II SA/Sz 66/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 64a i art. 119 – 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1201) nałożył na [...] Spółkę z o.o. w K., prowadzącą żłobek [...] w K. grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] r. oraz opłatę egzekucyjną za wydanie tego postanowienia w wysokości [...] zł. W punkcie 2 postanowienia organ wezwał stronę do wpłacenia grzywny oraz opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia na konto Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w K., zaś w punkcie 3 tego rozstrzygnięcia wezwał stronę do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie do 15 listopada 2017 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. zobowiązał Spółkę [...] prowadzącą żłobek [...] do zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków w ww. placówce poprzez zamontowanie na grzejnikach centralnego ogrzewania osłon ochraniających od bezpośredniego kontaktu z elementem grzejnym w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt dzieci: w sali zajęć z sypialnią grupy I "Żabki", sali zajęć grupy II "Biedronki", sali zajęć z sypialnią grupy III "Tygryski" i wyznaczył termin wykonania nakazu ww. decyzji do dnia 30 września 2015 r. Kontrola sprawdzająca przeprowadzona w placówce w dniu 6 października 2015 r. wykazała niewykonanie nakazu ww. decyzji. W konsekwencji w dniu 9 października 2015 r. do Spółki [...] wystosowano upomnienie, które zostało doręczone w dniu 13 października 2015 r. Przeprowadzona po upomnieniu kontrola –w dniu 28 października 2015 r. - wykazała, że nałożony na stronę obowiązek nadal nie został wykonany. Wobec powyższego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. wystosował do ww. Spółki tytuł wykonawczy nr [...] (stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym), a następnie postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na D. B. – ówczesnego Prezesa Zarządu Spółki [...] grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł. Ponieważ dalsze kontrole przeprowadzane w placówce wykazały, że nałożony obowiązek nadal nie jest wykonany, dlatego organ wydał kolejne postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia: w dniu [...] r. – na kwotę [...]zł, w dniu [...] r. – na kwotę [...]zł, w dniu [...] r. – na kwotę [...]zł, w dniu [...] r. – na kwotę [...]zł, z dnia [...] r. – na kwotę [...]zł, w dniu [...] r. – na kwotę [...]zł. Organ podniósł, że na przestrzeni trzech lat prowadzonego postępowania egzekucyjnego od 2015 r. do 2017 r. wysokość kwoty [...]zł zwiększona została do [...] zł. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. przy ustalaniu wysokości kwoty grzywny kierował się zasadą celowości i skuteczności zastosowanego środka egzekucyjnego, jednocześnie mając na uwadze, że celem zastosowanych grzywien w celu przymuszenia nie jest wyrządzenie zobowiązanemu dolegliwości finansowej, ale bezpośrednie zapewnienie wykonania nakazu, będącego podstawą postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na niewywiązanie się przez zobowiązanego z wykonania nałożonego na niego obowiązku, organ zgodnie z art. 121 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji postanowił nałożyć na Spółkę grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł i wezwać stronę do wykonania tego obowiązku do dnia 15 listopada 2017 r. Zdaniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., grzywna w tej wysokości jest zasadna i odniesie zamierzony skutek prewencyjno-wychowawczy, a w szczególności winna zmotywować zobowiązanego do realizacji wymaganego obowiązku. W zażaleniu na to postanowienie Spółka z o.o. [...] w K. zarzuciła mu naruszenie przepisów prawa procesowego: 1. art. 33 § 1 ust. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niezastosowanie wskazanego przepisu i pominięcie, że osoba której dotyczy tytuł wykonawczy w sprawie, nie jest osobą zobowiązaną, a mianowicie – grzywna winna zostać nałożona na organ reprezentujący Spółkę – czyli na zobowiązanego do wykonania obowiązku, 2. art. 120 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez pominięcie, że ustawa wymaga, aby grzywnę nakładać na osobę zobowiązaną do wykonania obowiązku w danej jednostce organizacyjnej oraz nałożenie tej grzywny na samą Spółkę, podczas gdy organ winien nałożyć ją na osobę odpowiedzialną za wykonanie obowiązku czyli na organ Spółki, 3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.k. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przejawiające się w braku zgromadzenia przez organ egzekucyjny wyczerpującego materiału dowodowego w zakresie ustalenia, kto jest osobą rzeczywiście obowiązaną do wykonania obowiązku nałożonego w tytule wykonawczym, co doprowadziło organ do wydania postanowienia o nałożeniu grzywny na samą Spółkę, a nie na organ reprezentujący Spółkę, 4. art. 11 k.p.a., z którego wynika, że w miarę możliwości organ ma doprowadzić do wykonania decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Zdaniem skarżącej, zgodnie z art. 120 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przedmiotowa grzywna winna zostać nałożona na organ reprezentujący Spółkę, tj. w tym przypadku na zarząd Spółki, który jest odpowiedzialny za wykonywanie ciążących na Spółce obowiązków. Powołując się na literaturę, strona wskazała, że z błędem co do osoby zobowiązanego mamy do czynienia wówczas, gdy w tytule wykonawczym jako zobowiązanego określono osobę, na której nie ciąży obowiązek spełnienia określonego świadczenia, co skutkuje faktycznym skierowaniem egzekucji przeciwko niewłaściwemu podmiotowi. Jeżeli zatem tytuł wykonawczy wskazuje osobę zobowiązanego zaś czynności egzekucyjne podjęto w stosunku do osoby błędnie uznanej za zobowiązanego, należy odstąpić od czynności podjętych w stosunku do tej osoby i podjąć je wobec zobowiązanego bez konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego. W szczególności należy doręczyć tytuł wykonawczy zobowiązanemu, co umożliwi mu obronę swoich interesów przez wniesienie zarzutów. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powołując się na przepis art. 120 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ odwoławczy wyliczył w jakich sytuacjach grzywnę nakłada się na ustawowego przedstawiciela zobowiązanego lub na osobę, do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonywaniem przez zobowiązanego obowiązków tego rodzaju, jakim jest egzekwowany obowiązek. Dodał, że jednocześnie może być nałożona grzywna na zobowiązaną osobę prawną lub jednostkę organizacyjną, jeżeli jest to niezbędne dla przymuszenia wykonania obowiązku. Zdaniem organu, z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do nałożenia grzywny w celu przymuszenia także na zobowiązaną osobę prawną – tj. na [...] Spółkę z o.o. w K., gdyż poprzedzone to było nałożeniem grzywien na osobę – organ, do którego należało bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem obowiązków przez zobowiązanego. W niniejszej sprawie obowiązki te nie zostały wykonane pomimo powielania środka przymuszenia, tym samym stało się więc niezbędne dla przymuszenia wykonania obowiązku. Wobec powyższego, organ odwoławczy za nieuzasadnione uznał zarzuty skarżącej, że organ I instancji dokonał błędnego wyjaśnienia sprawy, w efekcie którego wydał decyzję na nieprawidłowy podmiot. W skardze wniesionej na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, [...] Spółka z o.o. w K. podniosła zarzuty analogiczne jak w zażaleniu na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. W jej ocenie, organ zdaje się pomijać treść przepisu, na który powołał się w uzasadnieniu wydanego postanowienia, a który literalnie statuuje, że nałożenie grzywny na osobę prawną lub jednostkę organizacyjną może nastąpić wyłącznie jednocześnie (to znaczy równocześnie) z nałożeniem grzywny na osobę, do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonywaniem przez zobowiązanego obowiązków tego rodzaju, jakim jest egzekwowany obowiązek. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie, a co więcej sam organ wskazał, że nakładał na Prezesa zarządu grzywny ponad rok wcześniej niż wydane postanowienie o nałożeniu grzywny na Spółkę. Zdaniem Spółki, w tym wypadku "mamy do czynienia z naruszeniem wskazanych w petitum pisma przepisów odnośnie nakładania obowiązków wyłącznie na osobę zobowiązaną, a zatem wydane postanowienie jest wadliwe – z uwagi na błąd co do osoby zobowiązanego (naruszenie art. 120 § 1 i 2 oraz art. 33 § 1 ust. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji)". Skarżąca podniosła, że organ nie wykazał aby nałożył równocześnie grzywnę w celu przymuszenia na osobę, która u skarżącego odpowiada za bezpośrednie czuwanie nad wykonywaniem przez zobowiązanego obowiązków tego rodzaju, jakim jest egzekwowany obowiązek. Powyższe wyklucza możliwość nałożenia grzywny wyłącznie na Spółkę tj. na skarżącą. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. pomimo częściowo błędnego uzasadnienia (o czym będzie mowa poniżej) nie naruszają prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność ich wyeliminowania z porządku prawnego. W rozpoznawanej sprawie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. nakładające na [...] Spółkę z o.o. w K. grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] r. oraz opłatę egzekucyjną za wydanie tego postanowienia w kwocie [...]zł. W tym miejscu należy zaznaczyć, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Stosowanie egzekucji administracyjnej ma miejsce wówczas, gdy nałożono na zobowiązanego określone obowiązki, a zobowiązany tych obowiązków nie wykonuje dobrowolnie. Organ egzekucyjny winien