II SA/Sz 614/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Asesor WSA Arkadiusz Windak /spr./ Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2006 r. sprawy ze skargi Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, II. zasądza od Wojewody na rzecz Gminy kwotę [...] /[...]/ złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Rada Miejska w dniu [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego J. W. wybranego w okręgu nr [...] z listy nr [...]. Uchwała ta została oparta na podstawie art. 190 ust. 1 pkt 2a, ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatu i sejmików województw (Dz. U. Nr 95, poz. 602 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). W uzasadnieniu uchwały podano, że zgodnie z art. 24f ustawy o samorządzie gminnym, J. W., po uzyskaniu mandatu radnego powinien do [...] zrzec się funkcji prezesa [...], która do prowadzenia działalności wykorzystywała mienie stanowiące własność Gminy , a mianowicie była dzierżawcą lokalu użytkowego – [...] położonych przy ul. [...] w [...] na działce nr [...] oraz dzierżawiła od Gminy grunt pod tablicę reklamową. Według poczynionych ustaleń, radny J. W. po [...] nadal występował jako prezes zarządu [...] o czym świadczą [...] podpisane przezeń pisma z datą [...] i [...]. Według wypisów z Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] r. i [...]r. J. W. pełnił w tym okresie funkcję prezesa zarządu [...]. Dopiero w dniu [...]r. J. W. zaprzestał reprezentowania [...] zahowując [...] udziałów. Ponownie funkcję tą objął w [...]. W okresie od [...] [...] reprezentowana przez J. W. korzystała z mienia komunalnego poprzez bezumowne korzystanie z gminnej działki jak i zajmowanie hangaru znajdującego się na byłym lotnisku. Dodatkowo podkreślono, że Spółka [...] zarządzana jednoosobowo przez J. W. wykonuje prace na mieniu Gminy, korzystając zarówno z zamówień bez przetargu jak i w drodze przetargu (zlecenie na wykonanie drogi dojazdowej na części działki nr [...], umowa na wykonanie sanitariatów w Zespole Szkół ). Nadto, firma [...] prowadzi swoją działalność będąc użytkownikiem wieczystym nieruchomości gminnych, co należy również uznać za tożsame z wykorzystaniem mienia komunalnego. Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...], Nr [...], wydanym na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, stwierdził nieważność wyżej wskazanej uchwały Rady Miejskiej z dnia [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że w świetle zebranych dokumentów radny J. W. złożył rezygnację z pełnionej funkcji prezesa Spółki [...] i zarządzał nią do [...]. Oświadczenie złożone przez radnego wywołuje skutek z dniem jego złożenia, natomiast wpis do Krajowego Rejestru Sądowego zmian w tym zakresie ma charakter jedynie deklaratoryjny. Zawarte pomiędzy Gminą , a Spółką z o.o.[...] umowy dzierżawy zostały rozwiązane zgodnie z ich postanowieniami. Ponadto, organ nadzoru stwierdził, iż brak jest podstaw do prawnych do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego w sytuacji gdy zarządza on podmiotem, który świadczy określone usługi na rzecz gminy, gdyż zgodnie z postanowieniami art. 24f ustawy o samorządzie gminnym, zakaz odnosi się "do prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy". Zakazu określonego w ww. przepisie nie należy interpretować w sposób rozszerzający tym samym uniemożliwiający radnemu zarządzającemu określonym podmiotem prowadzenia dopuszczalnej przez prawo działalności gospodarczej np. udział w przetargu organizowanym przez gminę lub wykonanie robót powierzonych przez gminę na podstawie zawartej umowy. Dalej Wojewoda podał, że radny J. W. rozpoczął pełnienie funkcji Prezesa [...] z dniem [...], a zarządzana przez niego Spółka aktualnie jest użytkownikiem wieczystym gruntów stanowiących własność gminy. Zdaniem Wojewody użytkowanie wieczyste, będąc samodzielnym, odrębnym tytułem prawnym do korzystania z nieruchomości, nie stanowi korzystania z mienia komunalnego gminy w rozumieniu art. 24f ustawy o samorządzie gminnym. W tym zakresie Wojewoda powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie o sygn. akt SA/Rz 1169/03 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 listopada 2003 r. Reasumując Wojewoda stwierdził, że wykorzystywanie przez radnego mienia komunalnego do prowadzenia działalności gospodarczej winno być oczywiste i nie budzące wątpliwości interpretacyjnych, faktycznych jak i prawnych, w przeciwnym wypadku brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia zakazu z art. 24f ustawy o samorządzie gminnym. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosła Gmina żądając jego uchylenia w całości oraz zasądzenia na rzecz Gminy kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi Gmina ponowiła w całości argumentację przedstawioną w podjętej uchwale z dnia [...] stanowiącą podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego J. W.. Dodatkowo Gmina podniosła, że z ustaleń poczynionych przez samego Wojewodę wynikało, iż dnia [...] nowo powołany prezes zarządu [...] pan E. G. O. upoważnił J. W. do podpisywania w okresie do [...] wszystkich dokumentów niezbędnych do zapewnienia ciągłości działalności Spółki. Organ nadzoru ustalił również, że po dniu [...] radny reprezentował spółkę, składał w jej imieniu oświadczenia oraz podpisywał korespondencję, pisma, dokumenty co skłoniło Wojewodę do uznania, że J. W. działał jako pełnomocnik Spółki. W ocenie skarżącej istnieją również podstawy do zakwalifikowania działalności J. W. jako faktycznego zarządzania Spółką z uwagi na posiadanie [...]% udziałów w jej kapitale zakładowym. Uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia nadzorczego Gmina zarzuciła brak faktycznej jak i prawnej analizy szeregu sytuacji, które były wiadome Wojewodzie i mogły stanowić podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego. Wojewoda nie odniósł się do własnego wywodu prawnego oraz ustaleń faktycznych zawartych w piśmie z [...], ani do części zarzutów zawartych w uzasadnieniu uchwały, w tym do bezumownego korzystanie przez Spółkę [...] z działki nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz hangaru na byłym lotnisku. Podnosząc kwestię prowadzenia przez firmę [...] działalności gospodarczej z wykorzystaniem nieruchomości stanowiących własność Gminy w odniesieniu do których Spółka jest ich użytkownikiem wieczystym skarżąca powołała się na uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 czerwca 1993 r. (sygn. W 17/93, OTK 1993/2/44) z której uzasadnienia wynika, że sformułowanie "z wykorzystaniem mienia komunalnego" dotyczy zarówno odpłatnego, jak i nieodpłatnego wykorzystanie mienia, w które weszła osoba objęta zakazem. Trybunał włączył przy tym expressis verbis w zakres powyższego pojęcia umowę o użytkowanie wieczyste. Reasumując skarżąca stwierdziła, że J. W. zarządzał i był pełnomocnikiem spółki prowadzącej działalność na mieniu Gminy. Zarządzanie miało miejsce zarówno przed, jak i po objęciu mandatu radnego. Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA/Sz 963/04 uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. Sąd uznał, że Wojewoda w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia pominął i nie ustosunkował się do dowodów przedstawionych przez Gminę dla potwierdzenia zasadności podjętej uchwały. Wojewoda nie wskazał, które przedstawione przez Gminę dowody uznał za wiarygodne, a którym odmówił mocy dowodowej. Tym samym zaniechał przeprowadzenia wszechstronnego postępowania wyjaśniającego. Ogólnikowe stwierdzenie, że wykorzystywanie przez radnego mienia komunalnego do prowadzenia działalności gospodarczej winno być oczywiste i nie budzące wątpliwości interpretacyjnych, ani faktycznych jak i prawnych, nie mogło stanowić wystarczającej podstawy do zarzucenia Radzie Miejskiej naruszenia art. 24f ustawy o samorządzie gminnym. W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej wniesionej od tego orzeczenia przez Wojewodę , Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniem z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 330/05, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że ze względu na specyfikę postępowania nadzorczego odpowiednie stosowanie w nim przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie oznacza, że organ nadzoru musi w rozstrzygnięciu nadzorczym ustosunkowywać się do wszystkich argumentów podnoszonych przez organ, który podjął uchwałę jeśli uważa, że uchwała ta jest sprzeczna z prawem. Rozpoznanie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze nie może ograniczać się do zarzutu niewskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia nadzorczego, czy też nieprzeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego i nieustosunkowania się do dowodów przedstawionych przez Gminę w sytuacji, gdy zakres postępowania wyjaśniającego w postępowaniu nadzorczym jest odmienny niż w postępowaniu jurysdykcyjnym. Ponadto, Sąd podzielił zarzut skargi kasacyjnej, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku istotnie - nie wynika, czy zaskarżone rozstrzygnięcie wskazujące na naruszenie przedmiotową uchwałą przepisu art. 24f ustawy o samorządzie gminnym miało podstawy prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie powołując się na wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy nie ustosunkował się do wątpliwości prawnych, poodnoszonych w skardze i związanych ze stanowiskiem prawnym zajętym przez Wojewodę analizy prawnej. Brak merytorycznych podstaw rozstrzygnięcia nadzorczego (m. in. oceny charakteru i skutków oświadczenia radnego o rezygnacji z funkcji prezesa i dopiero później samego wprowadzenia zmian do KRS, oceny korzystania z mienia komunalnego na zasadach użytkowania wieczystego jako przesłanki naruszenia powołanego przepisu, czy wysokości udziałów w spółce jako takiej przesłanki) w kontekście argumentów skargi prowadził do naruszenia art. 24f ustawy o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie nadzorcze podjęte na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jednolity tekst: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), określanej w dalszej części uzasadnienia skrótem "u.s.g.". W myśl tego przepisu, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określony w art. 90. Uzasadniając wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda wskazał, że uchwała Rady Miejskiej z dnia [...], Nr [...] w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego J. W., została podjęta w okolicznościach budzących wątpliwości natury faktycznej, interpretacyjnej i prawnej. Wojewoda stwierdził, że J. W. skutecznie i w wymaganym terminie złożył rezygnację z pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki, a wykorzystywanie przez [...] mienia komunalnego do prowadzenia działalności gospodarczej nie było oczywiste. Za takowe nie można uznać korzystania przez Spółkę z prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gminnych, a zatem brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia przez radnego zakazu z art. 24f ustawy o samorządzie gminnym. Przeprowadzona analiza treści zakwestionowanej przez Wojewodę uchwały w kontekście zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego doprowadziła skład orzekający do wniosku, że skarga na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody jest zasadna. Stosownie do art. 24f ust. 1 i ust. 1a u.s.g., radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności (art. 24f ust. 1). Jeżeli radny przed rozpoczęciem wykonywania mandatu prowadził działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do zaprzestania prowadzenia tej działalności gospodarczej w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. Niewypełnienie tego obowiązku stanowi podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego w trybie art. 190 u.s.g. (ust. 1a). Wobec faktu wprowadzenia z dniem 1 stycznia 2003 r. do art. 24f ustępu 1a przez art. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 214, poz. 1806), termin 3 miesięcy do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w przypadku radnego J. W. upływał z dniem [...]. Okolicznością nie budzącą wątpliwości jest, że zostając radnym J. W. sprawował równocześnie funkcję prezesa zarządu [...]. Z dokonanych ustaleń wynika, że J. W. pismem z dnia [...] złożył rezygnację z funkcji prezesa zarządu [...]. W tym okresie czasu Spółka [...] prowadziła działalność gospodarczą na mieniu komunalnych poprzez użytkowanie [...] (na mocy umowy dzierżawy lokalu użytkowego zawartej [...] obowiązującej do [...]), jak i dzierżawę terenu z przeznaczeniem na ustawienie tablicy informacyjno-reklamowej (na podstawie umowy z dnia [...], nr [...]). Okolicznością niesporną jest również to, że po [...], tj. w [...] J. W. podpisał w imieniu Spółki [...] co najmniej [...] pisma, posługują się przy tym dalej pieczęcią prezesa Spółki. Niemniej jednak Wojewoda uznał, że oświadczenie złożone przez radnego o rezygnacji z pełnionej funkcji prezesa zarządu Spółki [...] wywołało skutek z dniem jego złożenia, natomiast wpis do Krajowego Rejestru Sądowego w tym zakresie ma jedynie charakter deklaratoryjny. Aby ocenić trafność zajętego stanowiska należało się odwołać do przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeksu spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.). Z art. 202 § 4 tej ustawy wynika, że mandat członka zarządu wygasa wskutek rezygnacji, a więc z chwilą złożenia oświadczenia woli o rezygnacji. Jest to zatem czynność jednostronna, skuteczna z chwilą, gdy rezygnacja dotarła do spółki. Jak trafnie zauważył Wojewoda , samo uwidocznienie zmian w Krajowym Rejestrze Sądowym ma jedynie charakter deklaratoryjny. Brak zaktualizowania danych przez spółkę w Krajowym Rejestrze Sądowym nie oznacza, że dane w nim zawarte odpowiadają stanowi faktycznemu, choć istotnie korzystają one z takiego domniemania (art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym – jedn. tekst: Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209 ze zm.), ale jak każde domniemanie może ono zostać wzruszone. Organ nadzoru nie przeanalizował jednak poruszonej przez Radę Miejską w uzasadnieniu uchwały kwestii występowania przez J. W. w roli prezesa zarządu Spółki [...] już po złożeniu oświadczenia o rezygnacji i po [...], o czym świadczą znajdujące się w aktach sprawy dokumenty takie jak: - pismo z dnia [...] Kierowane do [...], - upoważnienie wystawione dnia [...], - pismo z dnia [...] adresowane do [...]. Wydaje się, że teoretycznie w takiej sytuacji należałoby rozważyć, czy podejmowane przez J. W. działania w pierwszych tygodniach [...] nie były swego rodzaju wypełnieniem obowiązku dochowania należytej staranności w celu uchronienia Spółki przed negatywnymi konsekwencjami rezygnacji z pełnienia dotychczasowej funkcji, aby w ten sposób nie spowodować naruszenia zasad jej funkcjonowania do czasu wyboru nowych władz spółki. Jednakże, zdaniem Sądu, szersze analizowanie tego zagadnienia w przedstawionym aspekcie funkcjonowania Spółki [...] okazało się zbędne wobec ustaleń, których dokonał sam Wojewoda . Wedle dokumentacji zgromadzonej przez Wojewodę , dnia [...] nowo powołany prezes zarządu [...] E. G. O. upoważnił J. W. do podpisywania w okresie do dnia [...] wszystkich dokumentów niezbędnych do zapewnienia ciągłości działalności Spółki (dowód: pismo Wojewody z dnia [...]). Ponadto, uprawnionym do reprezentowania Spółki był również ustanowiony w tym celu prokurent, co wynika z udzielonej prokury, ponownie potwierdzonej notarialnie [...]