II SA/Sz 831/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 października 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Spółki A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia[...], działając na podstawie art. 17 § 1, art. 18, 102 § 1 i 2 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] złożonego przez Spółkę o przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu, za okres od dnia[...] – odmówił wnioskodawcy przyznania wynagrodzenia za przechowywanie wskazanego pojazdu w wyżej wymienionym okresie. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że Spółka wniosła o przyznanie wynagrodzenia za przechowanie wyżej wskazanego pojazdu według stawki [...]. Po przeprowadzeniu postępowania Urzędu Skarbowego ustalił, że pojazd marki[...], został decyzją funkcjonariusza Policji skierowany w dniu [...] na parking strzeżony prowadzony przez R.J. w oparciu o umowę nr[...] na wykonywanie usług przechowywania pojazdów zabezpieczonych przez Policję, do celów procesowych zawartą pomiędzy Komendantem Wojewódzkim Policji, a R. J. Po wygaśnięciu umowy z firmą na podstawie umowy [...] zawartej pomiędzy Komendantem Wojewódzkim Policji, a Spółką, pojazd w dniu [...] został przetransportowany na parking tej Spółki. Jeszcze przed przemieszczeniem pojazdu na parking doręczono Ł. M., reprezentującemu właścicielkę pojazdu G. M. zezwolenie na odbiór pojazdu z parkingu, o czym zawiadomiono pismem z dnia[...] Spółkę. Nadto tym samym pismem powiadomiono Spółkę, że od dnia[...] koszty przechowywania pojazdu ponosi G. M. Pomimo zawiadomienia pojazd nie został odebrany z parkingu przez właściciela, zatem pismami z dnia [...] ponownie wezwano G. M. do odebrania samochodu. Właścicielka oświadczyła w piśmie z dnia [...], że jej ciężka sytuacja finansowa nie pozwala na pokrycie kosztów przechowywania pojazdu, co uniemożliwia jego odbiór. W następstwie zaistniałego stanu faktycznego oraz odmowy odbioru pojazdu przez drugiego ze współwłaścicieli Komendant Policji wystąpił do Sądu Rejonowego z wnioskiem o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu. Jak wynika z pisma [...] i dołączonej do niego notatki urzędowej funkcjonariusza Policji z dnia [...].Policja podjęła działania mające na celu odebranie pojazdu z parkingu w związku z wygaśnięciem umowy[...], jednakże uniemożliwiła to odmowa wydania pojazdu przez przedstawiciela Spółki z argumentacją, że funkcjonariusz Policji nie jest właścicielem pojazdu i nie pokryje kosztów jego przechowania. Zgodnie z umową z dnia [...] koszty przechowania pojazdów ponosiła Policja do czasu doręczenia osobie uprawnionej zezwolenia do odbioru pojazdu lub zmiany płatnika, pod warunkiem niezwłocznego powiadomienia wykonawcy (parkingu) o tym fakcie (§ 3 ust. 4 umowy). Po zakończeniu przechowywania pojazdu na koszt Policji podmiot prowadzący parking zobowiązał się we własnym zakresie dochodzić zapłaty od podmiotów wskazanych w zezwoleniu w przypadku nieodebrania pojazdów przez osoby uprawnione (§ 4 ust. 5 umowy). W rozpatrywanym przypadku zezwolenie na odbiór pojazdu zostało odebrane w dniu [...] a Spółka została powiadomiona o tym fakcie pismem [...] i po jego otrzymaniu wystawiła fakturę VAT nr [...] obejmującą okres od dnia[...] (data przemieszczenia pojazdu na parking) do dnia[...]. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika natomiast, że Spółka wystąpiła, pomimo obowiązków wynikających z umowy nr[...], do wskazanego jej właściciela pojazdu o uiszczenie opłaty za jego parkowanie za dalszy okres, gdyż stała na stanowisku, że pomiędzy Spółką, a poprzednim właścicielem pojazdu nie doszło do zawarcia umowy przechowania pojazdu i w opinii Spółki nie miała ona podstaw do takich roszczeń. Ponadto w opinii Spółki podstawą takich roszczeń nie może być § 3 umowy z Komendą Wojewódzką Policji, ponieważ nie generuje on stosunku cywilnego z poprzednim właścicielem. Po wydaniu postanowienia z dnia [...] o likwidacji niepodjętego depozytu (sygn. akt [...]), Naczelnik Urzędu Skarbowego odebrał pojazd od Spółki w dniu [...] i przekazał go do stacji recyklingu. Stan techniczny pojazdu w dniu jego wydania utrwalono fotografiami oraz wyceną biegłego skarbowego. Odnosząc się do tak ustalonego stanu faktycznego Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że dla oceny czy zaistniały podstawy do przyznania wynagrodzenia za okres objęty wnioskiem z dnia [...] kluczowe znaczenie miało ustalenie czy istnieją podstawy prawne dla przyznania wynagrodzenia. W ocenie organu podstawy prawne w tym zakresie dają przepisy wykonawcze wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 174 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 kwietnika 2002r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji [Dz. U. Nr 50, poz. 449) i zastępujące je rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237). Zgodnie z przepisami tych rozporządzeń przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości, stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie: prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów wydanego w postępowaniu karnym, postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniach w sprawach o