w takiej sytuacji doprowadzić do wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2010 roku, w sprawach: I OSK 1169/09, z dnia 2 lutego 2010 roku, II OSK 235/09, z dnia 6 grudnia 2007 roku II OSK 1642/06). W niniejszej sprawie obowiązek zapewnienia na grzejnikach centralnego ogrzewania osłon ochraniających przed elementem grzejnym w salach zajęć grup I – III w Żłobku [...] w K., prowadzonym przez [...] Spółkę z o.o. w K. nałożony został decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. Termin wykonania tego obowiązku określono na dzień 30 września 2015 r. Bezspornym jest przy tym, że w dniu [...] r. został wystawiony tytuł wykonawczy nr [...] (doręczony Spółce w dniu 30 listopada 2015 r.), jak również i to, że pomimo skierowania do strony upomnienia z dnia 9 października 2015 r. oraz nakładania na kolejnych prezesów zarządu skarżącej Spółki – tj. D. B. i P. K. grzywien w celu przymuszenia do wykonania przedmiotowego obowiązku, do chwili wydania zaskarżonej decyzji, wspomniany obowiązek nie został wykonany. W sprawie spornym jest natomiast, czy postanowieniem z dnia [...] r. nałożono grzywnę w celu przymuszenia na właściwy podmiot. Zdaniem skarżącej podmiotem tym nie powinna być [...] Spółka z o.o. w K. lecz "organ reprezentujący Spółkę". Strona podobnie jak organy I i II instancji wskazuje przy tym, że w niniejszej sprawie zastosowanie powinien mieć przepis art. 120 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1201), zgodnie z którym - gdy zobowiązanym jest osoba fizyczna działająca przez ustawowego przedstawiciela, przedsiębiorstwo państwowe lub inna państwowa jednostka organizacyjna, organizacja spółdzielcza, samorządowa, zawodowa lub inna społeczna osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, grzywnę nakłada się na ustawowego przedstawiciela zobowiązanego lub na osobę, do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonywaniem przez zobowiązanego obowiązków tego rodzaju, jakim jest egzekwowany obowiązek. Jednocześnie może być nałożona grzywna na zobowiązaną osobę prawną lub jednostkę organizacyjną, jeżeli jest to niezbędne dla przymuszenia wykonania obowiązku. Zdaniem organu, w sprawie należało zastosować zdanie drugie tego przepisu bowiem wcześniej na prezesów zarządu Spółki były już nakładane grzywny w celu przymuszenia, a zatem możliwe jest obecnie nałożenie takiej grzywny również na Spółkę. Natomiast skarżąca uważa, że w tym przypadku nie może być mowy o jednoczesności nałożenia grzywny na osobę, do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonywaniem przez zobowiązanego obowiązków tego rodzaju, jakim jest egzekwowany obowiązek oraz na osobę prawną – skoro grzywna na prezesa zarządu Spółki została nałożona ponad rok wcześniej niż wydano postanowienie o nałożeniu tej grzywny na Spółkę. W ocenie Sądu, poglądy zarówno organu jak i Spółki o zasadności zastosowania w tym przypadku przepisu art. 120 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należy uznać za nietrafne. Zgodnie ze wspomnianym przepisem - o czym była już mowa powyżej - nałożenie na ustawowego przedstawiciela zobowiązanego lub na osobę, do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonywaniem przez zobowiązanego obowiązków tego rodzaju, jakim jest egzekwowany obowiązek możliwe jest jedynie w ściśle określonych w tym przepisie przypadkach – tj. gdy zobowiązanym jest osoba fizyczna działającą przez ustawowego przedstawiciela, przedsiębiorstwo państwowe lub inna państwowa jednostka organizacyjna, organizacja spółdzielcza, samorządowa, zawodowa lub inna społeczna osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. W niniejszej sprawie nie zachodzi jednak żaden z wymienionych wyżej przypadków bowiem [...] Spółka z o.o. w K. z pewnością nie jest osobą fizyczną działająca przez ustawowego przedstawiciela, ani przedsiębiorstwem państwowym lub inną państwową jednostką organizacyjną bądź organizacją spółdzielczą, samorządową, zawodową czy też inną społeczną osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Spółka [...] niewątpliwie jest osobą prawną niewymienioną w cytowanym powyżej przepisie bowiem wskazuje on nie na wszelkie osoby prawne lecz wyłącznie "społeczne osoby prawne". Wobec powyższego, w wypadku Spółki zastosowanie powinien mieć art. 120 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym grzywna w celu przymuszenia może być nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także na jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Zdaniem Sądu, skoro zgodnie z cytowanym powyżej przepisem, grzywna w celu przymuszenia może zostać nałożona na osobę prawną, a nie ulega żadnej wątpliwości, że [...] Spółka z o.o. w K. jest osobą prawną, zatem nic nie stoi na przeszkodzie by grzywnę tę nałożyć właśnie na Spółkę. W tej sytuacji okoliczność, czy grzywnę na stronę nałożono jednocześnie z grzywną na osobę, która u skarżącej odpowiada za bezpośrednie czuwanie nad wykonywaniem przez zobowiązanego obowiązków tego rodzaju jakim jest egzekwowany obowiązek – nie może mieć – wbrew stanowiskom strony oraz organu - rozstrzygającego znaczenia w sprawie. Co za tym idzie, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, rozstrzygnięcia organów I i II instancji należy uznać za prawidłowe. Organ I instancji wskazując podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia podał art. 119 – 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a zatem zawarł w tej podstawie także przepis art. 120 § 1 tej ustawy. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w oparciu o ten właśnie przepis zachodziły podstawy do nałożenia na [...] Spółkę z o.o. w K. grzywny w celu przymuszenia bowiem spełnione zostały wszystkie inne konieczne do tego przesłanki. Jak już wcześniej wspomniano, została wydana stosowna decyzja nakazująca wykonanie Spółce obowiązku. Z uwagi na jego niewypełnienie, skierowano do strony stosowne upomnienie, wystawiono tytuł wykonawczy, a po przeprowadzonych kolejnych kontrolach wskazujących na niewykonywanie tego obowiązku w dalszym ciągu, nakładano kolejne grzywny w celu przymuszenia. Zgodnie z treścią art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 1 ustawy). Grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4 (art. 121 § 1 ustawy). Z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł (art. 121 § 2 ustawy). Grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 50.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 200 000 zł (art. 121 § 3 ustawy). Nakładając na Spółkę grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...]zł organ niewątpliwie nie naruszył żadnego z wymienionych przepisów (grzywna nie przekracza kwot wskazanych w tych uregulowaniach), a jednocześnie wyjaśnił dlaczego uznał za właściwe wymierzenie grzywny w takiej właśnie wysokości. Zdaniem Sądu oczywistym jest, że skoro czynności podejmowane przez organ od 2015 r. – w tym w szczególności nakładane grzywny w celu przymuszenia – w kwotach od [...] zł do [...] zł nie odniosły żadnego rezultatu zatem koniecznie jest zastosowanie dalszych środków, mających na celu doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Nałożenie kolejnej grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł należy uznać przy tym za uzasadnione opisanymi wyżej okolicznościami sprawy. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącą argumentu naruszenia art. 120 § 1 i 2 oraz art. 33 § 1 ust. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z uwagi na błąd co do osoby zobowiązanego, argument ten należy uznać za niezrozumiały. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zarówno tytuł wykonawczy z dnia [...] r. jak i postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszeni z dnia [...] r. dotyczą [...] Spółki z o.o. w K. nie zaś któregokolwiek z członków zarządu tej Spółki. Nie sposób zatem stwierdzić, w jakim celu skarżąca zawarła w skardze wywody dotyczące błędu co do osoby zobowiązanego – z którym "mamy do czynienia wówczas, gdy w tytule wykonawczym jako zobowiązanego określono, osobę, na której nie ciąży obowiązek spełnienia określonego świadczenie, co skutkuje faktycznym skierowaniem do egzekucji przeciwko niewłaściwemu podmiotowi". Zdaniem Sądu, w tytule wykonawczym jako zobowiązanego prawidłowo wskazano Spółkę, zatem nie sposób stwierdzić z jakich względów strona utrzymuje, że egzekucję skierowano przeciwko niewłaściwemu podmiotowi. Za niejasny należy też uznać zarzut Spółki dotyczący naruszenia art. 11 k.p.a. poprzez "zaniechanie zastosowania zasady, aby w miarę możliwości organ doprowadził do wykonania decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu oraz nakładanie grzywien w celu przymuszenia na nieprawidłowe podmioty". Strona w żaden sposób nie uzasadniła tego zarzutu i nie wskazała co ma na myśli poprzez doprowadzenie do wykonania decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Nie sposób zatem stwierdzić, jakie środki byłyby w tym przypadku – zdaniem skarżącej - bardziej skuteczne od grzywny w celu przymuszenia, zwłaszcza w sytuacji gdy jej kilkakrotne nałożenie nie przyniosło żadnych rezultatów, zaś wykonanie zastępcze mogłoby się okazać dla Spółki niekorzystne. Podsumowując, stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Pomimo częściowo błędnego uzasadnienia rozstrzygnięć, z przyczyn o których była mowa powyżej - odpowiadają one prawu i nie zachodzą podstawy do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżonym postanowieniom organów I i II instancji nie można skutecznie postawić zarzutu niezgodności z prawem, wniesioną przez [...] Spółkę z o.o. w K. skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.