał dochodzenia wynagrodzenia za dozór od właściciela pojazdu, a z drugiej strony uchylił się od wskazania czasookresu, za jaki, w jego przekonaniu, należałoby rozważać kwestię przyznania wynagrodzenia za dozór, gdyby ustalenia prowadziły do stwierdzenia, że dozór sprawowany był w stopniu staranności uzasadniającym co do zasady uwzględnienie roszczenia sformułowanego we wniosku inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie. Według organu odwoławczego, dozór wykonywany był bez należytej staranności i w związku z tym pojazd stracił na wartości do wartości równej wartości złomu. W ten sposób Dyrektor Izby Skarbowej uwolnił się od rozważań, których brak wytyka strona w skardze, a przy tym organ ten swoje wnioski oparł się na niepełnym materiale dowodowym co do sposobu sprawowania dozoru. Z tych względów, Sąd uznał za trafny zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., i art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. W jego ocenie naruszenie powyższych przepisów proceduralnych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zwrócił uwagę, że w aktach sprawy brak jest dowodu obrazującego stan techniczny przedmiotowego pojazdu w dacie zajęcia go przez Policję. Skoro – jak wynika to z tychże akt - pojazd ten uczestniczył w wypadku drogowym i zajęty został na potrzeby wszczętego postępowania karnego, to w aktach policyjnych lub prokuratorskich z tego postępowania powinien znajdować się protokół (lub chociażby notatka) oględzin pojazdu bezpośrednio po wypadku. Z kopii protokołu przekazania – przyjęcia pojazdu na parking strzeżony przy ul. [...] z dnia 19 maja 2007 r. (k. 61 akt administracyjnych) wynika, że uszkodzenia zewnętrzne pojazdu zostały opisane w notatce policyjnej. Organy likwidacyjne obu instancji przed wydaniem swych postanowień zaniechały wyjaśnienia tej okoliczności, choć było to możliwe poprzez przeprowadzenie dowodu z akt policyjnych. Przeprowadzenie dowodu z tych akt pozwoliłoby na wyjaśnienie stanu technicznego pojazdu bezpośrednio po wypadku, zwłaszcza że pojazd zabezpieczony został do badań, a zatem ich wynik mógłby przyczynić się do wyjaśnienia omawianej okoliczności. Zdaniem Sądu, nie wyjaśniono również jaki był stan techniczny pojazdu w momencie przemieszczenia go z parkingu firmy [...] przy ul. [...] w S., oraz jaki był jego stan w momencie opłacenia przez Policję faktury VAT nr [...] z dnia 11 października 2007 r. za okres przechowywania od 19 maja 2007 r. do dnia 9 października 2007 r. w szczególności nie wiadomo czy ktokolwiek wówczas interesował się stanem technicznym omawianego pojazdu, a zwłaszcza czy sporządzano protokoły z podejmowanych względem niego czynności utrwalające ten stan. Przyjęcie w zaskarżonym postanowieniu w oparciu o opinię techniczną z dnia 14 grudnia 2011 r., że wartość badanego pojazdu jest zerowa, jest wprawdzie dowodowo uzasadnione, jednakże nie wyjaśnia - wobec wyżej przedstawionych braków materiału dowodowego - czy wartość złomowa pojazdu była następstwem niestarannie wykonywanego przez skarżącą dozoru, czy też stanowiła następstwo innych okoliczności niezależnych od dozorującego lub splotu okoliczności zależnych i niezależnych od dozorującego. Sąd zwrócił także uwagę na pominięcie informacji o dowodzie zawartej w treści uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt III NS 1879/08 w którym Sąd ten podejmując rozstrzygnięcie o sprzedaży przedmiotowego samochodu w ramach postępowania w przedmiocie likwidacji niepojętego depozytu, stwierdził, że wartość pojazdu oszacowana została na [...] zł. Przeprowadzenie dowodu ze wskazanej wyceny, co wymagało sięgnięcia do akt Sądu Rejonowego w sprawie sygn. akt III Ns 1879/08, również mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Nie znalazł Sąd również racjonalnych podstaw uzasadniających rozciąganie postanowień wygasłej umowy cywilnoprawnej z 22 maja 2007 r. na okres późniejszy niż jej obowiązywanie, przy ocenie powinności dozorcy i sposobu wywiązania się z jego obowiązków. W szczególności, nie przemawia za całkowitą odmową przyznania wynagrodzenia za dozór odwołanie się w zaskarżonym postanowieniu do § 4 ust. 3 pkt 3 wygasłej umowy dotyczącego zobowiązania się dozorcy do posiadania na parkingu jednocześnie co najmniej 5 zadaszonych stanowisk do przechowywania samochodów, gdy z kopii pisma z dnia 4 lutego 2011 r. stanowiącego k. 28 akt sprawy wynika, że na dzień 4 lutego 2011 r. na parkingu skarżącej Spółki przechowywanych było 10 samochodów osobowych pozostawionych w latach 2007 i 2008 przez Policję. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu orzekającego będzie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego na okoliczność stanu technicznego spornego pojazdu w poszczególnych okresach dysponowania nim przez organy Policji oraz po przejściu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, a następnie wszechstronne rozważenie tego materiału i dokonanie rzetelnej oceny sposobu sprawowania dozoru przez Spółkę A. z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących przechowaniu. