II SA/Sz 637/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi H. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 121 § 1 w związku z art. 3 § 1, art. 17 § 1, art. 119 § 1, art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.) w nawiązaniu do art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r. poz. 2156 ze zm.) nałożył grzywnę w wysokości [...] zł na H. P. w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym [...] z dnia [...] r. Dyrektora [...], tj. w celu przymuszenia do wykonywania obowiązku szkolnego poprzez regularne uczęszczanie syna M. P. na zajęcia szkolne. Jednocześnie organ I instancji wezwał H. P. do uiszczenia nałożonej grzywny w terminie 7 dni oraz do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym [...] w terminie 7 dni od odebrania postanowienia, wskazując, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, natomiast w razie wykonania ww. obowiązku, nałożone, a nie uiszczone lub nie ściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. H. P. wniosła na powyższe postanowienie zażalenie, w którym zarzuciła mu naruszenie: - art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny, bez wykazania, że zastosowany środek jest dla niej najmniej uciążliwy, - art. 119 § 2 ww. ustawy przez zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny, mimo, że w sprawie celowe było zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, na przykład wykonania zastępczego poprzez złożenie wniosku o wyrażenie zgody na spełnianie przez dziecko obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki poza szkołą. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23), art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2016 r., poz. 1943 ), art. 119 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599), po rozpatrzeniu zażalenia H. P., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w myśl art. 20 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, niespełnianie obowiązku, szkolnego lub obowiązku nauki, podlega egzekucji w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie do treści art. 119 § 1 ww. ustawy, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru, nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2). Organ podkreślił, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się w szczególności w wypadku, gdy ciążący na zobowiązanym obowiązek, może być spełniony tylko osobiście przez niego lub gdy użycie innego środka egzekucyjnego jest niemożliwe albo niecelowe. Zdaniem organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie zaistniała taka właśnie sytuacja. Podniesiony zatem przez skarżącą zarzut uchybienia art. 7 § 2 w związku z art. 72 w związku z art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegający na naruszeniu zasady efektywności egzekucji przez nałożenie środka zbyt uciążliwego nie może się ostać. Doprowadzenie do wykonywania obowiązku szkolnego przez M. P., obciąża bowiem tylko i wyłącznie H. P. Spełnienie obowiązku szkolnego nie może być za M. P. wykonane przez inny podmiot i w inny sposób niż regularne uczęszczanie na zajęcia szkolne. Te okoliczności wykluczają możliwość zastosowania wykonania zastępczego. Za wykonanie zastępcze w żadnym wypadku nie może być uznane złożenie wniosku o wyrażenie zgody na spełnianie przez dziecko obowiązku szkolnego poza szkołą, np. w trybie nauczania indywidualnego. Stosownie do art. 71 b ust. 3 ustawy o systemie oświaty, orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami, wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Natomiast w myśl § 5.1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 września 2008 r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych (Dz.U. z 2008 nr 173 poz. 1072), zespoły wydają orzeczenia oraz opinie na wniosek rodziców (prawnych opiekunów) dziecka, zwanych wnioskodawcami. Z powyższego wynika, że postępowanie w sprawie indywidualnego nauczania jest postępowaniem niezależnym od postępowania dotyczącego wyegzekwowania obowiązku szkolnego. W ocenie Kolegium, w rozpatrywanej sprawie jedynym możliwym środkiem egzekucyjnym jest grzywna w celu przymuszenia. Organ II instancji podkreślił, że nałożenie grzywny w celu przymuszenia nie powoduje po stronie podmiotu zobowiązanego żadnych dodatkowych kosztów. W razie wykonania obowiązku, grzywna podlega albo zwrotowi (art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), albo - gdy nie została zapłacona lub ściągnięta - umorzeniu (art. 125 § 1 cytowanej ustawy). To od H. P. zależy czy wykonany zostanie nałożony obowiązek, a w konsekwencji, czy poniesie koszty nałożonej grzywny. Nadto organ odwoławczy wyjaśnił, że nie ma tutaj zastosowania wyrażona