wykroczenia, przepisów o rzeczach znalezionych oraz o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy. Tryb przyznania dozorcy wynagrodzenia za przechowywanie ruchomości określa znajdujący się w wyżej wymienionym rozdziale przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z jego treścią, organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór służy wierzycielowi, zobowiązanemu oraz dozorcy zażalenie (§ 4). Przy ocenie istnienia podstaw do przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w ocenie organu likwidacyjnego kluczowym było zweryfikowanie wywiązywania się przez podmiot, który dokonał parkowania pojazdu z obowiązków dozorcy. Wskazując, że umowa z dnia [...] w § 4 ust. 5 zawierała zobowiązanie podmiotu prowadzącego parking do dochodzenia we własnym zakresie zapłaty od podmiotu wskazanego w zezwoleniu na odbiór pojazdu (czyli właściciela pojazdu) w przypadku nieodebrania pojazdów przez osoby uprawnione a ponadto stanowiła, że koszty przechowywania pojazdów ponosiła Policja do czasu doręczenia osobie uprawnionej zezwolenia do odbioru pojazdu lub zmiany płatnika, pod warunkiem niezwłocznego, pisemnego powiadomienia wykonawcy (parkingu) o tym fakcie Naczelnik wywiódł, że zawierając umowę Spółka w pełni zaakceptowała fakt ponoszenia dalszych kosztów parkowania przez właściciela pojazdu wskazanego w zezwoleniu na odbiór pojazdu oraz fakt konieczności podjęcia działań mających na celu uzyskanie zapłaty od tych podmiotów. Zdaniem organu, ze zgromadzonego materiału dowodowego, wynika tymczasem, że Spółka nie podjęła żadnych działań zmierzających do uzyskania zapłaty za usługę parkowania od poprzedniego właściciela pojazdu. Brak jakichkolwiek działań w powyższym zakresie wskazuje, że to działania Spółki co najmniej mogły doprowadzić do braku zapłaty za należności, których teraz wnioskodawca dochodzi od Skarbu Państwa. Spółka nie podjęła również żadnych działań mających na celu zakończenie parkowania po wygaśnięciu umowy. Przedmiotowa przesłanka prowadzi do wniosku, że pojazd po doręczeniu Spółce informacji o właścicielu pojazdu zobowiązanym do pokrycia kosztów parkowania, przechowywano na parkingu wyłącznie wskutek niewłaściwej realizacji umowy [...] zawartej z Policją. Brak jest zatem podstaw aby koszty takich zaniechań ponosił Skarb Państwa. Ponadto odmawiając wydania pojazdu po wygaśnięciu umowy Spółka uniemożliwiła wręcz zakończenie parkowania pojazdu. Jak wynika z notatki urzędowej z dnia [...] sporządzonej przez D. W. w dniu[...] doszło bowiem do próby odbioru między innymi pojazdu będącego przedmiotem niniejszego postanowienia, przez funkcjonariuszy Policji, na podstawie decyzji Komendanta Miejskiego Policji (pismo[...]), jednakże pracownik Spółki odmówił wydania pojazdu, wskazując, że funkcjonariusze Policji nie są właścicielami pojazdu i nie pokryją kosztów przechowywania pojazdu. Tym samym działania przedstawiciela Spółki przechowującej pojazd stały w sprzeczności z obowiązkami dozorcy oraz § 2 ust. 4 pkt. 4 umowy[...]. Uwzględniając powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że Spółka bezpodstawnie odmówiła wydania pojazdu. W podsumowaniu organ wskazał, że w wyniku braku należytego wykonywania obowiązków dozorcy przez Spółkę (zaniechanie dochodzenia należności od właściciela pojazdu pomimo obowiązku wynikającego z umowy nr [...]) nie doszło do uiszczenia kosztów przechowywania pojazdu przez osobę będącą właścicielem pojazdu w dniu jego usunięcia z drogi, które to koszty winny obciążać ten podmiot. Spółka odmówiła również wydania pojazdu w dniu funkcjonariuszom Policji, co traktować należy jak odmowę wydania pojazdu organowi egzekucyjnemu, skoro parkowania dokonywano na zlecenie Policji. Brak wykonywania obowiązków dozorcy w sposób przewidziany w art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz brak wykonywania obowiązków wynikających z umowy [...] nie dał zatem podstaw do przyznania wnioskowanego wynagrodzenia. Organ nie znalazł wobec tego przesłanek do przyznania wynagrodzenia zgodnie z żądaniem jakie zgłosiła Spółka. Spółka wniosła zażalenie, w którym stwierdziła, że powyższe postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Naczelnik US zapomniał, iż spółka nie występuje o wynagrodzenie na podstawie umowy z KWP. Podstawą przyznania wynagrodzenia jest bowiem rozporządzenie RM w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak zauważa Naczelnik US we wstępie do postanowienia zgodnie z zapisami tego rozporządzenia przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące przechowania stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie przepisów o likwidacji niepodjętych depozytów, do przechowania ruchomości stosuje się odpowiednio art. 100-103 ustawy. Zgodnie natomiast z art.5 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów "z chwilą likwidacji niepodjętego depozytu na Skarb Państwa przechodzą wszelkie korzyści i ciężary, jakie przyniósł od dnia, w którym znalazł się w dyspozycji przechowującego depozyt". W związku z powyższym koszty przechowania od dnia [...] do dnia odbioru obciążają Skarb Państwa. Przez cały ten okres Spółka pełniła rolę przechowawcy. Wymienione wyżej przepisy należy stosować