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Dyrektor Izby Skarbowej w S., zarzucając mu m.in. błędne uznanie, że organ nie zgromadził całego materiału dowodowego niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia, a także nakazanie badania stanu technicznego pojazdu w poszczególnych okresach dysponowania nim przez organy Policji oraz po przejściu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Wyrokiem z dnia 24 września 2014 r. (sygn. akt I OSK 165/13) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd ten stwierdził, że zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dozorca ma prawo żądać przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia organ powinien uwzględniać zakres obowiązków dozorcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób stosowny do jego właściwości. Należność ta winna odpowiadać rzeczywistym i wykazanym wydatkom poniesionym przez dozorcę na wykonywanie dozoru. Z aktem powołania na dozorcę łączy się powstanie określonych przez ustawę obowiązków i uprawnień osoby, która na objęcie dozoru wyraziła zgodę. Z artykułu 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości. Powyższe oznacza, że dozorca ma nie tylko obowiązek ochrony zajętej rzeczy przed uszkodzeniem, zniszczeniem, czy zaginięciem, lecz ciąży na nim również obowiązek podejmowania działań z taką starannością, by nie dopuścić do obniżenia jej wartości. Zakres czynności, które musi podjąć dozorca jest uzależniony od tego, co jest przedmiotem zajęcia. Dalsze obowiązki dozorcy będą wynikały z przepisów dotyczących umowy przechowania (art. 835-845 k.c.), które znajdują odpowiednie zastosowanie. Przy ocenie prawidłowości wykonywania tych obowiązków w granicach określonych przez ustawę, znajduje zastosowanie art. 471 k.c., bowiem dozorca zobowiązał się do tego z mocy ustawy lub w drodze umowy (por. wyrok SN z dnia 26 kwietnia 1966 r., sygn. akt I CR 312/63, OSNC 1966, nr 12, poz. 221). W artykule 471 k.c. i następnych została uregulowana kwestia odpowiedzialności kontraktowej za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania. Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Podstawową okolicznością, za którą dłużnik ponosi odpowiedzialność, jest niezachowanie należytej staranności (art. 472 k.c.). W przedmiotowej sprawie świadczenie w postaci dozoru pojazdu zostało spełnione, ponieważ przedmiotowy samochód został przez dozorcę przechowany, a więc należy mu się co do zasady wynagrodzenie za czas jego przechowywania. Jednak w ocenie organu doszło do jego nienależytego wykonania, co skutkowało tym, że interes wierzyciela nie został zaspokojony w sposób wynikający z treści zobowiązania. Zdaniem organu, skarżąca Spółka ponosi odpowiedzialność za pogorszenie stanu technicznego samochodu i obniżenie jego wartości do wartości złomowej. Tym samym organ jako wierzyciel uznał, że po jego stronie wystąpiła szkoda, za którą ponosi odpowiedzialność dozorca. Oceniając to stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny przyjął dopuszczalność kompensacji opartej na art. 498-508 k.c. także wobec zobowiązań publicznoprawnych. Niemniej jednak, uwzględniając skutki potrącenia w postaci umorzenia wierzytelności wyższej o wierzytelność niższą uznał, że zachodzi konieczność dokładnego ich wyliczenia. Organ w zaskarżonej decyzji, korzystając z pomniejszenia długu obowiązany był ustalić jego wysokość (wynagrodzenie dozorcy), jak i wykazać wysokość swojej wierzytelności (szkody będącej następstwem niezachowania należytej staranności przez dozorcę). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ nie wyjaśnił należycie sprawy, w szczególności nie przeprowadził prawidłowo postępowania dowodowego pozwalającego na prawidłowe ustalenie wysokości należnego wynagrodzenia dozorcy i nie zgromadził całego materiału dowodowego niezbędnego do wykazania wysokości szkody powstałej w wyniku niezachowania należytej staranności przez dozorcę. Postanowieniem z dnia [...] nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. odmówił Spółce A. przyznania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] za okres od dnia 9 października 2007 r. do dnia 14 grudnia 2011 r. Organ ponownie uznał, że brak jest podstaw do przyznania wynagrodzenia za dozór, jako że był on wykonywany przez Spółkę nienależycie. Materiał dowodowy w postaci zdjęć pojazdu wraz z opisem pojazdu sporządzonym w dniu usunięcia pojazdu z drogi, oraz sporządzona dokumentacja zdjęciowa przez biegłego sądowego do opinii z dnia 28 maja 2007 r. w zestawieniu ze stanem pojazdu wynikającym ze zdjęć wykonanych w dniu odbioru pojazdu z parkingu wnioskodawcy, jednoznacznie wskazuje, że w trakcie wykonywania dozoru do dnia odbioru pojazdu z parkingu nastąpiły braki w pojeździe w postaci braku kierunkowskazu lewego przedniego, braku lampy tylnej lewej, lewego lusterka oraz szyby w lewych bocznych drzwiach. Zdaniem organu, powyższe braki nie mogły wystąpić na skutek przypadku lub siły wyższej, tj. okoliczności wyłączających odpowiedzialność dozorcy. Jednocześnie pozbawienie pojazdu powyższych elementów skutkuje utratą wartości ruchomości i nie następuje w przypadku starannego przechowywania pojazdu na parkingu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Spółka A., podnosząc zarzut pominięcia zaleceń wskazanych w wydanych w przedmiotowej sprawie wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w S. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. nie uwzględnił wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 24 września 2014 r. przy czym postanowienie z dnia [...] zawiera odmienną ocenę prawną. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia [...], nr [...] przyznał Spółce A. wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] za okres od 27 października 2007 r. do 14 grudnia 2011 r. w kwocie [...] zł i odmówił przyznania wynagrodzenia za okres od 9 października do 26 października 2007 r. