II SA/Sz 680/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Gminy P. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...], Starosta [...] odmówił A. Sp. z o.o. w S., dalej również jako: "inwestor", "spółka", zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego w P. wraz z zagospodarowaniem terenu w postaci układu wewnętrznej komunikacji kołowej, pieszej i małej architektury na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej przy ul. [...] (dalej: "ul. [...]") w P., obręb P. [...] w Gmina P.. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przyczyną nieuwzględnienia wniosku było nieuzupełnienie projektu budowlanego w zakresie punktu 4 postanowienia z dnia [...] lutego 2022 r., którym organ zobowiązał inwestora do uzupełnienia wniosku. W punkcie tym sformułowano wymóg dostarczenia uzgodnienia zarządców dróg – powiatowej zlokalizowanej na działce nr [...] i gminnych dróg wewnętrznych na działkach nr [...], [...], [...] i [...], w zakresie możliwości włączenia ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania działki nr [...], zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 – j.t. ze zm.), dalej jako "u.d.p.". Organ I instancji wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja znacząco wpłynie na obsługę komunikacyjną w rejonie działki nr [...], zarówno na etapie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, jak i na etapie jego funkcjonowania po zrealizowaniu. Według Starosty w wyniku realizacji przedmiotowego zamierzenia budowlanego nastąpi zasadnicza zmiana sposobu użytkowania tego gruntu, generująca znacznie większy, w stosunku do poprzedniego zainwestowania terenu działki inwestycyjnej, ruch kołowy, a przede wszystkim ruch pieszy, a zatem powyższe uzgodnienie zarządców dróg jest niezbędne. A. Sp. z o.o. w S. złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji domagając się jej uchylenia w całości i wydania orzeczenia co do istoty sprawy. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła: - naruszenie art. 35 ust. 3 pkt a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 – j.t. ze zm.), dalej jako "u.p.b.", w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez żądanie opinii i uzgodnień dla zjazdu istniejącego, co stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony praw słusznie nabytych; - naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 4 pkt 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 7 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r. poz. 2404) poprzez błędną interpretację zapisów uchwały nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] grudnia 2010 r. w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "Zmiany Miasto i Gmina P.; dalej: "m.p.z.p.", "plan miejscowy". Strona zakwestionowała zasadność nałożonego w punkcie 4. postanowienia obowiązku przedłożenia uzgodnień wskazując, że złożony wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę projekt zagospodarowania działki przewiduje układ komunikacyjny w obrębie działki inwestora, a dostęp do drogi publicznej zapewniony jest istniejącym zjazdem na drogę wewnętrzną, połączoną z drogą powiatową - ul. [...]. Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.") uchylił odmowną decyzję i na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 i 71 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz.1333 t.j., dalej: "u.p.b.") oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę A. Spółce z o.o., obejmującego budowę budynku handlowo-usługowego w P. wraz zagospodarowaniem terenu w postaci układu wewnętrznej komunikacji kołowej, pieszej i małej architektury, na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w P., obręb P. [...], Gmina P.. W motywach uzasadnienia organ odwoławczy opisując co jest przedmiotem inwestycji oraz jej położenie wskazał, że układ komunikacji wewnętrznej obejmuje m.in. parking, dojazd łączący stanowiska postojowe oraz infrastrukturę techniczną w szczególności przebudowę kanalizacji deszczowej, kolidującej z planowanym budynkiem, ponadto małą architekturę w postaci stojaka na rowery. Wojewoda wskazał za autorem projektu, że w opisie do projektu zagospodarowania terenu, przedmiot zamierzenia budowlanego nie obejmuje dróg jako odrębnych obiektów budowlanych o charakterze liniowym, w szczególności układu drogowego wokół działki inwestora, ani zjazdu z drogi publicznej tj. ul. [...], gdyż zjazd ten funkcjonuje od wielu lat i dostęp komunikacyjny poprzez ten zjazd jest zgodny z zapisami obowiązującego planu miejscowego. Dodał również, że zakres wniosku o pozwolenie na budowę nie obejmuje przyłączy, które wykonane będą odrębnym opracowaniem. Organ II instancji nadmienił, że działka inwestycyjna objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "Zmiany Miasto i Gmina P., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w P. z [...] grudnia 2010 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. Zacho, z 2011 r. Nr [...], [...]). Działka inwestycyjna położona jest na terenie elementarnym oznaczonym w planie miejscowym symbolem H.01.U przeznaczonym pod zabudowę usługową. Wojewoda podał fragmenty treści karty terenu elementarnego H.01.U (§ 39 punkty: 1, 6 i 10). Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że inwestycja została zaprojektowana zgodnie z przepisami techniczno – budowlanymi oraz ustaleniami planu miejscowego. Wypowiadając się odnośnie dostępności komunikacyjnej, organ II instancji wskazał, że zapewniono ją zgodnie z cyt. zapisem m.p.z.p. § 39 pkt 10 a karty od strony północnej poprzez istniejący zjazd z ul. [...], zatem planowana inwestycja spełnia zapisy miejscowego planu. Miejsca parkingowe zlokalizowano na działce inwestycyjnej nr [...] wzdłuż działek drogowych nr [...] i nr [...]. Wjazd na teren działki zaprojektowano poprzez istniejący zjazd na parking z działki nr [...]. Następnie Wojewoda stwierdził, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają podstaw do kwestionowania istniejącego układu komunikacyjnego i istniejącego zjazdu z drogi publicznej. Realizacja przedmiotowej inwestycji, według organu II instancji, nie dotyczy układu komunikacyjnego, o którym mowa w przywołanym przez organ I instancji piśmie Burmistrza P. z 18 października 2021 r. znak [...] Jako niezasadne ocenił organ odwoławczy żądanie przedłożenia dodatkowych dokumentów potwierdzających dostępność do drogi publicznej, które w jego ocenie stoi w sprzeczności z aktualnym brzmieniem przepisów ustawy Prawo budowlane, które to nie nakładają obowiązku dołączenia do projektu obiektu kubaturowego projektu zjazdu dla tej inwestycji. Projektowanie nowego zjazdu może być procedowane w trybie zgłoszenia robót budowlanych. Organ zaznaczył, że we wniosku nie wskazano jakiejkolwiek ingerencji, przebudowy istniejącego zjazdu bądź budowy nowego. Teren inwestycyjny posiada dostęp do drogi publicznej. Ponadto w sprawie nie znajduje zastosowania art. 16 ust. 1 u.d.p., zgodnie z którym budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Według Wojewody przedmiotowy projekt budowlany nie obejmuje swoim zakresem budowy lub przebudowy dróg publicznych. Organ odwoławczy powołał brzmienie art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741, dalej: "u.p.z.p.") i dodał, że dla realizowanego zamierzenia inwestycyjnego, procedowanego w trybie przepisów u.p.b., nie ma znaczenia treść art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Inwestycja realizowana na działce inwestycyjnej objęta jest ustaleniami planu miejscowego, który w ramach procedury planistycznej, określonej przepisami u.p.z.p. podlega uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Organ II instancji podkreślił, że stosownie do § 39 pkt 10 lit. a m.p.z.p., dostępność komunikacyjna dla terenu elementarnego H.01.U przewidziano z drogi H.01.KDL i od strony północnej poprzez istniejący zjazd z ul. [...]. Planowana inwestycja skomunikowana jest z drogą publiczną, ul. [...], poprzez istniejący od strony północnej zjazd. Inwestycja nie przewiduje budowy nowego, czy przebudowy istniejącego zjazdu. Skomunikowanie inwestycji nastąpiło stosownie do postanowień planu miejscowego. Nieruchomość inwestycyjna dz. nr [...] skomunikowana jest z drogą publiczną w sposób przewidziany w planie miejscowym, zatem posiada dostęp do drogi publicznej. Wojewoda dodał, że ocena, czy nieruchomość ma zapewniony dostęp do drogi publicznej dokonywana jest przez pryzmat zgodności planowanego przedsięwzięcia z wymogami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie organ odwoławczy zacytował art. 33 ust. 2 i 35 ust. 1 u.p.b. i wskazał, że dokumentacja projektowa jest kompletna, zawiera wszystkie wymagane rzeczoną ustawą dokumenty. Projektant udokumentował swoje uprawnienia budowlane i aktualne na dzień sporządzenia projektu, zaświadczenie o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego w myśl art. 12 ust. 7 u.p.b. oraz oświadczenie, że przedmiotowy projekt został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wojewoda dodał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 i art. 34 ust. 3 u.p.b. do wniosku o pozwolenie na budowę przedłożono, 3 egzemplarze projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego wraz z wymaganymi uzgodnieniami i opiniami, informację BIOZ, opinię geotechniczną, projektowaną charakterystykę energetyczną budynku wraz z analizą możliwości racjonalnego wykorzystania wysokosprawnych alternatywnych systemów zaopatrzenia w energię. Według organu II instancji zatwierdzenie projektu budowlanego nie narusza ogólnej zasady odpowiedzialności projektanta za rozwiązania przyjęte w projekcie. Gmina P., dalej również jako: "strona", "skarżąca", działając przez Burmistrza, wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. ze skargą na decyzję organu II instancji z dnia [...] czerwca 2022 r. Zaskarżając rozstrzygnięcie Wojewody w całości zarzuciła naruszenie: - przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu zajęcia stanowiska, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, z uwagi na brak informacji o przewidywanym terminie wydania rozstrzygnięcia w sprawie, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania, - przepisów prawa materialnego - art. 35 ust. 3 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.p. polegające na jego błędnej wykładni i wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo negatywnego stanowiska zarządcy drogi i nieuzgodnieniu do chwili obecnej zjazdu z drogi publicznej na teren nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym, co na dzień dzisiejszy skutkuje brakiem rzeczywistego (faktycznego) dostępu do drogi publicznej, - przepisów prawa materialnego - art. 16 ust. 1 i 2 u.d.p. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, w której skarżący odmówił uzgodnienia zjazdu z drogi publicznej przez działkę nr [...] obręb P., co w konsekwencji skutkuje brakiem dostępu terenu planowanej inwestycji do drogi publicznej, co z kolei prowadzi do wniosku, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie mogła zostać wydana, - przepisów prawa materialnego - art. 35 ust. 3 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.p. w związku z art. 32 ust. 1 pkt 2 u.p.b. poprzez jego błędną interpretację polegającą na uwzględnieniu wniosku inwestora i wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę podczas, gdy inwestor nie przedłożył wszystkich pozwoleń, uzgodnień lub opinii wymaganych na gruncie art. 32 ust. 1 pkt 2 u.p.b., w szczególności brak jest na dzień dzisiejszy uzgodnienia zjazdu z terenu inwestycji na drogę publiczną, co prowadzi do sytuacji, w której teren planowanej inwestycji nie posiada dostępu do drogi publicznej, - przepisów prawa materialnego - art. 35 ust. 1 pkt 3 lit. a u.p.b. przez jego błędną interpretację i zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oraz wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji kiedy teren planowanej inwestycji nie posiada dostępu do drogi publicznej, a skarżący odmówił uzgodnienia zjazdu przez działkę nr [...], obręb P.. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi podkreślając, że w jego ocenie art. 35 ust. 3 u.d.p. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Organ powołał się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 października 2018 r., sygn.. akt II SA/Sz 468/18. Postanowieniem z dnia 19 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie zdalnej, w dniu 9 lutego 2023 r., pełnomocnik spółki wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana w oparciu o art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 poz. 2492 – j.t.), o kryterium zgodności z prawem wykazała, że akt ten narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obiegu prawnego. Przedmiotem skargi w badanej sprawie uczyniono decyzję Wojewody Z., którą organ ten uchylił decyzję Starosty [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielił pozwolenia na budowę A. Spółce z o.o., obejmującego budowę budynku handlowo-usługowego w P. wraz zagospodarowaniem terenu w postaci układu wewnętrznej komunikacji kołowej, pieszej i małej architektury, na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w P., obręb P. [...], Gmina P.. Kwestią sporną w badanej sprawie pozostaje, czy organ I instancji zasadnie nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia uzgodnienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 u.d.p., w szczególności, czy w sytuacji, gdy plan miejscowy zawiera ustalenia co do obsługi komunikacyjnej terenu inwestycyjnego, a zarządca drogi brał udział w procedurze planistycznej, konieczne jest dodatkowe uzgodnienie z zarządcą drogi na etapie wystąpienia o pozwolenie na budowę. W sporze tym należy przyznać rację skarżącej. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na okoliczność, iż przepisy ustawy Prawo budowlane (art. 35 ust. 1) nakładają na organ administracji architektoniczno – budowlanej obowiązek sprawdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, a także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ ten ma również obowiązek ustalenia, czy projekt jest kompletny, w szczególności, czy załączono do niego wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Obowiązek uzyskania uzgodnień może wynikać zarówno z przepisów techniczno – budowlanych, jak i przepisów odrębnych. W art. 35 ust. 3 u.p.d. przewidziano, że zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Lektura wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że każda ingerencja w sposób zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, która generuje ruch drogowy, wymusza na inwestorze obowiązek uzgodnienia z zarządcą drogi warunków włączenia tego ruchu do istniejącego układu komunikacyjnego. Na gruncie badanej sprawy organ odwoławczy uznał, że skoro w otoczeniu planowanej inwestycji istnieje zjazd, którego przebudowa nie jest