odpowiednio do przechowania. Obowiązki przechowawcy natomiast spółka wypełniała należycie. Naczelnik US zarzucając Spółce brak działań zmierzających do egzekucji należności od poprzedniego właściciela nie wskazuje, o jakie działania mu chodzi. Zgodnie z wiedzą Spółki na ten temat jedynym prawnie dopuszczalnym działaniem było przechowanie pojazdu na parkingu. Spółka nie mogła podjąć żadnych innych działań. Pomiędzy spółką a poprzednim właścicielem nie doszło do zawarcia umowy cywilnej, dlatego Spółka nie miała (nie ma nadal) podstaw do wystąpienia z pozwem cywilnym o zapłatę. Brak jest także możliwości dochodzenia roszczeń na drodze administracyjnej. Bez uzasadnienia jest także twierdzenie Naczelnika US, że działania ze strony Spółki co najmniej mogły doprowadzić do braku zapłaty za należności, których dochodzi. Zgodnie z przepisami, to Naczelnik US ma możliwość podjąć działania na drodze administracyjnej zmierzające do egzekucji kosztów likwidacji, w tym przechowania, pojazdu. I w tym zakresie działanie Spółki lub jego brak w żaden sposób nie ogranicza możliwości organu. Spółka nigdy też nie odmówiła wydania pojazdu osobie uprawnionej. Wskazana w postanowieniu notatka funkcjonariusza Policji nie dowodzi takiego faktu. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu uprawniającego D. W. do dysponowania pojazdem. Brak jest także jakiegokolwiek protokołu odbioru pojazdu z podpisem uprawnionych pracowników Spółki. Bliżej niezidentyfikowana osoba /właściciel parkingu p. S. wymieniona w notatce nie była władna do odmowy wydania pojazdu. Naczelnik US bezpodstawnie przyjmuje, że to pracownik Spółki odmówił wydania pojazdu, chociaż nie wynika to z żadnego przedstawionego dowodu. Nigdy także nie skierowano do Spółki wniosku czy wezwania do wydania w/w pojazdu. Brak jest takiego dokumentu w zgromadzonym materiale. Naczelnik US przyjął także bezpodstawnie jakoby funkcjonariusz Policji działał w [...] jako organ egzekucyjny, Brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do takiego twierdzenia. Żaden przepis nie daje Policji uprawnień organu egzekucyjnego w przypadku spornego pojazdu. Dlatego postanowienie, które wydano bez podstawy prawnej, na podstawie dowolnej interpretacji Naczelnika US, powinno zostać uchylone. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] po rozpoznaniu zażalenia – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w związku z § 3 pkt 1 lit. b, § 4 ust. 1 pkt 3 i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237). W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor IS ustalił, że wraz z pismem z [...] Komenda Policji przesłała Naczelnikowi Urzędu Skarbowego, celem jego realizacji, postanowienie Sądu Rejonowego z [...] stwierdzające przejście praw do depozytu w postaci samochodu marki [...] na rzecz Skarbu Państwa – Komendanta Policji. Jednocześnie poinformowano, że pojazd ten przechowywany jest na parkingu Spółki Pojazd ten, na podstawie zlecenia wykonania usługi przechowywania pojazdów nr[...] został umieszczony na parkingu prowadzonym przez przedsiębiorstwo R.J. a następnie [...] na podstawie umowy nr[...] zawartej przez Spółkę z Komendą Wojewódzką Policji, której przedmiotem było przechowywanie pojazdów zabezpieczonych przez Policję do celów procesowych na parkingu strzeżonym - całodobowo dozorowanym, na parkingu tej spółki. Pismem z [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał Spółkę do wydania przedmiotowego pojazdu. Został on odebrany z parkingu przez upoważnionego pracownika organu likwidacyjnego w dniu [...]. Wnioskiem z [...] Spółka. zażądało przyznania wynagrodzenia za przechowywanie powyższego pojazdu za okres od [...] do dnia odbioru z parkingu w wysokości [...]za każdą dobę przechowania. Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z[...] . znak [...] zwrócił się do Komendy Policji o przesłanie kopii wszelkiej dokumentacji dotyczącej tego pojazdu, a w szczególności w zakresie jego przekazania na parking Spółki. W odpowiedzi z [...] poza przesłaniem wymienionych w piśmie dokumentów, wyjaśniono, że Komenda Wojewódzka Policji uregulowała fakturę za przechowywanie samochodu w okresie od [...], a także, że umowa na wykonanie usługi przechowywania pojazdów zabezpieczonych przez Policję dla celów procesowych wygasła [...] Do odpowiedzi dołączono między innymi notatkę urzędową sporządzoną przez D.W. - funkcjonariusza Komendy Policji. W notatce tej wyjaśnił on, [...] udał się z innym funkcjonariuszem na parking celem przeholowania trzech pojazdów, w tym będącego przedmiotem niniejszego postępowania na inny parking. Ponadto wyjaśnił, że na miejscu właściciel powyższego parkingu Pan S. odmówił wydania pojazdów, ponieważ nie jest on ich właścicielem i nie pokryje kosztów za ich parkowanie. Wezwaniem [...] organ likwidacyjny zwrócił się do wnioskodawcy o wyjaśnienie m.in., czy występował o zapłatę należności za parkowanie przedmiotowego pojazdu do właściciela pojazdu, a jeśli nie, to dlaczego oraz czy w okresie przechowywania pojazdu otrzymał jakiekolwiek wynagrodzenie z tytułu jego przechowywania, a jeśli tak to od jakiego podmiotu i w jakiej wysokości. Zapytano także, na jakiej podstawie spółka zobligowana była do przyjęcia pojazdu na parking i w jak sposób pojazd znalazł się na parkingu. Ponadto wezwano stronę do przedłożenia kopii wszelkiej dokumentacji dotyczącej przedmiotowego pojazdu związanej z wnioskiem o wynagrodzenie, w szczególności w zakresie przyjęcia pojazdu na parking. W odpowiedzi na to wezwanie Spółka nie udzieliła odpowiedzi. W dniu [...]pełnomocnik strony, B. S. przeglądał akta sprawy W wyniku rozpatrzenia złożonego wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z [...] odmówił Spółce przyznania wynagrodzenia, za przechowywanie pojazdu, za okres [...]