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że w trakcie wykonywania dozoru do dnia odbioru pojazdu z parkingu nastąpiły braki w tym pojeździe w postaci braku kierunkowskazu lewego przedniego, lampy tylnej lewej, lewego lusterka oraz szyby w lewych bocznych drzwiach. W jego ocenie, braki te nie mogły wystąpić na skutek przypadku lub siły wyższej, tj. okoliczności wykluczających odpowiedzialność dozorcy. Brak wymienionych wyżej elementów pojazdu skutkuje utratą wartości nieruchomości i nie następuje w przypadku starannego przechowywania pojazdu na parkingu. Organ I instancji (związany wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego do dokładnego wyliczenia wysokości swojej szkody, będącej konsekwencją niezachowania należytej staranności przez dozorcę), w celu określenia rozmiaru szkody wystąpił do kilkunastu podmiotów zajmujących się naprawą pojazdów z wnioskiem o ustalenie kosztów przywrócenia pojazdu do stanu sprzed uszkodzeń. W oparciu o uzyskane od tych podmiotów informacje organ ustalił, że średni koszt wymienionych wyżej części pojazdu wraz z kosztem robocizny wynosi [...] zł. Wobec tego, organ uznał, że rozmiar szkody możliwej do ustalenia spowodowanej niewłaściwym przechowywaniem pojazdu ustalony jako średnia cen wskazanych przez wymienione wyżej podmioty oszacowana została na [...] zł brutto. Ponadto w celu ustalenia wysokości wynagrodzenia dozorcy dokonano analizy faktur, którymi obciążony był organ za parkowanie pojazdów, a także wystąpiono do podmiotów zajmujących się przechowywaniem pojazdów na terenie S. o wskazanie stawek za parkowanie w okresie, którego dotyczy przedmiotowy wniosek. Na podstawie posiadanego materiału i udzielonych odpowiedzi przyjęto, że stawka dzienna przechowywania pojazdów osobowych brutto, średnio wyniosła w przedmiotowym okresie: od 27 października 2007 r. do 31 grudnia 2007 r. – [...] zł, od 1 stycznia 2008 r. do 30 czerwca 2008 r. – [...] zł, od 1 lipca 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. – [...] zł, od 1 stycznia 2009 r. do 14 grudnia 2011 r. – [...] zł. Zgodnie z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dozorcy przysługuje wynagrodzenie za dozór i zwrot wydatków związanych z dozorem. Nie ma wobec tego podstaw do utożsamiania wynagrodzenia za dozór z łącznych kosztem parkowania. Spółka A. wystąpiła z wnioskiem wyłącznie o przyznanie wynagrodzenia za dozór, które stanowi jedynie element kosztów parkowania. Na podstawie zgromadzonych dowodów organ I instancji dokonał zatem ustalenia udziału wynagrodzenia za parkowanie w łącznym koszcie parkowania wynikającym ze stawek za parkowanie. Udział ten wynosił w okresie do 30 czerwca 2008 r. – 35 %, natomiast w okresie po 1 lipca 2008 r. – od 20 % do 35 %, zatem średnio wynosił 27,5 %. Mając powyższe na uwadze, średnie wynagrodzenie za dozór wyniosło do 30 czerwca 2008 r. – [...] zł, zaś od 1 lipca 2008 r. – [...] zł, czyli łącznie [...] zł. Dokonując potrącenia wyrządzonej szkody, tj. kwoty [...] zł, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowił przyznać Spółce A. wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu marki [...] nr rej. [...] w kwocie [...] zł brutto. Jednocześnie organ uznał za bezzasadne żądanie Spółki przyznania wynagrodzenia za okres od 9 października 2007 r. do 26 października 2007 r. skoro otrzymała już ona za ten okres wynagrodzenie od Policji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Spółka A., podnosząc, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 17 października 2012 r. zobowiązał organ do ustalenia czy wartość złomowa pojazdu była następstwem niestarannie wykonywanego przez skarżącą dozoru czy też stanowiła następstwo innych okoliczności niezależnych od dozorującego lub splotu okoliczności zależnych i niezależnych od dozorującego. Organ ignorując wskazania zawarte w powyższym wyroku, ponownie bezpodstawnie przyjął, że utrata na wartości nastąpiła na skutek niewłaściwego przechowania w okresie od 27 października 2007 r. Organ nie ustalił przy tym wartości pojazdu na dzień 27 października 2007 r. oraz całkowicie pominął wpływ np. warunków atmosferycznych, znaczny upływ czasu itp. W ocenie skarżącej, w cytowanym wyroku Sąd wskazał, że należy dokładnie wyliczyć ubytek wartości pojazdu wynikły z zaniedbań przechowawcy natomiast organ wyliczył hipotetyczne koszty naprawy pojazdu. Prawidłowe wyliczenie powinno objąć ustalenie wartości pojazdu w dniu 27 października 2007 r., spadek jego wartości w wyniku okoliczności niezależnych od przechowawcy oraz wartość złomu w dniu odbioru. Także wyliczenia dotyczące ustalenia wysokości wynagrodzenia przechowawcy są obarczone błędami. W okresie do 31 grudnia 2008 r. obowiązywała umowa zawarta pomiędzy Spółką a Skarbem Państwa reprezentowanym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. wobec czego w tym okresie wynagrodzenie powinno być wyliczone zgodnie z umową. Także po tym okresie brak jest podstaw do różnicowania wynagrodzenia przechowawcy skoro zakres obowiązków i przedmiot przechowania nie uległy zmianie. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z uzyskanych w toku postępowania dowodów bezspornie wynika, że pojazd w dacie odbioru go z parkingu posiadał braki, których nie było w momencie umieszczenia go w dniu 19 maja 2007 r. na parkingu strzeżonym przy ul. [...] w S., a mianowicie w odebranym pojeździe brakowało kierunkowskazu lewego przedniego, lampy tylnej lewej, lewego lusterka oraz szyby w lewych bocznych drzwiach. Organ skierował w dniu 5 kwietnia 2016 r. pismo do Spółki na okoliczność wyjaśnienia rozbieżności między stanem technicznym pojazdu w dniu przekazania go na parking oraz w dniu jego wydania organowi, a także przyczyn zaistniałych rozbieżności jednak Spółka nie udzieliła wyjaśnień. Z kolei z treści pisma Komendy Miejskiej Policji w S. z dnia 29 października 2015 r. wynika, że w dniu przekazania przedmiotowego pojazdu na parking Spółki nie wykonano czynności związanych z utrwaleniem stanu technicznego pojazdu, z uwagi na brak podstaw prawnych w prowadzonych postępowaniach, jak również nie weryfikowano sposobu przechowywania pojazdów w momencie dokonywania płatności za wykonaną usługę przechowywania. Mając na uwadze powyższe organ przyjął, że opisane wyżej braki powstały w trakcie przechowywania pojazdu na parkingu Spółki, czyli w trakcie sprawowania przez nią dozoru. W jego ocenie, z faktu, że w trakcie sprawowania przez nią dozoru doszło do wskazanych uszkodzeń i zniszczenia pojazdu wywieść należy wniosek, że Spółka nie ochroniła pojazdu przed uszkodzeniem i zniszczeniem, a pozbawienie pojazdu wskazanych elementów i powstałe uszkodzenia obniżają jego wartość. Pozbawienie pojazdu kierunkowskazu lewego przedniego, lampy tylnej lewej, lewego lusterka oraz szyby w lewych bocznych drzwiach nie mogło przy tym nastąpić wskutek okoliczności wyłączających odpowiedzialność dozorcy. Odnosząc się do zarzutu nieustalenia stanu pojazdu oraz jego wartości w dniu 27 października 2007 r. organ odwoławczy zwrócił uwagę, że na Spółce ciążył obowiązek właściwego przechowywania pojazdu od chwili przyjęcia go na parking w dniu 9 października 2007 r. Za okres od dnia 9 października 2007 r. do dnia 26 października 2007 r. Spółka otrzymała wynikające z umowy wynagrodzenie za należyte wykonanie świadczenia (zgodnie z fakturą VAT nr [...] z dnia 10 listopada 2007 r. wystawioną za usługę parkowania za okres od dnia 9 października 2007 r. do dnia 26 października 2007 r.). Skoro wynagrodzenie to zostało przez Komendę Wojewódzką Policji w S. zapłacone w zamian za usługę przechowania wykonaną zgodnie z umową, to nie można uznać racjonalności i zasadności twierdzenia, że Spółka ponosi odpowiedzialność za uszkodzenia i zniszczenia pojazdu powstałe jedynie po dniu 15 października 2007 r. Na Spółce ciążył bowiem obowiązek zwrotu pojazdu w stanie o nieobniżonej wartości, bez względu na to w jakim okresie doszło do uszkodzenia i zniszczenia pojazdu. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że organ pierwszej instancji związany wskazaniami i oceną zawartą w powołanych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zobowiązany został do dokładnego wyliczenia wysokości swojej szkody, będącej konsekwencją niezachowania należytej staranności przez dozorcę. Obowiązek ten organ egzekucyjny wykonał poprzez skierowanie do podmiotów zajmujących się naprawą pojazdów wniosku o ustalenie kosztów przywrócenia pojazdu do stanu sprzed uszkodzeń. Średni koszt naprawy brutto wynikający z udzielonych odpowiedzi wyniósł [...] zł, a tym samym jest to rozmiar szkody możliwej do ustalenia spowodowanej niewłaściwym przechowywaniem pojazdu. Odnosząc się do podniesionych w tym zakresie w zażaleniu zarzutów organ odwoławczy zauważył, że wbrew twierdzeniu Spółki z wyroku Sądu nie wynika, że prawidłowe wyliczenie szkody powinno objąć ustalenie wartości pojazdu w dniu 27 października 2007 r., spadek jego wartości w wyniku okoliczności niezależnych od przechowawcy oraz wartość złomu w dniu odbioru. W kwestii wykazania szkody Sąd wskazał na przepis art. 471 k.c., który stanowi, że dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Naprawienie szkody przez Spółkę w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie było możliwe, a zatem właściwe i znajdujące uzasadnienie we wskazanym przepisie art. 471 k.c. jest ustalenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. kwoty odpowiadającej kosztom naprawy uszkodzonego pojazdu. Po dokonaniu potrącenia wyrządzonej szkody, tj. kwoty [...] zł, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowił przyznać Spółce A. wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w kwocie [...] zł brutto. Potrącenie dokonane zostało zgodnie ze wskazaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jako dopuszczalna kompensacją opartą na art. 498 - 508 k.c. wobec zobowiązań publicznoprawnych. Spółka A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. Skarżąca powtórzyła w skardze argumentację zawartą w zażaleniu, podkreślając, że organy nie poczyniły ustaleń w przedmiocie wartości pojazdu w dacie przyjęcia go na parking strzeżony i w dacie jego odbioru, do czego były zobowiązane wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Poddała w wątpliwość sposób wyliczenia wynagrodzenia w oparciu o dane uzyskane od innych podmiotów świadczących usługi przechowania pojazdów, wskazując przy tym, że nieprawidłowo organy utożsamiają dochód z wynagrodzeniem. Jednocześnie skarżąca Spółka podniosła, że przysługuje jej również prawo do zwrotu koniecznych wydatków poniesionych w związku z przechowaniem pojazdu. Końcowo skarżąca krytycznie oceniła możliwość dokonania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. potrącenia należności w oparciu o przepisy art. 498 – 508 k.c. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia, dokonana według wskazanego wyżej kryterium, doprowadziła do uznania, że postanowienie to, podobnie jak postanowienie je poprzedzające naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, jakkolwiek nie wszystkie podniesione przez skarżącą zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., przyznające skarżącej – Spółce A. wynagrodzenie za dozór pojazdu marki [...] nr rej. [...] za okres od 27 października 2007 r. do 14 grudnia 2011 r. oraz odmawiające przyznania wynagrodzenia za dozór tego pojazdu za okres od 9 do 26 października 2007 r. Wysokość wynagrodzenia za okres od 27 października 2007 r. do 14 grudnia 2011 r. została ustalona na podstawie uśrednionych danych pochodzących od podmiotów prowadzących usługi tego samego typu. Następnie organ ustalone w ten sposób wynagrodzenie obniżył, dokonując kompensaty swoich roszczeń w stosunku do strony skarżącej, z tytułu szkody wyrządzonej niewłaściwym przechowaniem pojazdu i niedopełnieniem przez przechowawcę obowiązków wynikających z zawartej umowy oraz art. 102 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2017 r. poz. 1201 – j.t. ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.". Należy podkreślić, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pierwotnie bowiem organ odmówił skarżącej przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu uznając, że skarżąca nie wywiązała się z ciążących na niej jako przechowawcy obowiązków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 831/12 nie podzielił argumentacji Dyrektora Izby Skarbowej w S., zmierzającej do wykazania, że skarżącej wynagrodzenie nie należy się z uwagi na doprowadzenie do całkowitej utraty wartości przechowywanego pojazdu. W ocenie Sądu pierwszej instancji stanowisko organu w tym zakresie jest co najmniej przedwczesne, gdyż oparte zostało na nienależycie zebranym materiale dowodowym, którego braki zastąpiono przypuszczeniami i domniemaniami wykładanymi na niekorzyść strony. Jednocześnie udzielając wskazówek co do dalszego toku postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wskazał na konieczność wyczerpującego zebrania materiału dowodowego na okoliczność stanu technicznego spornego pojazdu w poszczególnych okresach dysponowania nim przez organy Policji oraz po przejściu własności na rzecz Skarbu Państwa, a następnie wszechstronne rozważenie tego materiału i dokonanie rzetelnej oceny sposobu sprawowania dozoru przez Spółkę A. z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących przechowaniu. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny, podzielając stanowisko WSA w Szczecinie w zakresie konieczności uzupełnienia materiału dowodowego w sposób wskazany w uzasadnieniu wyroku tego Sądu, wskazał na dopuszczalność kompensacji opartej na art. 498 – 508 k.c. także wobec zobowiązań publicznoprawnych. Jednocześnie Sąd ten wyjaśnił, że "uwzględniając skutki potrącenia w postaci umorzenia wierzytelności wyższej o wierzytelność niższą, zachodzi konieczność dokładnego ich wyliczenia". W konsekwencji zatem organ, korzystając z pomniejszenia długu, winien był ustalić dokładnie jego wysokość, a następnie wykazać wysokość swojej wierzytelności (szkody będącej następstwem niezachowania należytej staranności przez dozorcę). Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Oznacza to, że obowiązkiem organów prowadzących postępowanie w niniejszej sprawie, po uchyleniu zaskarżonych postanowień, było uzupełnienie materiału dowodowego w sposób wskazany przez Sąd. W szczególności obowiązkiem organu było ustalenie wysokości wynagrodzenia przysługującego skarżącej za okres od dnia 27 października 2007 r. (należność za przechowywanie pojazdu do tej daty została uiszczona przez Policję w dniu 10 stycznia 2008 r.) do dnia odbioru pojazdu, to jest do dnia 14 grudnia 2011 r. Następnie – w przypadku stwierdzenia, że na skutek niewłaściwego przechowania pojazdu doszło do utraty jego wartości i wynikłej stąd szkody oraz zamiaru potrącenia tej wierzytelności z wynagrodzenia przysługującego przechowawcy, rzeczą organu było wykazanie wysokości tej wierzytelności. Z obowiązku tego organ wywiązał się w ten sposób, że ustalił wysokość wynagrodzenia skarżącej w oparciu o posiadane faktury, którymi organ był obciążany za przechowanie pojazdów na jego rzecz oraz informacje, pozyskane od podmiotów, które prowadzą działalność gospodarczą w zakresie przechowania pojazdów. Na podstawie tych danych ustalono, że w okresie od 27 października 2007 r. do 31 grudnia 2007 r. średnia stawka dzienna wynosiła [...] zł, w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 30 czerwca 2008 r. – [...] zł, od 1 lipca 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. – [...] zł, zaś od 1 stycznia 2009 r. do 14 grudnia 2011 r. – [...] zł. Razem średni koszt parkowania wyniósł [...] zł brutto. Następnie, mając na uwadze, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem wyłącznie o przyznanie wynagrodzenia za dozór, organ ustalił (w oparciu o zgromadzone dowody) udział wynagrodzenia za parkowanie w łącznym koszcie parkowania wynikającym ze stawek za parkowanie (który wyniósł 35 %). W oparciu o powyższe dane organ ustalił wynagrodzenie skarżącej – w łącznej kwocie [...] zł. W ocenie Sądu ten sposób wyliczenia wynagrodzenia Spółki był prawidłowy zważywszy na treść art. 102 § 2 u.p.e.a. Podkreślić bowiem należy, że wbrew wywodom skarżącej do określenia wysokości jej wynagrodzenia nie mogła mieć zastosowania stawka określona w umowie z dnia 22 maja 2007 r. zawartej pomiędzy Komendą Wojewódzką Policji w S. a Spółką A. z tego względu, że umowa ta regulowała stosunki umowne pomiędzy Spółką i podmiotem innym aniżeli organ administracji, który na skutek orzeczenia Sądu Rejonowego o likwidacji depozytu w postaci samochodu osobowego marki [...] nr. rej. [...], stał się jego dysponentem. Tym samym Naczelnik Urzędu Skarbowego jako, że nie był stroną umowy przechowania i nie zobowiązał się do realizacji tej umowy, nie mógł ponosić kosztów przechowania pojazdu w takiej wysokości na jaką umówiły się strony umowy. Zatem zastosowanie winien