. W świetle takich okoliczności należy stwierdzić, że w [...], co najmniej od [...] działał nowy prezes zarządu jak i prokurent. Nie istniało zatem uzasadnienie do dalszego występowania przez J. W. w imieniu Spółki, które to działania miałyby ją uchronić przed niekorzystnymi skutkami złożenia rezygnacji z pełnienia dotychczasowej funkcji, do czasu ukonstytuowania się nowych władz nią zarządzających lub powołania osób ją reprezentujących. To, że nowy wybrany prezes zarządu upoważnił J. W. do reprezentowania Spółki na zewnątrz do [...] i ten funkcji takiej się podjął, na co wskazują podpisywane przezeń dokumenty, oznacza, że J. W. po [...] do [...] reprezentował [...] działając jako jej pełnomocnik. To z kolei prowadzi do wniosku, że skoro J. W. reprezentował Spółkę, która w tym samym okresie prowadziła działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy w której posiadał mandat radnego, to w sposób oczywisty naruszył postanowienia wynikające z art. 24f ust. 1a u.s.g. Chybiony okazał się zatem postawiony przez Wojewodę zarzut naruszenia przez Radę Miejską art. 24f u.s.g., skoro istniała podniesiona w uzasadnieniu uchwały przesłanka uzasadniająca pozbawienie J. W. mandatu radnego. Odnosząc się do poruszonej w skardze kwestii posiadania przez J. W. [...]% udziałów Spółki [...] należy zwrócić uwagę, że kwestionowana przez Wojewodę uchwała Rady Miejskiej nie wskazywała w motywach jej podjęcia argumentacji odwołującej się do posiadania przez radnego takiej ilości udziałów. W uzasadnieniu uchwały wspomniano o tym, że J. W. dysponuje [...]% udziałów w Spółce lecz fakt ten nie stał się podstawą sformułowania zarzutu, że okoliczność ta jest tożsama z prowadzeniem - zarządzaniem działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 24f ust. 1 u.s.g. Wobec tego, że uzasadniając uchwałę Rada nie powołała się na ten argument, nie można zarzucić Wojewodzie, iż w zaskarżonym rozstrzygnięciu do niego się nie ustosunkował. Rola organu nadzoru przy podejmowaniu rozstrzygnięcia nadzorczego sprowadza się do oceny badanej uchwały w takim kształcie w jakim została podjęta i wykazania stwierdzonego naruszenia nią prawa. Skład orzekający nie podzielił stanowiska Rady Miejskiej , wedle którego prowadzenie działalności gospodarczej przez [...] z wykorzystaniem posiadanego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiących własność Gminy należy ocenić jako równoznaczne z prowadzeniem działalności na majątku jednostki samorządu terytorialnego o którym mowa w art. 24f ust. 1 u.s.g. Użytkowanie wieczyste jako instytucja pośrednia między prawną kategorią praw rzeczowych ograniczonych a własnością, w istocie bardziej zbliżona wydaje się do prawa własności. Świadczy o tym m.in. to, że poprzez ustanowienie prawa użytkowania wieczystego właściciel wyłącza swoje władcze uprawnienia właściciela. Zgodnie z art. 233 k.c., w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Skutkiem oddania gruntu w użytkowanie wieczyste właścicielowi przysługuje prawo pobierania opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego i ewentualnie prawo żądania wypełnienia dodatkowych zapisów zamieszczonych w umowie ustanawiającej to prawo. Podobne stanowisko zajął m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. OSK 1629/04, Lex nr 171182). W związku z tym, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez ten Sąd. W uzasadnieniu wyroku z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 330/05 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in., że ze względu na specyfikę postępowania nadzorczego organ nadzoru nie musi w rozstrzygnięciu nadzorczym ustosunkowywać się do wszystkich argumentów podnoszonych przez organ, który podjął uchwałę jeśli uważa, że uchwała ta jest sprzeczna z prawem. Oznacza to, że za chybione należało uznać te zarzuty skargi, które wskazywały na brak odniesienia się przez Wojewodę do wszystkich kwestii poruszonych w uzasadnieniu zakwestionowanej uchwały. Rekapitulując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że skarga Rady Miejskiej na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody okazała się zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, wobec naruszenia przez Wojewodę art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez jego zastosowanie, rozstrzygnięcie nadzorcze musiało ulec uchyleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Orzeczenie w pkt II wyroku wydano w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 w/w ustawy.