. Analizując stan faktyczny i prawny w przedmiotowej sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w myśl § 3 pkt 1 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanego dalej rozporządzeniem rozciągającym), przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie przepisów o rzeczach znalezionych oraz o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy. Jednocześnie na podstawie § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rozciągającego przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące organu egzekucyjnego stosuje się odpowiednio do naczelników urzędów skarbowych zwanych dalej "organem likwidacyjnym" w odniesieniu do przechowywania oraz likwidacji ruchomości innych niż określone w pkt 1 i 2, dla których właściwi są dyrektorzy izb celnych albo starostowie. Zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanej dalej u.p.e.a.) organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Jednocześnie na podstawie art. 18 u.p.e.a., jeżeli jej przepisy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej Kpa). Obowiązki, jakie ma spełniać dozorca ustawodawca określił w art. 102 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z nim dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Dozorca obowiązany jest zawiadomić organ egzekucyjny o zamierzonej zmianie miejsca przechowania ruchomości. Organ odwoławczy podkreślił, że kwestii przechowywania niniejszego pojazdu i spełnienia przez dozorcę jego obowiązków nie można rozpatrywać w oderwaniu od umowy nr [...] zawartej przez Spółkę z Komendą Wojewódzką Policji, na podstawie której został on umieszczony na parkingu spółki. W § 2 ust. 4 umowy wskazano, iż realizacja każdej usługi obejmować miała: 1) protokolarne przyjęcie pojazdu nie później niż w ciągu 30 minut od momentu dostarczenia go przez przewoźnika, 2) w przypadku pojazdu uszkodzonego - zabezpieczenie go przed kradzieżą dostępem osób nieupoważnionych, uszkodzeniem oraz przedostaniem się opadów atmosferycznych do wnętrza pojazdu tj. komory silnika, kabiny kierowcy i pasażera, bagażnika, 3) w przypadku pojazdu nieuszkodzonego - zabezpieczenie go jak wyżej oraz uzupełnienie ciśnienia w ogumieniu, sprawdzenie i w razie potrzeby uzupełnienie elektrolitu i płynu chłodniczego, a w okresie jesienno-zimowym zabezpieczenie silnika przed skutkami oddziaływania niskich temperatur, 4) wydanie pojazdu osobie legitymującej się upoważnieniem wydanym przez zamawiającego. Dla potrzeb niniejszego postępowania Dyrektor IS uznał za szczególnie istotne przesłanki wymienione w punktach 2 i 4. Według organu odwoławczego oceny spełnienia obowiązków dozorcy należy dokonać, zgodnie z art. 80 Kpa w granicach swobodnej oceny dowodów. Mając to na uwadze Dyrektor Izby Skarbowej jako dowód w sprawie, poza dokumentami dotyczącymi przedmiotowego pojazdu, również dokumenty dotyczące przechowywania innych pojazdów umieszczonych na parkingu, które są przedmiotem odrębnych postępowań odwoławczych prowadzonych równolegle (wskazał numery tych spraw) i wywiódł, powołując się na zasady logiki i doświadczenia życiowego, że brak jest podstaw do przyjęcia, że różne pojazdy w zbliżonych okresach były przechowywane na tym samym parkingu, przez ten sam podmiot w odmienny sposób. Organ zważył dalej, że przedmiotowy pojazd był uszkodzony w wypadku drogowym, i uznał, że dla oceny wywiązywania się dozorcy z należytą starannością z obowiązków należy wziąć pod uwagę § 2 ust. 4 pkt 2 umowy. W materiale dowodowym brak jest wszakże dokumentu (o ile takowy istnieje) opisującego stan pojazdu w chwili przekazania go z parkingu prowadzonego przez przedsiębiorstwo R. J. na parking Spółki. Podkreślił jednak, że Naczelnik Urzędu Skarbowego zwracał się w toku postępowania do Komendy Policji o przesłanie kopii wszelkiej dokumentacji dotyczącej przedmiotowego pojazdu, w szczególności w zakresie jego przekazania na parking strony, lecz Policja wraz z przesłanymi materiałami takiego dokumentu nie przekazała. O to samo organ likwidacyjny zwracał się do wnioskodawcy, na co ten nie udzielił odpowiedzi. Wobec powyższego Dyrektor Izby stwierdził, że sądy administracyjne w swoich orzeczeniach wielokrotnie wyjaśniały, że wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 Kpa obowiązki organów administracji publicznej w zakresie prowadzenia z urzędu celem odtworzenia prawdy obiektywnej nie sięgają tak daleko by zwalniały stronę ze współudziału w zebraniu materiału dowodowego (por. m.in. wyroki NSA: 17 lutego 2011 r. sygn. II GSK 273/10; z 20 maja 1998 r., sygn. I SA/Ka 1605/96; z 26 października 1984 r., sygn. II SA 1205/84), bądź jak podkreślił WSA w wyroku z 4 października 2011 r. sygn. III SA/G1207/11 oraz WSA w wyroku z 8 lutego 2011 r. sygn. II SA/Wa 1771/10, organ administracji jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, ale strona nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie bądź udowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że pojazd został przekazany na parking Spółki w stanie takim, w jakim został usunięty z drogi, co udokumentowane zostało w protokole z [...]