znaleźć art. 102 § 1 u.p.e.a., na co zresztą wskazał zarówno Naczelny Sąd Administracyjny jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Zważywszy na to, że art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa ani kwot ani dodatkowych kryteriów, jakie należy wziąć pod uwagę ustalając należność z tego tytułu, zatem – jak przyjęto w orzecznictwie sądów administracyjnych, organ może, posiłkować się treścią przepisu art. 836 k.c., który nakazuje ustalać wysokość wynagrodzenia za przechowywanie po pierwsze w umowie albo taryfie, a w braku takiego określenia, przyjmując wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. Skoro w niniejszej sprawie umowa pomiędzy organem i przechowawcą nie została zawarta, to zdaniem Sądu dopuszczalne było ustalenie wynagrodzenia za dozór w taki sposób, jak uczynił to organ – ustalając średnie stawki obowiązujące w tym okresie, w którym pojazd był przechowywany. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych własnych wyliczeń dotyczących wysokości wynagrodzenia. Stąd argumentacja Spółki dotycząca obliczenia wynagrodzenia przy przyjęciu stawek z umowy z dnia 22 maja 2007 r. i wskazująca na okoliczność, że nie zmienił się ani przedmiot przechowania ani zakres jej obowiązków, nie mogła zostać uwzględniona. Wyjaśnić bowiem należy, że umowa z Komendą Wojewódzką Policji w S. została zawarta w wyniku przeprowadzonego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. W umowie tej określono wartość, ale z oczywistych względów nie określono ilości pojazdów, które w okresie jej obowiązywania zostaną przyjęte na parking strzeżony. Zatem kalkulacja ceny musiała obejmować z jednej strony konieczność zabezpieczenia miejsca dla pojazdów, które w wykonaniu postanowień umowy będą musiały zostać przyjęte na parking strzeżony, z drugiej zaś zakładać, że pojazdów może być większa bądź mniejsza ilość. Z tych względów twierdzenia skarżącej w przedmiocie zasadności zastosowania stawki z umowy nie mogły zostać uwzględnione w niniejszej sprawie. Pojazd był bowiem – po okresie, za który zapłatę uiściła Komenda Wojewódzka Policji w S., przechowywany przez przeszło cztery lata. Skarżąca posiadała wiedzę o tym, że osoba uprawniona odebrała zezwolenie na odbiór pojazdu, ale się po niego nie zgłosiła. Zatem, w ocenie Sądu, co prawda przedmiot przechowania i obowiązek zachowania go w niepogorszonym stanie w dalszym ciągu po stronie przechowawcy istniały, jednak zmianie uległy okoliczności, które mogły mieć wpływ na wysokość wynagrodzenia. Zasadnie zatem organ, poszukując sposobu ustalenia wynagrodzenia strony, odwołał się do średnich cen za tego typu usługi świadczone przez inne podmioty, przy czym ustalone w ten sposób wynagrodzenie nastąpiło po ustaleniu jaka część ceny za przechowanie stanowi wynagrodzenie przechowawcy. Skarżąca wywodziła w skardze, że wyliczona przez organ kwota wynagrodzenia nie obejmowała pełnej wysokości, bowiem na należność za przechowanie składa się wynagrodzenie oraz wydatki związane z wykonywaniem dozoru. Zarzut ten nie zasługiwał jednak na uwzględnienie. Zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Z treści przytoczonego przepisu wynika zatem, że wynagrodzenie za dozór i konieczne wydatki związane z wykonywaniem dozoru stanowią dwie odrębne kategorie roszczeń przechowawcy w stosunku do organu egzekucyjnego, przy czym oba zaspokajane są na wniosek wierzyciela (przechowawcy). Oznacza to, że składając wniosek strona powinna określić, czy domaga się przyznania wynagrodzenia za dozór, czy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, czy też obu tych należności łącznie, a organ jest tym wnioskiem związany. Jednocześnie, w przypadku domagania się zarówno wynagrodzenia za dozór jak i zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, przechowawca winien wykazać zarówno wysokość przysługującego mu wynagrodzenia, jak i wysokość związanych z wykonywaniem dozoru wydatków, których poniesienie było niezbędne w celu zachowania przyjętej na przechowanie rzeczy w stanie niepogorszonym. W niniejszej sprawie wniosek Spółki z dnia 19 grudnia 2011 r. obejmował przyznanie wynagrodzenia za dozór i nie został w toku postępowania zmodyfikowany. Słusznie zatem organy przyjęły, że skarżąca domaga się jedynie wynagrodzenia za dozór, tym bardziej, że jest ona podmiotem profesjonalnym, świadczącym usługi przechowania, w tym również usługi przechowania na rzecz Policji. Od takiego podmiotu wymagana jest większa staranność, ale też i większa świadomość i znajomość przepisów prawa, zwłaszcza dotyczących wykonywanej działalności. Zatem skoro strona złożyła wniosek o przyznanie wynagrodzenia, to tylko w takim zakresie wniosek ten mógł być rozpoznany. Na marginesie należy zauważyć, że z art. 102 § 2 u.p.e.a. nie wynika, aby należności z tytułu wynagrodzenia za dozór i koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru musiały być objęte jednym wnioskiem. Zatem złożenie wniosku o przyznanie wynagrodzenia nie wyklucza złożenia kolejnego wniosku o przyznanie wydatków poniesionych w związku z wykonywaniem dozoru. Odnosząc się natomiast do zarzutów Spółki, dotyczących niewłaściwego wyliczenia szkody wynikającej z niewłaściwego przechowania pojazdu i niedopuszczalności kompensaty roszczeń z tego tytułu, stwierdzić należy, że częściowo zasługują one na uwzględnienie. Sąd nie podzielił wywodów skarżącej w przedmiocie niedopuszczalności potrącenia roszczeń organu z przysługującego jej wynagrodzenia za dozór pojazdu. W tym przedmiocie wypowiedział się bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 września 