w prawie karnym zasada miarkowania, nakazująca dostosowanie wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanego. Sytuacja majątkowa zobowiązanego i jego możliwości płatnicze mają znaczenie o tyle, o ile pozwalają ocenić skuteczność tego środka egzekucyjnego. Aby zatem środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być na tyle wysoka, by w ocenie zobowiązanego, nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie egzekwowanego obowiązku. Z tych też przyczyn wymierzając przedmiotową grzywnę, organ egzekucyjny kieruje się zasadą celowości i skuteczności podjętych działań, a nie słusznym interesem strony. W tym miejscu organ przywołał wyrok NSA z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1169/09; wyrok NSA z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 235/09; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1642/06). Kolegium wskazało także, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut pominięcia sytuacji materialnej i zdrowotnej skarżącej w toku wyboru środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego. Trudna sytuacja materialna i osobista skarżącej nie ma wpływu na prawidłowość zastosowanego środka egzekucyjnego. Jak już wyżej wskazano dobrowolne wykonanie obowiązku szkolnego małoletniego M. P. spowoduje, że grzywna w celu przymuszenia stanie się bezprzedmiotowa i nie będzie podlegać ściągnięciu. Nawet ewentualna trudna sytuacja materialna skarżącej nie stanowi przeszkody dla zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Nie można przy tym pominąć celu, jaki spełnia ten środek egzekucyjny. Nie ma on bowiem charakteru karnego (nie stanowi sankcji dla dłużnika), ale ma za zadanie doprowadzić dłużnika do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zdaniem organu, nie sposób podzielić zapatrywania skarżącej, że zastosowany środek egzekucyjny jest niecelowy i niewspółmiernie wysoki. Powyższe postanowienie H. P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. zarzucając mu naruszenie: - prawa materialnego, tj. art. 123 w zw. z art. 122 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: ustawa), poprzez niedoręczenie jej odpisu tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 tejże ustawy, a ponadto nałożenie ponownej grzywny w sytuacji, gdy wykonuje obowiązek, - prawa materialnego, tj. art. 7 § 2 ustawy poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny, bez wykazania, że zastosowany środek jest dla niej najmniej uciążliwy, - prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., tj. wydanie postanowienia na podstawie niewłaściwie i dowolnie ocenionego materiału dowodowego i nieodniesienie się do argumentów wskazanych w odwołaniu w zakresie niemożliwości realizacji obowiązku szkolnego, wobec którego wydano postanowienie o ukaraniu grzywną w celu przymuszenia do tego obowiązku, a także nierozpoznanie zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w postaci zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz "niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym". Zdaniem skarżącej, w przedmiotowej sprawie, zwłaszcza wobec zaświadczenia lekarskiego lekarza [...] M. L. z dnia [...] r. a także zaświadczenia z tego dnia o stanie zdrowia ucznia dla potrzeb zespołu orzekającego, w którym jasno wskazano, że małoletni winien realizować obowiązek szkolny w formie zajęć indywidualnych, niemożliwie jest wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Przede wszystkim dlatego, że zobowiązywał on małoletniego do uczęszczania na zajęcia do [...] w K., zaś małoletni jest uczniem [...] w K. W roku szkolnym [...] to właśnie do tej placówki winien uczęszczać małoletni. Co więcej syn uczęszcza na zajęcia lekcyjne do szkoły – [...] w K. Zdarzają się sporadyczne absencje, ale obowiązek wskazany tytułem wykonawczym jest realizowany. Skarżąca podniosła nadto, że Prezydent Miasta K. po raz kolejny nałożył na nią grzywnę w celu przymuszenia. Jednakże tym razem nie otrzymała odpisu tytułu wykonawczego (art. 122 § 1 pkt 1 ustawy). Nadto tytuł ten jest nieprawidłowy, gdyż zobowiązuje małoletniego do regularnego uczęszczania na zajęcia lekcyjne w [...] w K., którego syn nie jest w ogóle uczniem. Mając powyższe na względzie, w ocenie skarżącej, skarga ma usprawiedliwioną podstawę i zasługuje na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę Kolegium ponowiło argumenty przedstawione w postanowieniu i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jak wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonana przez Sąd kontrola zaskarżonego postanowienia według kryterium zgodności z prawem oraz w wyżej wskazanych granicach rozstrzygania, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599, zwanej dalej: "u.p.e.a."). Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków o charakterze niepieniężnym pozostających we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. W razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych (art. 6 § 1 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia powyższego upomnienia. W myśl art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Stosownie natomiast do art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa i jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł (art. 121 § 3 i 4 u.p.e.a.). Z kolei w myśl art. 15 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2016 r., poz. 1943 ze zm.) nauka jest obowiązkowa do ukończenia 18 roku życia (art. 15 ust. 1 tej ustawy). Obowiązek szkolny dziecka rozpoczyna się z początkiem roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 7 lat, oraz trwa do ukończenia gimnazjum, nie dłużej jednak niż do ukończenia 18 roku życia (art. 15 ust. 2 ustawy). Obowiązek szkolny spełnia się przez uczęszczanie do szkoły podstawowej i gimnazjum, publicznych albo niepublicznych (art. 16 ust. 5 ustawy o systemie oświaty). Po ukończeniu gimnazjum obowiązek nauki spełnia się: 1) przez uczęszczanie do publicznej lub niepublicznej szkoły ponadgimnazjalnej; 2) przez realizowanie, zgodnie z odrębnymi przepisami, przygotowania zawodowego u pracodawcy (art. 16 ust. 5a ww. ustawy). Niespełnianie obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 3, obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 20 ust. 1 ustawy o systemie oświaty). Przez niespełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 3, obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki należy rozumieć nieusprawiedliwioną nieobecność w okresie jednego miesiąca na co najmniej 50%: dni zajęć w przedszkolu, innej formie wychowania przedszkolnego, szkole podstawowej, gimnazjum, szkole ponadgimnazjalnej lub placówce (art. 20 ust. 2 cytowanej ustawy). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że M. P. nie realizuje obowiązku szkolnego, ponieważ nie uczęszcza na zajęcia szkolne do [...] w K., którego jest uczniem od dnia [...] r., zaś wcześniej nie uczestniczył w zajęciach w [...] w K. Jego frekwencja w drugim z wymienionych [...] wyniosła [...] % wobec czego dyrektor tej placówki wystąpił w dniu [...] r. do Prezydenta Miasta K. o wszczęcie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym wobec H. P., z uwagi na uchylanie się od wykonania obowiązku zapewnienia dziecku M. P. regularnego uczęszczania na zajęcia szkolne w [...] w K. Wspomniany wniosek został poprzedzony upomnieniem z dnia [...] r. doręczonym skarżącej w dniu [...] r. oraz upomnieniem z dnia [...] r., które doręczono skarżącej w dniu [...] r. W dniu [...] r. wystawiony został tytuł wykonawczy nr [...], w oparciu o który postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. nałożył na H. P. grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia wymienionej do wykonywania obowiązku szkolnego, poprzez regularne uczęszczanie syna na zajęcia szkolne. Odpis postanowienia wraz z tytułem wykonawczym doręczono skarżącej w dniu [...] r. (co wynika zarówno z zapisów na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji jak i z treści zarzutów skarżącej "w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego z dnia [...] r."). Po rozpoznaniu zażalenia H. P. na to postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymało rozstrzygnięcie w mocy. Po zmianie [...] w K. na [...] w K. M. P. w dalszym ciągu nie uczęszczał na zajęcia - od dnia [...] r. do zakończenia roku szkolnego nie pojawiał się w szkole, zaś od początku kolejnego roku szkolnego, tj. w okresie od [...] r. do [...] r. opuścił bez usprawiedliwienia [...] godzin lekcyjnych. Z uwagi na powyższe dyrektor [....] (obejmującego także [...] w K.) wystąpił do Prezydenta Miasta K. w dniu [...] r. (po przednim wezwaniu H. P. do realizacji obowiązku szkolnego pismem doręczonym skarżącej w dniu [...] r.) o nałożenie na wymienioną grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...] zł. W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że syn skarżącej wbrew postanowieniom, art. 15 ustawy o systemie oświaty nie realizuje obowiązku szkolnego, a tym samym wyczerpana została przesłanka uruchomienia postępowania egzekucyjnego przewidziana treścią art. 20 tej ustawy. Wobec powyższego kontroli poddać należy działania podejmowane przez organy administracji w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a w szczególności zbadać czy odpowiadają one postanowieniom art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca w dniu [...] r. otrzymała tytuł wykonawczy wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny, które zawiera wszystkie wymagane wskazanym przepisem elementy. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewidują możliwość kilkakrotnego nakładania grzywny w celu przymuszenia bez konieczność wystawiania za każdym razem nowego tytułu wykonawczego, przy zachowaniu warunku, że każdorazowo nałożona grzywna nie może przy tym przekraczać kwoty [...] zł, zaś łącznie grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą przekroczyć [...] zł. W wypadku skarżącej taka właśnie sytuacja zachodzi bowiem w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] r. nałożono na nią grzywnę w celu przymuszenia po raz [...], nie przekraczając jednak wskazanych wyżej kwot określonych w art. 121 § 2 i § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należy zgodzić się ze skarżącą, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny należy doręczyć zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, jednakże jej uwadze uszło, że dotyczy to sytuacji gdy nie został on doręczony wcześniej (art. 32 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Skoro jednak doręczenie nastąpiło w dniu [...] r. zatem dołączanie do postanowienia tego samego tytułu po raz kolejny należy uznać za zbędne. Z tych względów, nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że nie doręczono jej tytułu wykonawczego. Za nietrafny należy też uznać argument, że spełnienie obowiązku w nim oznaczonego jest niemożliwe bowiem dotyczy uczęszczania przez jej syna do [...] podczas gdy jest on uczniem [...]. Jak wynika bowiem z przepisów ustawy o systemie oświaty jak też z zapisów wspomnianego tytułu wykonawczego, rodzic dziecka podlegającego obowiązkowi szkolnemu jest zobowiązany do zapewnienia regularnego uczęszczania dziecka na zajęcia (art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty), a tak określony obowiązek zostanie spełniony także w wypadku uczęszczania na zajęcia w [...] w K., którego uczniem jest obecnie syn skarżącej. Jednocześnie za gołosłowne należy uznać twierdzenia jakoby skarżąca wykonywała wspomniany obowiązek. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych informacji pochodzących od Dyrektora [...] w K. jednoznacznie wynika, że od początku roku szkolnego [...] syn skarżącej nadal nie uczęszczał na zajęcia (w okresie od [...] r. do [...] r. opuścił bez usprawiedliwienia [...] godzin lekcyjnych). Bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostaje przy tym podnoszona przez skarżącą okoliczność, że syn wymaga w jej ocenie nauczania w formie zajęć indywidualnych. Inicjatywa w tym zakresie należy bowiem do skarżącej, czego potwierdzeniem może być fakt, że wystąpiła ona do Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej w K. z wnioskiem o wydanie dla syna orzeczenia o potrzebie indywidualnego nauczania. Nie sposób jednak uznać działania skarżącej za skuteczne skoro z wnioskiem wystąpiła tuż przed zakończeniem roku szkolnego, tj. w dniu [...] r. Zważywszy na datę złożenia wniosku i zbliżający się koniec roku szkolnego, Dyrektor Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej w K. wydał w dniu [...]r. orzeczenie nr [...] o braku potrzeby indywidualnego nauczania bowiem w świetle obowiązujących przepisów okres na który wdaje się takie orzeczenie nie może być krótszy niż 30 dni. Za nietrafny należy uznać zarzut skarżącej dotyczący nierozpoznania przez organ złożonych przez nią zarzutów "w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego". Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] r. oddalił wniesione przez H. P. zarzuty. W ocenie Sądu wysokość nałożonej grzywny została ustalona na poziomie nieco wyższym niż pierwsza grzywna, jednak nieprzekraczającym kwot wymienionych w art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a zatem i ten składnik rozstrzygnięcia odpowiada obowiązującym regulacjom prawnym. Z kolei organ odwoławczy przeprowadził kontrolę działań podjętych przez organ pierwszej instancji i nie dopatrzył się żadnych uchybień. Należy zgodzić się z tym organem, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą lecz formą nacisku, mającą na celu skłonienie zobowiązanego do określonego zachowania się poprzez wymierzenie dolegliwości finansowej. Aby środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie (umożliwiające odłożenie w czasie egzekwowanego obowiązku). Podsumowując, wskazać należy, że skoro zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, zaś Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, również nie stwierdził żadnych naruszeń, zatem brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.