. Zatem był pojazdem powypadkowym, ogólnie zarysowanym, z całkowicie zdeformowanym przodem z prawej strony, posiadał wówczas elementy wyposażenia wskazane w protokole: lusterka zewnętrzne szt. ( w tym jedno uszkodzone), a których jak wynika z dokumentacji z jego odbioru z parkingu był pozbawiony w dniu odbioru. Ponadto skoro pojazd ten został zatrzymany w sprawie wypadku drogowego, w czasie bezpośrednio ten wypadek poprzedzającym musiał poruszać się po drogach, co ponadto istotne, pełnił wówczas rolę taksówki. Zasady logiki i doświadczenia życiowego sugerują, że poruszający się po drodze pojazd ma tylną lampę, stanowiącą jego niezbędne wyposażenie w myśl odpowiednich przepisów. Organ odwoławczy założył przy tym, ze w dniu usunięcia z drogi pojazd miał tylną lampę, skoro w protokole przekazania-przyjęcia pojazdu na parking strzeżony nie wskazano, że jej nie miał. Ponadto w protokole tym wskazano, że w dniu usunięcia z drogi znajdowały się w nim następujące przedmioty (narzędzia): kanister głośnik bass-tube, klucz do kół i komplet kluczy płaskich wkrętaków wymiennych, , opony, galeryjka TAXI (uszkodzona), taksometr (uszkodzony), ładowarki samochodowe, etui do panelu, a których nie stwierdzono w protokole odbioru pojazdu. Biorąc przy tym pod uwagę, że takie same, jak na parkingu strony, zasady przechowywania pojazdów określone zostały w umowie z przedsiębiorstwem (m.in. zabezpieczenie przed kradzieżą, dostępem osób nieupoważnionych, uszkodzeniem oraz przedostaniem się opadów atmosferycznych do wnętrza pojazdu) oraz fakt, że Policja bez zastrzeżeń opłaciła fakturę za przechowywanie pojazdu na tym parkingu, w ocenie organu dowodzi, że przedsiębiorstwo to wywiązało się należycie z zawartej umowy, a elementów wyposażenia pojazd został pozbawiony już na parkingu Spółki. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, mając na względzie stan pojazdu w dniu odebrania go z parkingu utrwalony na fotografiach wykonanych[...] przez upoważnionego do odbioru pracownika organu likwidacyjnego oraz opis zamieszczony w opinii technicznej [...] sporządzonej przez biegłego skarbowego[...], będący przedmiotem tego postępowania samochód przechowywany był wbrew przywołanemu ustaleniu umownemu i w konsekwencji bez dochowania przewidzianej w ustawie należytej staranności, aby ruchomość nie straciła na wartości. Przechowawca nie dopełnił obowiązku zabezpieczenia pojazdu przed dostępem osób nieupoważnionych uszkodzeniem oraz przedostaniem się opadów atmosferycznych do wnętrza pojazdu, co trudno jednocześnie uznać za dochowanie należytej staranności. Organ przy tym podkreślił, że dla potrzeb realizacji umowy wykonawca zobowiązał się (w § 4 ust. 3 pkt 3) do posiadania na terenie parkingu zadaszonego miejsca spełniającego warunki przechowywania na koszt Policji pojazdów uszkodzonych w liczbie co najmniej stanowisk jednocześnie. Organ podniósł dalej, że na podstawie tego samego przepisu § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia rozciągającego przepisy działu II rozdziału 6 u.p.e.a. dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie przepisów o likwidacji niepodjętych depozytów (jak w niniejszej sprawie) i nieodebranych rzeczy. Do drugiej z tych kategorii zaliczane są pojazdy nieodebrane przez właścicieli, a usunięte wcześniej z drogi na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym. Przepisy tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w okresie zawarcia i trwania umowy nr [...]z [...] (przewidującej, że opłata za przechowywanie samochodów osobowych na parkingu strzeżonym za każdą dobę wynosić będzie ) stanowiły, że pojazd usunięty z drogi umieszczało się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Jednocześnie na podstawie ustawowego upoważnienia Rada Miasta stosowną uchwałą ustaliła w owym czasie opłatę za parkowanie na parkingu strzeżonym w wysokości[...]. Zestawienie tych dwóch opłat, z których pierwsza była czterokrotnie większa od drugiej, wskazuje w ocenie tutejszego organu, że w przypadku ruchomości stanowiących depozyty dozorca obowiązany był zintensyfikować swoje działania i w zakresie dozoru dochować szczególnej staranności, tak aby rzecz nie tylko nie straciła na wartości ale też, biorąc pod uwagę, że depozytami są rzeczy stanowiące dowody rzeczowe, by nie utraciła swych cech i właściwości, które mogą mieć znaczenie w postępowaniu przygotowawczym. Zdaniem Izby Skarbowej Spółka nie tylko nie dochowało szczególnej staranności, ale również nie wywiązało się z podstawowego obowiązku dozorcy, jakim jest przechowywanie nieruchomości z taką starannością, aby nie straciła ona na wartości. W tej sytuacji brak jest w ocenie tutejszego organu podstaw do przyznania dozorcy wynagrodzenia za dozór, skoro dozór ten sprawowany był nienależycie. Wyżej opisane postanowienie ostateczne zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka reprezentowane przez pełnomocnika radcę prawnego M. M. Strona zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła : 1. naruszenie prawa materialnego - art. 145 § 1pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności: - naruszenie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie i nieuzasadnione uznanie, że skarżącej nie przysługuje wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu [...]