2014 r. stwierdzając, że kompensacja oparta na przepisach art. 498 – 508 k.c. jest dopuszczalna także wobec zobowiązań publicznoprawnych. Zgodnie z przywołanym wyżej art. 153 p.p.s.a. zarówno organy obu instancji, jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie są oceną prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny związane, a zatem kwestia dopuszczalności potrącenia, jako rozstrzygnięta, nie podlega w niniejszej sprawie ponownej ocenie. Podkreślić jednak należy, że Naczelny Sąd Administracyjny orzekając o dopuszczalności kompensaty w niniejszej sprawie, udzielił organom wskazówek dotyczących prawidłowego zastosowania tej instytucji, obejmujących konieczność ustalenia wysokości przysługującego stronie skarżącej wynagrodzenia z jednej strony i wykazania wysokości wierzytelności organu (szkody będącej następstwem niezachowania należytej staranności przez dozorcę) z drugiej. W ocenie Sądu o ile organ z pierwszej części tych wskazań, to jest ustalenia wysokości wynagrodzenia skarżącej, wywiązał się bez zastrzeżeń, o tyle wykazanie wysokości szkody – roszczenia organu podlegającego potrąceniu z wierzytelności Spółki, nie zostało dokonane prawidłowo. Organ wykazał wysokość szkody, której doznał na skutek niewłaściwego wykonywania dozoru w niniejszej sprawie w ten sposób, że określił na podstawie protokołu przekazania – przyjęcia pojazdu na parking strzeżony innego podmiotu – tj. [...] w S. z dnia 19 maja 2007 r. oraz oględzin pojazdu przeprowadzonych w dniu jego odbioru - braki w jego wyposażeniu. Następnie ustalił koszt poszczególnych części i koszt ich zamontowania w oparciu o informacje pochodzące od przedsiębiorców zajmujących się naprawą pojazdów, które zostały uśrednione. W ocenie Sądu taki sposób wyliczenia wysokości szkody mógłby zostać zaakceptowany w sytuacji, gdyby po pierwsze - jednoznacznie ustalono, że braki w wyposażeniu pojazdu powstały na skutek zaniedbań skarżącej w trakcie jego przechowywania na parkingu Spółki, a po drugie gdyby pojazd został rzeczywiście naprawiony. Zgormadzone w aktach postępowania dowody wskazują jednoznacznie, że w okresie od dnia 19 maja 2007 r. kiedy to pojazd został uszkodzony w wyniku kolizji drogowej do dnia 9 października 2007 r. kiedy został przeholowany na parking skarżącej, przechowywany był na parkingu strzeżonym innego podmiotu – tj. [...] w S., przy ul. [...]. Wspomniane dowody potwierdzają przy tym, że w dniu przekazania pojazdu na parking przy ul. [...] pojazd wyposażony był w lewy przedni kierunkowskaz, lampę tylną lewą, lewe lusterko oraz szybę w lewych drzwiach, jednakże w aktach brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który potwierdzałby, że opisane elementy samochodu znajdowały się w nim nadal w dniu jego przekazania na parking skarżącej (blisko pięć miesięcy później). Na powyższą kwestię zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 17 października 2012 r., jednak przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ wspomnianych wątpliwości nie wyjaśnił. Co prawda zwrócił się o stosowne informacje do Prokuratury oraz Policji jednak po ustaleniu, że brak jest dokumentów zawierających dane w omawianym zakresie rozstrzygnął powstałe wątpliwości na niekorzyść strony nie podejmując już dalszych kroków. Zdaniem Sądu powyższe wskazuje na to, że organ nie wykonał należycie zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawartych w wyroku z dnia 17 października 2012 r. Jak wskazał Sąd we wspomnianym wyroku, organ braki w zebranym materiale dowodowym zastąpił przypuszczeniami i domniemaniami wykładanymi na niekorzyść strony. Powyższe nie uległo zmianie przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Niewątpliwie organ miał bowiem możliwość zwrócić się o niezbędne informacje (np. dokument potwierdzający przekazanie pojazdu w dniu 9 października 2007 r. na parking skarżącej) do podmiotu, który przechowywał pojazd w okresie od 19 maja 2007 r. do 17 października 2007 r. tj. [...] w S., przy ul. [...], czego jednak nie uczynił, ponownie rozstrzygając powstałe wątpliwości na niekorzyść strony. W tym stanie rzeczy za uzasadnione należy uznać zarzuty Spółki odnoszące się do sposobu ustalenia wysokości szkody, w szczególności zaniechanie ustalenia wartości pojazdu w dacie jego przyjęcia na parking strzeżony i nieustalenie ubytku wartości pojazdu na skutek jego niewłaściwego przechowania. Jakkolwiek takie zalecenia nie wynikają wprost z treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, to należy przyznać rację skarżącej, że potrącenie wierzytelności organu powinno poprzedzać ustalenie jej wysokości, przy czym szkoda w niniejszej sprawie winna wynikać bezpośrednio z nienależytego wykonania zobowiązania polegającego na przechowaniu pojazdu. A zatem organ dokonując potrącenia swojej wierzytelności powinien wykazać nie tylko wysokość tej szkody, ale również i to, że jest ona skutkiem działania bądź zaniechania przechowawcy, przy czym wykazanie wysokości szkody winno odzwierciedlać rzeczywisty, a nie hipotetyczny ubytek w majątku organu. W części dotyczącej wyliczenia wysokości szkody zaskarżona decyzja, zdaniem Sądu, jest wadliwa. Jak już wyżej wskazano pojazd nie został naprawiony, a przekazany do złomowania. W dacie przyjęcia go na parking strzeżony – na co słusznie zwraca uwagę skarżąca, pojazd był już poważnie uszkodzony, a uszkodzenia te zostały opisane chociażby w opinii z dnia 28 maja 2007 r. Nie ulega też wątpliwości, że w aktach sprawy brak jest dokumentów, na podstawie których można ustalić wartość pojazdu w dniu jego przekazania na parking