planowana, nie przewiduje się również budowy nowego zjazdu, a skomunikowanie tego terenu nastąpiło zgodnie z ustaleniami planu miejscowego, to uzyskanie uzgodnienia z zarządcą drogi w tym zakresie było zbędne. W ocenie Sądu stanowisko organu w tym zakresie należało uznać za nietrafione. Na wstępie rozważań dotyczących konieczności uzyskania uzgodnienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 u.d.p. należy wyjaśnić, że rzeczywiście projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmujący elementy, o których mowa w art. 15 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 – j.t.), dalej jako "u.p.z.p.", stosownie do art. 17 pkt 6 lit. b tiret 3 jest uzgadniany z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Podkreślić jednak należy, że uzgodnienie to ma charakter ogólny, a więc dotyczy dopuszczalności skomunikowania objętego planem obszaru z istniejącymi w tym obszarze drogami publicznymi. Inny charakter ma uzgodnienie, o którym owa w art. 35 ust. 3 u.d.p. Dotyczy ono bowiem konkretnej inwestycji, o określonych w projekcie budowlanym parametrach, co do której możliwe jest określenie ruchu, jaki będzie generowany przez pojazdy i pieszych. Priorytetem jest przy tym zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego i takie skomunikowanie obiektu z istniejącym układem dróg, które będzie stanowiło optymalne rozwiązanie zarówno z punktu widzenia jego dotychczasowych użytkowników, jak i pojazdów i osób odwiedzających obiekt handlowy. Podkreślić przy tym należy, co zaakcentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II OSK 932/11 i 29 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 3832/18, że uzgodnienie to obejmuje swym zakresem wyłącznie możliwości i warunki włączenia do istniejącej drogi ruchu spowodowanego realizacją inwestycji niedrogowej. W świetle powyższych rozważań nie ulega zatem wątpliwości, że uzgodnienie z zarządcą drogi obsługi komunikacyjnej danego obszaru na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zwalnia inwestora z konieczności uzgodnienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 u.d.p. na etapie uzyskania pozwolenia na budowę inwestycji o skonkretyzowanych parametrach, co do której wiadomo, że będzie generowała ruch pieszych i pojazdów i możliwe jest co najmniej przybliżone określenie przewidywanego ruchu. Uzgodnienie na etapie procesu planistycznego przesądza bowiem o dopuszczalności wykorzystania istniejącego układu komunikacyjnego (w tym zjazdów) dla obsługi poszczególnych terenów elementarnych, a zatem – jak już wspomniano, ma charakter ogólny. Natomiast celem uzgodnienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 u.d.p. jest doprecyzowanie warunków korzystania z istniejącego i przewidzianego w planie miejscowym układu komunikacyjnego przez poszczególne obiekty generujące ruch drogowy. W realiach badanej sprawy zasadnym było zatem żądanie od inwestora – w pkt 4 postanowienia z dnia 11 lutego 2022 r., przedłożenia uzgodnienia z zarządcą drogi, o którym mowa w art. 35 ust. 3 u.p.b. Przy czym uzgodnienie to, jak wyżej wskazano, obejmować winno jedynie możliwość i warunki włączenia ruchu, który wygeneruje realizacja planowanej inwestycji do istniejącego układu komunikacyjnego, a nie jak wywodzi skarżąca, do uzgodnienia zjazdu, który w dacie złożenia wniosku istniał i został uwzględniony w planie miejscowym. Niewykonanie zobowiązania organu w tym zakresie winno skutkować wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Na marginesie jedynie wskazać należy, że przywołany w odpowiedzi na skargę wyrok WSA w Szczecinie został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazanym wyżej wyrokiem z dnia 29 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 3832/18, w którym przesądzono o konieczności uzyskania uzgodnienia z zarządcą drogi przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 16 ust. 1 u.d.p., który mowa stanowi, że budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia wskazać należy, że konieczność przebudowy istniejącego układu komunikacyjnego dla sprawnego i spełniającego wymogi bezpieczeństwa w ruchu drogowym może wynikać z uzgodnienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 u.d.p. Wskazać jednak trzeba, że w ust. 2 ustawodawca wskazał, że szczegółowe warunki budowy lub przebudowy dróg, o których mowa w ust. 1, określa umowa między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej. Zatem kwestie te pozostawiono reżimowi prawa cywilnego. Nie ulega zatem wątpliwości, w realiach badanej sprawy, że projekt budowlany przedłożony organowi do zatwierdzenia nie był kompletny, nie zawierał bowiem uzgodnienia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 u.d.p., a okoliczność ta choć dostrzeżona przez organ odwoławczy, na skutek wadliwej interpretacji przepisów nie została uwzględniona. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – j.t.), orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.