. 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w szczególności: - naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 z zw. z art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, mimo istnienia przesłanek do jego uchylenia, - naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez nieodniesienie się w sposób wyczerpujący do wszelkich zarzutów skarżącej oraz niedokonanie wyczerpującej analizy wszelkich przedstawionych w sprawie dowodów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, - naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności niezbadanie, w jakim stanie został skarżącej przekazany pojazd oraz w jakim okresie powstały wskazane w postanowieniu uszkodzenia tegoż pojazdu, -naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez organ administracji w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń, w szczególności przyjęcie, iż skarżąca miała możliwość dochodzenia swoich roszczeń bezpośrednio od właściciela pojazdu na drodze cywilnej, pojazd został przekazany na parking skarżącej w stanie takim, w jakim został usunięty z drogi, mimo ze brak jest jakichkolwiek dowodów na tę okoliczność, zaniechanie dochodzenia należności od właściciela pojazdu jest podstawą do uznania, ze mamy do czynienia z brakiem należytego wykonywania obowiązków dozorcy, skarżąca odmówiła wydania pojazdu osobie uprawnionej, dozór był wykonywany w sposób nieprawidłowy, w sytuacji gdy w materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek informacji w jakim stanie skarżąca pojazd otrzymała, a z informacji o przekazaniu pojazdu pierwszemu dozorcy wynika, że pojazd miał status pojazdu powypadkowego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Dyrektor Izby Skarbowej odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym z dnia[...] pełnomocnik skarżącej Spółki uzupełnił skargę akcentując w szczególności podstawę prawną żądania i podnosząc, że "ciężar", o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów należy rozumieć koszty przechowywania przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym prowadzonym przez skarżącą. Ponadto pełnomocnik podniósł i uzasadnił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika czy, kiedy i w jakim stopniu pojazd utracił swoją wartość. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest zasadna. Analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zarzutów skargi prowadzi do wniosku, że skarżąca Spółka trafnie podniosła w skardze zarzut naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania administracyjnego. Podkreślenia na wstępie wymaga, że niesporne w sprawie jest, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżącej Spółki o wypłatę wynagrodzenia za przechowywanie, zabezpieczonego przez Policję do celów procesowych, pojazdu na parkingu tej Spółki, który to pojazd na podstawie postanowienia Sądu o likwidacji niepojętego depozytu przeszedł na własność Skarbu Państwa. Rację ma organ odwoławczy podnosząc, że w realiach niniejszej sprawy, a więc w przypadku pojazdu zajętego przez Policję dla potrzeb postępowania karnego, którego następnie Skarb Państwa stał się właścicielem na podstawie przepisów o likwidacji niepojętych depozytów stosuje się przepisy o przechowywaniu rzeczy ruchomych zawarte w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym administracji, a nie przepisy kodeksu cywilnego. Zgodnie bowiem z § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237) przepisy działu II rozdziału 6 dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie przepisów o rzeczach znalezionych oraz o likwidacji niepojętych depozytów i nieodebranych rzeczy. Tak więc organy orzekające w sprawie prawidłowo zakwalifikowały roszczenie Spółki zawarte w jej wniosku z dnia [...] jako oparte o przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że ""Organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1", który to wyjątek nie wystąpił w niniejszej sprawie. Takiej podstawy prawnej roszczenia strona skarżąca nie kwestionuje, a przy tym zasadnie podnosi, że zgodnie z art. 5 ust. 1ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepojętych depozytów (Dz. U. Nr 208, poz. 1537) z chwilą likwidacji niepojętego depozytu na Skarb Państwa przechodzą wszelkie korzyści i ciężary , jakie przyniósł od dnia , w którym znalazł się w dyspozycji przechowującego depozyt. Jak wynika to z ustaleń organów obu instancji, nie kwestionowanych w tym zakresie skargą, roszczenie skarżącej Spółki nie jest następstwem przechowywania przedmiotowego pojazdu [...] w trybie określonym w art. 130 