skarżącej. Z pewnością bez dodatkowych ustaleń nie sposób uznać za miarodajną - wartość [...] zł, przyjętą w postanowieniu Sądu Rejonowego (sygn. akt III Ns 1879/08) z dnia 11 grudnia 2008 r. Na kwestię tę zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 17 października 2012 r., wskazując, że przeprowadzenie dowodu z dokumentu w oparciu, o który w omawianym postanowieniu przyjęto wartość pojazdu [...] zł mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, przy czym wymagałoby sięgnięcia do akt sprawy o sygn. III Ns 1879/08. Powyższego zalecenia organ nie wykonał, sięgając jedynie do akt sprawy Sądu Rejonowego w S. o sygn. II Ns 1674/11. W razie braku stosownych danych w powyższym zakresie ustalenie wartości pojazdu w dacie przekazania na parking może nastąpić także w oparciu o zgromadzone dokumenty (protokoły, opinie, zdjęcia) w ramach dodatkowej opinii technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że pojęcie szkody nie zostało zdefiniowane. Najogólniej rzecz ujmując pod pojęciem szkody majątkowej, bo z taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, należy rozumieć ubytek w majątku poszkodowanego, a więc taki stan, w którym doszło do utraty wartości jego mienia, na skutek działania bądź zaniechania innego podmiotu. Szkoda stanowi więc różnicę pomiędzy tym, co poszkodowany posiadałby, gdyby do jej wyrządzenia nie doszło, a tym co posiada w związku z działaniem bądź zaniechaniem sprawcy szkody. Naprawienie szkody winno zatem zmierzać do zrekompensowania ubytku w majątku poszkodowanego. Dla ustalenia wysokości odszkodowania zastosowanie znajdzie art. 361 § 2 k.c., który stanowi, że w granicach zakreślonych w § 1 (odpowiedzialność za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła), w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Na tle art. 361 § 2 k.c. ustalenia wielkości szkody dokonuje się z reguły z wykorzystaniem metody dyferencyjnej, która nakazuje porównanie stanu rzeczywistego dóbr poszkodowanego, ze stanem, który istniałby, gdyby nie doszło do zdarzenia powodującego szkodę (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt I CSK 416/16, LEX 2288109). W niektórych przypadkach szkodę stanowi koszt przywrócenia mienia poszkodowanego do stanu przed zaistnieniem szkody i taki sposób wykazania wysokości szkody został przyjęty w niniejszej sprawie. Takie określenie wysokości szkody, w świetle powyższych rozważań, byłoby w ocenie Sądu uzasadnione, gdyby naprawienie szkody w taki sposób było racjonalne, a więc prowadziłoby do przywrócenia stanu sprzed zaistnienia szkody. Sytuacja taka jednak w niniejszej sprawie nie zachodzi, a wyliczona w ten sposób szkoda ma charakter hipotetyczny, a więc wskazuje na koszty, które organ poniósłby, gdyby zdecydował się na dokonanie naprawy pojazdu, która faktycznie nie miała miejsca, ponieważ – zważywszy na stan techniczny pojazdu, byłaby ekonomicznie nieuzasadniona. Przy wykazaniu wartości szkody nie wzięto pod uwagę tego, że pojazd w dacie umieszczenia go na parkingu był już bardzo poważnie uszkodzony, a zatem skarżąca – stosownie do art. 361 k.c. może odpowiadać wyłącznie za te uszkodzenia, które powstały w okresie sprawowania dozoru i tylko w takim zakresie w jakim przyczyniły się one do dalszego obniżenia jego wartości. Nie można zatem, zdaniem Sądu, zważywszy na powyższe okoliczności, ustalić wysokości szkody na poziomie kosztów, które organ poniósłby, gdyby zdecydował się dokonać naprawy pojazdu, nie biorąc pod uwagę stanu technicznego tego pojazdu, który nie uzasadniał takiego działania. Nie można również pominąć tego, że wysokość ustalonej w ten sposób szkody ([...] zł) może być zbliżona do wartości pojazdu z daty przyjęcia na parking (a zatem poważnie uszkodzonego w wyniku kolizji drogowej), a nawet wartość tę przewyższać. Za zasadne zatem należało uznać zastrzeżenia strony skarżącej w tym zakresie. Podzielić należy również jej stanowisko, że w niniejszej sprawie najbardziej wiarygodnym ustaleniem wysokości szkody byłoby ustalenie wartości pojazdu w dacie przyjęcia go na parking strzeżony, przy uwzględnieniu stwierdzonych wówczas uszkodzeń i porównanie jej z wartością pojazdu ustaloną na dzień odbioru. Kompensata roszczeń z tytułu naprawienia szkody wyrządzonej w związku z nienależytym wywiązaniem się z obowiązków przechowawcy nie może bowiem prowadzić do uzyskania nieuzasadnionych korzyści, przewyższających wartość doznanej szkody. Z tych względów Sąd, uznając że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji w części przyznającej Spółce A. wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu marki [...] nr rej. [...] za okres od 27 października 2007 r. do 14 grudnia 2011 r. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie uwzględnić powyższe wskazania co do dalszego toku postępowania w niniejszej sprawie Natomiast w pozostałym zakresie, tj. wynagrodzenia za okres od 9 października 2007 r. do 26 października 2007 r. skarga okazała się nieuzasadniona. Z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania wynika bowiem jednoznacznie, że za usługę parkowania opisanego wyżej pojazdu za okres od 9 października 2007 r. do 26 października 2007 r. Spółka otrzymała na podstawie wystawionej w dniu 10 listopada 2007 r. faktury VAT nr [...] wynagrodzenie w kwocie [...] zł. Należy podkreślić, że okoliczności tej Spółka nie zakwestionowała wobec czego rozstrzygnięcie zawarte w tym zakresie w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. należy uznać za prawidłowe. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę w tym zakresie oddalił.