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908), na co wprost zwrócił uwagę organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego postanowienia. Podkreślenia wymaga jednak, że dla kwestii stawki wynagrodzenia za dozór nie mają zastosowania przepisy określające tryb postępowania i zasady wynagradzania z tego tytułu jednostki prowadzącej parking strzeżony wyznaczony przez Starostę, a w tym wysokość opłat ustalona uchwałą rady powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zauważyć należy, że we wniosku określony został zakres żądania: wynagrodzenie za dozór, czasokres objęty żądaniem oraz stawka dobowa wynagrodzenia za dozór, która była identyczna jak dobowa stawka wynagrodzenia określona uprzednio w umowie z dnia[...], do której tak często odwoływał się organ w zaskarżonym postanowieniu. Spółka nie wniosła natomiast o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Rzeczą organu likwidacyjnego było zatem ustalenie czasookresu za jaki powinno zostać zapłacone wynagrodzenie za dozór i wysokości tego wynagrodzenia, o ile zostałoby ustalone, że wynagrodzenie przysługuje. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że organ odwoławczy roszczenie Spółki o wynagrodzenie za dozór uznał co do zasady za uprawnione, a odmawiając jego przyznania kierował się treścią art. 102 § 1 ustawy o p.e.a., zgodnie z którym dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Z mocy tego przepisu dozorca obowiązany jest także zawiadomić organ egzekucyjny o zamierzonej zmianie miejsca przechowywania ruchomości. O ile za zgodne z prawem uznać trzeba stanowisko Izby Skarbowej, że w kwestii zapłaty na podstawie art. 102 § 2 ustawy o p.e.a. za dozór przechowywanego pojazdu należy rozstrzygać z uwzględnieniem paragrafu pierwszego tego artykułu, o tyle sposobu w jaki organ przepis ten zastosował nie można zaakceptować z punktu widzenia zasad postępowania dowodowego i reguł oceny dowodów. Nie przesądzając ostatecznego sposobu rozstrzygnięcia należy podkreślić, że stanowisko organu drugiej instancji uznające, że istnieją podstawy do odmowy przyznania skarżącej Spółce wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu w okresie objętym wnioskiem jest co najmniej przedwczesne, gdyż oparte zostało na nienależycie zebranym materiale dowodowym, którego braki zastąpiono przypuszczeniami i domniemaniami wykładanymi na niekorzyść strony, co w sytuacji zaniechania przez organy obu instancji własnej inwencji we wszechstronnym wyjaśnieniem sprawy nie może być uznane za działanie zgodne z zasadą praworządności (art. 6 kpa). Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające zapłaty wynagrodzenia za dozór pojazdu przyjął, że dozór sprawowany był nienależycie, aczkolwiek organ ten przyjął odmienne, od wykazanych w postanowieniu pierwszoinstancyjnym przesłanki faktyczne znamionujące tę nienależytość, co trafnie dostrzeżono w skardze. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu odwoławczego wynika bowiem, z jednej strony Dyrektor IS nie wypowiedział się co do zasadności stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego, że należy odmówić żądaniu zapłaty, skoro dozorujący zaniechał dochodzenia wynagrodzenia za dozór od właściciela pojazdu, a z drugiej strony uchylił się od wskazania czasookresu, za jaki, w jego przekonaniu, należałoby rozważać kwestię przyznania wynagrodzenia za dozór, gdyby ustalenia prowadziły do stwierdzenia, że dozór sprawowany był w stopniu staranności uzasadniającym co do zasady uwzględnienie roszczenia sformułowanego we wniosku inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie. Według organu odwoławczego, dozór wykonywany był bez należytej staranności i w związku z tym pojazd stracił na wartości do wartości równej wartości złomu. W ten sposób Dyrektor Izby Skarbowej uwolnił się od rozważań, których brak wytyka skarżący w skardze, a przy tym organ ten swoje wnioski oparł się na niepełnym materiale dowodowym co do sposobu sprawowania dozoru. Z tych względów zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa, art. 107 § 3 pa, i art. 7 oraz 77 § 1 kpa należy uznać za trafny. W ocenie Sądu naruszenie powyższych przepisów proceduralnych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po pierwsze, zauważyć trzeba, że brak jest w aktach sprawy dowodu obrazującego stan techniczny przedmiotowego pojazdu w dacie zajęcia go przez Policję. Skoro – jak wynika to z tychże akt - pojazd ten uczestniczył w wypadku drogowym i zajęty został na potrzeby wszczętego postępowania karnego, to w aktach policyjnych lub prokuratorskich z tego postępowania powinien znajdować się protokół (lub chociażby notatka) oględzin pojazdu bezpośrednio po wypadku. Z kopii protokołu przekazania – przyjęcia pojazdu na parking strzeżony przy ul. Kusocińskiego z dnia [...] wynika, że uszkodzenia zewnętrzne pojazdu zostały opisane w notatce policyjnej. Organy likwidacyjne obu instancji przed wydaniem swych postanowień zaniechały wyjaśnienia tej okoliczności, choć było to możliwe poprzez przeprowadzenie dowodu z akt policyjnych. Przeprowadzenie dowodu z tych akt pozwoliłoby na wyjaśnienie stanu technicznego pojazdu bezpośrednio po wypadku, zwłaszcza że pojazd zabezpieczony został do badań, a zatem ich wynik mógłby przyczynić się do wyjaśnienia omawianej okoliczności. Ponadto na k. [...] akt administracyjnych znajduje się kopia oświadczenia właścicielki pojazdu G. M. z dnia[...] złożonego, jak wynika z pieczątki KMP, w postępowaniu przygotowawczym do sprawy prowadzonej pod numerem L.dz.[...], które zwiera wniosek o wydanie z pojazdu radia samochodowego. Jest to nie tylko informacja o numerze sprawy pod którym Policja prowadziła postępowanie ale także wskazówka co do ewentualności wydania właścicielowi pojazdu również innych przedmiotów, co wymaga wyjaśnienia, skoro z braków wyposażenia pojazdu organ odwoławczy uczynił argument przemawiający za ustaleniem, że dozór sprawowany był nienależycie. Po drugie, nie wyjaśniono również jaki był stan techniczny pojazdu w momencie przemieszczenia go z parkingu firmy, oraz jaki był jego stan w momencie opłacenia przez Policję faktury VAT nr [...] za okres przechowywania od r. do [...] w szczególności nie wiadomo jest czy ktokolwiek wówczas interesował się stanem technicznym omawianego pojazdu, a zwłaszcza czy sporządzano protokoły z podejmowanych względem niego czynności utrwalające ten stan. Po trzecie, przyjęcie w zaskarżonym postanowieniu w oparciu o opinię techniczną z dnia [...] że wartość badanego pojazdu jest zerowa, jest wprawdzie dowodowo uzasadnione, jednakże nie wyjaśnia - wobec wyżej przedstawionych braków materiału dowodowego - czy wartość złomowa pojazdu była następstwem niestarannie wykonywanego przez skarżącą dozoru, czy też stanowiła następstwo innych okoliczności i niezależnych od dozorującego lub splotu okoliczności zależnych i niezależnych od dozorującego. Po czwarte, pominięto informację o dowodzie zawartą w treści uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...], w którym Sąd ten podejmując rozstrzygnięcie o sprzedaży przedmiotowego samochodu w ramach postępowania w przedmiocie likwidacji niepojętego depozytu, stwierdził, że wartość pojazdu oszacowana została na[...]. Przeprowadzenie dowodu ze wskazanej wyceny, co wymagało sięgnięcia do akt Sądu Rejonowego w sprawie sygn. akt [...] również mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Podkreślenia wymaga, że rację ma strona skarżąca kwestionując dokonaną przez organy orzekające ocenę dowodów. W szczególności nie można akceptować oceny dokonanej per analogiam do innych spraw prowadzonych w organie, ponieważ jest to uogólnienie pozostające w sprzeczności z zasada indywidualizacji sprawy. Nie znalazł Sąd również racjonalnych podstaw uzasadniających rozciąganie postanowień wygasłej umowy cywilnoprawnej z [...] na okres późniejszy niż jej obowiązywanie, przy ocenie powinności dozorcy i sposobu wywiązania się z jego obowiązków. W szczególności, nie przemawia za całkowitą odmową przyznania wynagrodzenia za dozór odwołanie się w zaskarżonym postanowieniu do § 4 ust. 3 pkt 3 wygasłej umowy dotyczącego zobowiązania się dozorcy do posiadania na parkingu jednocześnie co najmniej zadaszonych stanowisk do przechowywania samochodów, gdy z kopii pisma z dnia [...] stanowiącego k. akt sprawy wynika, że na dzień [...] na parkingu skarżącej Spółki przechowywanych było samochodów osobowych pozostawionych w latach [...] przez Policję. Zdaniem Sądu, niedopuszczalne jest wykładanie na niekorzyść dozorującego faktu nie wydania pojazdu funkcjonariuszowi Policji, który nie okazał odpowiedniego upoważnienia do jego odbioru z parkingu. Przeciwnie okoliczność ta może świadczyć o tym, że dozorujący mimo wygaśnięcia umowy nadal czuwał nad pojazdem i czuł się odpowiedzialny za przechowywanie pojazdu. W niewyjaśnieniu wszystkich wyżej wskazanych okoliczności upatrywać trzeba naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, zwłaszcza art. 6,7,77 § 1 i 80 i 107 § 3 Kpa, a w konsekwencji naruszenia przez organ odwoławczy art.138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu orzekającego będzie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego na okoliczność stanu technicznego spornego pojazdu w poszczególnych okresach dysponowania nim przez organy Policji oraz po przejściu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, a następnie wszechstronne rozważenie tego materiału i dokonanie rzetelnej oceny sposobu sprawowania dozoru przez Spółkę z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących przechowaniu. Wyjaśnienie i rozważenie tych wszystkich okoliczności powinno stanowić podstawę do dalszych ustaleń i rozważań co do wysokości wynagrodzenia w przypadku przyjęcia, że istnieją podstawy faktyczne i prawne do jego przyznania. Kwestie te jednak, a zwłaszcza zarzut naruszenia prawa materialnego nie mogły być – w aktualnym stanie sprawy - przedmiotem szerszych rozważań Sądu, skoro nie zajmowały się nimi orzekające w sprawie organy egzekucyjne, zaś uchylenie ich decyzji nastąpiło z przyczyn procesowych. Z tych wszystkich względów należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w pkt I sentencji. Rozstrzygnięcie w pkt II wyroku oparte zostało o przepis art. 152 tej samej ustawy. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt III wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 3 P.p.s.a.